Δυο λογάκια για τον αγώνα:
Έκθεση μικρή αλλά περιεκτική, 3 χλμ από το κέντρο της πόλης σε άσχημη και απομακρυσμένη συνοικία. Με € 20 έπαιρνες το μπλουζάκι της διοργάνωσης (3 επιλογές adidas: μπλε κοντομάνικο, γαλάζιο κοντομάνικο και γαλάζιο μακρυμάνικο). Στην τσάντα περιλαμβανόταν ελαφρύ τζάκετ με το μότο του αγώνα στο μανίκι: “All Runners Are Beautiful”, no name αλλά συμπαθέστατο. Εξυπηρετηθήκαμε αμέσως.
Μέχρι το Σάββατο το βράδυ δεν καταλάβαινες ότι θα γινόταν αγώνας την άλλη μέρα. Κάγκελα, σκάλες κλπ μπήκαν τελευταία στιγμή.
Στα του αγώνα, στην εκκίνηση υπήρχαν περίπου 12 μπλοκ, αλλά έφυγαν όλα με ένα μπαμ, το ένα μετά το άλλο. Το δικό μου πέρασε την αψίδα τέσσερα λεπτά μετά το μπαμ. Η τροφοδοσία ήταν επαρκέστατη με νερό και ισοτονικό (όλα σε ποτήρι) ανά περίπου 3 χλμ. Το πλακόστρωτο ήταν αρκετό σε μήκος (συνολικά πρέπει να ήταν 15-18 χλμ) αλλά σε πολλά σημεία μπορούσες να το αποφύγεις τρέχοντας στο πεζοδρόμιο ή ανάμεσα στις ράγες του τραμ. Αλλά και το πλακόστρωτο ήταν σχετικά βατό, λείο και καλοβαλμένο, χωρίς να εξέχουν πέτρες ή να υπάρχουν ανισόπεδα κομμάτια. Υψομετρικά, το ρολόι μέτρησε 140 μέτρα. Οι κατηφόρες ήταν σχετικά απότομες και οι ανηφόρες πιο ήπιες. Κόσμος παντού! Συγκροτήματα σε καμιά δεκαριά σημεία και γενικά πολύ πανηγυρικό κλίμα. Στον τερματισμό έδιναν μπανάνα, μπύρα χωρίς αλκοόλ, νερό και μπάρα σοκολάτας με καρύδα (καλά και εκεί survivor βλέπουν???).
Γενικά, ήταν μια φανταστική εμπειρία με τέλεια παρέα (ήμασταν γκρουπάκι Ελλήνων 15 άτομα).
Μια εκδρομή και ένας αγώνας που προτείνω σε όλους να την κάνουν!
.
