Αρχική / Απόψεις / The Million Dollar Race

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Απόψεις / Επιλεγμένα

The Million Dollar Race

The Million Dollar Race

Το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων του 1996 στην Ατλάντα, βρήκε χρυσό ολυμπιονίκη στα 100μ τον καναδό Donovan Bailey, έχοντας κάνει κι ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 9.84. Στα 200μ χρυσός ολυμπιονίκης στέφθηκε ο αμερικανός Michael Johnson, κάνοντας κι αυτός παγκόσμιο ρεκόρ με 19.32. Επιπροσθέτως, ο Michael Johnson κυριάρχησε και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο και στα 400μ, ενώ ο Donovan Bailey οδήγησε την ομάδα 4χ100 του Καναδά στο χρυσό μετάλλιο με έναν θρίαμβο επί της ομάδας των Η.Π.Α. (37.69 έναντι 38.05).

Όλα λέγεται ότι ξεκίνησαν από μια παρατήρηση του αθλητικού δημοσιογράφου Bob Costas που κάλυπτε τους αγώνες για το NBC. Ο Costas πολύ απλά είπε ότι  η επίδοση του Johnson (19.32) ήταν ταχύτερη από την απόδοση του Bailey στα 100μ (9.84), μιας και το 19.32 διαιρούμενο στα δύο ισοδυναμεί με δύο κατοστάρια σε  9.66.
Ο Costas στην εκτίμηση του είχε αγνοήσει έναν άγραφο κανόνα του αγωνίσματος: όποιος κατέχει τον καλύτερο χρόνο στα 100 μέτρα των ανδρών, είναι ο γρηγορότερος άνθρωπος στη γη. Ο κανόνας αυτός δεν χρειαζόταν ποτέ να γραφεί, καθώς οι δρομείς των 100 μέτρων είναι αυτοί που αναπτύσσουν τις μεγαλύτερες ταχύτητες και μάλιστα, έτσι αντισταθμίζεται στην τελική τους επίδοση κι ο χαμένος χρόνος της αργής εκκίνησης.

http://statweb.stanford.edu/~tibs/ftp/fastest.pdf

Παρ’ όλ’ αυτά, το 1996 ήταν μια κακή χρονιά για τις Η.Π.Α. στις ταχύτητες, με αποτέλεσμα αυτή η άποψη να βρει πρόσφορο έδαφος και να διαδοθεί αρκετά (η ημιμάθεια ενός έλληνα έφτανε κι εδώ να ανάψει το φυτίλι, ας πούμε εμείς!) Βέβαια όταν αυτή η άποψη έφτασε στα αυτιά του Bailey αυτός δήλωσε  «πως ο Costas είναι ένας ηλίθιος, ένα άτομο που δεν γνώριζε τίποτα για το στίβο και μιλούσε γι’ αυτό σε πολλούς ανθρώπους που τον ακούνε».

Όμως το κακό είχε γίνει κι ένα επιχείρημα είχε δοθεί. Ως αποκορύφωμα, το Associated Press, η αμερικανική οργάνωση ειδήσεων, έδωσε στο χρυσό νταμπλ των 200-400 του Johnson, τον τίτλο της ιστορίας της χρονιάς. Ο Bailey πήρε μηδέν ψήφους. Στη συνέχεια, το Sports Illustrated έχρισε τον Tiger Woods σαν Αθλητή της Χρονιάς, αγνοώντας και τους δύο.

Ο Bailey δεν το άφησε να περάσει έτσι. Έδωσε μια σειρά συνεντεύξεων, μιλώντας για έλλειψη σεβασμού και για την εύνοια που έδειχναν τα αμερικανικά μέσα στο Johnson, για να του απαντήσει το Sports Illustrated σε ένα σύντομο editorial, σημειώνοντας ότι ο Johnson είχε κερδίσει δύο ατομικά χρυσά μετάλλια στην Ατλάντα και ότι είχε συντρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ στα 200μ, ενώ ο Bailey είχε κάνει ρεκόρ στα  100 με μόλις 0,01 του δευτερολέπτου, και αναρωτιόταν «με ποιο μέτρο, εκτός από το δικό του, θα μπορούσε ο Bailey να θεωρηθεί καλύτερος από τον Johnson; »
https://www.si.com/vault/issue/703983/27

Το σκηνικό είχε μόλις στηθεί!

