Κατηγορία: Up tempo trainer
Υψη σόλας: 38/303mm
Βάρος: 196 γρ.
Ο όμιλος Anta Sports αποτελεί έναν κολοσσό της παγκόσμιας αθλητικής βιομηχανίας, όντας στην τρίτη θέση βάσει οικονομικών αριθμών, μετά τις Nike και Adidas. Έχει κάτω από την ομπρέλα του εταιρείες όπως οι Salomon, Arcteryx, Wilson, Atomic, Peak Performance, τα δικαιώματα της Fila στην Κίνα και φυσικά την Anta. Φέτος μάλιστα απέκτησε το 29% των μετοχών της Puma, άρα και το έλεγχό της, αφού ο δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος κατέχει μόλις το 5%.
Το brand Anta δεν είναι του ίδιου βεληνεκούς με τον όμιλο, όσον αφορά στον τζίρο και το μερίδιο αγοράς. Ωστόσο είναι μέσα στην δεκάδα παγκοσμίως και δεύτερο στην Κίνα, πίσω από τη Nike. Το σημαντικότερο όμως είναι η δυναμική της εταιρείας, αφού τα τελευταία χρόνια η ανάπτυξή της είναι ραγδαία. Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά ακόμη για να δώσουμε εικόνα του μεγέθους της, αλλά μάλλον θα κουράζαμε. Ας μείνουμε στα λόγια του ιδρυτή της: «Δεν θέλουμε να γίνουμε η Nike της Κίνας, αλλά η Anta του κόσμου».
Παρά τα παραπάνω, το σήμα Anta παραμένει μάλλον άγνωστο στο δυτικό κοινό κι οι λόγοι είναι πολλοί. Δίκτυο πωλήσεων, ταυτότητα και branding, μαζί φυσικά με το brand equity, δηλαδή την αξία που έχει ένα όνομα στο μυαλό του καταναλωτή. Αυτό προφανώς ισχύει για όλες τις κινεζικές εταιρείες. Εν πάση περιπτώσει, όλα αυτά αποτελούν παραμέτρους ώστε να φθάσει ένα παπούτσι στα πόδια σου. Ή να μην φθάσει. Αν όμως τελικά γίνει αυτό, σημασία πλέον έχει μόνο το πώς αποδίδει το προϊόν.
Επάνω μέρος και εφαρμογή
Απλή και λειτουργκή η σχεδίαση του upper, προσανατολισμένη εμφανώς στην μείωση του βάρους. Πολύ λεπτό engineered mesh αλλά με δεμένη ύφανση και εντελώς ανελαστικό. Αρκετά άκαμπτος προφυλακτήρας, ο οποίο εκτείνεται επάνω από το μεγάλο δάχτυλο για αντοχή του υφάσματος. Δεν έχει μαλακή υφή, θυμίζοντας κάπως πλαστικό υλικό.
Πολύ ελαφρύ το mesh αλλά και στιβαρό.
Το midfoot ενισχύεται από τα μεγάλα και παχιά logos εκατέρωθεν, όπως και κάποια underlays. Το πλαίσιο των τρυπών είναι επίσης από σκληρό TPU.
Τα δομικά στοιχεία θυμίζουν εντελώς προπονητικό μοντέλο.
Η γλώσσα είναι από μαλακό σουέντ, ανεξάρτητη και εντελώς γυμνή. Racing σχεδίαση αλλά στρώνει σωστά και εύκολα εξ αρχής. Τα πολύ λεπτά και ημιελαστικά κορδόνια δεν την ζορίζουν, παρά μόνο αν τα δέσεις υπερβολικά σφιχτά. Δεν υπάρχει λόγος όμως για κάτι τέτοιο.
Διάτρητη και minimal η γλώσσα, σαν αυτές που συναντάμε στα super shoes.
Στο πίσω μέρος η κατασκευή είναι λίγο πιο προπονητική. Μικρό και εύκαμπτο κολάρο, μαζί με μία επαρκέστατη ποσότητα αφρώδους εσωτερικά και επένδυση από ωραίο ύφασμα.
Κολάρο και padding συνδυάζονται ιδανικά για την εφαρμογή στην φτέρνα.
