Κατηγορία: Trainer
Υψη σόλας: 42.5/34.5mm
Βάρος: 265 γρ.
Το Wave Rider είναι το τρίτο μακροβιότερο μοντέλο της αγοράς, μετά τα Nike Pegasus και Asics Kayano (42 και 33 εκδόσεις αντίστοιχα). Από το 1997 μέχρι σήμερα, αποτελεί την βασική πρόταση της εταιρείας στα daily trainers, αλλά και την “σημαία” της.
Το πρόβλημα με τις σημαίες ωστόσο, είναι ότι η εξέλιξή τους απαιτεί μεγάλη προσοχή. Κι αυτό γιατί πρέπει να το βελτιώσεις χωρίς όμως να το αλλάξεις. Να είναι καλύτερο το κάθε επόμενο, αλλά παραμένοντας συγχρόνως οικείο στο κοινό του. Κι αυτό συχνά καταλήγει εμπόδιο, καθώς ο μέσος δρομέας δεν θέλει να του πειράζεις αυτό που έχει μάθει και εμπιστεύεται.
Το Rider για αρκετό καιρό παρέμενε δέσμιο αυτής της φιλοσοφίας. Καλό workhorse αλλά επαναλαμβανόμενο, με κίνδυνο να γίνει και βαρετό. Βαρετή είναι από μόνη της η κατηγορία του, θα πει κάποιος. Αν θες περισσότερο fun, υπάρχουν τα Neo Zen και Neo Vista, θα συμπληρώσει κάποιος άλλος. Κι όσο κι αν ισχύουν και τα δύο, το μοντέλο σίγουρα είχε μεγάλα περιθώρια βελτίωσης.
Οι άνθρωποι της Mizuno είπαν ότι κατά την σχεδίασή του δεν έλαβαν υπ’ όψιν την ονομασία “Wave Rider” και όσα αυτή συνεπάγετο (ή και τους δέσμευε), αλλά προσπάθησαν απλά να φτιάξουν το καλύτερο δυνατό daily trainer σε λευκό χαρτί. Και μετά θα το ονόμαζαν Wave Rider 30.
Επάνω μέρος και εφαρμογή
Όποτε βλέπω κλασικό engineered mesh, προσωπικά χαίρομαι. Tο γνωστό εδώ και πολλά χρόνια διχτυωτό, που ό,τι κι αν δοκιμάζουν οι εταιρείες, για εμένα παραμένει η καλύτερη επιλογή σε προπονητικό μοντέλο. Στο νέο Rider είναι αρκετά παχύ, ουσιαστικά δύο στρώσεων ενωμένων. Μεγάλη διάτρητη επιφάνεια μπροστά και ένας εύκαμπτος προφυλακτήρας.
Δοκιμασμένη και αξιόπιστη συνταγή.
To midfoot ενισχύεται από τα συνθετικά logos εκατέρωθεν. Η γλώσσα έχει πλούσιο υλικό και πολύ μαλακό ύφασμα, ενώ είναι και semi-gusseted.
Πληθωρική σχεδίαση.
Πολύ σκληρό και ευρύ κολάρο πίσω, επενδεδυμένο από μεγάλη ποσότητα αφρώδους. Συνήθως πάνε μαζί αυτά.
Άκαμπτο κολάρο και παχύ padding. Επίσης σίγουρη επιλογή.
Daily trainer σημαίνει πρωτίστως άνεση. Σε αυτό στοχεύει η Mizuno και το πετυχαίνει 100% με το Rider. Καμμία έκπτωση σε υφάσματα και padding, δίνοντας ένα ωραίο και ποιοτικό περιβάλλον γύρω από το πόδι. Κι είναι και πολύ όμορφο στον συγκεκριμένο χρωματισμό.
Απαλά υλικά σε κάθε επιφάνεια.
Ευρύχωρο toe box, σε πλάτος και ύψος, θα χωρέσει εύκολα οποιοδήποτε σχήμα ποδιού.
Άνετο στο μετατάρσια και στρογγυλεμένο στο τελείωμα.