Ο αγώνας- Η ιδέα- Οι αρχικές αντιδράσεις

Μέσω του Τύπου και του ολοένα αυξανόμενου δημοσίου ενδιαφέροντος για την ανάδειξη του «ταχύτερου ανθρώπου στον κόσμο»,  η ιδέα για έναν αγώνα 150 μέτρων κέρδισε έδαφος εξαρχής.
Ωστόσο, ο Bailey αρχικά απέρριψε τις προσκλήσεις αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, επιλέγοντας αντ ‘αυτού να αγωνιστεί στα γνωστά meetings σε ολόκληρη την Ευρώπη. Πίσω όμως στη Βόρεια Αμερική, το ζήτημα ήταν πιο καυτό θέμα, ειδικά στον Καναδά, όπου πολλοί πίστευαν ότι ο Bailey έπρεπε να αγωνιστεί σε έναν αγώνα 150 μέτρων, πιστεύοντας ότι αυτός θα ήταν εκείνος που θα εμφανίζονταν σαν  χαμένος αν δεν το έκανε!

Πολλοί Καναδοί  είχαν εκνευριστεί και θυμώσει με τις  συνεχείς αναφορές στον  Michael Johnson ως «ο ταχύτερος άνθρωπος στον κόσμο» στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης. Λόγω του γεγονότος αυτού, ο εκδότης μιας εφημερίδας στην πατρίδα του Bailey, το Oakville του Οντάριο, αποφάσισε να ξεκινήσει μια αμερικανική διαφημιστική εκστρατεία για να προωθήσει τον Donovan Bailey ως τον ταχύτερο άνθρωπο στον κόσμο, πληρώνοντας διαφημίσεις στη USA Today, μια απόφαση που έλαβε μεγάλη υποστήριξη από όλον τον  Καναδά.

Καθώς η συζήτηση συνεχιζόταν, στην Ευρώπη και οι δύο συμμετείχαν σε διάφορα meetings στα αγωνίσματα τους και μάλιστα στις 30 Αυγούστου 1996 στο Internationales Stadionfest, συναντήθηκαν στο Βερολίνο και είχαν μια έντονη λογομαχία! (Και οι δυο τους έχασαν τις κούρσες εκείνη την ημέρα – ο Bailey από τον  Dennis Mitchell και ο Johnson από τον  Frankie Fredericks!

Το φθινόπωρο του 1996, είχαν πια πέσει στο τραπέζι αρκετές προσφορές για να διοργανωθεί ο αγώνας των 150 μέτρων. Οι πιο σοβαρές ήταν της Nova International,  μιας εταιρείας με έδρα το Newcastle της Αγγλίας, με επικεφαλής τον Βρετανό πρώην δρομέα Brendan Foster και αυτή μιας εταιρείας με έδρα την Οτάβα, με την επωνυμία Magellan Entertainment Group.
Μέσα από πολύ παρασκήνιο, η Magellan κέρδισε την προσφορά στα μέσα Νοεμβρίου του 1996, ανακοινώνοντας μια αμοιβή ύψους $500.000 για κάθε αθλητή και επιπλέον $1.000.000 για τον νικητή του αγώνα!

Παρόλο που δεν είχε οριστεί ακριβής ημερομηνία και τοποθεσία, η είδηση του αγώνα αναγγέλθηκε επίσημα από έναν εκπρόσωπο της Magellan, την 29χρονη Giselle Briden, σε συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε στο Τορόντο στις 18 Νοεμβρίου 1996 με τους δύο αθλητές παρόντες και την ανταλλαγή πάλι προκλητικών χαρακτηρισμών!
Όπως και στους Αγώνες της Ατλάντα,  ο Johnson απαίτησε το πρόγραμμα της εκδήλωσης «θέλω όλα τα μάτια πάνω μου. Όχι στη Dream Team ή σε οποιονδήποτε άλλον”, είχε πει. Κι oταν ο Johnson άρχισε να ισχυρίζεται  ότι ήταν ο ταχύτερος άνθρωπο της γης, ο Bailey είπε:» Δεν είναι καν ο γρηγορότερος άνθρωπος στο Τέξας … Νομίζω ότι τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης προσπαθούσαν να κάνουν ένα σούπερ σταρ. Αλλά υπάρχουν δύο γεγονότα στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα 100 μέτρα και τα 4×100, και εμείς οι Καναδοί τους νικήσαμε και στα δύο «. Εκεί για πρώτη φορά αναφέρθηκε σαν  προσωρινή ημερομηνία η  31 Μαΐου 1997.

