Αρχική / Απόψεις / Δρομείς που αγαπήσαμε: Haile Gebrselassie, ο Αυτοκράτορας

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Απόψεις / Επιλεγμένα

Δρομείς που αγαπήσαμε: Haile Gebrselassie, ο Αυτοκράτορας

Δρομείς που αγαπήσαμε: Haile Gebrselassie, ο Αυτοκράτορας
Λίγοι αθλητές έχουν λατρευτεί σε παγκόσμιο επίπεδο όσο αυτός. Λίγοι αθλητές έχουν προσφέρει την έμπνευση και είχαν την επίδραση του συγκεκριμένου.
Αναπόφευκτα, όταν αναφέρεται το όνομά του, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το ερώτημα για το αν υπήρξε ο καλύτερος όλων των εποχών.
Και ναι, η απάντηση στο ερώτημα από τους περισσότερους, ακόμα και στις μέρες μας, είναι καταφατική!
2 φορές Χρυσός Ολυμπιονίκης, 4 φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στον ανοιχτό στίβο, 4 φορές παγκόσμιος Πρωταθλητής στον κλειστό στίβο, 61 εθνικά ρεκόρ Αιθιοπίας (σε απόστάσεις από 800 εως τον Μαραθώνιο), 27 Παγκόσμια ρεκόρ, είναι ένας πρόχειρος απολογισμός που περιγράφει στο ελάχιστο την μεγάλη καριέρα του.
Μια καριέρα που αν και ανακοίνωσε, τερματίζοντας 16ος στο Great Manchester Run στις 10/05/2015, ότι έφτασε στο τέλος της, δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι είναι έτσι. Για την πλειονότητα του φίλαθλου κόσμου (αλλά και των ειδικών) είναι ικανός ακόμα και τώρα να επιτύχει μεγάλες επιδόσεις και στις κατηγορίες των βετεράνων!
Απόδειξη; Τον Σεπτέμβριο του 2008, σε ηλικία 35 ετών, κέρδισε τον Μαραθώνιο του Βερολίνου με 2:03.59, καταρρίπτοντας το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ κατά 27 δευτερόλεπτα. Ήταν η πρώτη φορά που το ρεκόρ του Μαραθωνίου έπεσε κάτω από το όριο των 2:04:00. Το ρεκόρ αυτό καταρρίφθηκε τρία χρόνια αργότερα, ξανά στο Μαραθώνιο του Βερολίνου, από τον Πάτρικ Μακάου  (2:03:38), αλλά ως σήμερα παραμένει ως η καλύτερη επίδοση στην κατηγορία Μ35 των βετεράνων.
Προς το παρόν, είναι πρόεδρος της Αθλητικής Ομοσπονδίας της Αιθιοπίας. Κάτοχος των παγκοσμίων ρεκόρ των 20χλμ, της 1ώρας σε στάδιο και των 10 μιλίων (σε αγώνα).
Κάποιοι είπαν για αυτόν ότι γεννήθηκε για να τρέχει.
Η αλήθεια είναι ότι γεννήθηκε στην Ασέλλα της επαρχίας Αρσί στην κεντρικής Αιθιοπία, στις 18 Απριλίου 1973, σε μια περιοχή μάλιστα που έδωσε κι άλλους κορυφαίους δρομείς μεγάλων αποστάσεων, όπως τους Derartu Tulu και Fatuma Roba.

Μεγαλώνοντας σε φάρμα, έπρεπε να τρέχει 10 χιλιόμετρα για το σχολείο κάθε πρωί και άλλα τόσα επιστρέφοντας κάθε βράδυ. Αυτό συνετέλεσε και στη χαρακτηριστική στάση που έχει όταν τρέχει, με το αριστερό του χέρι λυγισμένο, σα να κρατά τα σχολικά του βιβλία.

Ο Γκεμπρεσελασιέ έτυχε διεθνούς αναγνώρισης το 1992, όταν κέρδισε χρυσά μετάλλια στους αγώνες των 5,000 και 10,000 μέτρων στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Νέων 1992 στη Σεούλ και αργυρό μετάλλιο στον αγώνα Νέων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ανώμαλου δρόμου.

Την επόμενη χρονιά, το 1993, ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε το πρώτο από τα τέσσερα συνεχόμενα παγκόσμια πρωταθλήματα στα 10.000 μέτρα τις χρονιές 1993, 1995, 1997 και 1999. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1993, συμμετείχε επίσης στον αγώνα των 5.000 μέτρων όπου τερμάτισε δεύτερος, πολύ κοντά στον νικητή Ισμαήλ Κιρουί από την Κένυα. Το 1994 τερμάτισε τρίτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου της IAAF. Αργότερα την ίδια χρονιά, έθεσε το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ του, τρέχοντας τα 5.000 μέτρα σε 12:56.96, σπάζοντας το ρεκόρ του Σαϊντ Αουίτα κατά 2 δευτερόλεπτα.

Το 1995, ο Γκεμπρεσελασιέ έτρεξε τα 10.000 μέτρα σε 26:43.53 στο Χένγκελο της Ολλανδίας, κατεβάζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ κατά εννέα ολόκληρα δευτερόλεπτα. Το ίδιο καλοκαίρι στη Ζυρίχη της Ελβετίας, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ με 12:44.39 στα 5.000 μέτρα, σχεδόν 11 δευτερόλεπτα κάτω από το 12:55.30 (προηγούμενο ρεκόρ του Moses Kiptanui από την Κένυα, νωρίτερα την ίδια χρονιά). Αυτό το παγκόσμιο ρεκόρ ψηφίστηκε ως «Επίδοση της Χρονιάς» για το 1995 από το περιοδικό Track & Field News.

Στην ίδια διοργάνωση της Ζυρίχης το 1996, ένας εξαντλημένος Γκεμπρεσελασιέ, υποφέροντας από φουσκάλες που απέκτησε στο σκληρό ταρτάν του στίβου της Ατλάντα (όπου κέρδισε το χρυσό στα 10.000 μέτρα), δεν μπόρεσε να απαντήσει στο γρήγορο 400άρι του Ντάνιελ Κόμεν (58 δευτ.) στους 5 εναπομείναντες γύρους. Σε εκείνο τον αγώνα, ο Κόμεν κέρδισε, αποτυγχάνοντας οριακά να καταρρίψει το ρεκόρ του Γκεμπρεσελασιέ, με 12:45.09.

