Κατηγορία: Racer
Υψη σόλας: 39.5/34.5mm
Βάρος: 163 γρ.
Από την πρώτη στιγμή η ASICS χώρισε την racing σειρά της σε δύο κατηγορίες. Προσπαθώντας να μεγιστοποιήσει τα οφέλη της γεωμετρίας ενός αγωνιστικού παπουτσιού, κατέταξε τους δρομείς βάσει του μήκους και της συχνότητας του διασκελισμού τους. Stride runners και cadence runners. Για να επιταχύνουν, οι πρώτοι βασίζονται περισσότερο στην αύξηση του μήκους του διασκελισμού, ενώ οι δεύτεροι στην αύξηση του αριθμού των βημάτων. Κι έτσι από το 2021 προέκυψαν τα Metaspeed SKY και EDGE, αντίστοιχα.
Μέχρι και την προηγουμένη έκδοσή τους (Paris), όπου η σόλα αποτελείτο από ένα μόνο υλικό, αυτή η κατηγοριοποίηση βασιζόταν στην θέση της carbon plate. Πλέον τα Metaspeed φέρουν δύο διαφορετικούς αφρούς, οπότε πέραν της πλάκας, στην εξίσωση μπαίνουν η ποσότητα και η θέση τους.
Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ κάποιο Edge για να έχω άποψη, γεγονός είναι πάντως πως πολλοί δρομείς που έτρεξαν και με τα δύο, δεν ήταν σε θεση να αντιληφθούν την διαφοροποίηση ή ποιο μοντέλο είναι καταλληλότερο για αυτούς. Κάποιοι μάλιστα διεπίστωσαν ότι τους ταίριαζε καλύτερα το “αντίθετο” Metaspeed. Αναμενόμενο το μπέρδεμα, ιδίως αν αναλογιστούμε πως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τι “είδους” δρομείς είναι.
Από εκεί και πέρα, η Asics συνεχίζει κι εδώ να αριθμεί την έκδοση του μοντέλου με το όνομα της πόλης που διοργανώνει ένα μεγάλο στιβικό event, την χρονιά κυκλοφορίας του. Μετά τα Paris (ΟΑ 2024), τα Metaspeed v4 παίρνουν το όνομά τους από το Tokyo, εκεί όπου έγινε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2025. Ωραία λεπτομέρεια, η οποία κρατάει από παλιά με το iconic Onitsuka Mexico 66. Ή αν θέλετε, είναι και μία έμμεση δήλωση ότι το Metaspeed σχεδιάστηκε για την “μεγάλη σκηνή”.
Επάνω μέρος και εφαρμογή
Ήδη από το πρώτο Metaspeed, η Asics χρησιμοποιούσε ένα εντελώς minimal ύφασμα. Και κάθε επομένη version, ακόμη περισσότερο. Στο Tokyo δε, είναι νομίζω στο όριο προτού… εξαφανιστεί! Το MotionWrap 3.0 είναι απίστευτα λεπτό και διαπνέον, σχεδόν σαν τούλι. Τελείως unstructured και φαινομενικά ευάλωτο, αν ζουμάρεις όμως, δείχνει ότι η κατασκευή είναι αρκετά δεμένη. Ανάλογης φιλοσοφίας και ο προφυλακτήρας, αποτελούμενος απλά από ένα υποτυπώδες φιλμ.
Πολύ ανοιχτή ύφανση αλλά και με ενισχυμένα νήματα για αντοχή.
Το mesh πυκνώνει κάπως στην αρχή των μεταταρσίων, σημείο που συνήθως το upper στρεσάρεται επιπλέον. H πανάλαφρη σχεδίαση παραμένει και μετά, με το logo να είναι απλά βαμμένο και καμμία δομή πουθενά.
Η γλώσσα είναι ανεξάρτητη, υπερβολικά λεπτή και από σουέντ υλικό. Τα κορδόνια είναι οδοντωτά και περιβάλλονται από ένα ελαφρώς άκαμπτο πλαίσιο.
Από την γλώσσα και μόνο, καταλαβαίνεις τον racing χαρακτήρα του Sky.