 

Η μονομαχία συντηρήθηκε με τις απονομές βραβείων και τίτλων του αθλητή της χρονιάς, στο τέλος του έτους και στις δύο χώρες.
Εν μέσω συνεχών λεκτικών αντεκλήσεων μεταξύ των αθλητών, ένας καθαρά τηλεοπτικός αγώνας 150 μέτρων στο SkyDome του Τορόντο προγραμματίστηκε για την Κυριακή  της 2ας Ιουνίου 1997.

Η απόσταση  των 150 μέτρων αποτελούταν από 75 μέτρα καμπύλης διαδρομής και 75 μέτρα ευθείας, μια διαμόρφωση που ήταν μοναδική για αυτό το μοναδικό γεγονός. Ο Frankie Fredericks της Ναμίμπια, ο οποίος ήταν 4 φορές ασημένιος Ολυμπιονίκης στα 100 και τα 200 μέτρα, εξέφρασε αμέσως τη δυσαρέσκειά του που δεν προσκλήθηκε ούτε αυτός ούτε κανένας άλλος σε αυτή τη κούρσα.

Τα αμερικανικά τηλεοπτικά δικαιώματα  πωλήθηκαν στο CBS, μόνο μια εβδομάδα πριν από τον αγώνα για ένα ποσό ευκαιρία  50.000-75.000 δολαρίων . Η CBC αγόρασε τα καναδικά τηλεοπτικά δικαιώματα νωρίτερα τον Μάρτιο του 1997.

Όταν το πρόγραμμα της εκδήλωσης ανακοινώθηκε περιελάμβανε  κι άλλες μονομαχίες ενός εναντίον ενός: την Jackie Joyner-Kersee εναντίον της Heike Drechsler στο άλμα εις μήκος, τον Neil Fuller της Αυστραλίας εναντίον του Tony Volpentest των Ηνωμένων Πολιτειών σε αγώνα 100 μέτρων παραολυμπιακών, τον  Charles Austin εναντίον του Patrik Sjoberg στο άλμα εις ύψος , τον Okkert Brits της Νότιας Αφρικής ενάντια στον  Lawrence Johnson στο άλμα επι κοντώ και την Ludmila Engquist της Σουηδίας κατά της Michelle Freeman στα 100  με εμπόδια.

Φτάνοντας στις αρχές Μαΐου 1997, εμφανίστηκαν και οικονομικά προβλήματα. Η Magellan Entertainment Group (με πρόσωπο πάντα  την Briden και τον συνεργάτη της Salim Khoja) είχε καθυστερήσει στη καταβολή πολλών από τα έξοδα διοργάνωσης του αγώνα και οι πιστωτές βγήκαν μπροστά. Μέχρι και λίγες μέρες πριν τον αγώνα, τα προβλήματα αυτά απειλούσαν να ακυρώσουν την εκδήλωση. Τελικά ο Khoja και η Briden στράφηκαν στον έμπειρο επιχειρηματία του Toronto Edwin «Eddy» Cogan, ο οποίος και πλήρωσε άμεσα γύρω στο 1 εκατομμύριο δολάρια για εκκρεμείς λογαριασμούς. Στην ουσία, ήταν αυτός που έσωσε τον αγώνα !

Ο αγώνας

Την Παρασκευή, δύο μέρες πριν τον αγώνα, ο Bailey εξέτασε τον στίβο στο SkyDome και έπαθε  σοκ –όπως είπε!- από τη διαμόρφωση του, ειδικά  για τη στενή ακτίνα της στροφής.

Την επόμενη μέρα προπονήθηκε στην πίστα και σύμφωνα με πληροφορίες, ζήτησε από τους διοργανωτές της εκδήλωσης να μετακινήσουν τη γραμμή τερματισμού 11,8  πιο πίσω αλλά του το αρνήθηκαν. Ο Bailey παραπονέθηκε ότι η στροφή έπρεπε να μιμείται την ευρύτερη καμπύλη των εξωτερικών διαδρομών 7 και 8  ενός τυποποιημένου στίβου οκτώ διαδρομών και όχι τις στενότερες στροφές των μεσαίων  διαδρομών 3 και 4. Ο Bailey ισχυρίστηκε επίσης ότι τα πρώτα 85 μέτρα της γραμμής ήταν στην καμπύλη, αντί για τα 75 μέτρα όπως αρχικά του είχαν υποσχεθεί.
Εν τούτοις, αποφάσισε να τρέξει αλλά όχι πριν βγάλει ένα δελτίο τύπου νωρίς την Κυριακή πριν από τον αγώνα, εκτοξεύοντας κατηγορίες στους διοργανωτές για «εξαπάτηση», «σφοδρή αποβολή του ανταγωνιστικού πνεύματος αυτού του διαγωνισμού», προσθέτοντας ότι ως αποτέλεσμα θα ήταν να τρέχει τον αγώνα «υπό πνευματική πίεση».

