Φαντάζομαι τα συμπτώματα (η κλινική εικόνα δηλαδή) συνάδουν με τη διάγνωση μέσω αξονικής/μαγνητικής/ακτινογραφίας, σωστά; Το ρωτάω αυτό γιατί μικρά κατάγματα κόπωσης είναι πιθανόν να έχουμε πολλοί σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ενώ είμαστε πλήρως ασυμπτωματικοί. Αυτό σημαίνει ότι ο εντοπισμός ενός μικροτραυματισμού σε κάποιο οστό, ίσως να μην είναι και η αιτία του πόνου, και γι’ αυτό βοηθάει και ο ενδελεχής έλεγχος των συμπτωμάτων.
Επίσης, (και ελπίζοντας να μην ξύσω πληγές με την ερώτηση αυτή) είσαι, μήπως, σε θέση να εντοπίσεις αν κάτι πήγε στραβά στις προπονήσεις σου; Μήπως άλλαξες κάτι σε παπούτσια, διαδρομές, τύπο προπόνησης, δουλειά, κλπ; Ρωτάω γιατί αν έχεις εντοπίσει κάτι τέτοιο, ίσως πάρεις κι εσύ ένα σχετικό μάθημα (σίγουρα αυτό λειτούργησε σε μένα και τους τραυματισμούς μου) και θα βοηθήσεις και τους υπόλοιπους συντρέχτες.
Ευχαριστώ Σωτήρη,
ναι, δυστυχώς δεν είναι λόγια δικά μου, αλλά η γνωμάτευση (μαγνητική) το έδειξε (εγκάρσιο κάταγμα στην περόνη).
Με “τσίμπησε” στο σημείο αυτό (περόνη) κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας 1 εβδομάδα πριν τον ΗΜΙ της Ιεράς Οδού (8/9/19) και λόγω επιβάρυνσης στο ίδιο πόδι (διάστρεμμα ακριβώς πριν 1 χρόνο) πήρε παραπάνω φορτίο το σημείο και προέκυψε αυτό (μετά τα 15χλμ τα “είδα όλα” από τον πόνο).
Μπορούμε να πούμε πολλά για το τι έφταιξε/επηρέασε:
– Ίσως η ποδοκνημική μου να μην αντέχει τόσο όγκο προπόνησης (τίθεται θέμα ενδυνάμωσης σίγουρα).
– επίσης, ίσως (τι ίσως δηλαδή, σίγουρα) να ήταν λάθος που έτρεξα τον αγώνα, αλλά ήταν τόση η θέλησή μου να τον τρέξω μιας και πέρυσι (από το διάστρεμμα) τον έχασα.
Παπούτσια, τύπος προπόνησης κλπ δεν έπαιξαν ρόλο.
Όντως, είναι μάθημα κάθε τραυματισμός και όταν γίνω καλά (δεν βλέπω την ώρα να ξανατρέξω) “ίσως” αναθεωρήσω κάποια πράγματα π.χ. συμμετοχή σε πολλούς αγώνες, τόπος τρεξίματος, συνεχής προσπάθεια για βελτίωση χρόνων κλπ.
Η αγάπη για το τρέξιμο υπερισχύει και μας κάνει να αγνοούμε ενδείξεις.
ΥΓ. Νιώθω σαν λιοντάρι στο “κλουβί”.
ΥΓ. Η σκέψη μου σε όλους σας εκεί έξω που τρέχετε, ιδρώνετε, προσπαθείτε, προπονείστε για επικείμενους αγώνες κλπ και σας εύχομαι τα καλύτερα.
Υπομονή και περαστικά, συντρέχτη!
Ευχαριστώ Νίκο
Περαστικά @gandrian.
Φαντάζομαι τα συμπτώματα (η κλινική εικόνα δηλαδή) συνάδουν με τη διάγνωση μέσω αξονικής/μαγνητικής/ακτινογραφίας, σωστά; Το ρωτάω αυτό γιατί μικρά κατάγματα κόπωσης είναι πιθανόν να έχουμε πολλοί σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ενώ είμαστε πλήρως ασυμπτωματικοί. Αυτό σημαίνει ότι ο εντοπισμός ενός μικροτραυματισμού σε κάποιο οστό, ίσως να μην είναι και η αιτία του πόνου, και γι’ αυτό βοηθάει και ο ενδελεχής έλεγχος των συμπτωμάτων.
Επίσης, (και ελπίζοντας να μην ξύσω πληγές με την ερώτηση αυτή) είσαι, μήπως, σε θέση να εντοπίσεις αν κάτι πήγε στραβά στις προπονήσεις σου; Μήπως άλλαξες κάτι σε παπούτσια, διαδρομές, τύπο προπόνησης, δουλειά, κλπ; Ρωτάω γιατί αν έχεις εντοπίσει κάτι τέτοιο, ίσως πάρεις κι εσύ ένα σχετικό μάθημα (σίγουρα αυτό λειτούργησε σε μένα και τους τραυματισμούς μου) και θα βοηθήσεις και τους υπόλοιπους συντρέχτες.
Ευχαριστώ Σωτήρη,
ναι, δυστυχώς δεν είναι λόγια δικά μου, αλλά η γνωμάτευση (μαγνητική) το έδειξε (εγκάρσιο κάταγμα στην περόνη).
Με “τσίμπησε” στο σημείο αυτό (περόνη) κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας 1 εβδομάδα πριν τον ΗΜΙ της Ιεράς Οδού (8/9/19) και λόγω επιβάρυνσης στο ίδιο πόδι (διάστρεμμα ακριβώς πριν 1 χρόνο) πήρε παραπάνω φορτίο το σημείο και προέκυψε αυτό (μετά τα 15χλμ τα “είδα όλα” από τον πόνο).
Μπορούμε να πούμε πολλά για το τι έφταιξε/επηρέασε:
– Ίσως η ποδοκνημική μου να μην αντέχει τόσο όγκο προπόνησης (τίθεται θέμα ενδυνάμωσης σίγουρα).
– επίσης, ίσως (τι ίσως δηλαδή, σίγουρα) να ήταν λάθος που έτρεξα τον αγώνα, αλλά ήταν τόση η θέλησή μου να τον τρέξω μιας και πέρυσι (από το διάστρεμμα) τον έχασα.
Παπούτσια, τύπος προπόνησης κλπ δεν έπαιξαν ρόλο.
Όντως, είναι μάθημα κάθε τραυματισμός και όταν γίνω καλά (δεν βλέπω την ώρα να ξανατρέξω) “ίσως” αναθεωρήσω κάποια πράγματα π.χ. συμμετοχή σε πολλούς αγώνες, τόπος τρεξίματος, συνεχής προσπάθεια για βελτίωση χρόνων κλπ.
Η αγάπη για το τρέξιμο υπερισχύει και μας κάνει να αγνοούμε ενδείξεις.
ΥΓ. Νιώθω σαν λιοντάρι στο “κλουβί”.
ΥΓ. Η σκέψη μου σε όλους σας εκεί έξω που τρέχετε, ιδρώνετε, προσπαθείτε, προπονείστε για επικείμενους αγώνες κλπ και σας εύχομαι τα καλύτερα.
περαστικα και καλη αναρρωση..ενας τραυματισμος σε κανει πιο δυνατο και προπαντων πιο ”σοφο”…..