Αρχική / Απόψεις / Δρομείς που αγαπήσαμε: Haile Gebrselassie, ο Αυτοκράτορας

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Απόψεις / Επιλεγμένα

Δρομείς που αγαπήσαμε: Haile Gebrselassie, ο Αυτοκράτορας

Δρομείς που αγαπήσαμε: Haile Gebrselassie, ο Αυτοκράτορας
Λίγοι αθλητές έχουν λατρευτεί σε παγκόσμιο επίπεδο όσο αυτός. Λίγοι αθλητές έχουν προσφέρει την έμπνευση και είχαν την επίδραση του συγκεκριμένου.
Αναπόφευκτα, όταν αναφέρεται το όνομά του, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το ερώτημα για το αν υπήρξε ο καλύτερος όλων των εποχών.
Και ναι, η απάντηση στο ερώτημα από τους περισσότερους, ακόμα και στις μέρες μας, είναι καταφατική!
2 φορές Χρυσός Ολυμπιονίκης, 4 φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στον ανοιχτό στίβο, 4 φορές παγκόσμιος Πρωταθλητής στον κλειστό στίβο, 61 εθνικά ρεκόρ Αιθιοπίας (σε απόστάσεις από 800 εως τον Μαραθώνιο), 27 Παγκόσμια ρεκόρ, είναι ένας πρόχειρος απολογισμός που περιγράφει στο ελάχιστο την μεγάλη καριέρα του.
Μια καριέρα που αν και ανακοίνωσε, τερματίζοντας 16ος στο Great Manchester Run στις 10/05/2015, ότι έφτασε στο τέλος της, δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι είναι έτσι. Για την πλειονότητα του φίλαθλου κόσμου (αλλά και των ειδικών) είναι ικανός ακόμα και τώρα να επιτύχει μεγάλες επιδόσεις και στις κατηγορίες των βετεράνων!
Απόδειξη; Τον Σεπτέμβριο του 2008, σε ηλικία 35 ετών, κέρδισε τον Μαραθώνιο του Βερολίνου με 2:03.59, καταρρίπτοντας το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ κατά 27 δευτερόλεπτα. Ήταν η πρώτη φορά που το ρεκόρ του Μαραθωνίου έπεσε κάτω από το όριο των 2:04:00. Το ρεκόρ αυτό καταρρίφθηκε τρία χρόνια αργότερα, ξανά στο Μαραθώνιο του Βερολίνου, από τον Πάτρικ Μακάου  (2:03:38), αλλά ως σήμερα παραμένει ως η καλύτερη επίδοση στην κατηγορία Μ35 των βετεράνων.
Προς το παρόν, είναι πρόεδρος της Αθλητικής Ομοσπονδίας της Αιθιοπίας. Κάτοχος των παγκοσμίων ρεκόρ των 20χλμ, της 1ώρας σε στάδιο και των 10 μιλίων (σε αγώνα).
Κάποιοι είπαν για αυτόν ότι γεννήθηκε για να τρέχει.
Η αλήθεια είναι ότι γεννήθηκε στην Ασέλλα της επαρχίας Αρσί στην κεντρικής Αιθιοπία, στις 18 Απριλίου 1973, σε μια περιοχή μάλιστα που έδωσε κι άλλους κορυφαίους δρομείς μεγάλων αποστάσεων, όπως τους Derartu Tulu και Fatuma Roba.

Μεγαλώνοντας σε φάρμα, έπρεπε να τρέχει 10 χιλιόμετρα για το σχολείο κάθε πρωί και άλλα τόσα επιστρέφοντας κάθε βράδυ. Αυτό συνετέλεσε και στη χαρακτηριστική στάση που έχει όταν τρέχει, με το αριστερό του χέρι λυγισμένο, σα να κρατά τα σχολικά του βιβλία.

Ο Γκεμπρεσελασιέ έτυχε διεθνούς αναγνώρισης το 1992, όταν κέρδισε χρυσά μετάλλια στους αγώνες των 5,000 και 10,000 μέτρων στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Νέων 1992 στη Σεούλ και αργυρό μετάλλιο στον αγώνα Νέων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ανώμαλου δρόμου.