Οι δρομείς τοποθετήθηκαν με τον Bailey να τρέχει στην 3η διαδρομή του και  τον Johnson στην επόμενη εξωτερική δαιδρομή (4η ).

Τελικά  το απόγευμα της Κυριακής 2 Ιουνίου 1997, περίπου 30.000 θεατές εμφανίστηκαν στο SkyDome για τη μεγάλη μονομαχία που περιλάμβανε και αυτές στα άλλα αγωνίσματα, συμπεριλαμβανομένης και μιας παράστασης από τους Blues Brothers.
Ο αγώνας είχε ονομαστεί σαν αγώνας για τον τίτλο του «πιο Γρήγορου Άνθρωπου του Κόσμου»,  αλλά η IAAF φυσικά δεν αναγνώριζε ούτε αυτόν ούτε κανένα άλλον από τους υπόλοιπους αγώνες που γίνονταν.
Τελικά  δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του κόσμου.

Ο Bailey ήταν έξυπνος, καθώς βρισκόταν μπροστά από τον Johnson στο καμπύλο τμήμα, όπου είχε υποτεθεί ότι ο Johnson θα είχε το πλεονέκτημα. Ο Johnson (χάνοντας τελικά τον αγώνα ) φτάνοντας το σημάδι των 110 μέτρων τραυματίστηκε στον τετρακέφαλο, αρχικά  κρατιέται και στη συνέχεια επιβραδύνει και σταματάει .
Μπροστά, προς το τέλος του αγώνα, ο Bailey κοιτάει πίσω στο Johnson και τον καλεί «να έρθει», πιστεύοντας ότι είχε απλώς παραιτηθεί από τον αγώνα. Αμέσως μετά τη νίκη του, ενώ τον περιτριγυρίζουν οι δημοσιογράφοι, απασφαλίζει στην κάμερα του CBC:
«Δεν υπήρξε ποτέ καμία αμφιβολία στο μυαλό μου ότι ήμουν ο γρηγορότερος άνθρωπος στον πλανήτη και αυτό το απέδειξα. Είπαν ότι δεν μπορούσα να τρέξω στη στροφή αλλά πάντα έλεγα ότι αυτό εκθέτει τον Michael Johnson και είναι η δική του μεγάλη αδυναμία. Αυτό ήταν μόνο προπόνηση, μόνο  προετοιμασία για μένα, θα τρέξουμε δύο φορές φέτος (200μ) και σκοπεύω να τον συναντήσω στο αγώνισμα του. Δεν  έβγαλε καν τον αγώνα – είναι κότα. Δεν έφτασε καν στο τέρμα  – είναι κότα. Φοβάται να χάσει. Νομίζω ότι ξέρω τι πρέπει να κάνει, θα πρέπει να τρέξει ξανά αυτήν την κούρσα, ώστε να μπορέσω να του δώσω μια κλωτσιά  στον κώλο για άλλη μια φορά. Υποστηρίζω γεγονότα όπως αυτό, νομίζω όμως ότι οι διοργανωτές θα πρέπει να έχουν κάποια γνώση του στίβου και να μας σέβονται ως αθλητές.”

Από την άλλη πλευρά, ένας απογοητευμένος Johnson, ο πρώτος από τους δύο δρομείς που μίλησαν μετά την κούρσα στο CBS στη ζωντανή μετάδοσή τους, εξήγησε ότι τραυματίστηκε. Ερωτηθείς για να σχολιάσει ισχυρισμούς που θέλανε τώρα τον Bailey να είναι πράγματι ο γρηγορότερος άνθρωπος στον κόσμο, ο Johnson απάντησε: «Ακόμη και αν τον κέρδιζα, και αισθάνομαι πολύ σίγουρος ότι θα μπορούσα να  το κάνω εάν δεν τραυματιζόμουνα, κάποιοι πάλι θα με αμφισβητούσαν και θα έλεγαν το αντίθετο,  όλοι έχουν πάντα τη γνώμη τους και ξέρετε, δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι ‘αυτό ».

