Κατηγορία: Super Trainer
Υψη σόλας: 38/31mm
Βάρος: 215 γρ.
Η Ena Athletics είναι μία ελληνική start up εταιρεία, ιδρυθείσα το 2024. Έκανε την είσοδο της στην αγορά με ένα πολύ επιθετικό marketing, όταν παρεχώρησε 300 ζευγάρια του πρώτου της μοντέλου, Proto Runner 1, σε δρομείς που θα συμμετείχαν στον ΑΜΑ εκείνης της χρονιάς.
Το παπούτσι ήταν μία αρκετά καλή πρώτη προσπάθεια, παρά το μειονέκτημα του μεγάλου βάρους του. Σίγουρα δεν άνηκε στην κατηγορία των αγωνιστικών, όπως το λάνσαρε η Ena, αποτελούσε όμως μία καλή και αξιόπιστη επιλογή μαραθωνίου, αν κάποιος δεν ήταν μαθημένος σε super shoes. Προστατευτικό και σταθερό, μαζί με μία σπιρτάδα από την carbon plate. Επίσης, δεν πρέπει να παραλείψουμε ότι η εταιρεία προσπάθησε και κατάφερε να δώσει στο μοντέλο μία δική του σχεδιαστική ταυτότητα.
Στην πορεία η γκάμα εμπλουτίστηκε και με άλλες προτάσεις (Proto Train, Proto Gravel και το υβριδικό Trexo), ήδη όμως την προσοχή μας είχε τραβήξει ένα δείγμα που έβγαλαν από το ντουλάπι και μας έδειξαν οι άνθρωποι της εταιρείας στην Marathon Expo του 2025. Έμοιαζε με την συνέχεια του Proto Runner, ήταν όμως εμφανώς πολύ ελαφρύτερο. Το βασικό κουτάκι λοιπόν, είχε τσεκαριστεί.
Επάνω μέρος και εφαρμογή
Εντελώς διαφορετικό ύφασμα από το στιβαρό και κάπως τραχύ του Runner, αυτό του Gamma είναι από μονοΐνες, πολύ λεπτό, ελαφρύ και ανελαστικό. Παρότι ιδιαίτερα μαλακό, είναι αρκετά structured σαν ύφανση. O minimal προφυλακτήρας δίνει απλά σχήμα στην περιοχή, χωρίς να τον αισθάνεσαι.
Νήμα και nylon για μεγαλύτερη συνοχή και ανθεκτικότητα. Μεγάλα κενά για διαπνοή.
Το μεσαίο τμήμα ενισχύεται από το μεγάλο logo εξωτερικά και την ελληνική σημαία εσωτερικά, από λεπτό φιλμ και τα δύο.
Εύκαμπτα δομικά στοιχεία. Διακοσμητικά αλλά που βοηθούν και το κράτημα.
Η semi-gusseted γλώσσα είναι από σκέτο ύφασμα, έχοντας όμως ένα τμήμα από ανάγλυφο συνθετικό κατά μήκος της, ώστε να παίρνει την όποια πίεση από τα κορδόνια.
Ελαφριά γλώσσα αλλά με το απαραίτητο padding για άνεση.
Μετρίας σκληρότητας και χαμηλό κολάρο πίσω, με δύο εξωτερικά overlays εκατέρωθεν. Επενδύεται από σουέντ ύφασμα, φέροντας δύο μεγάλα και παχιά μαξιλαράκια σε κάθε πλευρά, αν και με μεγάλο κενό ανάμεσά τους. Βολική και ωραία λεπτομέρεια η θηλιά.
Η κατασκευή πίσω ισορροπεί μεταξύ trainer και performance.
Το upper του Gamma είναι άνετο χωρίς να είναι φαρδύ, με το μαλακό και εύκαμπτο ύφασμα να ακολουθεί παντού το πόδι και να δουλεύει μαζί του. Το toe box θεωρώ πως θα βολέψει τα περισσότερα πέλματα.