Την επόμενη χρονιά, το 1993, ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε το πρώτο από τα τέσσερα συνεχόμενα παγκόσμια πρωταθλήματα στα 10.000 μέτρα τις χρονιές 1993, 1995, 1997 και 1999. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1993, συμμετείχε επίσης στον αγώνα των 5.000 μέτρων όπου τερμάτισε δεύτερος, πολύ κοντά στον νικητή Ισμαήλ Κιρουί από την Κένυα. Το 1994 τερμάτισε τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου της IAAF. Αργότερα την ίδια χρονιά, έθεσε το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ του, τρέχοντας τα 5.000 μέτρα σε 12:56.96, σπάζοντας το ρεκόρ του Σαϊντ Αουίτα κατά 2 δευτερόλεπτα.

Το 1995, ο Γκεμπρεσελασιέ έτρεξε τα 10.000 μέτρα σε 26:43.53 στο Χένγκελο της Ολλανδίας, κατεβάζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ κατά εννέα ολόκληρα δευτερόλεπτα. Το ίδιο καλοκαίρι στη Ζυρίχη της Ελβετίας, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ με 12:44.39 στα 5.000 μέτρα, σχεδόν 11 δευτερόλεπτα κάτω από το 12:55.30 (προηγούμενο ρεκόρ του Moses Kiptanui από την Κένυα, νωρίτερα την ίδια χρονιά). Αυτό το παγκόσμιο ρεκόρ ψηφίστηκε ως «Επίδοση της Χρονιάς» για το 1995 από το περιοδικό Track & Field News.

Στην ίδια διοργάνωση της Ζυρίχης το 1996, ένας εξαντλημένος Γκεμπρεσελασιέ, υποφέροντας από φουσκάλες που απέκτησε στο σκληρό ταρτάν του στίβου της Ατλάντα (όπου κέρδισε το χρυσό στα 10.000 μέτρα), δεν μπόρεσε να απαντήσει στο γρήγορο 400άρι του Ντάνιελ Κόμεν (58 δευτ.) στους 5 εναπομείναντες γύρους. Σε εκείνο τον αγώνα, ο Κόμεν κέρδισε, αποτυγχάνοντας οριακά να καταρρίψει το ρεκόρ του Γκεμπρεσελασιέ, με 12:45.09.

Το 1997, ο Γκεμπρεσελασιέ «εκδικήθηκε» τον Κόμεν στην ίδια διοργάνωση. Μετά το τρίτο χρυσό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα των 10.000 μέτρων, νίκησε τον Κόμεν στη Ζυρίχη, στις 13 Αυγούστου 1997, καλύπτοντας τα τελευταία 200 μέτρα σε 26.8 δευτερόλεπτα, σπάζοντας το ρεκόρ του των 5.000 μέτρων με 12:41.86.
Το άνοιγμα που κάνει 300μ πριν το τέλος, είναι ασύλληπτο!

Ο Κόμεν, μόλις 9 μέρες αργότερα, έσπασε το ρεκόρ του Γκεμπρεσελασιέ στο Βέλγιο με επίδοση 12:39.74.

Την επόμενη χρονιά, το 1998, ο Γκεμπρεσελασιέ κατέβασε τα ρεκόρ για τα 2.000 και 3.000 μέτρα στον κλειστό στίβο, ενώ κατάφερε να ανακτήσει και τα δύο παγκόσμια ρεκόρ του ανοικτού στίβου στα 5.000 και 10.000 μέτρα.

Έχοντας νικήσει σε όλους τους αγώνες της σειράς Golden League εκείνο το καλοκαίρι, κέρδισε μερίδιο του συνολικού ποσού των Golden League. Τον Ιούνιο του 1998, στο Χένγκελο της Ολλανδίας, ο Γκεμπρεσελασιέ κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ του Πολ Τέργκατ (26:27.85) στα 10.000 μέτρα των αντρών με χρόνο 26:22.75, με ακριβώς ίσους ενδιάμεσους χρόνους στα 5.000 μέτρα, 13:11/13:11!