Στο μέσο έχει επίσης αέρα και μπορείς να παίξεις όσο θες με το σφίξιμο. Απλό και λειτουργικό σύστημα δεσίματος, με την γλώσσα να φιλτράρει κάθε πίεση και να κάθεται πολύ αναπαυτικά στην ράχη του ποδιού.
Δυό ταινίες εκατέρωθεν συγκρατούν την γλώσσα αλλά δένουν και το midfoot.
Επαρκές κλείδωμα της φτέρνας και σταθερότητα από το άκαμπτο κολάρο. Προσωπικά χρειάστηκα και τις έξτρα τρύπες, αλλά αυτό έχει να κάνει και με τον όγκο του κάθε πέλματος στο σημείο.
Ωραία λεπτομέρεια η θηλιά στο πίσω μέρος.
Γενικότερα, το νέο Rider έχει ακριβώς την εφαρμογή που περιμένεις και θες στην κατηγορία αυτή. Universal καλούπι, κανένα σημείο πίεσης και πολυτελής αίσθηση γύρω από το πόδι. Σχεδιαστικές επιλογές που δεν στοχεύουν στην μείωση του βάρους, όπως συνηθίζεται κατά κόρον τελευταία, αλλά την premium αίσθηση.
Το αφρώδες δεν λείπει από πουθενά.
Μοναδικό σημείο που υστερεί, είναι αυτό της διαπνοής, καθώς το mesh είναι σχετικά χοντρό και με πυκνή ύφανση εσωτερικά.
Σαν νούμερο είναι απολύτως κανονικό.
Σόλα και πάτημα
Η Mizuno φαίνεται πως περίμενε τα 30ά γενέθλια του Rider για να κάνει την ριζική ανανέωση της σειράς. Μεγάλες αλλαγές και νέος προσανατολισμός, μεταφέροντας την κατηγοριοποίησή του προς την max cushioning από αυτή του daily trainer.
Nέα σόλα, σημαντικά ψηλότερη, φαρδύτερη και πλέον αποτελούμενη από δύο διαφορετικούς αφρούς. Επάνω έχουμε τον Enerzy NXT, μία supercritical EVA σύνθεση, ίδια με αυτή που συναντούμε και στο Neo Zen 2. Από κάτω του τοποθετείται μία στρώση απλού EVA, έχοντας υποστηρικτικό ρόλο.
Το Rider ψηλώνει κατά σχεδόν 5 χιλιοστά.
Η αναλογία των δύο υλικών είναι σημαντικά υπέρ του πρώτου. Αυτό είναι εμφανές από την μέση και μπροστά, ακόμη όμως και πίσω που ο EVA δείχνει περισσότερος, στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο NXT κουμπώνει χαμηλά μέσα στον EVA, ο οποίος τον περιβάλλει.
Τα πλαϊνά του EVA σηκώνονται πιο ψηλά για να στηρίξουν τον NXT, στο κέντρο όμως είναι αρκετά λιγότερος.
Ανάμεσα στις δύο στρώσεις έχουμε την γνωστή Wave Plate. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, η πλάκα αυτή από TPU ήταν τοποθετημένη μόνο κάτω από την φτέρνα, πλέον όμως διατρέχει όλο το μήκος της σόλας. Σκοπός της δεν είναι η προώθηση, όντας πολύ εύκαμπτη, αλλά το να δώσει σταθερότητα στην κατασκευή και να διευκολύνει το transition.
Στο μεγαλύτερο μέρος της η εξώσολα καλύπτεται από παχύ και σχετικά σκληρό λάστιχο. Η πρόσφυση είναι απροβλημάτιστη, ενώ δεδομένη πρέπει να θεωρείται και η ανθεκτικότητα. Κατά την γνώμη μου πάντως, αντίστοιχο θα ήταν το αποτέλεσμα ακόμη και με λεπτότερο λάστιχο, κερδίζοντας σε γραμμάρια αλλά και ελευθερία της κυρίως σόλας.
Το πολύ λάστιχο θεωρείται αναγκαίο σε ένα trainer, αν και προσωπικά δεν συμφωνώ απόλυτα.
Στο πίσω μέρος έχουμε μία βαθιά αυλάκωση, αφενός για εξοικονόμηση βάρους, αφετέρου για πιο ουδέτερη προγείωση και ενίσχυση της συμπίεσης.