Στο μέσο δίνει αρχικά μία πιο στενή αίσθηση, λόγω των ψηλών τοιχωμάτων της σόλας. Είναι όμως πολύ εύκαμπτα και τρέχοντας δεν γίνονται καν αντιληπτά. Ίσα ίσα για να ενισχύουν την στεθερότητα στην περιοχή. Από εκεί και πέρα, τα μαλακά και οδοντωτά κορδόνια, όπως και το ελαφρύ πλαίσιό τους, επιτρέπουν όσο σφιχτό δέσιμο θες.
Οπτικά το σημείο μοιάζει επικίνδυνο, ο αφρός όμως είναι πολύ μαλακός και υποχωρεί εύκολα κάτω από την καμάρα.
Απροβλημάτιστο lacing system.
Η φτέρνα σταθεροποιείται χωρίς πρόβλημα, παρόλο που η σχεδίαση είναι ίδια με του Proto Runner, όπου αντικειμενικά υπήρχε θέμα. Οι δύο λωρίδες αφρώδους προσφέρουν αρκετή άνεση, χωρίς όμως να επηρεάζεται η εφαρμογή. Είχα τις αμφιβολίες μου για το μεγάλο κενό μεταξύ τους και το σκέτο ύφασμα ψηλά, στην πράξη όμως το κολάρο είναι απόλυτα λειτουργικό.
Γενικά, το επάνω μέρος κρατάει αρκετά καλά, παρότι αρχικά το νοιώθεις κάπως χαλαρό. Σε ξεγελάει το αδόμητο ύφασμα. Μπορείς όμως να το “τραβήξεις” όσο θες και να το κλείσεις γύρω από το πόδι σου, χωρίς τον παραμικρό κίνδυνο πίεσης. Απ’ την άλλη, κάποιος με χαμηλή καμάρα βρίσκω πιθανό να ενοχληθεί από το “σήκωμα” της σόλας στο σημείο, έστω και λίγο. Η διαπνοή είναι άριστη, έχοντας δοκιμαστεί σε πολύ ζεστές και με υγρασία ημέρες.
Το mesh θυμίζει τούλι, όντας σχεδόν διάφανο.
Το νούμερο είναι απολύτως κανονικό, εν αντιθέσει με το Proto Runner που ήταν ελαφρώς μακρύ.
Σόλα και πάτημα
Εκ πρώτης, η σόλα του Gamma δείχνει να μην διαφέρει από αυτήν του Runner 1. Διατηρείται η χαρακτηριστική αψίδα – κενό στο κέντρο της, μία σχεδίαση που κατά την εταιρεία προσομοιάζει την ανατομία του πέλματος. Και εξοικονομεί και βάρος, θα συμπλήρωνα. AXICORE την ονομάζει.
Το AXICORE αποτελεί σήμα κατατεθέν των Ena μοντέλων.
Παρά την ομοιότητα ωστόσο, εδώ έχουμε ένα εντελώς νέο και διαφορετικό υλικό. Πλέον ο Silphion αφρός αποτελείται από TPE, ενώ πριν ήταν από EVA, Peba και καουτσούκ. Όπως θα δούμε και παρακάτω, το αποτέλεσμα αλλάζει σε μεγάλο βαθμό. Τόσο σαν συμπεριφορά όσο και μείωση των γραμμαρίων.
Πίσω η σόλα δείχνει ψηλότερη απ’ όσο είναι, λόγω των ψηλών τοιχωμάτων περιματρικά της.
Νέα σύνθεση για τον Silphion, πιο σύγχρονη και ποιοτική.
Στην σόλα ενσωματώνεται μία carbon plate, όπως και πριν. Η Ena την περιγράφει ως 8 στρώσεων, αν και δεν είμαι βέβαιος τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Σε σχέση με του Runner πάντως, δείχνει να έχει μεγαλύτερη καμπυλότητα στα μετατάρσια.