Κολάρο δεν υπάρχει, πλην μίας στρώσης σουέντ υφάσματος για να κρατάει το σχήμα στην περιοχή. Συν μία επιπλέον επένδυση ψηλά για να φιλτράρει στοιχειωδώς την όποια πίεση. Ελάχιστη ποσότητα αφρώδους έχει τοποθετηθεί μόνο στο σημείο του αχιλλείου.
Καμμία στρώση σκληρότερου υλικού για στήριξη της φτέρνας.
To padding είναι ακόμη λιγότερο από πριν, ίσα ίσα για να μην προκαλείται ερεθισμός στην περιοχή.
Νομίζω πως το επάνω μέρος του Sky εξαντλεί τα περιθώρια εξοικονόμησης βάρους και αγωνιστικής σχεδίασης. Το επόμενο βήμα είναι μόνο αυτό που συναντούμε σε spikes. Ποτέ βέβαια δεν ξέρεις.
Δεν έχει ουσιαστικά καλούπι, οπότε η εφαρμογή του καθορίζεται από το πόσο θα το σφίξεις. Το toe box ωστόσο είναι αρκετά φαρδύ, όχι μόνο για αγωνιστικό αλλά αντικειμενικά. Έχει πλάτος και πολύ ύψος κι αν έχεις ακόμη και κανονικό πέλμα, αρχικά νοιώθεις σαν σε τσουβάλι, έτσι όπως ζαρώνει το ύφασμα.
Το ίδιο περίπου ισχύει και για την φτέρνα, όπου η γύμνια του κολάρου δίνει μία χαλαρή αίσθηση γύρω της. Σχεδόν σαν να είναι στον αέρα.
Εντελώς εύκαμπτο πίσω, με την εφαρμογή να καθορίζεται από το δέσιμο.
Παρ’ όλα αυτά, όλα αλλάζουν μόλις σφίξεις τα κορδόνια. Κι όταν λέω να τα σφίξεις, εννοώ σχεδόν όσο πάει. Τουλάχιστον για το δικό μου, σχετικά στενότερο πόδι. Μεσαίο και πίσω τμήμα αγκαλιάζουν παντού το πόδι και παίρνουν το σχήμα του. Στα δάχτυλα εξακολουθείς να το νοιώθεις άνετο, εν τούτοις δεν σε απασχολεί αφού το υπόλοιπο έχει κλειδώσει απόλυτα.
Λειτουργικό και απροβλημάτιστο lacing system.
Σημεία πίεσης δεν δημιουργούνται, καθώς μιλάμε για σκέτο ύφασμα και με πολύ απαλές τις όποιες ακμές. Όση τάση και να δώσεις στο δέσιμο, τα μαλακά κορδόνια δεν θα σε ενοχλήσουν κι ας είναι μία σκέτη φλοίδα η γλώσσα. Το μόνο ότι θα σε παιδέψει λίγο για να την στρώσεις.
Το επάνω μέρος του Sky κρατάει παντού όπως πρέπει. Αρχικά αμφιβάλεις λίγο, κυρίως γιατί δεν το αισθάνεσαι. Μόλις όμως διαπιστώσεις ότι το πόδι σου παραμένει στην θέση του, όσο κι αν το πιέσεις ή σε στροφές, αμέσως το εμπιστεύεσαι και αφήνεσαι. Και στην περίπτωσή μου μιλάμε για έναν δρομέα βαρύ και με αρκετό πρηνισμό, άρα του ασκώ επιπλέον πίεση. Σίγουρα θα προτιμούσα ένα πιο κλειστό toe box, κυρίως για την αίσθηση, τρέχοντας όμως περνούσε μάλλον απαρατήρητο.
Η άνεση δεν περιλαμβάνεται στον βασικό εξοπλισμό.
Εκεί ωστόσο που το ένοιωσα λίγο χαλαρό, ήταν πηγαίνοντας αργά. Παρόλο που κάτι τέτοιο μοιάζει περίεργο, η πολύ μαλακή σόλα και το αυξημένο contact time, επέφεραν παραπάνω στρες στο upper. Όπως όμως θα δούμε και παρακάτω, αυτές οι ταχύτητες δεν είναι έτσι κι αλλιώς στο ρεπερτόριο του Sky.