Το 1997, ο Γκεμπρεσελασιέ «εκδικήθηκε» τον Κόμεν στην ίδια διοργάνωση. Μετά το τρίτο χρυσό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα των 10.000 μέτρων, νίκησε τον Κόμεν στη Ζυρίχη, στις 13 Αυγούστου 1997, καλύπτοντας τα τελευταία 200 μέτρα σε 26.8 δευτερόλεπτα, σπάζοντας το ρεκόρ του των 5.000 μέτρων με 12:41.86.
Το άνοιγμα που κάνει 300μ πριν το τέλος, είναι ασύλληπτο!

Ο Κόμεν, μόλις 9 μέρες αργότερα, έσπασε το ρεκόρ του Γκεμπρεσελασιέ στο Βέλγιο με επίδοση 12:39.74.

Την επόμενη χρονιά, το 1998, ο Γκεμπρεσελασιέ κατέβασε τα ρεκόρ για τα 2.000 και 3.000 μέτρα στον κλειστό στίβο, ενώ κατάφερε να ανακτήσει και τα δύο παγκόσμια ρεκόρ του ανοικτού στίβου στα 5.000 και 10.000 μέτρα.

Έχοντας νικήσει σε όλους τους αγώνες της σειράς Golden League εκείνο το καλοκαίρι, κέρδισε μερίδιο του συνολικού ποσού των Golden League. Τον Ιούνιο του 1998, στο Χένγκελο της Ολλανδίας, ο Γκεμπρεσελασιέ κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ του Πολ Τέργκατ (26:27.85) στα 10.000 μέτρα των αντρών με χρόνο 26:22.75, με ακριβώς ίσους ενδιάμεσους χρόνους στα 5.000 μέτρα, 13:11/13:11!

Μόλις 13 μέρες αργότερα, ο Γκεμπρεσελασιέ έθεσε σαν στόχο το ρεκόρ που πέτυχε ο Κόμεν στο Χελσίνκι της Φινλανδίας στα 5.000 μέτρα. Ο Κροάτης «λαγός» Μπράνκο Ζόρκο ξεκίνησε με σχετικά αργό ρυθμό, περνώντας σε 2:33.91 το πρώτο χιλιόμετρο και βγήκε εκτός κούρσας μετά το πρώτο μίλι. Οι Μίλον Βόλντε και Ασέφα Μεζγέμπου οδήγησαν τον Γκεμπρεσελασιέ με ρυθμό 5:05.62 τα 2.000 μέτρα. Δεν μπορούσαν όμως να διατηρήσουν τον ρυθμό και ο Γκεμπρεσελασιέ, μόλις έξι γύρους μετά την εκκίνηση, συνεχίζει μόνος του τη δύσκολη προσπάθεια. Έχοντας περάσει τα 3.000 μέτρα σε 7:38.93, ακόμα και οι Βρετανοί σχολιαστές θεωρούσαν την προσπάθεια για την κατάρριψη του ρεκόρ καταδικασμένη. Τέσσερις γύρους πριν τον τερματισμό (8:40.00), ο Γκεμπρεσελασιέ έπρεπε να καλύψει τα τελευταία 1.600 μέτρα σε λιγότερο από 4 λεπτά για να σπάσει το ρεκόρ. Έναν γύρο πριν τον τερματισμό και υποφέροντας, ο Γκεμπρεσελασιέ «απογειώθηκε», καλύπτοντας το τελευταίο 400άρι σε 56.77 δευτερόλεπτα και τα τελευταία 1.600 μέτρα σε 3:59.36, για να σημειώσει νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 12:39.36.

Το 1999, κέρδισε στα 1.500/3.000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, διατήρησε τον τίτλο του στα 10.000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου και παρέμεινε ανίκητος σε όλους τους αγώνες στους οποίους συμμετείχε.

Το 2000, ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε και πάλι σε όλους τους αγώνες όπου συμμετείχε, μένοντας πρώτος στην παγκόσμια κατάταξη των 5.000 και 10.000 μέτρων. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϋ το 2000, ήταν ο τρίτος αθλητής στην ιστορία που διατήρησε τον ολυμπιακό τίτλο του στα 10.000 μέτρα (μετά τον Εμίλ Ζάτοπεκ και Λάσσε Βιρέν). Η οριακή ολυμπιακή νίκη επί του Κενυάτη Πολ Τέργκατ κρίθηκε στο νήμα, όπου το εκπληκτικά γρήγορο τελικό 200άρι του Τέργκατ στα 26.3 δευτερόλεπτα, δεν ήταν αρκετό για να ξεπεράσει αυτό του Γκεμπρεσελασιέ στα 25.4, που νίκησε για μόλις 0.09 δευτερόλεπτα, ένα περιθώριο ακόμα μικρότερο και από το αντίστοιχο του αγώνα των 100 μέτρων.

Το 2001, ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε τον Παγκόσμιο Ημιμαραθώνιο της IAAF και το χάλκινο μετάλλιο στα 10.000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αθλητισμού του 2001.

Το 2003, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Παρίσι, ο Γκεμπρεσελασιέ συμμετείχε σε έναν από τους πιό συναρπαστικούς αγώνες 10.000 μέτρων της ιστορίας, κερδίζοντας αργυρό μετάλλιο, πίσω από τον συμπατριώτη και προστατευόμενό του Κενενίσα Μπεκέλε. Το τελευταίο μισό του αγώνα, συμπληρώθηκε στο εκπληκτικό 12:57.24 (12:57.2 για τον Μπεκέλε και 12:58.8 για τον Γκεμπρεσελασιέ). Σύμφωνα με την IAAF, «αυτός ο ενδιάμεσος χρόνος, δεν ήταν μόνο το γρηγορότερο τελευταίο 5άρι σε έναν αγώνα 10.000 μέτρων σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, (το προηγούμενο ρεκόρ ήταν 13:12.12, στην Ατλάντα), αλλά και το γρηγορότερο 5άρι σε αγώνα 5.000 μέτρων παγκοσμίως, ξεπερνώντας το 12:58.13 του Σαλάχ Χισού που σημειώθηκε το 1999, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεβίλλης.»