Το επάνω μέρος του Zone 2 χαρακτηρίζεται από την universal γραμμή και την ελαφριά κατασκευή του. Επίσης, δείχνει και πολύ ποιοτικό. Συνδυάζει χαρακτηριστικά προπονητικών και performance μοντέλων, ισορροπώντας μεταξύ των κατηγοριών, όπως και η σόλα του.
Μπροστά έχει τον απαραίτητο αέρα σε πλάτος/ύψος και θεωρητικά θα φιλοξενήσει τα περισσότερα πέλματα. Παράλληλα, η στιβαρότητα του υφάσματος και ο προφυλακτήρας, δεν επιτρέπουν περιττές κινήσεις.
Στρογγυλεμένο τελείωμα στα δάχτυλα και σωστό πλάτος στα μετατάρσια.
Στο μέσο η εφαρμογή γίνεται πιο κλειστή. Συμβάλλουν σε αυτό και τα μεγάλα δομικά στοιχεία, δίνοντας τελικά μία πολύ ασφαλή αίσθηση, παρότι δεν τα νοιώθεις καν. Βρίσκεις αμέσως το σωστό δέσιμο και μετά δεν ξανασχολείσαι. Απ’ την άλλη, η στενή βάση ίσως δυσκολέψει κάποιον με πολύ φαρδύ πόδι, ιδίως στην καμάρα.
Απλό και αποτελεσματικό lacing system.
Αν και λεπτό, το σουέντ ύφασμα έχει ωραία αίσθηση στο πόδι.
Αντίστοιχα τα πράγματα και πίσω, με την φτέρνα να κλειδώνει εύκολα και το αφρώδες να προσφέρει την επιθυμητή άνεση.
Άψογη η σχεδίαση του Anta, τόσο από πλευράς υλικών όσο και καλουπιού. Έρχεται εύκολα στα μέτρα σου, δεν έχει σημεία πίεσης και παρέχει πολύ καλό κράτημα. Δεν ζορίζεται από ρυθμό ή στροφές, έχοντας αίσθηση σχεδόν αγωνιστικού. Συγχρόνως είναι άνετο και για ελεύθερα τρεξίματα.
Η διαπνοή είναι πάρα πολύ καλή, έχοντας μάλιστα δοκιμαστεί και τις τελευταίες δύο εβδομάδες, με την πολύ υψηλή θερμοκρασία και υγρασία. Επιπλέον, η πλαστική υφή του mesh δεν επιτρέπει στον ιδρώτα να ποτίσει το ύφασμα.
Το νούμερο είναι απολύτως κανονικό.
Σόλα και πάτημα
Η Anta ονομάζει το μοντέλο Zone 2, υπονοώντας το προφανές. Ότι δηλαδή προορίζεται για αργά, αερόβια τρεξίματα στην συγκεκριμένη ζώνη καρδιακής συχνότητας. Ένα daily trainer, με λίγα λόγια.
Η σόλα είναι ένα ενιαίο κομμάτι Nitrogen 90 αφρού, μίας σύνθεσης εξ oλοκλήρου από Peba. Το “90” δηλώνει το ποσοστό επιστροφής ενέργειας, πάντα κατά την εταιρεία, και είναι ο αφρός που χρησιμοποιείται και στα αγωνιστικά της μοντέλα. Να σημειώσουμε ότι από στιγμή σε στιγμή θα κυκλοφορήσει και το racer G9 3, το οποίο θα φοράει τον νέο Nitrogen 95 και βάρους 94 γραμμαρίων!
Τα ύψη θεωρούνται έως και χαμηλά με τα σημερινά δεδομένα, παραμένοντας κάτω από τα 40 χιλιοστά. Προς το παρόν μάλιστα, η Anta δεν έχει κάποιο μοντέλο στην max cushioning κατηγορία.
Η σόλα δείχνει λίγο ψηλότερη απ’ όσο είναι, καθώς τα τοιχώματα σηκώνονται ελαφρώς.
Στο κέντρο της σόλας και ακριβώς κάω από την εωτερική επένδυση, έχει τοποθετηθεί μία πλαστική πλάκα ~10 εκατοστών. Εξυπηρετεί λόγους στρεπτικής ακαμψίας και μόνο, ενώ δεν γίνεται καν αντιληπτή τρέχοντας.