Όσον αφορά την διαπνοή, δεν χρειάζεται να το συζητήσουμε καν. Αρκεί να το κοιτάξεις το mesh, όχι να το αγγίξεις, για να καταλάβεις πόσο καλά αναπνέει.
Το διχτυωτό είναι σχεδόν διαφανές.
Σαν νούμερο, το Sky είναι κανονικό. Ίσως σας ξεγελάσει στην πρώτη επαφή ο χώρος μπροστά, προκύπτει όμως μόνο από το πλάτος και όχι το μήκος.
Σόλα και πάτημα
Τα τρία πρώτα Metaspeed χρησιμοποιούσαν αφρό από Peba (Turbo και Turbo+). Αγωνιστικό tuning, ελαστικότητα, προστασία αλλά και μία στιβαρότητα. Δεν ήταν αυτό που περιγράφουμε ως squishy, ενώ ήθελε φορτίο για να ανταποκριθεί. Σχεδιασμένα ξεκάθαρα για δρομείς με πιο δυνατό και midfoot/forefoot πάτημα.
Με το Tokyo έχουμε μία καθολική ανανέωση της σόλας. Πρώτα απ’ όλα, πλέον αποτελείται από δύο υλικά. Ένα βασικό που την χαρακτηρίζει και ένα δευτερεύον, ας πούμε υποστηρικτικό. Το πρώτο είναι μία σύνθεση από Aliphatic TPU και ονομάζεται FF Leap. Είναι η αγωνιστική version του αφρού, καθώς υπάρχει και η πιο “προπονητική”, ο FF Turbo² που τον συναντούμε στο Megablast. Ο δεύτερος αφρός που συμπληρώνει τον Leap, είναι ο “παλιός” FF Turbo Plus, δηλαδή Peba.
Στο Sky έχουμε μία λεπτή στρώση Turbo+ ακριβώς κάτω από το πέλμα και όλο το υπόλοιπο είναι από Leap. Στο Edge αντιθέτως, ο Leap είναι στο επάνω μέρος, με την αναλογία να μην είναι σταθερή. Στην φτέρνα έχουμε πολύ περισσότερο Turbo+ και όσο πάμε προς τα εμπρός η ποσότητα αντιστρέφεται. Εδώ τελειώνει και η όποια αναφορά στο έτερο Metaspeed, διαφορετικά θα μπερδευτείτε.
Ο λευκός Leap και από επάνω ο μπεζ Turbo+.
Ανάμεσα στους δύο αφρούς έχουμε την carbon plate. Πολύ άκαμπτη, τοποθετημένη ψηλά και κυρίως, εντελώς επίπεδη. Η μηχανική του μοντέλου δεν βασίζεται στο rocker, οπότε δεν έχει νόημα να καμπυλώνει στα μετατάρσια. Δουλεύει αλλιώς.
Τελείως διαφορετική η σχεδίαση της πλάκας από τις συνήθεις εφαρμογές. Διακρίνεται και η ακριβής αναλογία των αφρών.
Late stage rocker και πολύ ομαλό.
Η Asics έχει κάνει αλματώδη πρόοδο τον τελευταίο καιρό στο θέμα της πρόσφυσης και το Sky δεν αποτελεί εξαίρεση. Καμμία αλλαγή από το Paris, με το λάστιχο να τοποθετείται μόνο στα νευραλγικά σημεία. Αν και πολύ λεπτό, το AsicsGrip είναι μαλακό και sticky, κρατώντας υποδειγματικά σε όλες τις επιφάνειες. Για ανθεκτικότητα δεν μπορώ να μιλήσω, όμως μετά από 40+ χιλιόμετρα ο εκτεθειμένος αφρός παραμένει άθικτος. Ούτως ή άλλως, η αντοχή του A-TPU σαν εξώσολα έχει αποδειχθεί και σε άλλα μοντέλα.
Το Sky εξοικονομεί γραμμάρια με κάθε δυνατό τρόπο. Δεν είναι όμως εις βάρος του grip.
Τα κενά στο λάστιχο επιτρέπουν στον αφρό να “αναπνεύσει” και δεν φιλτράρουν τις ιδιότητές του.
