Και ξάφνου δεν είναι όλα ρόδινα… όχι ότι ήταν και ποτέ… μα μέσα στην αταξία, μέσα στην πίεση των “πρέπει” που έσφιγγαν σαν μέγγενη τα – κάτι από εφηβεία κι ας κοντεύεις τα 40 – “θέλω” σου, είχες κρυμμένο έναν ήλιο. Σαν το γνωστό τραγουδάκι, κρυβόσουν εκεί κι άφηνες τον κόσμο να γυρνάει θεότρελα ανόητος για τη δική σου – είπαμε, εφηβική – αναίδεια… Όταν πρω...