Μια δύσκολη χρονιά τελείωσε χθες με την ολοκλήρωση των βαλκανικών αγώνων Masters στην Βουλγαρία με τον καλύτερο τρόπο, καθώς η συμμετοχή μου ολοκληρώθηκε κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα και το χάλκινο στα 800 μέτρα. Μάλιστα ένα μήνα πριν, αρχές Αυγούστου, είχα την τύχη να λάβω μέρος στους πανευρωπαϊκός αγώνες Masters, όπου κατάφερα να τερματίσω μέσα στους πρώτους 20 της Ευρώπης στο αγώνισμα των 800 μέτρων.
Η προετοιμασία μου φέτος, μια γεμάτη χρονιά όσον αφορά την αγωνιστική μου δραστηριότητα,
ήταν πολύ δύσκολη, με αρκετούς τραυματισμους και απαιτητικές προπονήσεις. Εκείνες περιλάμβαναν μια πληθώρα intervals (διάλειμματικών προπονήσεων) καθώς και δύναμης. Έτσι, διαπίστωσα μέσα από την εμπειρία μου, ότι για αγωνίσματα ημιαντοχής πολλές φορές είναι καλύτερο να κάνεις λιγότερα χιλιόμετρα, αλλά ποιοτικά, σε συνδυασμό με μυική ενδυνάμωση.
Αναφερομενος στον όρο “ποιοτικά”, εννοώ τις διαλειμματικές προπονήσεις. Αναλυτικότερα το πρόγραμμά μου αποτελείτο από: κάποιες
προπονήσεις 10χλμ (long run), που ήταν ευκαιρία γιασκέψη και για χαλάρωση, από προπονήσεις ταχυτήτων, όπως 100 ή 200 μέτρων, οι οποίες αποτελούσαν μια ευχάριστη υπενθύμιση του ότι μπορείς να είσαι γργήγορος και σε μεγαλύτερη ηλικία, καθώς και διαλειμματικές προπονήσεις, όπως 9Χ400 μέτρα σε ρυθμό 70sec (δηλαδή 2:55 λεπτά/χιλιόμετρο), που ήταν αυτή η οποία απαιτούσε τη περισσότερη συγκέντρωση και είχε τη μεγαλύτερη σωματική καταπόνηση.
Πέρα από το κομμάτι αυτό, υπήρξαν αρκετές δυσκολίες κατά τη διάρκεια των προπονήσεων λόγω των ακατάλληλων καιρικών συνθηκών σε συνδυασμό με τις ανύπαρκτες εγκαταστάσεις. Συμβάντα όπως, παραδείγματος χάριν, φύλακες να σε διώχνουν από τα στάδια καθώς στη χώρα μας προέχει το ποδόσφαιρο, επιτείνουν την όλη δυσκολία της προετοιμασίας, με αποτέλεσμα πολλές φορές η συγκέντρωση που απαιτείται για να βγάλεις εις πέρας τέτοιες προπονήσεις, να αναλώνεται σε θέματα που αφορούν το πού θα γυμναστείς τελικά. Δυστυχώς στη χώρα μας, στο δρομέα ημιαντοχής δε δίνεται η δυνατότητα να γυμναστεί με σωστό τρόπο και σε κατάλληλο περιβάλλον. Επιπλέον, στην Ελλάδα υπάρχουν τα “ηλικιακά ταμπού”, καθώς στα 30 θεωρείσαι μεγάλος για να κάνεις αθλητισμό υψηλού επιπέδου, πόσο μάλλον στα 40 ή και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Όμως η δίκη μου εμπειρία, όντας 40 ετών, έδειξε ότι με κατάλληλη και σωστή προετοιμασία κατάφερα να φτάσω σε πολύ καλύτερα επίπεδα φυσικής κατάστασης από ότι ήμουν πριν από 8 χρόνια, χωρίς μάλιστα να παραμελώ τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μου ως ενήλικας, δηλαδή τη δουλειά και την οικογένειά μου.
Γενικά, πέρα από τις λεπτομέρειες της προπόνησης, αυτό που μετράει είναι να μπορούμε να αγωνιζόμαστε και να νιώθουμε ενεργοποιημένοι σε οποιαδήποτε περίοδο της ζωής μας καθώς και σε οποιαδήποτε ηλικία. Όντως, είναι αλήθεια ότι “age is just a number”. Αν ξεπεράσουμε οτιδήποτε έχει να κάνει με το χρόνο και απλά καταφέρουμε στην καθημερινότητα μας να δραστηριοποιηθούμε όπως μας ορίζει ο εγκέφαλός μας και το σώμα μας, τότε θα καταλάβουμε ότι ουσία δεν έχει ο αγώνας που θα τρέξουμε και το αποτέλεσμα που θα φέρουμε αλλά η διαδικασία για να φτάσουμε να τρέξουμε σε αυτόν, η οποία μας έχει προσφέρει και τα μεγαλύτερα οφέλη. Αυτό είναι και το νόημα του να γυμναζόμαστε, τελικά.
*Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από το πρόσφατο βαλκανικό πρωτάθλημα Masters στη Βουλγαρία