Η γεωμετρία του Paris διατηρείται και στο Tokyo, με την σιλουέτα να είναι στενή μέχρι το μέσο και μετά να ανοίγει απότομα και πολύ. Το τεράστιο flare εσωτερικά στα μετατάρσια παραμένει κι εδώ.
Το φαρδύ αποτύπωμα υποστηρίζει την απογείωση από το μεγάλο δάχτυλο.
Το Tokyo με τον FF Leap είναι ένα άλλο Sky. Πολύ μαλακό, με μεγάλη συμπίεση και διαδρομή. Ξεχάστε τον “σοβαρό” και κοντρολαρισμένο FF Turbo+, που απαιτούσε πολλή δύναμη για να φορτιστεί. Πλέον η σόλα έχει ιδιαίτερα αραιή δομή, μικρή αντίσταση και υποχωρεί εύκολα. Είναι μάλιστα και η πρώτη φορά που βλέπουμε μία τέτοια ρύθμιση σε A-TPU, αφού ως Turbo² στο Megablast ή ως Nitro Elite στα Puma, είναι σαφώς πιο σφιχτές συνθέσεις.
Στα νέο πακέτο του Sky περιλαμβάνεται και το εντυπωσιακό bounce. Όχι ότι στο Paris περνούσε απαρατήρητο, εκεί όμως η αίσθηση μοιραζόταν μεταξύ ελαστικότητας και responsiveness. Κυρίως το δεύτερο. Εδώ μιλάμε για βαθιά συμπίεση και εξαιρετικά γρήγορη αποσυμπίεση που σε πετάει προς τα επάνω. Μπορεί σε πρώτη φάση να νοιώθεις ότι παραμορφώνεις την σόλα, βγαίνεις όμως από μέσα της αστραπιαία και χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση.
Σε όλο αυτό η σχεδίαση της πλάκας έχει την σημασία της. Το πόδι κατά την προσγείωση έρχεται σε άμεση επαφή μαζί της και οι δυνάμεις κατανέμονται πιο ομοιόμορφα. Έχεις έτσι μία σταθερή βάση εξ αρχής, ώστε να βάλεις φορτίο στα μετατάρσια και να βγάλεις μία δυνατή απογείωση. Όλα αυτά ως stride runner, που θεωρητικά η φτέρνα δεν συμμετέχει και τόσο στην διαδικασία.
Σαν efficiency, τα παραπάνω ενισχύονται από το απίστευτα χαμηλό βάρος του παπουτσιού. Εντάξει, υπάρχουν και κάποια πολύ λίγα, ακόμη ελαφρύτερα, αλλά προσωπικά δεν τα έχω δοκιμάσει. Οπότε επιτρέψτε μου να έχω εντυπωσιαστεί με το Asics. Κυριολεκτικά σαν να μην το φοράς.
Νο 45
Σε θέμα σταθερότητας το μοντέλο δεν προσφέρει πολλά. Καθαρόαιμο racer χωρίς εγγενή guidance στοιχεία, απαιτεί απολύτως ουδέτερο πάτημα ή έστω γυμνασμένη ποδοκνημική και καλό form. Αν πατάς ξεκάθαρα πίσω, ο πολύ μαλακός αφρός και η στενή φτέρνα δεν μπορούν να υποστηρίξουν την αρχική επαφή με το έδαφος. Η σόλα σχεδόν καταρρέει και το transition βραχυκυκλώνει. Γι’ αυτό και στο Edge η αναλογία των αφρών πίσω είναι υπέρ του Turbo+.
Το πίσω μέρος δεν είναι μόνο στενό αλλά κλείνει και προς τα κάτω.
Η πρώτη μου επαφή με το Sky ήταν ένα σε long run. Κακή επιλογή αλλά μόλις το είχα πάρει και δεν κρατιόμουν. Αργοί ρυθμοί, κάπως αδέξιο πάτημα και το παπούτσι άρχισε αμέσως να γκρινιάζει. Πολύ μαλακό, ασταθές και ξεκούρδιστο. Με κούρασε και το κούρασα.
Η καμάρα είναι πολύ σκαμμένη και δυσκολεύει την μετάβαση προς τα εμπρός, αν πηγαίνεις αργά.