Στη συνέντευξη Τύπου αμέσως μετά, ο Bailey συνέχισε την επίθεση: «Είναι προφανές ότι το χάσμα θα γινόταν μεγαλύτερο και ο κώλος μου θα γινόταν μικρότερος και μικρότερος για αυτόν καθώς θα απομακρυνόμουν! Το ήξερε ότι θα τραυματιζόταν από τα πρώτα 30 μέτρα, οπότε ήξερε ότι έπρεπε να εγκαταλείψει. Αυτός ο αγώνας δεν θα έδειχνε ποτέ ποιος ήταν ο ταχύτερος στον κόσμο. Το μόνο που θα έκανε θα ήταν να κλείσει το στόμα του Michael Johnson. »

Όταν ζητήθηκε από τον  Michael Johnson να σχολιάσει τον χαρακτηρισμό «κότα», αυτός είπε:» Αυτό λέει πολλά για το είδος του ατόμου που είναι. Θα σας δείξω το είδος του ατόμου που είμαι εγώ: δεν θα απαντήσω σε αυτό». Οι καναδοί δημοσιογράφοι ήταν εριστικοί. Μια άλλη ερώτηση που του έκαναν ήταν ότι αν είχε «τραυματιστεί πραγματικά» ή αν είχε απλά «πετάξει τον αγώνα». Ο Τζόνσον εκνευρίστηκε και απάντησε στον δημοσιογράφο «ελπίζω να είσαι πολύ περήφανος για τον εαυτό σου και ελπίζω να είσαι πολύ περήφανος για τον Donovan. Θα έπρεπε!»

Ο  χρόνος του Bailey ήταν 14.99 δευτερόλεπτα και αποχώρησε με το βραβείο των $1.500.000, ενώ ο Johnson έλαβε $500.000.

Εκτός από τον Καναδά και τις ΗΠΑ, ο αγώνας μεταδόθηκε σε 54 άλλες χώρες. Λίγες μέρες μετά την εκδήλωση, η CBC κυκλοφόρησε τις ακροαματικότητες για την 90λεπτη κάλυψη του αγώνα, παρουσιάζοντας αστρονομικά  ποσοστά τηλεθέασης στον Καναδά, με 2,584 εκατομμύρια ανθρώπους να έχουν παρακολουθήσει ολόκληρη την εκπομπή .

Ο πρόεδρος της IAAF, Primo Nebiolo, δήλωσε  μετά τον αγώνα: «Αυτό δεν είναι αθλητισμός ως ψυχαγωγία, αλλά περισσότερο κάτι σαν τσίρκο και δεν μας ενδιαφέρει… Μερικοί άνθρωποι έχουν ήδη μιλήσει για μια ρεβάνς στο Λας Βέγκας… κάτω από αυτές τις συνθήκες  η ομοσπονδία μας δεν θα δώσει εξουσιοδότηση και χωρίς αυτό δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα».

Στον Καναδά έβαλαν κατά των συναδέλφων τους δημοσιογράφων στην Αμερική και τον θόρυβο που αυτοί είχαν προκαλέσει, ενώ οι Αμερικάνοι εστίασαν στη διοργάνωση του αγώνα.
Ο Jere Longman της New York Times έγραψε: «Ο αγώνας χρεώθηκε σαν μια ευκαιρία να προσφερθεί η απαιτούμενη βιωσιμότητα σε ένα ετοιμοθάνατο άθλημα, αλλά μεγάλο μέρος της προβολής του δεν ήταν αυτό που ήθελε ένα κομμάτι του κοινού».
Ο  δε Tim Layden του Sports Illustrated έγραψε ότι ήταν «το πιο συναρπαστικό γεγονός του αθλήματος εδώ και πολλά χρόνια που όμως παρουσιάστηκε με ένα κωμικά ξεπερασμένο τρόπο… O πολυαναμενόμενος αγώνας μετατράπηκε σε τραγωδία, τραυματίζοντας περαιτέρω ένα αγχωτικό άθλημα».