Αυτό το σχόλιο παρέμεινε εν ισχύι για μόλις μια εβδομάδα, μέχρι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα όπου όλοι οι αθλητές των μεταλλίων στα 5.000 μέτρα, συμπεριλαμβανομένου και του Μπεκέλε, έτρεξαν γρηγορότερα από τον ενδιάμεσο χρόνο του αγώνα των 10.000 μέτρων του Παρισιού. Η διαφορά του ενδιάμεσου χρόνου (12:57.24) και του αγώνα των 5.000 μέτρων (12:39.36) ήταν 17.98 δευτερόλεπτα, που αποτελεί ρεκόρ. Το προηγούμενο ρεκόρ είχε σημειωθεί στους Ολυμπιακούς του 1976.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, ο Γκεμπρεσελασιέ επιχείρησε να γίνει ο πρώτος αθλητής της ιστορίας με 3 συνεχόμενα χρυσά μετάλλια στα 10.000 μέτρα. Ωστόσο δεν τα κατάφερε, τερματίζοντας πέμπτος σε έναν αγώνα που κέρδισε ο συμπατριώτης του Κενενίσα Μπεκέλε, ο οποίος προηγουμένως είχε καταρρίψει και τα δύο παγκόσμια ρεκόρ του Γκεμπρεσελασιέ στα 5.000 και 10.000 μέτρα. Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες, ο Γκεμπρεσελασιέ έχασε τρεις εβδομάδες προπόνησης, λόγω τραυματισμού στον Αχίλλειο τένοντα. Ο τραυματισμός ήταν τόσο σοβαρός που ύπο άλλες συνθήκες δεν θα είχε αγωνιστεί, αλλά δέχθηκε ισχυρές πιέσεις από τους συμπατριώτες του και τελικά συμμετείχε. Πιθανότατα, αυτή η έλλειψη προπόνησης να του κόστισε το μετάλλιο.

Μετά την Ολυμπιάδα του 2004, ο Γκεμπρεσελασιέ άφησε τον στίβο και αφοσιώθηκε στους αγώνες δρόμου και τον μαραθώνιο.

Οι μαραθώνιοι στους οποίους έχει συμμετάσχει συμπεριλαμβάνουν, Λονδίνο 2002, Άμστερνταμ 2005 (1η θέση), Λονδίνο 2006, Βερολίνο 2006 (1η θέση), Φουκουόκα 2006 (1η θέση), Λονδίνο 2007, Βερολίνο 2007 (1η θέση και Παγκόσμιο ρεκόρ), Ντουμπάι 2008 (1η θέση), Βερολίνο 2008 (1η θέση και Παγκόσμιο ρεκόρ) και Ντουμπάι 2009 (1η θέση).

Το 2002, ο Γκεμπρεσελασιέ έκανε το ντεμπούτο του στον μαραθώνιο, στον αγώνα του Λονδίνου. Ξεκίνησε σε πολύ γρήγορο ρυθμό, μέσα στα όρια για παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά δεν μπόρεσε να τον διατηρήσει. Τελικά, ο τότε κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ Khalid Khannouchi και ο Πολ Τέργκατ τον προσπέρασαν, με τον πρώτο να σπάει το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ και τον Γκεμπρεσελασιέ να τερματίζει τρίτος.

Το 2005, ο Γκεμπρεσελασιέ παρέμεινε ανίκητος σε όλους τους αγώνες δρόμου που συμμετείχε. Σημείωσε ρεκόρ στα 10 χλμ στο Μάντσεστερ (27:25), νίκη στον Μαραθώνιο του Άμστερνταμ με καλύτερη παγκόσμια επίδοση για το 2005 (2:06.20) και νέο παγκόσμιο ρεκόρ για τα 10 μίλια στον αγώνα του Τίλμπουργκ στην Ολλανδία (44:24). (Ο ανεπίσημος ενδιάμεσος χρόνος του στα 15 χλμ ήταν 41:22, κατά 7 δευτερόλεπτα ταχύτερος από την επίσημη παγκόσμια επίδοση).

Ο Γκεμπρεσελασιέ, ξεκίνησε το 2006 θετικά, καταρρίπτοντας στις 15 Ιανουαρίου το παγκόσμιο ρεκόρ του ημιμαραθωνίου κατά 21 ολόκληρα δευτερόλεπτα, σημειώνοντας χρόνο 58:55. Ήταν και το πρώτο ρεκόρ που κατέρριψε επί αμερικανικού εδάφους, τρέχοντας τον ημιμαραθώνιο στον Rock n Roll Marathon της Αριζόνα. Στον ίδιο αγώνα κατέρριψε επίσης το ρεκόρ των 20 χλμ που κατείχε ο Πολ Τέργκατ (Ο Γκεμπρεσελασιέ συμπλήρωσε τα 20 χλμ σε 55:48). Και τα δύο ρεκόρ κρατούσαν από το 1998. Το 2006 ήταν και η χρονιά που διέλυσε το παγκόσμιο ρεκόρ των 25 χλμ, αν και με τρόπο μη πιστοποιημένο από την IAAF, με χρόνο 1:11.37, δηλαδή κατά 68 ολόκληρα δευτερόλεπτα. Ο Γκεμπρεσελασιέ και 6 άλλοι δρομείς, έτρεξαν 5 χλμ και πέρασαν απευθείας την γραμμή εκκίνησης του αγώνα 20 χλμ στο Άλφεν Ααν Ντεν Ριν της Ολλανδίας.

Στις 23 Απριλίου, 2006, τερμάτισε ένατος στον Μαραθώνιο του Λονδίνου με χρόνο 2:09.05 (την κούρσα κέρδισε ο Κενυάτης Φήλιξ Λίμο, με χρόνο 2:06.39). Ο Γκεμπρεσελασιέ αναφέρθηκε σε αυτή την ένατη θέση ως τη «χειρότερη κούρσα της καριέρας μου». Επέστρεψε όμως στις 24 Σεπτεμβρίου με νίκη στον Μαραθώνιο του Βερολίνου και την καλύτερη επίδοση της χρονιάς, 2:05.56, επιτυγχάνοντας έτσι να γίνει μόλις ο πέμπτος αθλητής στην ιστορία που έτρεξε μαραθώνιο κάτω από 2:06. Ακολούθησε νίκη στον Μαραθώνιο της Φουκουόκα στην Ιαπωνία, με χρόνο 2:06.52.

Στο Λονδίνο, στις 22 Απριλίου 2007, ο Γκεμπρεσελασιέ προκάλεσε τον νικητή του 2006, Φήλιξ Λίμο, τον νικητή του 2005 Μάρτιν Λελ, τον χρυσό ολυμπιονίκη της Αθήνας, Στέφανο Μπαλντίνι, τον νικητή του μαραθωνίου της Νέας Υόρκης το 2006 Μάριλσον Γκόμεζ Ντος Σάντος και τον τότε κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ Πολ Τέργκατ σε έναν αγώνα που οι διοργανωτές ανέμεναν συναρπαστικό. Ο Γκεμπρεσελασιέ όμως αναγκάστηκε να εγκαταλείψει μετά το 29ο χιλιόμετρο, υποφέροντας από πόνο στο πλευρό και αδυναμία αναπνοής, συμπτώματα που τελικά οφείλονταν σε αλλεργική αντίδραση στην γύρη που υπήρχε στην ατμόσφαιρα. Νικητής σε εκείνον τον αγώνα αναδείχτηκε ο Μάρτιν Λελ, όπως και το 2005.