Έστω και οριακά, ο NXT και η πλάκα φορτίζονται περισσότερο ανάμεσα στο κενό.
Το Rider είχε ανέκαθεν το κοινό του, προσωπικά όμως δεν ανήκα σε αυτό. Ίσως επειδή δεν καταλάβαινα την αναγκαιότητα της wave plate σε ένα καθημερινό προπονητικό, ίσως επειδή είχε μείνει πίσω σε υλικά, ίσως κι επειδή τελευταία επισκιάστηκε από τα εξαιρετικά Neo μοντέλα. Οπότε δεν κρύβω ότι ήμουν λίγο επιφυλακτικός.
Το νέο Rider εξαφάνισε τις όποιες αμφιβολίες μου από τα πρώτα κιόλας βήματα, δείχνοντας ξεκάθαρα ότι πλέον απέχει από την κατηγορία του απλού daily trainer. Ή ότι η Mizuno την ορίζει αλλιώς.
Πρώτ’ απ’ όλα, έχει αποκτήσει ένα αντικειμενικά μαλακό πάτημα, ασχέτως του σημείου που πατάς ή του φορτίου που βάζεις. Άμεση και προοδευτική βύθιση στον αφρό, σε σημείο που να αναρωτιέσαι αν όντως υπάρχει και ο σκέτος EVA από κάτω. Αν δεν είχα εικόνα μίας σόλας εξ ολοκλήρου από Enerzy NXT (Neo Zen 2), πιθανώς και να ξεγιελιόμουν. Νοιώθεις πολύ ομοιογενή και γλυκιά την βάση, ικανή να απορροφήσει όλους τους κραδασμούς, συγχρόνως όμως και ελεγχόμενη. Επίσης, έχει και πολύ πιο γεμάτη αίσθηση στα μετατάρσια, σημείο όπου πριν υστερούσε εμφανώς λόγω και του μεγαλυτέρου drop.
Ο supercritical αφρός έχει καλές ιδιότητες, το έχουμε δει κι αλλού. Πέραν λοιπόν του cushioning και του softness, διακρίνεται και από μία ελαστικότητα που σε βοηθάει να σηκώσεις ευκολότερα το πόδι σου. Δεν είναι η super bouncy συμπεριφορά που εχει π.χ. το Vista, αλλά εκείνη που κάνει το παπούτσι να συμμετέχει λίγο παραπάνω και να σε διευκολύνει, όταν είσαι βαρύς και νωθρός. Δεν θα πω ότι είναι γρήγορο και αλλάζει ρυθμούς αν θελήσεις, έχει αποκτήσει όμως μία ενεργητικότητα που αν μη τι άλλο, το κάνει και πιο διασκεδαστικό.
Η αίσθηση μπροστά είναι τελείως διαφορετική από τις προηγούμενες εκδόσεις.
Η δε wave plate δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή, ούτε και την νοιώθεις να επεμβαίνει. Είναι πολύ εύκαμπτη και ακολουθεί την υπόλοιπη σόλα, στο παρασκήνιο όμως κάνει την δουλειά της. Αφενός ισορροπεί τα 42.5mm αφρού, αφετέρου κάνει το transition πιο κατευθυνόμενο. Προφανώς και δεν εξυπηρετεί λόγους προώθησης ή μόχλευσης κατά την απογείωση, όπως άλλες πλαστικές πλάκες, δεν περιμένεις όμως κάτι τέτοιο από ένα καθαρά προπονητικό μοντέλο.
Πολύ εύκαμπτη σόλα και σε όποιο σημείο επιβάλλει η μηχανική σου.
Από εκεί και πέρα, μεγάλο ρόλο στην λειτουργικότητα του παπουτσιού παίζει η σταθερότητά του. Παρότι το πλάτος της πλατφόρμας δεν είναι υπερβολικό, το Rider έχει μία πολύ ουδέτερη προσγείωση και μετάβαση. Πέραν του EVA, της πλάκας και της εξώσολας, έχουμε μία στοχευμένη σχεδίαση στην φτέρνα αλλά και μία πολύ γεμάτη καμάρα. Τα δύο τελευταία, ναι μεν προσθέτουν όγκο και κλέβουν από την αμεσότητα της σόλας, πρακτικά όμως κάνουν το Rider πιο ασφαλές και φιλικό.