Λόγω του τραυματισμού που υπέστη στο Τορόντο, ο Johnson δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα των ΗΠΑ το 1997 που διεξήχθη μερικές εβδομάδες αργότερα στην Ινδιανάπολη και να διεκδικήσει την πρόκριση για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της IAAF, τον Αύγουστο στην Αθήνα. Ωστόσο, ο Johnson πήγε στην Αθήνα, καθώς η IAAF δημιούργησε μια νέα πολιτική πρόσκλησης των προηγουμένων πρωταθλητών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και το δικαίωμα τους να υπερασπίζονται τον τίτλο τους .

Ο Johnson αρνήθηκε να αγωνιστεί στα 200 μέτρα, τα οποία κέρδισε ο Ato Boldon, αλλά υπερασπίστηκε με επιτυχία τον παγκόσμιο τίτλο του στα 400 μέτρα.

Ως αποτέλεσμα της ήττας του από τον  Bailey και της εμφάνισης του Maurice Greene, ο Johnson δεν είχε πια αξιώσεις να είναι ο «πιο γρήγορος άνθρωπος του κόσμου».

Ο Greene νίκησε τον  Bailey στα 100 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1997. Ήταν πια αυτός που θα κατείχε αυτόν τον τίτλο, πέρα από κάθε αμφιβολία και μέχρι την εμφάνιση του επομένου.

Στις 2 Ιουνίου 2017, στην επέτειο των 20 χρόνων από αυτό τον ιδιότυπο αγώνα, ο Donovan Bailey το θυμήθηκε και πόσταρε στο  twitter την χαρακτηριστική φωτογραφία του τερματισμού του, γράφοντας απλώς: 20 years ago today…!!!

Ο Johnson δεν απάντησε.

 

 

ΣΧΕΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

https://runningmagazine.ca/the-scene/donovan-bailey-trolls-michael-johnson-20th-anniversary-skydome-beatdown/
https://www.cbc.ca/sportslongform/entry/bailey-johnson-150-match-race
http://www.spokesman.com/stories/1997/may/31/running-for-prestige-and-money-amateur-really-a/
http://www.spokesman.com/stories/1997/jun/01/bailey-johnson-lay-it-all-on-line-or-most-of-it/
https://sports.vice.com/en_ca/article/d3zz9q/donovan-bailey-vs-michael-johnson-the-biggest-race-that-never-happened
https://www.nytimes.com/1997/06/02/sports/in-a-duel-of-the-fastest-bailey-runs-all-alone.html

 

 

 

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

4 Σχόλια

  1. Γι’ αυτό (και για τα υπόλοιπα) αγαπάμε @notasol

  2. Ευχαριστώ!

  3. Η επιθυμία μας , σε χρόνο dt έγινε πράξη… Ευχαριστούμε!!!

  4. Έγραψε, Σωτήρη! …καλά χιλιόμετρα Ηλία! …το γοργόν και χάριν έχει, Παναγιώτη!
    Εγώ σας ευχαριστώ… όπως και τα παιδιά εδώ, στο site, για την φιλοξενία… πολλά από αυτά που γράφουμε είναι με αφορμή τις συζητήσεις μας…

    Η γελοιότητα με το Associated Press και τις βραβεύσεις του, συνεχίστηκε και φέτος.
    Απέμειναν το βραβείο Male Athlete of the Year 2018 στον Lebron James! ( Τώρα, γιατί; Επειδή πήρε μεταγραφή; … τι να σας πω;;)
    Ακόμα χειρότερα;
    Το δε βραβείο Female Athlete of the Year 2018, στη Serena Williams ( για 5η φορά μάλιστα) επειδή -χωρίς να πάρει κανένα τίτλο!- επέστρεψε και πάλι στα courts ύστερα από τη γέννα της!

    Κι εντάξει τα ονόματα του Eliud Kipchoge, και της Caterine Ibarguen ή της Semenya
    μπορεί να μην τους λένε τίποτα , αλλά
    η Simone Biles που είναι και αμερικανίδα και κέρδισε 6 μετάλλια ( τα 4 ΧΡΥΣΑ) στο Παγκόσμιο Γυμναστικής και έγινε η πρώτη αμερικανίδα που κερδίζει μετάλλιο σε όλα και στα έξι αγωνίσματα της διοργάνωσης και για την οποία σε όλο τον κόσμο συζητάνε αν είναι η καλύτερη όλων των εποχών, τι άλλο έπρεπε να κάνει δηλαδή για να την ψηφίσουν;

    Το δε sports illustrated , έβγαλε Sportperson of the Year τους Golden state Warriors!

Αφήστε μια απάντηση