Ο πόνος είναι ένα αρνητικό συναίσθημα, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Κι οι δρομείς το νοιώθουν αρκετά συχνά, είτε πρόκειται για αγώνα είτε για κάποιες προπονήσεις. Παρ’ όλα αυτά, ο τρόπος που τον αντιλαμβανόμαστε και τον βιώνουμε, είναι αυτό που καθορίζει τελικά πόσο πόνο ή για τι διάστημα, μπορούμε να αντέξουμε. Το 2013 δημοσιεύτηκε μία μελέτη, στην οποία οι συμμετέχοντες (καθ’ όλα υγιείς) δοκιμάστηκαν όσον αφορά στην αντοχή που μπορούν να έχουν στον πόνο. Πιο συγκεκριμένα, προκλήθηκε τεχνητά (με διακοπή της κυκλοφορίας του αίματος) ισχαιμικός πόνος στο χέρι. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε δύο γκρουπ. Στους πρώτους, οι ερευνητές μίλησαν για τους κινδύνους που εμπεριέχει μια κατάσταση, όπως αυτή του πειράματος. Στους άλλους, εξήγησαν ότι η διαδικασία στην οποία υπόκεινται, είναι ωφέλιμη και χρήσιμη για τους μύες τους, για διαφόρους λόγους. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ποιο γκρουπ άντεξε περισσότερο… Αυτό που καταδεικνύεται από την συγκεκριμένη μελέτη είναι πως, αλλάζοντας την αντίληψη του πόνου, από κάτι επιβλαβές ή αρνητικό σε κάτι θετικό και αποδοτικό, μπορούμε να αντέξουμε περισσότερο πόνο ή για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Τι σημαίνει όμως αυτό για εμάς ως αθλητές; Όλοι γνωρίζουμε πως όταν τρέχεις ένα αγωνιστικό 5άρι, ξέρεις από πριν ότι θα υποφέρεις πολύ όσο διαρκεί. Το ίδιο ισχύει και για τα τελευταία χιλιόμετρα ενός μαραθωνίου, ασχέτως αν ο πόνος είναι άλλης φύσης. Και παρότι, όντας μέσα στον αγώνα, νοιώθουμε τον πόνο να έρχεται, τον δεχόμαστε και τον “αγκαλιάζουμε”, αφού είναι απαραίτητος και προϋπόθεση για την επιτυχία μας. Είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα αθλητών, οι οποίοι, αν και λιγότερο ταλαντούχοι και ικανοί από άλλους, τα κατάφεραν καλύτερα γιατί άντεχαν τον πόνο και μπόρεσαν να “ανασύρουν” και την τελευταία σταγόνα δυνάμεων από μέσα τους. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι στα αθλήματα αντοχής, οι elite τερματίζουν τις περισσότερες φορές έχοντας δώσει το 100% των δυνάμεών τους. Αντιθέτως, οι χαμηλότερου επιπέδου αθλητές, αρκετές φορές δεν εκμεταλλεύονται όλες τους τις δυνάμεις. Κι εδώ έρχεται το μεγαλο ερώτημα: είναι οι elite αθλητές τέτοιοι επειδή αντέχουν περισσότερο στον πόνο ή αντέχουν στον πόνο επειδή προπονούνται σαν elite αθλητές; Γεγονός είναι πως ακόμη κι αυτό το χαρακτηριστικό επιδέχεται εξάσκησης και βελτίωσης. Όταν προπονείστε, προσπαθήστε να αντιμετωπίσετε τις δύσκολες κι επώδυνες φάσεις ως το “κάτι παραπάνω” που θα σας ανεβάσει επίπεδο. Δείτε το ως ένα επιπλέον εφόδιο προς τον στόχο σας και όχι ως κάτι καταναγκαστικό. Όταν αγωνίζεστε, αντιληφθείτε τον πόνο ως το τελικό στάδιο μιας πορείας προς την επιτυχία, όποια κι αν είναι αυτή για τον καθένα. Συν τοις άλλοις, όσο πιο δυνατά τρέξετε τόσο πιο σύντομα θα τελειώσει κι ο πόνος, σωστά; Άλλωστε, όλοι μας γνωρίζουμε ότι τα PBs μπορεί να είναι επώδυνα αλλά αξίζουν τον κόπο!