Η εξώσολα καλύπτεται από μαλακό λάστιχο σε όλη την επιφάνεια επαφής με το έδαφος, κάτι που δεν θα περίμενες κοιτώντας το βάρος του Zone 2. Παρ’ όλα αυτά, η πρόσφυση είναι μέτρια, ακόμη και στο στεγνό. Δε νομίζω ότι θέλω να το δοκιμάσω στο βρεγμένο. Μου κάνει εντύπωση πάντως η επιλογή του υλικού, αφού τα περισσότερα κινεζικά μοντέλα χρησιμοποιούν CPU (πολυουρεθάνη) από κάτω, η οποία αποδίδει πάρα πολύ καλά.
Πολύ και μαλακό λάστιχο, σωστό pattern αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν ικανοποιεί.
Κατά τ’ άλλα, η γεωμετρία του είναι μάλλον ασυνήθιστη για προπονητικό παπούτσι (στα χαρτιά έστω, τέτοιο είναι). Στενή φτέρνα, ακόμη πιο στενό midfoot, ενώ μετά ανοίγει ελαφρώς, παραμένοντας όμως και πάλι συγκριτικά στενό. Καμμία σχέση με τα περισσότερα trainers ή super trainers, τα οποία πλέον έχουν πολύ φαρδιά βάση. Η σιλουέτα του θυμίζει ξεκάθαρα αγωνιστικό. Ακόμη και η σχεδίαση της σόλας μπροστά, όπου το εξωτερικό πλαϊνό προεξέχει, παραπάμπει σε performance κατασκευές.
Από τις πιο στενές πλατφόρμες που συναντούμε, πλην των racers.
Στο μέσο των μεταταρσίων έχουμε ένα χαρακτηριστικό άνοιγμα της σόλας προς τα έξω. Περισσότερο απ’ όσο διακρίνεται στην εικόνα.
Επί της ουσίας τώρα, η ονομασία Zone 2 δεν θα μπορούσε να είναι πιο άστοχη. Το μοντέλο θα έπρεπε να λέγεται Zone 3 ή και 4. Ή ακόμη σωστότερα, Zone 2 – 4. Το να το κατηγοριοποιείς ως επιλογή για αργά, αερόβια τρεξίματα, όχι μόνο το αδικεί αλλά παραπλανεί και καταργεί όλα του τα χαρίσματα. Κι έχει πολλά τέτοια.
Η σόλα είναι πολύ μαλακή αλλά λόγω των υψών ποτέ δεν γίνεται ανεξέλεγκτη ή πολτώδης. Έχει συμπίεση και βάθος, χωρίς όμως να την νοιώθεις να απλώνει ή να τερματίζει. Απόλυτα ισορροπημένη αίσθηση, προσαρμόζεται αναλόγως του τι της ζητάς κάθε φορά. Εξαιρετική απορρόφηση κραδασμών, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ο αφρός δείχνει να μην “κουράζεται” ακόμη και μετά από πολλά χιλιόμετρα, διατηρώντας σταθερή την απόδοσή του.
Εκεί που το Anta εντυπωσιάζει ακόμη περισσότερο, είναι στην επιστροφή ενέργειας και την ελαστικότητά του. Δεν ξέρω πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό το 90% και τι ισχύει σε πραγματικές συνθήκες, στον δρόμο πάντως η σόλα είναι πολύ ζωντανή και δυναμική. Ιδιαίτερα γρήγορη αποσυμπίεση, τόσο στην φτέρνα αλλά ακόμη περισσότερο μπροστά, παρά τα μόλις 30mm αφρού. Δεν είναι ακριβώς το είδος του bounce που συνήθως έχουν κάποιες 40+mm σόλες, αφού εδώ λείπει η μεγάλη ποσότητα του υλικού ώστε να σε “πετάξει”. Σου δίνει όμως ένα αστραπιαίο και ανέξοδο σήκωμα, παρά το softness και την αραιή δομή του Nitrogen.
Στα μετατάρσια το cushioning και το bounce είναι πλουσιότερα συγκριτικά με το ύψος.