Την επομένη ημέρα το φόρεσα σε γρήγορη προπόνηση σε στίβο. Κι εκεί όλα άλλαξαν. Το Sky απαιτεί ρυθμό και στοχευμένο form. Με αυτές τις προϋποθέσεις, πετάει. Το φορτίο φεύγει από πίσω και μεταφέρεται πιο μπροστά, εκεί όπου η φαρδιά και σταθερή βάση το διαχειρίζεται ιδανικά. Και γίνεται και πιο συμπαγές σε αίσθηση. Ελαφρύς υπτιασμός αρχικά, με την πομπέ εξωτερική πλευρά να δίνει κατεύθυνση. Κεντράρεσαι και περνάς προς την απογείωση, όπου το μεγάλο πτερύγιο εσωτερικά μπορεί να βγάλει κάτω όση ισχύ και να δώσεις. Το δε rocker είναι διακριτικό και συμμετέχει πολύ καθυστερημένα στο transition. Ούτως ή άλλως, ο πολύ μαλακός αφρός δεν επιτρέπει να διατηρηθεί η γωνία.
Χαρακτηριστική η γεωμετρία στα μετατάρσια.
Η σόλα παραμένει μαλακή, πλέον όμως όλο το softness μετατρέπεται σε rebound. Εν αντιθέσει με το Paris, νοιώθεις κάποια παραμόρφωση της σόλας, ωστόσο διαρκεί απειροελάχιστα, χωρίς να είναι ενεργοβόρα. Κι είναι και καλοδεχούμενη, καθώς το παπούτσι είναι πλέον πιο smooth και φιλικό. Πολύ effortless και ξεκούραστο, ιδιαίτερα γρήγορο turnover λόγω βάρους και πανεύκολες αλλαγές. Θέλει μόνο προσοχή να μην σε παρασύρει και σου ξεφύγει ο ρυθμός.
Απ’ την άλλη, συγκριτικά με το Paris υστερεί σε απόλυτη αίσθηση στα πολύ γρήγορα. To στιβαρό forefoot του δευτέρου έδινε μία ακρίβεια και ένα responsiveness που λείπει από το Tokyo αν πας στο όριο. Έχει πιο cruising χαρακτήρα, πράγμα που σίγουρα θα εκτιμηθεί σε έναν μαραθώνιο.
Μία άλλη διαφορά με την προηγουμένη έκδοση, είναι στον τρόπο που θα πατήσεις ώστε να αξιοποιήσεις το όλο σύστημα. Στο Paris η φτέρνα δεν είχε να προσφέρει πολλά πράγματα, ίσως μόνο να σε καθυστερήσει. Αντιθέτως, εδώ έχει τόσο πολλή επιστροφή, που είναι κρίμα να μην την εμπλέξεις στο transition. Δεν θα αποτελεί το κύριο σημείο φόρτισης, θεωρώ όμως ότι μία μονοκόμματη, γεμάτη προσγείωση με όλο το πέλμα είναι το ιδανικό. Τουλάχιστον σε εμένα, αυτό είναι το sweet spot του Sky.
Τέλος, δεν πρέπει να παραλείψω και τα πολύ φρέσκα πόδια από τον Leap. Ποτέ δεν έσφιξα, είτε στο τέλος της προπόνησης είτε την επομένη ημέρα.
Συμπέρασμα
Το Metaspeed Sky αλλάζει σημαντικά. Διατηρεί τον pure racing χαρακτήρα του, η νέα σόλα όμως στρογγυλοποιεί τις όποιες γωνίες είχε για κάποιους έως τώρα η σειρά. Λιγότερο απαιτητικό και πιο φιλικό, έχει αποκτήσει και το softness που ίσως έλειπε πριν. Ο FF Leap έχει κορυφαία επιστροφή ενέργειας και συνεργάζεται καλύτερα με την ιδιαίτερη carbon plate.
Εξακολουθεί να δυστροπεί στους αργούς ρυθμούς, κυρίως λόγω αστάθειας, και θέλει μετατοπισμένο προς τα εμπρός πάτημα για να λειτουργήσει όπως έχει σχεδιαστεί. Έτσι συμβαίνει όμως με όλα τα καθαρόαιμα.