Έναν μήνα αργότερα, έκανε μια αναπάντεχη επιστροφή στον στίβο, η πρώτη από δύο κούρσες εντός σταδίου εκείνο το καλοκαίρι. Στην πρώτη, σε έναν εξαιρετικά ανταγωνιστικό αγώνα 10.000 μέτρων στο Χένγκελο της Ολλανδίας, τερμάτισε πέμπτος με χρόνο 26:52.81. Στις 27 Ιουνίου 2007, ο Γκεμπρεσελασιέ “επιτέθηκε” στο παγκόσμιο ρεκόρ διανυθείσας απόστασης σε μία ώρα, στην Οστράβα της Τσέχικης Δημοκρατίας. Η απόπειρα αυτή ήταν επιτυχημένη, αφού ο Γκεμπρεσελασιέ κατάφερε να διανύσει 21.285 μέτρα (13 μίλια 397 γυάρδες), καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ των 21.101 μέτρων του Μεξικανού Αρτούρο Μπάριος στην Λα Φλες της Γαλλίας, στις 30 Μαρτίου 1991. Επιπλέον, ο Γκεμπρεσελασιέ διένυσε 50 γύρους (20.000 μ) σε 56:25.98, σημειώνοντας άλλο ένα ρεκόρ (το προηγούμενο ήταν επίσης από τον Μπάριος από το 1991 με 56:55.6). Αυτά τα δύο ρεκόρ αποτέλεσαν τα 23ο και 24ο παγκόσμια ρεκόρ που κατέρριψε ο Αιθίοπας.

Ο Γκεμπρεσελασιέ, έκανε το ντεμπούτο του στην Νέα Υόρκη, κερδίζοντας στον Ημιμαραθώνιο στις 5 Αυγούστου 2007, με χρόνο 59:24, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ διαδρομής για 2 λεπτά. Με την νίκη του στον Ημιμαραθώνιο της Λισσαβόνας (59:15), τον Μάρτιο του 2008, πέτυχε ένα τέλειο ρεκόρ 9–0 σε συμμετοχές του σε ημιμαραθωνίους. Ο πρώτος ημιμαραθώνιος που έχασε ήταν στις 14 Μαρτίου 2009 στη Χάγη, όπου νικήθηκε από τον Σάμυ Κιτβάρα με χρόνο 59:47 (ο Γκεμπρεσελασιε έκανε 59:50).

Στις 30 Σεπτεμβρίου, 2007, ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε τον Μαραθώνιο του Βερολίνου με 2:04.26, θέτοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ, βελτιωμένο κατά 29 δευτερόλεπτα από το προηγούμενο του Πολ Τέργκατ που είχε επιτευχθεί στην ίδια διαδρομή το 2003.
Η νίκη του αυτή έδωσε επιπλέον έναυσμα για τους εορτασμούς της Αιθιοπικής Χιλιετίας (μοναδική στο Ημερολόγιο της χώρας) που είχαν ξεκινήσει από τις 12 Σεπτεμβρίου 2007.

Πριν από τον Μαραθώνιο του Ντουμπάι το 2008, ο μάνατζερ του Γκεμπρεσελασιέ δήλωσε ότι ο αθλητής ήταν ικανός να πετύχει χρόνο κάτω από το 2:04, για ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Ο ίδιος ο Γκεμπρεσελασιέ δήλωσε ότι, ενώ μια επίδοση κάτω από το 2:04 ήταν εφικτή, οι συνθήκες θα πρέπει να ήταν ιδανικές για να επιτευχθεί. Η κούρσα διεξήχθη στις 18 Ιανουαρίου 2008, την οποία κέρδισε ο Γκεμπρεσελασιέ με χρόνο 2:04.53, επιτυγχάνοντας τον δεύτερο καλύτερο χρόνο μαραθωνίου στην ιστορία. Ο αρχικός ρυθμός του αγώνα ήταν πολύ γρήγορος, ο Γκεμπρεσελασιέ δεν μπόρεσε να τον διατηρήσει στην συνέχεια και έτσι πέτυχε έναν χρόνο κατά 27 δευτερόλεπτα υποδεέστερο από το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ.

Στους αγώνες του Χένγκελο στις 24 Μαϊου 2008, ο Γκεμπρεσελασιέ έτρεξε τον αγώνα των 10.000 μέτρων σε 26:51.20, τερματίζοντας οριακά δεύτερος, πίσω από τον συμπατριώτη του Σιλέσι Σιχίνε (26:50.53). Με αυτή του την επίδοση και μαζί με τις αντίστοιχες των 2003, 2004 και 2007, ο Γκεμπρεσελασιέ είναι ο μόνος αθλητής ηλικίας άνω των 30 ετών που έχει καταφέρει να σπάσει το φράγμα των 27 λεπτών στα 10.000 μέτρα. Μάλιστα, οι 9 επιδόσεις του κάτω των 27 λεπτών είναι περισσότερες από τις αντίστοιχες οποιουδήποτε αθλητή, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Εξαιτίας της ατμοσφαιρικής μόλυνσης του ουρανού του Πεκίνου, ο Γκεμπρεσελασιέ αποφάσισε να μην συμμετάσχει στον μαραθώνιο της Ολυμπιάδας του Πεκίνου το 2008. Υποφέροντας από άσθμα, δήλωσε ότι μπορεί να είναι βλαβερό για την υγεία του αν αγωνιστεί υπό αυτές τις συνθήκες. Αργότερα όμως, είπε ότι μετάνιωσε για αυτή την απόφασή του, καθώς η ατμόσφαιρα ήταν πιό καθαρή από το αναμενόμενο.

Συμμετείχε όμως στον αγώνα στίβου των 10.000 μέτρων, όπου τερμάτισε έκτος με χρόνο 27:06.68. Ο συμπατριώτης του και κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στα 10.000 μέτρα, Κενενίσα Μπεκέλε, ήταν ο νικητής.
Τον επόμενο μήνα, στις 28 Σεμπτεμβρίου 2008, υπερασπίστηκε τον τίτλο του στον μαραθώνιο του Βερολίνου, επιτυγχάνοντας χρόνο 2:03.59, καταρρίπτοντας το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ κατά 27 δευτερόλεπτα. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που σημειώθηκε χρόνος κάτω από το 2:04 σε μαραθώνιο.

Ο Γκεμπρεσελασιέ κέρδισε τον μαραθώνιο του Ντουμπάι στις 16 Ιανουαρίου 2009, αλλά δεν κατάφερε να καταρρίψει το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ που είχε πετύχει 4 μήνες νωρίτερα. Τερμάτισε σε χρόνο 2:05.29.

Τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς, κέρδισε τον Μαραθώνιο του Βερολίνου για την τέταρτη συνεχόμενη χρονιά. Επιχείρησε εκ νέου να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά παρά τον γρήγορο αρχικό ρυθμό, οι ζεστές συνθήκες δεν του επέτρεψαν χρόνο κάτω από 2:06:08, δύο λεπτά αργότερο από την καλύτερη επίδοσή του. Ωστόσο πέρασε τα 30 χιλιόμετρα σε 1:27:49, θέτοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ στα 30χλμ δρόμου.

Το 2010, στον Μαραθώνιο του Ντουμπάι, επιχείρησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ. Παρά το ότι κέρδισε τον αγώνα με 2:06:09, το ρεκόρ άντεξε.

Mε τα χρόνια να περνάνε, όλο και περισσότερο έρχονταν αντιμέτωπος με το ερώτημα του «πότε  θα σταματήσει». Κι όχι πάντα αυτό να τίθεται από την δική του μεριά, από το σώμα του ή την ανταγωνιστικότητά του αλλά κυρίως από το κοινό. Οι προσδοκίες για αυτόν στη χώρα του ακόμα και σήμερα παραμένουν μεγάλες.
Ο Γκεμπρεσελασιέ έχει δηλώσει ότι θα ήθελε να ασχοληθεί με την πολιτική όταν αποσυρθεί από τους αγώνες. Δεν θα ήθελε όμως αυτό να γίνει προτού κερδίσει τον μαραθώνιο του Λονδίνου και πρόσθεσε ότι έλπιζε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 που θα διεξήγοντο στο Λονδίνο.
Εν τούτοις, σε μια δύσκολη για αυτόν εποχή και στιγμή, ανακοίνωσε στις 7 Νοεμβρίου 2010 την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, εξαιτίας ενός τραυματισμού μετά τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης. Μερικές μέρες αργότερα όμως, ανακοίνωσε μέσω Twitter ότι εξέταζε την αναθεώρηση αυτής της απόφασης και ότι επιθυμούσε να συμμετάσχει στον Μαραθώνιο των ΟΑ του 2012 στο Λονδίνο.
Ο Γκεμπρεσελασιέ δεν συμμετείχε στον Μαραθώνιο του Τόκυο το 2011 λόγω τραυματισμού, κέρδισε όμως τον ημιμαραθώνιο της Βιέννης στις 17 Απριλίου 2011.
Έναν μήνα αργότερα, κέρδισε με ευκολία το Great Manchester Run στην Αγγλία για τέταρτη φορά, με χρόνο 28:10. Στις 26 Σεπτεμβρίου όμως, απογοητεύτηκε όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την προσπάθειά του στον Μαραθώνιο του Βερολίνου (πάλι εξαιτίας αναπνευστικών δυσκολιών, λόγω άσθματος) και είδε τα παγκόσμια ρεκόρ του των 30 χλμ και του Μαραθωνίου να καταρρίπτονται από τον Πάτρικ Μακάου. Ο ίδιος ο Χαϊλέ ήταν απών από τη συνέντευξη Τύπου αλλά ο μάνατζερ του, Jos Hermens, ανακοίνωσε ότι, ενώ ήταν «το τέλος μιας εποχής κατάρριψης των ρεκόρ για τον Χαϊλέ, δεν ήταν το τέλος της καριέρας του».
Πράγματι , επέστρεψε στις νίκες στον Birmingham Half Marathon με νέο ρεκορ διαδρομής και νίκη στο Zevenheuvelenloop τον Νοέμβριο στην Ολλανδία, στον γνωστό αγώνα 15K.
Το 2012, ο Χαιλέ έτρεξε στον Μαραθώνιο του Τόκιο και τερμάτισε 4ος, σε χρόνο 2:08:17, αφού έμεινε πίσω στα 6 τελευταία χλμ  Ωστόσο,  επέστρεψε πάλι για να κερδίσει στη Βιέννη τον ημιμαραθώνιο, σε 1:00:52, πιάνοντας και προσπερνώντας και την  Paula Radcliffe που της είχαν δοθεί 7:52 λεπτά προβάδισμα, σε ένα έξυπνο επικοινωνιακό παιχνίδι των διοργανωτών.
Δεν επιλέχθηκε για την Ολυμπιακή ομάδα μαραθωνίου αλλά μετά τη νίκη του στον Great Manchester Run με ένα γρήγορο χρόνο 27:39, νικώντας  μάλιστα τον κάτοχο του παγκόσμιου ρεκόρ Πάτρικ Μακάου, τον  Ayele Abshero και τον Chegai Kebede, με διαφορά πάνω από 100 μέτρα, αποφάσισε να δοκιμάσει για μια θέση για τον αγώνα των 10.000 μέτρων. Προσπάθησε να κερδίσει το πολυπόθητο εισητήριο, στο στάδιο στο οποίο είχε σπάσει τέσσερα παγκόσμια ρεκόρ, στο Hengelo στην Ολλανδία. Ωστόσο, με έναν εξαιρετικά ζεστό καιρό, τερμάτισε έβδομος με χρόνο 27:20:39, έκτος μεταξύ των Αιθιόπων και έτσι έμεινε εκτός από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.
Παρ’ όλα αυτά, εμφανίστηκε στην τελετή έναρξης ως ένας από τους οκτώ αθλητές που έφεραν την ολυμπιακή σημαία στο γήπεδο.

Η επόμενη συμμετοχή στον μαραθώνιο της Φουκουόκα, τον βρίσκει πάλι να εγκαταλείπει στο 32ο χλμ.

Στις 14 Απριλίου 2013, κερδίζει τον ημιμαραθώνιο της Βιέννης με χρόνο 01:01.14. Τον  Σεπτέμβριο κάνει το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ του στην κατηγορία άνω των 40, με χρόνο 46:59 για τα 10 μίλια στην Ελβετία, στις 15 Σεπτεμβρίου 2013.

Τελευταία μεγάλη του στιγμή, η 3η θέση στο 2013 BUPA Great North Run, 32 δευτερόλεπτα πίσω από τον νικητή Κενενίσα Μπεκέλε και 31 δευτερόλεπτα πίσω από τον ολυμπιονίκη και παγκόσμιο πρωταθλητή Mo Farah. Πρόκειται για έναν από τους συναρπαστικότερους αγώνες που έχουμε δει:

Ο Γκεμπρεσελασιέ είναι παντρεμένος από το 1996 με την Alem κι έχει τέσσερα παιδιά. Στην Αιθιοπία απολαμβάνει καθεστώς ήρωα και είναι συνεχώς στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Πάντοτε χαμηλών τόνων, ακολουθείται από παιδιά και πλήθος κόσμου σε κάθε του μετακίνηση από το σπίτι στο γραφείο, την οποία κάνει μάλιστα με την καλοδιατηρημένη Mercedes που είχε κερδίσει με τον πρώτο του παγκόσμιο τίτλο το 1993 στη Στουτγκάρδη!

