Αρχική / Απόψεις / Εποχούμενoς συνοδός αγώνα, η μοναξιά του πρώτου δρομέα

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Απόψεις

Εποχούμενoς συνοδός αγώνα, η μοναξιά του πρώτου δρομέα

ββββββββββββ

Σήμερα λοιπόν έζησα μία νέα δρομική εμπειρεία, αυτή του συνοδού.

Στο δεκάρι που εγινε σήμερα στο Μαρούσι, συμμετείχε ένας καλός φίλος, ο Παναγιώτης Αλιφέρης. Ξεκίνησα λοιπόν το πρωί μαζί με το Δαυίδ, να πάμε να τον δούμε και να τον χειροκροτήσουμε. Φτάνοντας στον αγώνα συνειδητοποιήσαμε ότι ουσιαστικά θα έτρεχε χωρίς αντίπαλο, έτσι αποφασίσαμε να τον ακολουθήσουμε τραβώντας τον βίντεο. Εγω οδηγός και ο Δαυίδ από πίσω κινηματογραφιστής. Με το μπαμ φύγαμε μπροστά, ευτυχώς κανείς δε μας σταμάτησε μια και νόμισαν ότι είμασταν μέλη της διοργάνωσης. Ο Παναγιώτης όπως ήταν αναμενόμενο ξεκίνησε πρώτος χωρίς ιδιαίτερη πίεση. Οντας δίπλα του αρχίσαμε τη πλάκα, που πας ρε κακομοίρη, καλά δε ντρέπεσαι να τρέχεις μόνος σου, ψιτ φίλε πάμε καλά από εδώ, κλπ. Περνάγαμε πολύ καλά, νομίζω και ο Παναγιώτης το ίδιο μια και που και που γελούσε με όσα λέγαμε και απαντούσε!! Κάποια στιγμή οι ανηφόρες, εκεί τα πράγματα λίγο ζόρισαν, ο Παναγιώτης κοκκίνησε, οι φλέβες στο πρόσωπο του πετάχτηκαν και βέβαια εμείς βγάλαμε το σκασμό. Λίγο μετά το τέλος της ανηφόρας, είχε ίσιωμα και μετά πάλι κατήφορο. Η διαφορά του με τον δεύτερο στο τέταρτο περίπου χιλιόμετρο πρέπει να ήταν γύρω στα 400 μέτρα. Ο Παναγιώτης ξαναρήκε το χαλαρό του στύλ και η πλάκα συνεχίστηκε.

Μη σας τα πολυλογώ σήμερα πέρασα πολύ ωραία, εζησα για πρώτη φορά την εμπειρεία να οδηγάς τη κούρσα, στη κυριολεξία!!! και χάρηκα την άνετη νίκη ενός φίλου.

https://www.youtube.com/watch?v=Z90Fr7TB8_4&feature=youtu.be

 

 

 

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Νίκος, ένας δρομέας που δε παίρνει και πολύ σοβαρά τον εαυτό του

1 Σχόλιο

  1. hello world.

Αφήστε μια απάντηση