Στην ζώνη 2, το Zone 2 πηγαίνει πολύ άνετα και ξεκούραστα. Έχει cushioning, έχει μαλακή και γλυκιά συμπεριφορά κι είναι και ελαφρύ. Δεν θα καταλάβεις έδαφος, παίρνοντας και την βοήθεια του rebound που έχει ο αφρός, όταν τα πόδια είναι βαριά. Επίσης, είναι όσο εύκαμπτο χρειάζεται για να σε μεταφέρει κατά το αργό transition, έχοντας συγχρόνως και μία φυσικότητα στον τρόπο που δουλεύει. Το φόρεσα και σε δύο μεγάλα τρεξίματα και με πήγε πολύ ωραία, περισσότερο απ’ όσο περίμενα λόγω του μεγέθους της σόλας και συνηθισμένος σε πιο πληθωρικά μοντέλα. Και θα επαναλάβω ότι ο αφρός δεν “έκατσε” σχεδόν ποτέ.
Εύκαμπτο μεν αλλά με γρήγορη επαναφορά.
Η γωνία του rocker μπροστά, παρότι απότομη, ξεκινάει καθυστερημένα. Ως εκ τούτου, πηγαίνοντας αργά δεν βοηθάει ιδιαίτερα. Πέραν αυτού, στο σημείο όπου σόλα αρχίζει να σηκώνεται, ο μαλακός αφρός συμπιέζεται εύκολα και η γωνία “ισιώνει”. Εν ολίγοις, στα αργά η μετάβαση βασίζεται κυρίως στην ευκαμψία του forefoot.
Απόλυτα λειτουργικό σε αργούς ρυθμούς λοιπόν, αφού ως τέτοιο κατηγοριοποιείται άλλωστε. Μόλις όμως ανεβάσεις ταχύτητα, εκεί είναι που η σόλα ξεδιπλώνει τα χαρακτηριστικά της.
Κατ’ αρχάς, το βάρος. Το Zone 2 ζυγίζει λιγότερο από αρκετά σύγχρονα αγωνιστικά μοντέλα κι αυτό από μόνο του σε εμπνέει να ανοίξεις. Σηκώνεται πανεύκολα, ακόμη κι όταν τα πόδια είναι κουρασμένα και νωθρά.
Νο 45.
Και μετά, το σχήμα και η γεωμετρία της σόλας. Με την πλειονότητα των μοντέλων να πατάει σε oversized πλατφόρμες, με πολύ φαρδιά φτέρνα και midfoot, προσωπικά ενθουσιάζομαι από την αντίθετη προσέγγιση που ακολουθεί το Zone 2. Πιο compact διαστάσεις, μεγαλύτερη αμεσότητα στην μετάβαση και απόκριση στην αλλαγή ρυθμού. Σαν να πήρες ένα Vaporfly και απλά να του έβγαλες την πλάκα.
Η σκαμμένη καμάρα θυμίζει περισσότερο racer παρά trainer.
Μεταφέροντας μάλιστα την προσγείωση και πιο μπροστά, κάνει την εμφάνιση του και το επιθετικό rocker. Πέφτεις σχεδόν πάνω του και η μεγάλη γωνία σε βγάζει ευκολότερα στην απογείωση.
Αν μάλιστα η μηχανική σου στα γρήγορα είναι τέτοια που υπτιάζεις κατά την πρώτη επαφή, θα αξιοποιήσεις και το “πτερύγιο” στην εξωτερική πλευρά. Σε βοηθάει να βάλεις ευκολότερα την δύναμη κάτω, δίνοντας την απαιτούμενη σταθερότητα στο σημείο. Κάνει περισσότερη δουλειά απ’ όσο δείχνει, πιστέψτε με.
Το μεγάλο flare μπροστά είναι χαρακτηριστικό.
Από εκεί και πέρα, ο Nitrogen 90 είναι κατά βάση ένας racing αφρός και αυτό φαίνεται αμέσως από τον τρόπο που συμπεριφέρεται όταν τον φορτίσεις. Έχει μεν συμπίεση αλλά με γρήγορη επαναφορά και παρά το μαλακό tuning και το rebound του, τα ύψη του επιτρέπουν να είναι παράλληλα και responsive. Έχεις αίσθηση του εδάφους και του πού πατάς, δίνοντας αρκετή ακρίβεια και πληροφορία. Ωστόσο αυτά δεν αφαιρούν από την άνεση και την προστασία που επίσης θες. Ποτέ δεν θα σε κουράσει ή να νοιώσεις ότι η δύναμη που βάζεις μετατρέπεται σε “κοπάνημα”. Γενικότερα, το πάτημα είναι πιο ανόθευτο και φυσικό, έχοντας όμως και την ποιότητα ενός super foam.