Όσο για το πού κατατάσσει τον εαυτό του στους δρομείς μεγάλων αποστάσεων όλων των εποχών;
«Ίσως και να είμαι στο νούμερο 10», λέει με σεμνότητα, παρά την 25χρονη ηγεμονική καριέρα του! Δεν παραλείπει βέβαια να προσθέσει: «Αφήστε να αποφασίσουν άλλοι για την κατάταξή μου».

Εσείς τι λέτε;

 

Πηγές:

*Στην νέα ενότητα «Δρομείς που αγαπήσαμε», θα μπορούσατε κι εσείς αν θέλετε να κάνετε μία παρουσίαση ενός αθλητή που θεωρείτε πως έχει ενδιαφέρον. Απλά στείλτε μας το κείμενο και όποιο υλικό μπορεί να το συνοδεύει.

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Ο Νίκος Πήλικας είναι ερασιτέχνης δρομέας. Επειδή όμως δεν είναι καλός στο τρέξιμο, ασχολείται και με τα παρελκόμενα αυτού (π.χ. παπούτσια). Απ' ό,τι λένε, είναι καλύτερος σε αυτά...

5 Σχόλια

  1. Εξαιρετικό αφιέρωμα Νίκο! Λατρεμένος!

  2. !Συγχαρητήρια για την παρουσίαση!

    Νομίζω ότι κάπου στο πρώτο βίντεο που παραθέτεται, το λέει ο ίδιος ο Gebrselassie, ότι θεωρεί σαν τις 2 μεγαλύτερες του επιτυχίες του, το χρυσό στα 10000 στο Παγκόσμιο της Στουτγάρδης το 1993 -ενάντια στον Tanui, που χάνει το παπούτσι του! https://www.youtube.com/watch?v=5MCOIDdxPO4- και φυσικά το χρυσό στο Συδνευ το 2000.
    Κάπου, μπορεί και στο παραπάνω βίντεο, λέει για αυτή τη νίκη: » Ακόμα και σήμερα ξαναβλέποντας αυτόν τον αγώνα, τον παρακολουθώ με την ίδια αγωνία που τον έτρεξα και λέω από μέσα μου : ‘τι θα γίνει; άραγε θα νικήσω;΄ »

    Αυτό που μάλλον δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι ο Gebrselassie, αγωνίστηκε σε αυτή τη μεγάλη στιγμή της καριέρας του -και του αθλητισμού- τραυματίας.

    ΄Ηδη, από τις αρχές του 2000 λόγω των ενοχλήσεων που είχε, ο Jos Hermens εμπιστευτικά τον είχε οδηγήσει σε έναν ολλανδό ειδικό που τους είχε ενημερώσει ότι ο δεξιός αχίλλειος είχε αδυνατήσει επικίνδυνα και είχε συστήσει χειρουργείο. (…έχουν κάψει κόσμο και κοσμάκη τα spikes!)

    Μαυτά και μαυτά , φτάνουμε στις 11 Αυγούστου , στο Golden League της Ζυρίχης που ενώ ο σκηνοθέτης ασχολείται με τον σφαιροβόλο Νέλσον, ο Χαιλέ δίνει άλλη μια μοναδική παράσταση στα 5000 με άλλη μια νίκη σε 12.57.95. Στο τερματισμό όμως ένιωσε μεγάλο πόνο στον αχίλλειο…κατάλαβε αμέσως τη ζημιά που είχε γίνει, δεν το έδειξε, χαμογέλασε και περπάτησε γύρω γύρω στο στάδιο χαιρετώντας τον κόσμο. Κανείς δεν προβληματίστηκε (ή παρατήρησε το γιατί) που περπάταγε και δεν έτρεχε! Βγήκε τελευταίος από το στάδιο… και έφυγε υποβασταζόμενος εκείνη τη νύχτα από τη Ζυρἰχη, με το μυστικό του καλά φυλαγμένο.

    Το πρόβλημα χειροτέρεψε.. με δυσκολία μπορούσε να προπονηθεί και ούτε λόγος για προπονήσεις ταχύτητας σε οποιοδήποτε έδαφος ..αλλά κι αυτό έμεινε μυστικό.

    Οι Κενυάτες και ο Τergat , από την άλλη προπονούνταν σκληρά και αυτός ο τελικός των 10000 στο Σίδνευ είχε αποκτήσει πολύ μεγάλη σημασία για αυτούς.
    Οδηγός τους, υπήρξε o αγώνας στην Ατλάντα το 1996, ένας δραματικός αγώνας τακτικής.
    Εκεί το πρώτο μισό έγινε σε 13.55.22, ο Paul Koech και ο Machuka οδήγησαν μετά για τα επόμενα 3K, με 2:42/km για να βγει μπροστά ο Tergat κάνοντας ένα 200αρι σε 29″ και με 2Km ακόμα να μένουν. Ο μόνος που ακολούθησε ήταν ο Gebrselassie. Ο Tergat έκανε το επόμενο χλμ σε 2:33.9, με τον Gebrselassie πίσω του. ΄Υστερα ο Gebrselassie βγήκε μπροστά και στο καμπανάκι έκανε τα 200m σε 28.4 και τον τελευταίο γύρο κάτω από 60,με το τελευταίο χλμ σε 2:31.46.
    Το 2ο μισό έγινε σε 13:11.6, ένας χρόνος που ως τότε μόνο 3 φορές είχε γίνει καλύτερος σε αγώνα 5,000m σε Ολυμπιακούς.
    https://www.youtube.com/watch?v=4i4obPvqBN8
    .
    Στα 2 επόμενα Παγκόσμια ( Αθήνα και Σεβίλλη ) το σκηνικό ήταν το ίδιο. ( Χρυσό ο χαιλέ , Ασημένιο Ο Τέργκατ) .Σε αυτούς τους αγώνες ο Χαιλέ είχε ανοίξει για το τελικό του σπριντ νωρίς ( Στην Αθήνα στο 500αρι), αλλά ο Τέργκατ είχε κλείσει τους αγώνες τρέχοντας αν όχι καλύτερους, το ίδιο καλούς τελευταίους γύρους.
    Αυτό δημιούργησε στους Κενυάτες την ψευδαίσθηση, ότι το σχέδιο που έπρεπε να ακολουθήσουν ήταν να μείνουν όσο πιο κοντά στον χαιλέ, όσο το δυνατόν πιο κοντά στο καμπανάκι.
    Είχαν την πεποιθηση , κοιτώντας και τους χρόνους που είχε ο Τέργκατ σε αυτον τον αγώνα της Ατλάντα, ο οποίος στο τέλος είχε την δύναμη να επιταχύνει, ότι αυτό που χρειάζοταν ήταν να δουλέψουν το finish …. έτσι και έκαναν και η προπόνηση του Τέργκατ επικεντρώθηκε σε αυτό , κατέβηκε και σε 2 πεντάρια , κάνοντας εύκολα χρόνους κάτω από 13 κι έτσι μην γνωρίζοντας την πραγματική κατάσταση του Gebrselassie ακολούθησαν την ίδια τακτική.