Μόλις 13 μέρες αργότερα, ο Γκεμπρεσελασιέ έθεσε σαν στόχο το ρεκόρ που πέτυχε ο Κόμεν στο Χελσίνκι της Φινλανδίας στα 5.000 μέτρα. Ο Κροάτης «λαγός» Μπράνκο Ζόρκο ξεκίνησε με σχετικά αργό ρυθμό, περνώντας σε 2:33.91 το πρώτο χιλιόμετρο και βγήκε εκτός κούρσας μετά το πρώτο μίλι. Οι Μίλον Βόλντε και Ασέφα Μεζγέμπου οδήγησαν τον Γκεμπρεσελασιέ με ρυθμό 5:05.62 τα 2.000 μέτρα. Δεν μπορούσαν όμως να διατηρήσουν τον ρυθμό και ο Γκεμπρεσελασιέ, μόλις έξι γύρους μετά την εκκίνηση, συνεχίζει μόνος του τη δύσκολη προσπάθεια. Έχοντας περάσει τα 3.000 μέτρα σε 7:38.93, ακόμα και οι Βρετανοί σχολιαστές θεωρούσαν την προσπάθεια για την κατάρριψη του ρεκόρ καταδικασμένη. Τέσσερις γύρους πριν τον τερματισμό (8:40.00), ο Γκεμπρεσελασιέ έπρεπε να καλύψει τα τελευταία 1.600 μέτρα σε λιγότερο από 4 λεπτά για να σπάσει το ρεκόρ. Έναν γύρο πριν τον τερματισμό και υποφέροντας, ο Γκεμπρεσελασιέ «απογειώθηκε», καλύπτοντας το τελευταίο 400άρι σε 56.77 δευτερόλεπτα και τα τελευταία 1.600 μέτρα σε 3:59.36, για να σημειώσει νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 12:39.36.

Το 1999, κέρδισε στα 1.500/3.000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, διατήρησε τον τίτλο του στα 10.000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου και παρέμεινε ανίκητος σε όλους τους αγώνες στους οποίους συμμετείχε.

Το 2000, ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε και πάλι σε όλους τους αγώνες όπου συμμετείχε, μένοντας πρώτος στην παγκόσμια κατάταξη των 5.000 και 10.000 μέτρων. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϋ το 2000, ήταν ο τρίτος αθλητής στην ιστορία που διατήρησε τον ολυμπιακό τίτλο του στα 10.000 μέτρα (μετά τον Εμίλ Ζάτοπεκ και Λάσσε Βιρέν). Η οριακή ολυμπιακή νίκη επί του Κενυάτη Πολ Τέργκατ κρίθηκε στο νήμα, όπου το εκπληκτικά γρήγορο τελικό 200άρι του Τέργκατ στα 26.3 δευτερόλεπτα, δεν ήταν αρκετό για να ξεπεράσει αυτό του Γκεμπρεσελασιέ στα 25.4, που νίκησε για μόλις 0.09 δευτερόλεπτα, ένα περιθώριο ακόμα μικρότερο και από το αντίστοιχο του αγώνα των 100 μέτρων.

Το 2001, ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε τον Παγκόσμιο Ημιμαραθώνιο της IAAF και το χάλκινο μετάλλιο στα 10.000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αθλητισμού του 2001.

Το 2003, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Παρίσι, ο Γκεμπρεσελασιέ συμμετείχε σε έναν από τους πιό συναρπαστικούς αγώνες 10.000 μέτρων της ιστορίας, κερδίζοντας αργυρό μετάλλιο, πίσω από τον συμπατριώτη και προστατευόμενό του Κενενίσα Μπεκέλε. Το τελευταίο μισό του αγώνα, συμπληρώθηκε στο εκπληκτικό 12:57.24 (12:57.2 για τον Μπεκέλε και 12:58.8 για τον Γκεμπρεσελασιέ). Σύμφωνα με την IAAF, «αυτός ο ενδιάμεσος χρόνος, δεν ήταν μόνο το γρηγορότερο τελευταίο 5άρι σε έναν αγώνα 10.000 μέτρων σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, (το προηγούμενο ρεκόρ ήταν 13:12.12, στην Ατλάντα), αλλά και το γρηγορότερο 5άρι σε αγώνα 5.000 μέτρων παγκοσμίως, ξεπερνώντας το 12:58.13 του Σαλάχ Χισού που σημειώθηκε το 1999, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεβίλλης.»