Η γεωμετρία παραμένει προσανατολισμένη και στην σταθερότητα, κάτι που στοχεύεται με διαφόρους τρόπους. Σηκωμένα πλαϊνά γύρω από την πομπέ φτέρνα, ακόμη ψηλότερα στο midfoot, αλλά και μεγάλο αποτύπωμα στο forefoot. Θυμίζω ότι το Runner ήταν από τα σταθερότερα up tempo μοντέλα που έχω δοκιμάσει.
Το forefoot ανοίγει προς τα έξω και από τις δύο πλευρές.
Η εξώσολα διατηρεί το ίδιο μοτίβο, με κάλυψη σε όλη την επιφάνεια επαφής με το έδαφος. Η εταιρεία αναφέρει το υλικό που χρησιμοποιεί ως KPU, διαφοροποιώντας το υποθέτω από το οργανικό καουτσούκ που τοποθετούσε στο Runner. Η πρόσφυση εξακολουθεί να είναι άριστη, αν και νομίζω οριακά λιγότερο από πριν. Δεν έχω εικόνα από βρεγμένο τερέν, απλά σημειώνω ότι το Runner κρατούσε άψογα σε τέτοιες συνθήκες. Καμμία φθορά προς το παρόν. Τα δύο μεγάλα κενά από κάτω κόβουν ακόμη περισσότερο βάρος, χωρίς να επηρεάζουν το πάτημα.
Το νέο Ena είναι εμφανώς διαφορετικό από πριν, σχεδόν άλλο παπούτσι με τον νέο αφρό. Και βέβαια το πρώτο πράγμα που παρατηρείς, αν έχεις κιόλας τρέξει με το Runner, είναι το βάρος του.
Το πάτημα είναι αρκετά μαλακό, ιδίως στο πίσω μέρος. Δεν μπαίνεις βαθιά μέσα στον αφρό, δίνει όμως μια πολύ γλυκιά και σίγουρη αίσθηση κατά την προσγείωση. Ακόμη περισσότερο στο εμπρόσθιο τμήμα της φτέρνας, πριν το κενό, όπου συμπιέζεται και πιο εύκολα. Αντίστοιχα και μπροστά, λόγω όμως μικρότερης διαδρομής, δείχνει πιο ρηχό. Ωστόσο κι εκεί το cushioning είναι εμφανές, απλά πιο κοντρολαρισμένο.
Η διαφορετική, πιο αραιή σύνθεση του νέου Silphion, φαίνεται και από το έντονο “ρυτίδιασμα” του αφρού, από το πρώτο κιόλας τρέξιμο. Καμμία σχέση με την compact ρύθμιση του προηγουμένου και την στιβαρή συμπεριφορά του.
Όπως και πριν, η σόλα δεν χαρακτηρίζεται από μεγάλη επιστροφή ενέργειας. Δεν εννοώ ότι είναι φλατ σε αίσθηση, κάθε άλλο, ούτε και μένεις μέσα στον αφρό. Απλά δεν νοιώθεις το rebound που βρίσκουμε σε άλλες συνθέσεις. Έχει όμως μία ωραία και εύκολη “ροή”, ασχέτως μάλιστα ρυθμού. Στρωτό και ομαλό transition, μαζί με μία φυσικότητα, παρά την πλάκα. Παίρνεις την μαλακή φτέρνα σε πρώτη επαφή, περνάς γρήγορα από το μέσο (λογικό, αφού δεν υπάρχει) και μετά έχεις μία πιο responsive βάση για την απογείωση.
Όπως και στο Runner, το κενό του αφρού στο midfoot δεν γίνεται αντιληπτό κατά την μετάβαση, ούτε και μοιάζει σαν “σκαλοπάτι”. Ακόμη κι αν προσγειωθείς επάνω του και νοιώσεις την ασυνέχεια, πολύ γρήγορα την συνηθίζεις.
Παρά το μέγεθός της, η αψίδα δεν προκαλεί καμμία αστάθεια.
Το παπούτσι δουλεύει αρκετά άνετα σε αργούς ρυθμούς, χωρίς η πλάκα να γίνεται επεμβατική. Αντιθέτως, δίνει μία σταθερότητα στο πάτημα, επιτρέποντας συγχρόνως και ένα πρόωρο flex point αμέσως μετά το κενό. Το φόρεσα ακόμη και σε recovery τρέξιμο και πήγαινε περίπου σαν προπονητικό μοντέλο.