    Από την άλλη ο Gebrselassie κι ενώ ο προπονητής του, ο Dr. Wolde Meskel Kostre βεβαίωνε πως όλα πήγαιναν καλά και πως λυπόταν που o Salah Hissou ( χρυσό στο Παγόσμιο του 1999 στα 5000, χάλκινο στα 10000 στην Ατλάντα, παγκόσμιο ρεκόρ με 26.38.08 το 1996) δεν θα ήταν παρών λόγω τραυματισμού (που αν τελικά ήταν, ίσωςαυτός ήταν ο τελικός νικητής έτσι που πήγε η κούρσα!), χάνοντας ένα μήνα προπόνησης αποφάσισε να γίνει ρεαλιστής .
    Πλησίασε τον Υπουργό-Επίτροπο Αθλητισμού (Commisioner of Sports ) και του ανακοίνωσε οτι δεν θα πήγαινε στο Συδνευ!
    Ο επίτροπος τον έπεισε να περιμένει και χαρακτηριστικά του είπε ότι αυτός ήταν βέβαιος ότι αν πήγαινε πως θα νικούσε. ( Βέβαια , η ιστορία του Gebrselassie, έχει και μερικές υποθέσεις εκβιασμών που του ασκήθηκαν ανά περίπτωση, οπότε το τι τελικά έγινε παραμένει άγνωστο) .

    Τελικά στις 25 Σεπτεμβρίου στο Σύδνευ ο Gebrselassie δίνει το παρόν, χωρίς κανείς να ξέρει την πραγματική του κατάσταση. ( Στις 22 Σεπτεμβρίου να πούμε ότι στο προκριματικό έκανε 27.50 στην πιο αργή από τις 2 σειρές! Δείτε στην αρχή του βίντεο πόσο προσεκτικά έτρεξε σε αυτή την σειρά χωρίς να επιταχύνει στο τέλος!
    https://www.youtube.com/watch?v=0kfdKo6qSDc)

    … και ο αγώνας, πάει όπως τον είχαν σχεδιάσει οι Κενυάτες…και στο τέλος βλέπουμε πόσο διαφορετική είναι η εικόνα από την Ατλάντα. Στο καμπανάκι υπάρχουν 5 αθλητές, με τους 2 για την νίκη, στο 300αρι είναι ακόμη όλοι μαζί και ΜΟΝΟ μέσα στα επόμενα περίπου 50μέτρα , ξεκινά ο Τέργκατ το τελικό του σπριντ … Το τελευταίο 100αρι και των δυο είναι περίπου 12 » … αλλά ο τερματισμός γίνεται σε μια γραμμή…
    27.18.20 είναι ο χρόνος του gebrselassie . Με το τελευταίο γύρο σε 65.37
    Το πρώτο μισό σε 13.45.88 και το 2ο σε 13.32. ( Τα 7χλμ σε 19.24)
    Παρά το 2.34.11 που έγινε το τελευταίο χλμ και τον εντυπωσιακό τερματισμό οι αριθμοί δείχνουν ότι ακόμη και με τον καλύτερο και πιο δροσερό καιρό -σε σύγκριση με την Ατλάντα- οι 2 μεγάλοι πρωταγωνιστές δεν ήταν πια στην ακμή τους.
    Από τον επόμενο χρόνο ο Tergat θα στραφεί στο δρόμο και στο μαραθώνιο και ο gebrselassie μόλις 2 μήνες μετά από αυτόν τον αγώνα στο χειρουργείο ( το πρόβλημα του ήταν -το γνωστό και για κάποιους φίλους μας και εδώ!- σύνδρομο Haglund… του εμφανίστηκε ήδη από το 1996 , αλλά το 2000 μετά τη Ζυρίχη, ο πόνος πήγε σε νέα ύψη! … μάλιστα λέγεται ότι στο Σίδνευ, σηκωνόταν από το κρεββάτι μόνο για να αγωνιστεί… ένας Ελβετός ιατρός ο Roland Biedert, προχώρησε στην αφαίρεση του οστεόφυτου και βεβαίωσε ότι ο αχίλλειος δεν είχε πειραχτεί… ο haile ήταν 28 ετών… και τελικά δεν απέφυγε και την 2η εγχείρηση στον αριστερό αχίλλειο τον Σεπτέμβριο του 2004, στο Ελσίνσκι, ακριβώς μετά τους Ολυμπιακούς της Αθήνας…)

    (..κι εδώ να τολμήσω, να πω το εξής, – χωρίς να διεκδικεί η άποψη περισσότερο κύρος από την άποψη οποιουδήποτε άλλου-: το πως θα ξεπεράσουμε έναν τραυματισμό, πως θα αναρρώσουμε και πώς θα ξανακερδίσουμε την υγεία μας είναι ίσως μόνο το μισό πράγμα…το πως κάποιος θα βρει και το πως θα ξεπεράσει την αιτία που προκάλεσε τον τραυματισμό είναι πραγματικά αυτό που θα μας κάνει καλύτερους, αυτό που θα μετακινήσει από μπροστά μας ένα εμπόδιο που μας εμποδίζει να εξελιχτούμε και να προχωρήσουμε… ακριβώς αυτή είναι η συνέχεια της ιστορίας του gebrselassie μετά και την 2η επέμβαση (άλλαξε το πάτημα του, άλλαξε την προπόνηση του..) και από το αποτέλεσμα μπορεί ο καθένας να κρίνει την επιτυχία του ή όχι… όσο για εμάς τους ερασιτέχνες, που θαυμάζουμε το διασκελισμό και το στυλ των μεγάλων δρομέων, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι -τις περισσότερες φορές- αυτό έχει προέλθει από πολλές ώρες προπόνησης και ασκήσεων, κι ότι αυτό που εμείς κάνουμε τελείως φυσικά και θεωρούμε απλό, πολλές φορές είναι λάθος και δυστυχώς κατά ένα μεγάλο μέρος οι τραυματισμοί μας προέρχονται και επανέρχονται ακριβώς από αυτή την λάθος στάση του σώματος, το λάθος τρόπο που εκτελούμε μηχανικά την κίνηση… αλλά αυτό -αντίθετα με τους χρόνους και τις επιδόσεις των μεγάλων δρομέων που θαυμάζουμε – είναι κάτι που κι εμείς μπορούμε να το αλλάξουμε, να το νικήσουμε… με την ίδια επιτυχία…)

  3. @notasol Νομίζω πως κάπου εδώ μάλλον πρέπει να «κλείσω» τα σχόλια για το άρθρο. Το τερμάτισες το μηχάνημα!!!
    Η τελευταία παράγραφος δε, κανονικά πρέπει να εκτυπωθεί, να κορνιζαριστεί και να κρεμαστεί στον τοίχο.
    Εξαιρετικός όπως πάντα, σ’ ευχαριστούμε φίλε!