Αυτό το σχόλιο παρέμεινε εν ισχύι για μόλις μια εβδομάδα, μέχρι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα όπου όλοι οι αθλητές των μεταλλίων στα 5.000 μέτρα, συμπεριλαμβανομένου και του Μπεκέλε, έτρεξαν γρηγορότερα από τον ενδιάμεσο χρόνο του αγώνα των 10.000 μέτρων του Παρισιού. Η διαφορά του ενδιάμεσου χρόνου (12:57.24) και του αγώνα των 5.000 μέτρων (12:39.36) ήταν 17.98 δευτερόλεπτα, που αποτελεί ρεκόρ. Το προηγούμενο ρεκόρ είχε σημειωθεί στους Ολυμπιακούς του 1976.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, ο Γκεμπρεσελασιέ επιχείρησε να γίνει ο πρώτος αθλητής της ιστορίας με 3 συνεχόμενα χρυσά μετάλλια στα 10.000 μέτρα. Ωστόσο δεν τα κατάφερε, τερματίζοντας πέμπτος σε έναν αγώνα που κέρδισε ο συμπατριώτης του Κενενίσα Μπεκέλε, ο οποίος προηγουμένως είχε καταρρίψει και τα δύο παγκόσμια ρεκόρ του Γκεμπρεσελασιέ στα 5.000 και 10.000 μέτρα. Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες, ο Γκεμπρεσελασιέ έχασε τρεις εβδομάδες προπόνησης, λόγω τραυματισμού στον Αχίλλειο τένοντα. Ο τραυματισμός ήταν τόσο σοβαρός που ύπο άλλες συνθήκες δεν θα είχε αγωνιστεί, αλλά δέχθηκε ισχυρές πιέσεις από τους συμπατριώτες του και τελικά συμμετείχε. Πιθανότατα, αυτή η έλλειψη προπόνησης να του κόστισε το μετάλλιο.

Μετά την Ολυμπιάδα του 2004, ο Γκεμπρεσελασιέ άφησε τον στίβο και αφοσιώθηκε στους αγώνες δρόμου και τον μαραθώνιο.

Οι μαραθώνιοι στους οποίους έχει συμμετάσχει συμπεριλαμβάνουν, Λονδίνο 2002, Άμστερνταμ 2005 (1η θέση), Λονδίνο 2006, Βερολίνο 2006 (1η θέση), Φουκουόκα 2006 (1η θέση), Λονδίνο 2007, Βερολίνο 2007 (1η θέση και Παγκόσμιο ρεκόρ), Ντουμπάι 2008 (1η θέση), Βερολίνο 2008 (1η θέση και Παγκόσμιο ρεκόρ) και Ντουμπάι 2009 (1η θέση).

Το 2002, ο Γκεμπρεσελασιέ έκανε το ντεμπούτο του στον μαραθώνιο, στον αγώνα του Λονδίνου. Ξεκίνησε σε πολύ γρήγορο ρυθμό, μέσα στα όρια για παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά δεν μπόρεσε να τον διατηρήσει. Τελικά, ο τότε κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ Khalid Khannouchi και ο Πολ Τέργκατ τον προσπέρασαν, με τον πρώτο να σπάει το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ και τον Γκεμπρεσελασιέ να τερματίζει τρίτος.

Το 2005, ο Γκεμπρεσελασιέ παρέμεινε ανίκητος σε όλους τους αγώνες δρόμου που συμμετείχε. Σημείωσε ρεκόρ στα 10 χλμ στο Μάντσεστερ (27:25), νίκη στον Μαραθώνιο του Άμστερνταμ με καλύτερη παγκόσμια επίδοση για το 2005 (2:06.20) και νέο παγκόσμιο ρεκόρ για τα 10 μίλια στον αγώνα του Τίλμπουργκ στην Ολλανδία (44:24). (Ο ανεπίσημος ενδιάμεσος χρόνος του στα 15 χλμ ήταν 41:22, κατά 7 δευτερόλεπτα ταχύτερος από την επίσημη παγκόσμια επίδοση).

Ο Γκεμπρεσελασιέ, ξεκίνησε το 2006 θετικά, καταρρίπτοντας στις 15 Ιανουαρίου το παγκόσμιο ρεκόρ του ημιμαραθωνίου κατά 21 ολόκληρα δευτερόλεπτα, σημειώνοντας χρόνο 58:55. Ήταν και το πρώτο ρεκόρ που κατέρριψε επί αμερικανικού εδάφους, τρέχοντας τον ημιμαραθώνιο στον Rock n Roll Marathon της Αριζόνα. Στον ίδιο αγώνα κατέρριψε επίσης το ρεκόρ των 20 χλμ που κατείχε ο Πολ Τέργκατ (Ο Γκεμπρεσελασιέ συμπλήρωσε τα 20 χλμ σε 55:48). Και τα δύο ρεκόρ κρατούσαν από το 1998. Το 2006 ήταν και η χρονιά που διέλυσε το παγκόσμιο ρεκόρ των 25 χλμ, αν και με τρόπο μη πιστοποιημένο από την IAAF, με χρόνο 1:11.37, δηλαδή κατά 68 ολόκληρα δευτερόλεπτα. Ο Γκεμπρεσελασιέ και 6 άλλοι δρομείς, έτρεξαν 5 χλμ και πέρασαν απευθείας την γραμμή εκκίνησης του αγώνα 20 χλμ στο Άλφεν Ααν Ντεν Ριν της Ολλανδίας.

