Δραστηριότητα

Ειναι αυτο που λεμε “ποναω αλλα μου αρεσει”

Υπαρχουν μερες που ο πονος νιωθεις οτι δε θα σε οδηγησει σε κατι εντυπωσιακο, και αλλες που νιωθεις οτι η κουρσα παει καλα, βλεπεις το πονο να ερχεται και τον αγκαλιαζεις, στο τελος τον αποζητας ολο και πιο πολυ. Οταν μου συμβαινει κατι τετοιο τοτε νιωθω ενα αισθημα πληροτητας που δε το αλλαζω με τιποτα. Συνηθως ακολουθει και ενα PB

Τον τελευταίο καιρό, οταν κανω μια δυνατη προπόνηση νιωθω οτι πονάω κ ταυτόχρονα μου αρέσει, με γεμίζει. Ξενερωνω οταν σταματάει το κομμάτι κ έρχεται το διάλειμμα. Αυτο (περα απο νούμερα κ χρονους) μου δείχνει οτι ειμαι σε καλο δρομο, πιεζω κ γουστάρω, το θέλω.
Με μέτρο ομως παντα, δεν γινεται να βαραμε καθε φορα (5 φορές την εβδομάδα) κ να απαιτουμε μετα να αποδιδει το σώμα στα δύσκολα.

Βρε παιδιά, σαν πολύ μαζοχισμός δεν μαζεύτηκε ;
Άρα ο καλό δρομέας πρέπει να είναι και σωστός …»βιτσιόζος» !!!(χαριτολογώντας)

Πάντως πολλές φορές σε δύσκολες προπονήσεις ή αγώνες, δεν διακρίνω αν το σώμα μου είναι αυτό που πονά πρώτο και μου δημιουργεί κόπωση, ή η ανεπάρκεια του καρδιοαναπνευστικού μου συστήματος είναι αυτή που προκαλεί την μεγάλη δυσφορία και την κούραση. Έχω την εντύπωση ότι η δεύτερη περίπτωση προηγείται τις περισσότερες φορές.

@roberto4carlos Όχι Μανώλη, ο δρομέας γενικά δεν χρειάζεται να είναι βιτσιόζος. 😛
Ο δρομέας όμως που θέλει να πάρει το maximum σε έναν αγώνα και όχι απλά να τον απολαύσει περνώντας καλά, πρέπει να μάθει να αντέχει στην δυσφορία και την σωματική πίεση, δεν γίνεται αλλιώς.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, κι οι δύο δρομείς θα έχουν καταφέρει αυτό που αρχικά στόχευαν. 😉

…”no pain … no gain” …τοσο απλά … κι αυτό δεν ισχύει μόνο στο τρέξιμο … αλλά και σε πολλές καθημερινές δραστηριότητες της ζωής μας … τουλάχιστον για όσους επιζητούν να ξεφύγουν από τον μέσο όρο, την μετριότητα … και να κάνουν την διαφορά !