  4. Γι α αυτό εγώ λέω ότι κανονικά θα πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή και αυτή τη φορά τα γίνουν όλα με τη σειρά και σωστά. Από την άλλη ο ίδιος Μπαλντίνι σε μια εκδήλωση πριν 2 χρόνια μας είχε πει:
    Εσείς που έχετε και άλλα πράγματα στη ζωή σας εκτός από το τρέξιμο, τη δουλειά σας, την οικογένειά σας, την υπόλοιπη ζωή σας γενικά δεν έχετε χρόνο σε αυτή την ηλικία και σε αυτούς του καθημερινούς ρυθμούς να ασχοληθείτε με την τεχνική σας αλλάζοντάς την. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι απλά να τρέχετε.

  5. Δεν ξέρω επίσης, αν έχει κάποιο ενδιαφέρον να πούμε -τώρα, με αφορμή την έκταση της προβολής που πήρε από τα τα ΜΜΕ και μια δική μας ηλικιακή εξαίρεση σε πρόσφατη προβεβλημένη διοργάνωση- ότι ο πρώτος επίσημος αγώνας του Gebrselassie που γεννήθηκε το 1973, ήταν μάλλον ένας μαραθώνιος!

    Ο Gebrselassie είχε επηρεαστεί από τα κατορθώματα του Mirus Yifter το 1980 στη Μὀσχα, και αμέσως ήθελε να γίνει σαν αυτόν.
    Βέβαια ο πατέρας του που ήταν αγρότης δεν σκεφτόταν ότι το τρέξιμο είχε κάποια λογική . Ήθελε τα παιδιά του να σπουδάσουν και να γίνουν ιατροί, δικηγόροι, υπάλληλοι. Του έλεγε ότι το τρέξιμο είναι χάσιμο χρόνου. Του έλεγε να τοχει φυσικά σαν διασκέδαση και ταυτόχρονα να κάνει κάτι στη ζωή του. Του αρνήθηκε να τρέχει. Και τον σταμάτησε όταν ξεκίνησε το σχολείο. Του είπε να σταματήσει να τρέχει, να δουλεύει και να μην είναι σαν τους άλλους. Ενώ ο μικρός haile του έλεγε, ότι ήθελε να είναι σαν τους άλλους.

    ….14 χρονών στο σχολείο, όπως λέει, κέρδισε τον πρώτο του αγώνα, στα 1500 μέτρα… αν και ξεκίνησε τελευταίος, και είχε να συναγωνιστεί μεγαλύτερα παιδιά… όλοι του έλεγαν, μετά, πώς τα κατάφερε και τον χειροκροτούσαν.
    Έτσι μια μέρα, μέσα στον επόμενο χρόνο, ο μικρός Haile, πήρε το λεωφορείο και πήγε στην Αντις Αμπέμπα, εκεί που ήδη είχε πάει και ζούσε κάποιος μεγαλύτερος αδερφός του, όπου είδε και για πρώτη φορά στη ζωή του τον ηλεκτρισμό, με όλα του τα ρούχα σε μια πλαστική σακκούλα, για να λάβει μέρος στον Abebe Bikila Marathon, έναν ιστορικό αγώνα που γινόταν προς τιμή του μεγαλύτερου δρομέα της Αιθιοπίας, για να δει τι μπορεί να κάνει .

    Τερμάτισε 99ος σε χρόνο 2.48 και περπατώντας στο τέλος για χλμ μιας και είχε βγάλει φουσκάλες που μάτωσαν και τον πονούσαν… Μετά το τέλος του αγώνα, ο αδερφός του τον έβαλε στο λεωφορείο της επιστροφής, και το λεωφορείο τέλος τον άφησε σε τέτοιο σημείο που έπρεπε να περπατήσει ( με τις φουσκάλες!) άλλα 10χλμ για να γυρίσει σπίτι !!!
    Δεν ξέρω τι σκεφτόταν .. πάντως ότι κι αν ήταν δεν τον σταμάτησε από το να γίνει δρομέας! Δεν ξέρω πόσο επίσημος ήταν ο αγώνας των 1500 μέτρων στο σχολείο ή αν είχε συμμετάσχει σε κάποιον άλλον πριν από αυτόν τον μαραθώνιο …αλλά ουσιαστικά ακόμη κι αν αυτός δεν ήταν ο πρώτος επίσημος αγώνας του , ήταν ο πρώτος του μαραθώνιος!…κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, στην ουσία, στην αθλητική καρριέρα του, τελικά, βελτίωσε αυτόν τον χρόνο του κατά 44 περίπου λεπτά!!!

    Υπάρχει και μια φωτογραφία του , πριν από αυτόν τον αγώνα, που την τράβηξε ο αδερφός του!!!!
    https://www.globerunner.org/05/emperors/

    … η ιστορία αυτού του πρώτου του μαραθωνίου, αν και δεν είναι τόσο διαδεδομένη στο internet, υπάρχει στα παρακάτω βιβλία:
    https://www.runnerprogram.com/product/endurance-the-story-of-haile-gebrselassie/

    https://books.google.gr/books?id=UEzlGSubmJwC&pg=PA104&lpg=PA104&dq=the+greatest+the+haile+gebrselassie+story+first+marathon&source=bl&ots=2u8M_EiuLv&sig=J1ZIcdAv3y_2NSNFxCtFqZ6tVwk&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwi19Mmn2J7aAhUE_iwKHZVfBuE4ChDoAQhZMAs#v=onepage&q=the%20greatest%20the%20haile%20gebrselassie%20story%20first%20marathon&f=false

    https://books.google.gr/books?hl=el&id=YP6BAAAAMAAJ&dq=the+greatest+the+haile+gebrselassie+story+first+marathon+2.48&focus=searchwithinvolume&q=+first+marathon+

Αφήστε μια απάντηση