Στις 23 Απριλίου, 2006, τερμάτισε ένατος στον Μαραθώνιο του Λονδίνου με χρόνο 2:09.05 (την κούρσα κέρδισε ο Κενυάτης Φήλιξ Λίμο, με χρόνο 2:06.39). Ο Γκεμπρεσελασιέ αναφέρθηκε σε αυτή την ένατη θέση ως τη «χειρότερη κούρσα της καριέρας μου». Επέστρεψε όμως στις 24 Σεπτεμβρίου με νίκη στον Μαραθώνιο του Βερολίνου και την καλύτερη επίδοση της χρονιάς, 2:05.56, επιτυγχάνοντας έτσι να γίνει μόλις ο πέμπτος αθλητής στην ιστορία που έτρεξε μαραθώνιο κάτω από 2:06. Ακολούθησε νίκη στον Μαραθώνιο της Φουκουόκα στην Ιαπωνία, με χρόνο 2:06.52.

Στο Λονδίνο, στις 22 Απριλίου 2007, ο Γκεμπρεσελασιέ προκάλεσε τον νικητή του 2006, Φήλιξ Λίμο, τον νικητή του 2005 Μάρτιν Λελ, τον χρυσό ολυμπιονίκη της Αθήνας, Στέφανο Μπαλντίνι, τον νικητή του μαραθωνίου της Νέας Υόρκης το 2006 Μάριλσον Γκόμεζ Ντος Σάντος και τον τότε κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ Πολ Τέργκατ σε έναν αγώνα που οι διοργανωτές ανέμεναν συναρπαστικό. Ο Γκεμπρεσελασιέ όμως αναγκάστηκε να εγκαταλείψει μετά το 29ο χιλιόμετρο, υποφέροντας από πόνο στο πλευρό και αδυναμία αναπνοής, συμπτώματα που τελικά οφείλονταν σε αλλεργική αντίδραση στην γύρη που υπήρχε στην ατμόσφαιρα. Νικητής σε εκείνον τον αγώνα αναδείχτηκε ο Μάρτιν Λελ, όπως και το 2005.

Έναν μήνα αργότερα, έκανε μια αναπάντεχη επιστροφή στον στίβο, η πρώτη από δύο κούρσες εντός σταδίου εκείνο το καλοκαίρι. Στην πρώτη, σε έναν εξαιρετικά ανταγωνιστικό αγώνα 10.000 μέτρων στο Χένγκελο της Ολλανδίας, τερμάτισε πέμπτος με χρόνο 26:52.81. Στις 27 Ιουνίου 2007, ο Γκεμπρεσελασιέ “επιτέθηκε” στο παγκόσμιο ρεκόρ διανυθείσας απόστασης σε μία ώρα, στην Οστράβα της Τσέχικης Δημοκρατίας. Η απόπειρα αυτή ήταν επιτυχημένη, αφού ο Γκεμπρεσελασιέ κατάφερε να διανύσει 21.285 μέτρα (13 μίλια 397 γυάρδες), καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ των 21.101 μέτρων του Μεξικανού Αρτούρο Μπάριος στην Λα Φλες της Γαλλίας, στις 30 Μαρτίου 1991. Επιπλέον, ο Γκεμπρεσελασιέ διένυσε 50 γύρους (20.000 μ) σε 56:25.98, σημειώνοντας άλλο ένα ρεκόρ (το προηγούμενο ήταν επίσης από τον Μπάριος από το 1991 με 56:55.6). Αυτά τα δύο ρεκόρ αποτέλεσαν τα 23ο και 24ο παγκόσμια ρεκόρ που κατέρριψε ο Αιθίοπας.