Ανοίγοντας ρυθμό, η σόλα σφίγγει ελαφρώς και είναι ικανή να περάσει κάτω την δύναμη που βάζεις. Αρκετά σαφής και με πληροφορία στα μετατάρσια, έχει μία συμπαγή και ευθύβολη αίσθηση κατά την απογείωση. Λόγω της μεγαλύτερης φόρτισης αποκτάει λίγη παραπάνω ελαστικότητα, αλλά και πάλι όχι τέτοια ώστε να χαρακτηριστεί το πάτημα ως bouncy. Όπως είπα και παραπάνω, το transition είναι πιο παραδοσιακό, έχοντας ένα flow και μία ευκολία που θα ταιριάξει σε όλους.
Γεμάτο cushioning μπροστά αλλά και αμεσότητα.
Το Gamma έχει ταχύτητα μέσα του. Μπορεί να κατέβει σχεδόν μέχρι το κατώφλι και να κρατήσει, απλά του λείπει η “υποβοήθηση” που νοιώθεις σε άλλες κατασκευές, είτε λόγω επιστροφής, είτε πιο επιθετικής γεωμετρίας. Αυτό που σου δίνει λοιπόν, είναι μία φιλική σχεδίαση, προστασία και χαμηλό βάρος, ώστε να δουλέψουν ανενόχλητα τα πόδια σου και να βγάλεις αυτό που έχεις. Όσο έχεις όμως, όχι παραπάνω.
Για την ιστορία, το δοκίμασα και σε μικρά, πιο γρήγορα κομμάτια σε στίβο. Μια χαρά πήγαινε, πάταγε σωστά, δεν άπλωνε και έστριβε. Απλά του έλειπε το kick και όπως προανέφερα, το κάτι επιπλέον όταν στο τέλος είχα κουραστεί.
Το rocker δεν δείχνει έντονο οπτικά αλλά συμμετέχει στην διαδικασία. Δεν σε ρίχνει προς τα εμπρός, σε συνδυασμό όμως με την, έστω και υποτυπώδη, ευκαμψία, βοηθάει στην απογείωση. Η πλάκα είναι φιλική και αποσκοπεί κυρίως στην ισορροπία του αφρού, παρά την μόχλευση κατά το toe off.
Η μικρή γωνία μπροστά ξεγελάει, καθώς στην πράξη είναι πιο λειτουργική.
Η σταθερότητα του μοντέλου παραμένει πολύ καλή, αν και όχι στα επίπεδα αυτής του Runner. Αναμενόμενο βέβαια, αφού εδώ έχουμε μία αρκετά πιο μαλακή και ζωντανή σόλα. Οπότε το αντιστάθμισμα είναι δίκαιο.
Το σχήμα της φτέρνας δίνει μία αρκετά ουδέτερη προσγείωση.
Συμπέρασμα
Το Proto Gamma είναι αντικειμενικά ένα καλό παπούτσι, χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψιν ότι αποτελεί μόλις την δεύτερη απόπειρα της Ena στην κατηγορία. Και παρότι δεν του φαίνεται εμφανισιακά, είναι μεγάλη αναβάθμιση συγκριτικά με το Proto Runner 1. Από κάθε άποψη.
Εξακολουθεί να παραμένει στην κατηγορία των super trainers, παρά την τεράστια μείωση του βάρους, αφού αυτή των racers έχει ανεβάσει τα όριά της πλέον. Βάρος, αφροί, γεωμετρία. Εν τούτοις, άνετα μπορεί να δουλέψει ως αγωνιστικό για τον μέσο ερασιτέχνη, όπου ζητούμενο δεν είναι η ταχύτητα αλλά η ασφάλεια. Κι αν φτάσεις στον Σταυρό και είσαι καλά, σε βοηθάει και να ανοίξεις στην κατηφόρα.