Ιδίως στην εσωτερική πλευρά, το τοίχωμα ανοίγει χαρακτηριστικά για επιπλέον στήριξη.
Η μετάβαση προς την απογείωση παραμένει πιο παραδοσιακή, καθώς βασίζεται περισσότερο στην ευκαμψία του forefoot και λιγότερο στo rocker. Η σόλα δίνει το flex point όπου εσύ ζητήσεις, ενώ η γωνία μπροστά είναι αρκετά ήπια και ομαλή, δουλεύοντας διακριτικά μόνο στο τελείωμα.
Θεωρητικά, η σειρά πάντα καθόταν απέναντι από προτάσεις όπως τα Pegasus, Ride, Ghost κτλ. Με την 30ή του έκδοση, κατ’ εμέ το μοντέλο γίνεται ξεκάθαρα πιο πληθωρικό και μετατοπίζεται σε παραπάνω κατηγορία. Novablast, Vomero 18, 1080 και άλλα αντίστοιχα. Το καλό μάλιστα είναι πως καταφέρνει να κρατήσει και το βάρος του σε αρκετά καλό επίπεδο.
Από την άλλη, πέραν του ανταγωνισμού με τις άλλες εταιρείες, υπάρχει και ο εσωτερικός ανταγωνισμός. Πώς μπορεί δηλαδή να συνυπάρξει με το Neo Zen και να μην συγκρουστούν, όταν θεωρητικά εξυπηρετούν το ίδιο σκοπό. Διαφορετικά παπούτσια και με σχεδόν άλλο κοινό, είναι η απάντηση. Το Zen είναι σαφώς πιο “αλέγκρο”, ατίθασο και παιχνιδιάρικο, ακόμη και στην δεύτερη γενιά που ο χαρακτήρας του εξημερώθηκε ελαφρώς. Αντιθέτως, το Rider παραμένει πιο σοβαρό, αξιόπιστο και προβλέψιμο. Περισσότερο “all business” προσέγγιση, με προσεγμένες τις δοσολογίες κάθε συστατικού του και έμφαση στην φιλικότητα. Όχι όμως απλά διεκπεραιωτικό, όπως στο παρελθόν.
Συμπέρασμα
Βρισκόμαστε σε μία εποχή που το versatility και τα ενισχυμένα χαρακτηριστικά συναντώνται σε όλο και περισσότερα trainers. Και το “να κάνει απλά την δουλειά του”, που συνηθίζαμε να λέμε, μοιάζει να μην είναι πια αρκετό για την κατηγορία.
Γι’ αυτό και οι Ιάπωνες αποφάσισαν να επανεφεύρουν το Wave Rider. Διατήρησαν την solid συμπεριφορά που ξέραμε, προσθέτοντας όμως πολλά στοιχεία που έλειπαν μέχρι τώρα. Και τελικά έχουμε ένα εντελώς νέο παπούτσι, σύγχρονο και ελκυστικό. Θεωρώ ότι οι πιστοί της σειράς θα ενθουσιαστούν, το σημαντικότερο όμως είναι πως το Rider γίνεται ανταγωνιστικό και πολύ ευρύτερα. Είτε ως προς το κοινό είτε ως προς την κατηγοριοποίησή του.
Πλέον η Mizuno έχει φτιάξει μία πληρέστατη γκάμα στα προπονητικά της μοντέλα, με τις Wave και Neo σειρές. Μην ξεχνάμε και το Wave Sky. Χωρίς να αλληλοκαλύπτονται, εξυπηρετούν καθένα διαφορετικές ανάγκες και προτιμήσεις. Το κυριότερο όμως που προκύπτει γενικότερα, είναι ότι η εταιρεία έχει αλλάξει φιλοσοφία εδώ και 2-3 χρόνια. Βγήκε από την comfort zone του παρελθόντος, πειραματίζεται, τολμάει και τελικά ξαναπαίρνει την θέση της στην αγορά.