Ο Γκεμπρεσελασιέ, έκανε το ντεμπούτο του στην Νέα Υόρκη, κερδίζοντας στον Ημιμαραθώνιο στις 5 Αυγούστου 2007, με χρόνο 59:24, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ διαδρομής για 2 λεπτά. Με την νίκη του στον Ημιμαραθώνιο της Λισσαβόνας (59:15), τον Μάρτιο του 2008, πέτυχε ένα τέλειο ρεκόρ 9–0 σε συμμετοχές του σε ημιμαραθωνίους. Ο πρώτος ημιμαραθώνιος που έχασε ήταν στις 14 Μαρτίου 2009 στη Χάγη, όπου νικήθηκε από τον Σάμυ Κιτβάρα με χρόνο 59:47 (ο Γκεμπρεσελασιε έκανε 59:50).

Στις 30 Σεπτεμβρίου, 2007, ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε τον Μαραθώνιο του Βερολίνου με 2:04.26, θέτοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ, βελτιωμένο κατά 29 δευτερόλεπτα από το προηγούμενο του Πολ Τέργκατ που είχε επιτευχθεί στην ίδια διαδρομή το 2003.
Η νίκη του αυτή έδωσε επιπλέον έναυσμα για τους εορτασμούς της Αιθιοπικής Χιλιετίας (μοναδική στο Ημερολόγιο της χώρας) που είχαν ξεκινήσει από τις 12 Σεπτεμβρίου 2007.

Πριν από τον Μαραθώνιο του Ντουμπάι το 2008, ο μάνατζερ του Γκεμπρεσελασιέ δήλωσε ότι ο αθλητής ήταν ικανός να πετύχει χρόνο κάτω από το 2:04, για ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Ο ίδιος ο Γκεμπρεσελασιέ δήλωσε ότι, ενώ μια επίδοση κάτω από το 2:04 ήταν εφικτή, οι συνθήκες θα πρέπει να ήταν ιδανικές για να επιτευχθεί. Η κούρσα διεξήχθη στις 18 Ιανουαρίου 2008, την οποία κέρδισε ο Γκεμπρεσελασιέ με χρόνο 2:04.53, επιτυγχάνοντας τον δεύτερο καλύτερο χρόνο μαραθωνίου στην ιστορία. Ο αρχικός ρυθμός του αγώνα ήταν πολύ γρήγορος, ο Γκεμπρεσελασιέ δεν μπόρεσε να τον διατηρήσει στην συνέχεια και έτσι πέτυχε έναν χρόνο κατά 27 δευτερόλεπτα υποδεέστερο από το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ.

Στους αγώνες του Χένγκελο στις 24 Μαϊου 2008, ο Γκεμπρεσελασιέ έτρεξε τον αγώνα των 10.000 μέτρων σε 26:51.20, τερματίζοντας οριακά δεύτερος, πίσω από τον συμπατριώτη του Σιλέσι Σιχίνε (26:50.53). Με αυτή του την επίδοση και μαζί με τις αντίστοιχες των 2003, 2004 και 2007, ο Γκεμπρεσελασιέ είναι ο μόνος αθλητής ηλικίας άνω των 30 ετών που έχει καταφέρει να σπάσει το φράγμα των 27 λεπτών στα 10.000 μέτρα. Μάλιστα, οι 9 επιδόσεις του κάτω των 27 λεπτών είναι περισσότερες από τις αντίστοιχες οποιουδήποτε αθλητή, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Εξαιτίας της ατμοσφαιρικής μόλυνσης του ουρανού του Πεκίνου, ο Γκεμπρεσελασιέ αποφάσισε να μην συμμετάσχει στον μαραθώνιο της Ολυμπιάδας του Πεκίνου το 2008. Υποφέροντας από άσθμα, δήλωσε ότι μπορεί να είναι βλαβερό για την υγεία του αν αγωνιστεί υπό αυτές τις συνθήκες. Αργότερα όμως, είπε ότι μετάνιωσε για αυτή την απόφασή του, καθώς η ατμόσφαιρα ήταν πιό καθαρή από το αναμενόμενο.

Συμμετείχε όμως στον αγώνα στίβου των 10.000 μέτρων, όπου τερμάτισε έκτος με χρόνο 27:06.68. Ο συμπατριώτης του και κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στα 10.000 μέτρα, Κενενίσα Μπεκέλε, ήταν ο νικητής.
Τον επόμενο μήνα, στις 28 Σεμπτεμβρίου 2008, υπερασπίστηκε τον τίτλο του στον μαραθώνιο του Βερολίνου, επιτυγχάνοντας χρόνο 2:03.59, καταρρίπτοντας το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ κατά 27 δευτερόλεπτα. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που σημειώθηκε χρόνος κάτω από το 2:04 σε μαραθώνιο.

Ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε τον μαραθώνιο του Ντουμπάι στις 16 Ιανουαρίου 2009, αλλά δεν κατάφερε να καταρρίψει το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ που είχε πετύχει 4 μήνες νωρίτερα. Τερμάτισε σε χρόνο 2:05.29.

Τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς, κέρδισε τον Μαραθώνιο του Βερολίνου για την τέταρτη συνεχόμενη χρονιά. Επιχείρησε εκ νέου να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά παρά τον γρήγορο αρχικό ρυθμό, οι ζεστές συνθήκες δεν του επέτρεψαν χρόνο κάτω από 2:06:08, δύο λεπτά αργότερο από την καλύτερη επίδοσή του. Ωστόσο πέρασε τα 30 χιλιόμετρα σε 1:27:49, θέτοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ στα 30χλμ δρόμου.

Το 2010, στον Μαραθώνιο του Ντουμπάι, επιχείρησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ. Παρά το ότι κέρδισε τον αγώνα με 2:06:09, το ρεκόρ άντεξε.

Mε τα χρόνια να περνάνε, όλο και περισσότερο έρχονταν αντιμέτωπος με το ερώτημα του «πότε  θα σταματήσει». Κι όχι πάντα αυτό να τίθεται από την δική του μεριά, από το σώμα του ή την ανταγωνιστικότητά του αλλά κυρίως από το κοινό. Οι προσδοκίες για αυτόν στη χώρα του ακόμα και σήμερα παραμένουν μεγάλες.
Ο Γκεμπρεσελασιέ έχει δηλώσει ότι θα ήθελε να ασχοληθεί με την πολιτική όταν αποσυρθεί από τους αγώνες. Δεν θα ήθελε όμως αυτό να γίνει προτού κερδίσει τον μαραθώνιο του Λονδίνου και πρόσθεσε ότι έλπιζε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 που θα διεξήγοντο στο Λονδίνο.
Εν τούτοις, σε μια δύσκολη για αυτόν εποχή και στιγμή, ανακοίνωσε στις 7 Νοεμβρίου 2010 την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, εξαιτίας ενός τραυματισμού μετά τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης. Μερικές μέρες αργότερα όμως, ανακοίνωσε μέσω Twitter ότι εξέταζε την αναθεώρηση αυτής της απόφασης και ότι επιθυμούσε να συμμετάσχει στον Μαραθώνιο των ΟΑ του 2012 στο Λονδίνο.
Ο Γκεμπρεσελασιέ δεν συμμετείχε στον Μαραθώνιο του Τόκυο το 2011 λόγω τραυματισμού, κέρδισε όμως τον ημιμαραθώνιο της Βιέννης στις 17 Απριλίου 2011.
Έναν μήνα αργότερα, κέρδισε με ευκολία το Great Manchester Run στην Αγγλία για τέταρτη φορά, με χρόνο 28:10. Στις 26 Σεπτεμβρίου όμως, απογοητεύτηκε όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την προσπάθειά του στον Μαραθώνιο του Βερολίνου (πάλι εξαιτίας αναπνευστικών δυσκολιών, λόγω άσθματος) και είδε τα παγκόσμια ρεκόρ του των 30 χλμ και του Μαραθωνίου να καταρρίπτονται από τον Πάτρικ Μακάου. Ο ίδιος ο Χαϊλέ ήταν απών από τη συνέντευξη Τύπου αλλά ο μάνατζερ του, Jos Hermens, ανακοίνωσε ότι, ενώ ήταν «το τέλος μιας εποχής κατάρριψης των ρεκόρ για τον Χαϊλέ, δεν ήταν το τέλος της καριέρας του».
Πράγματι , επέστρεψε στις νίκες στον Birmingham Half Marathon με νέο ρεκορ διαδρομής και νίκη στο Zevenheuvelenloop τον Νοέμβριο στην Ολλανδία, στον γνωστό αγώνα 15K.
Το 2012, ο Χαιλέ έτρεξε στον Μαραθώνιο του Τόκιο και τερμάτισε 4ος, σε χρόνο 2:08:17, αφού έμεινε πίσω στα 6 τελευταία χλμ  Ωστόσο,  επέστρεψε πάλι για να κερδίσει στη Βιέννη τον ημιμαραθώνιο, σε 1:00:52, πιάνοντας και προσπερνώντας και την  Paula Radcliffe που της είχαν δοθεί 7:52 λεπτά προβάδισμα, σε ένα έξυπνο επικοινωνιακό παιχνίδι των διοργανωτών.
Δεν επιλέχθηκε για την Ολυμπιακή ομάδα μαραθωνίου αλλά μετά τη νίκη του στον Great Manchester Run με ένα γρήγορο χρόνο 27:39, νικώντας  μάλιστα τον κάτοχο του παγκόσμιου ρεκόρ Πάτρικ Μακάου, τον  Ayele Abshero και τον Chegai Kebede, με διαφορά πάνω από 100 μέτρα, αποφάσισε να δοκιμάσει για μια θέση για τον αγώνα των 10.000 μέτρων. Προσπάθησε να κερδίσει το πολυπόθητο εισητήριο, στο στάδιο στο οποίο είχε σπάσει τέσσερα παγκόσμια ρεκόρ, στο Hengelo στην Ολλανδία. Ωστόσο, με έναν εξαιρετικά ζεστό καιρό, τερμάτισε έβδομος με χρόνο 27:20:39, έκτος μεταξύ των Αιθιόπων και έτσι έμεινε εκτός από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.
Παρ’ όλα αυτά, εμφανίστηκε στην τελετή έναρξης ως ένας από τους οκτώ αθλητές που έφεραν την ολυμπιακή σημαία στο γήπεδο.