Το παπούτσι μπορεί να κατέβει σε ρυθμούς σχεδόν όσο χαμηλά θες. Έκανα από tempo προπονήσεις μέχρι γρήγορα μικρά κομμάτια και παντού δούλευε πολύ όμορφα. Δεν ζοριζόταν, έστριβε εύκολα και γενικώς ενέπνεε σιγουριά. Μόνο η πρόσφυση μάς τα χαλάει κάπως. Εν τούτοις, το πώς θα αντιληφθείς την απόδοσή του, έχει να κάνει και με το τι είσαι μαθημένος. Αν φοράς μοντέλα με carbon plate στις γρήγορες προπονήσεις σου, τότε θα το νοιώσεις να υστερεί, λόγω ευκαμψίας. Αναμενόμενα, του λείπει η μόχλευση και το kick που δίνει μία άκαμπτη πλάκα, ή έστω ένα πιο άκαμπτο forefoot, οπότε το πόδι καλείται να κάνει περισσότερη δουλειά κατά το transition. Κι αυτό θα φανεί κυρίως προς το τέλος, όταν θα έχει μαζευτεί η κούραση. 3-4 χρόνια πριν, όταν η προπονητική χρήση των super shoes ήταν πολύ πιο αραιή, ένα μοντέλο σαν το Anta θα έμοιαζε ιδανική επιλογή για γρήγορους ρυθμούς. Και σήμερα όμως, είμαι βέβαιος ότι κάποιοι purists θα εκτιμήσουν τα χαρακτηριστικά του.
Εντελώς λάθος, ελπίζω να σβηστεί με την τριβή!
Το τίμημα για όλα τα παραπάνω που αναφέραμε, έγκειται στον τομέα της σταθερότητας. Δεν θα έλεγα ότι είναι αντικειμενικά ασταθές ή ότι πρέπει να έχεις οπωσδήποτε ουδέτερο πάτημα (π.χ. εγώ απέχω μακράν από αυτό), αν όμως θες μία πιο στιβαρή βάση, το μοντέλο δεν σ’ την προσφέρει.
Πολύ στενή φτέρνα.
Τέλος, παρόλο που συνήθως αποφεύγω τις συγκρίσεις μεταξύ μοντέλων, οι ομοιότητες του Zone 2 με το Evo SL κάνουν την “σύγκρουση” αναπόφευκτη. Αντίστοιχα ύψη, ενιαίος αφρός, torsion πλάκα και versatility. Υποκειμενικά πάντα λοιπόν, εγώ θα ψήφιζα το Anta. Cushioning, ελαστικότητα, αίσθηση και φυσικά βάρος, για εμένα δείχνουν προς αυτή την πλευρά. Ίσως στα ελεύθερα τρεξίματα να προτιμούσα οριακά το Adidas, λόγω πιο λειτουργικού rocker, για οτιδήποτε άλλο όμως κλίνω στο μοντέλο της δοκιμής. Ξαναλέω όμως, αυτό είναι και υποκειμενικό.
Συμπέρασμα
Από το πουθενά προκύπτει ένα από τα καλύτερα κατ’ εμέ up-tempo trainers. Πραγματικά, μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει κάποια προπόνηση μαζί του που δεν την έχω απολαύσει. Σίγουρα θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω και τον όρο super trainer για να το περιγράψω, εκτός όμως του ότι τον βρίκω πολύ γενικό και αόριστο, ας τον αφήσουμε για προτάσεις ψηλότερες ή με πλάκα. Πιο σύνθετες, αν θέλετε.
Το Zone 2 είναι κατά βάση ένα “απλό” παπούτσι, έχει όμως χαρακτηριστικά που το κάνουν να ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα, πιο πληθωρικά σε προδιαγραφές. Τεράστιο versatility, top αφρός, αγωνιστικό βάρος και fun to run. Θα προσθέσω και την φυσικότητα στο πάτημα, κάτι που έχει σχεδόν εκλείψει από τα σημερινά παπούτσια. Κάποιοι θα το εκτιμήσουν αυτό, κάποιοι ίσως όχι.
Συνοψίζοντας, ξεχάστε το όνομα του μοντέλου, δεν θα μπορούσε να είναι πιο παραπλανητικό. “All Zones 90” θα έπρεπε να λέγεται.
