Το Σάββατο 25 Οκτωβρίου,
4 εβδομάδες μετά την συμμετοχή μου στον Μαραθώνιο Βερολίνου , στήθηκα στην εκκίνηση στους Αθάνατους,
με στόχο την πρόκριση για το Σπάρταθλον , δηλαδή έναν τερματισμό κάτω από 17 ώρες , ώστε να μπορέσω να δηλώσω συμμετοχή στην κλήρωση η οποία γίνεται τα τελευταία χρόνια μιας και αυτοί που πιάνουν το όριο , είναι αρκετά περισσότεροι από τις 50 θέσεις που δίνει όλη διοργάνωση στους Έλληνες!
Δεν θα κυνηγούσα μια γρηγορότερη επίδοση το οποίο θα εμπεριείχε ένα σοβαρό ρίσκο μη ολοκλήρωσης του αγώνα.
Ισως αυτό το θέμα, με τις 50 θέσεις, είναι κάτι που θα πρέπει να επαναεξεταστεί.
Λόγω της προετοιμασίας που είχα να κάνω για το Βερολίνο, είχα επικεντρωθεί στην προπόνηση ταχύτητας , τρέξιμο στο αναερόβιο κατώφλι, και κάποια long runs σε διάφορους ρυθμούς, αλλά δεν είχα γράψει χιλιόμετρα με υψομετρικά διότι ο Μαραθώνιος είναι φλατ.
Ετσι στους Αθάνατους πήγα σχετικά απροετοίμαστος για τα 2500μ συνολικής ανάβασης που είχε .
Οποτε όλο αυτό ήταν μια πρόκληση που έπρεπε να αντιμετωπίσω .
Επιπλέον, η μεγαλύτερη απόσταση που είχα τρέξει σε αγώνα μέχρι τότε ήταν ο Αέθλιος τον Μάιο 62χλμ +1500μ , οπότε είχα να κάνω ένα μεγάλο άλμα από τα 62 στα 142.
Ο δρόμος των Αθανάτων , είναι ένας απαιτητικός αγώνας, με πολλές εναλλαγές υψόμετρου.
Περιπου 1100μ τα πρώτα 80χλμ Τρίπολη Σπάρτη.
Σε αυτό το πρώτο μέρος του αγώνα ,ξεκίνησα πιο γρήγορα από όσο θα έπρεπε με 5:00/χλμ , ταυτόχρονα πιέζοντας στις κατηφόρες.
Έφτασα Σπάρτη περίπου στις 8 ώρες.
Στην συνέχεια είχα να διαχειριστώ την σχεδόν συνεχόμενη ανηφόρα μέχρι το 107χλμ όπου θα παίρναμε ακόμη 1400μ υψομετρικά .
Και τέλος το πιο δύσκολο ήταν τα τελευταία περίπου 36χλμ με 32χλμ από αυτά κατηφόρα.
Κάτι αρκετά δύσκολο και επίπονο μετά από τόσα χιλιόμετρα.
Τελικά τερμάτισα σε 16ωρες22’ , 16ος γενικής ,
το αίσθημα ικανοποίησης ήταν τεράστιο,
απίστευτα συναισθήματα στον τερματισμό εκείνο το το ξημέρωμα Κυριακής , και τις επόμενες μέρες υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός.
28 άνδρες συνολικά πιάσαμε το όριο.
Σαν εμπειρία ήταν κάτι μοναδικό , κάτι πρωτόγνωρο για εμένα , ήταν ότι σκληρό έχω τρέξει μέχρι τώρα.
Κατά την διάρκεια του αγώνα αντιμετώπισα πολλά προβλήματα, και δεν πίστευα ότι θα τερματίσω.
Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους τερματίσαντες , διότι ο κάθε ένας έκανε την προσωπική του υπέρβαση.
Πιστεύω πως οι υπεραποστασεις είναι κάτι υπερβολικό. Θεωρώ πως ο Μαραθώνιος είναι η χρυσή τομή στους δρόμους αντοχής , όσον αφορά την υπέρβαση που κάποιος θελει να κάνει στους δρόμους αντοχής και ταυτόχρονα να τρέξει σε έναν αγώνα που έχει αρχή μέση και τέλος.
Αλλά στην ζωή, η υπερβολή δίνει μια διαφορετική διάσταση , αίσθηση και ομορφιά!
.