Η επόμενη συμμετοχή στον μαραθώνιο της Φουκουόκα, τον βρίσκει πάλι να εγκαταλείπει στο 32ο χλμ.

Στις 14 Απριλίου 2013, κερδίζει τον ημιμαραθώνιο της Βιέννης με χρόνο 01:01.14. Τον  Σεπτέμβριο κάνει το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ του στην κατηγορία άνω των 40, με χρόνο 46:59 για τα 10 μίλια στην Ελβετία, στις 15 Σεπτεμβρίου 2013.

Τελευταία μεγάλη του στιγμή, η 3η θέση στο 2013 BUPA Great North Run, 32 δευτερόλεπτα πίσω από τον νικητή Κενενίσα Μπεκέλε και 31 δευτερόλεπτα πίσω από τον ολυμπιονίκη και παγκόσμιο πρωταθλητή Mo Farah. Πρόκειται για έναν από τους συναρπαστικότερους αγώνες που έχουμε δει:

Ο Γκεμπρεσελασιέ είναι παντρεμένος από το 1996 με την Alem κι έχει τέσσερα παιδιά. Στην Αιθιοπία απολαμβάνει καθεστώς ήρωα και είναι συνεχώς στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Πάντοτε χαμηλών τόνων, ακολουθείται από παιδιά και πλήθος κόσμου σε κάθε του μετακίνηση από το σπίτι στο γραφείο, την οποία κάνει μάλιστα με την καλοδιατηρημένη Mercedes που είχε κερδίσει με τον πρώτο του παγκόσμιο τίτλο το 1993 στη Στουτγκάρδη!

Όσο για το πού κατατάσσει τον εαυτό του στους δρομείς μεγάλων αποστάσεων όλων των εποχών;
«Ίσως και να είμαι στο νούμερο 10», λέει με σεμνότητα, παρά την 25χρονη ηγεμονική καριέρα του! Δεν παραλείπει βέβαια να προσθέσει: «Αφήστε να αποφασίσουν άλλοι για την κατάταξή μου».

Εσείς τι λέτε;

 

Πηγές:

*Στην νέα ενότητα «Δρομείς που αγαπήσαμε», θα μπορούσατε κι εσείς αν θέλετε να κάνετε μία παρουσίαση ενός αθλητή που θεωρείτε πως έχει ενδιαφέρον. Απλά στείλτε μας το κείμενο και όποιο υλικό μπορεί να το συνοδεύει.

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Ο Νίκος Πήλικας είναι ερασιτέχνης δρομέας. Επειδή όμως δεν είναι καλός στο τρέξιμο, ασχολείται και με τα παρελκόμενα αυτού (π.χ. παπούτσια). Απ' ό,τι λένε, είναι καλύτερος σε αυτά...

1 Σχόλιο

  1. Εξαιρετικό αφιέρωμα Νίκο! Λατρεμένος!

Αφήστε μια απάντηση