[Dimitris Graikopoulos]

Μεχρι στιγμης (3η ημερα) δουλευει. Η φλεγμονη εχει υποχωρησει παρα πολυ, περπαταω και τρεχω χωρις πονο. Ενδιαμεσα απο τις δοσεις, ερχεται μονο μια ενοχληση, που την αντιμετωπιζω με μασαζ. Το κακο ειναι οτι δεν αντιμετωπιζω τους εμβιομηχανικους παραγοντες που προκαλουν την παθηση, παρα μονο την φλεγμονη. Βεβαια, και στο αλλο ποδι αρχικα, την φλεγμονη χτυπουσα μεχρι που περασε. Στις οδηγιες διαβασα οτι για περιπτωσεις φλεγμονης στο μυοσκελετικο, η δοσολογια ειναι μεχρι 2.8γρ/ημερα για 6 μερες και μετα συντηρηση με 1.2γρ/μερα αλλα δεν λεει για ποσες μερες. Η δοσολογια μου ειναι 0.8 την ημερα οποτε δεν ξερω τι να κανω. Η σωστη απαντηση ειναι “ρωτα τον γιατρο σου”, αλλα εχω αλλαξει ηδη 4 γιατρους, γιατι δεν μπορουσαν να με βοηθησουν (να φανταστεις οτι ενας γιατρος μου ειπε οτι το τρεξιμο πανω απο 20 λεπτα μονο βλαβες μπορει να προκαλεσει)

[Dimitris Graikopoulos]

το ιδιο συμβαινει γενικοτερα σε αριστερες/δεξιες στροφες, εκτος στιβου, ακομα και σε παρατεταμενες. Με το Suunto σε δεξιες απο 6:00 επεφτε στο 5:10, και στις αριστερες απο 6:00 πηγαινε στο 7:10.

[Dimitris Graikopoulos]

Αλλο ενα update στο θεμα…
Αφου μεσα στο καλοκαιρι απαλλαχθηκα οριστικα απο την καταραμενη (Π.Α.) που με ταλαιπωρησε οπως εχω προαναφερει, αρχισα να τρεχω σαν ανθρωπος χωρις πονο! Εκανα καποιες ωραιες διαδρομες στις διακοπες μου και χαρηκα τα καινουρια μου παπουτσια. Λογω της πολυ πεσμενης μου φυσικης καταστασης, αλλα και της ζεστης, δεν θα ασχοληθηκα με προετοιμασια για τον ΑΜΑ, οποτε ολα ηταν χαλαρα και συντομα. Γυρνοντας ομως στην Αθηνα, στην πρωτη χαλαρη προπονηση, τσαααακ να σου ξαφνικος (γνωστος) πονος, στο αλλο ποδι αυτην την φορα! Ααααντε παλι μασαζ και διατασεις. Βελτιωση ομως δεν εβλεπα, μονο επιδεινωση. Ειδικα τα πρωινα, τετοιον πονο δεν εχω ξανανιωσει.
Ενα βραδυ λοιπον που καθομουν χαλαρος, ενιωσα το κεφαλι μου να υποδεχεται σιγα σιγα μια ημικρανια (απο μικρο παιδι ταλαιπωρουμαι, οποτε δεν με ξαφνιαζει). Δεν ειχα ντεπον, οποτε πηρα ενα Algofren 400mg (ιβουπροφαίνη). Γενικα αργει να με πιασει αυτο το φαρμακο, οποτε πρωτα εξεληχθηκε πληρως η ημικρανια και μετα λίγο πριν κοιμηθω αρχισε να χαλαρωνει. Εκει παω να κανω μασαζ στην φτερνα, και ψιλαφησα για να βρω την εστια του πονου. Δεν τον βρηκα. Πιεζα απο δω, απο κει, δεν ενιωθα ενοχληση. Θα ετυχε λεω, κανω ενα μασαζ μιας και ειχα βαλει ηδη κρεμα, και πεφτω για υπνο. Το πρωι λοιπον που ξυπνησα και εκανα τον σταυρο μου για τον πονο που θα νιωσω πατοντας το ποδι μου, συνειδητοποιησα οτι ΔΕΝ ΠΟΝΑΩ! Σηκωθηκα απο το κρεβατι, περπατησα, το πατησα πιο δυνατα, εκανα επιτοπια αλματα, δεν πονουσα! Κατα την διαρκεια της ημερας, στην δουλεια μου που ειναι ορθοστατικη, αρχισα παλι να νιωθω ενοχλησεις, οποτε το μεσημερι πηρα αλλο ενα χαπι. Το βραδυ ετρεξα 9 χιλιομετρα χαλαροτατα, χωρις την παραμικρη ενοχληση!
Ειχα χασει καθε πιστη στα φαρμακα για την συγκεκριμενη παθηση, μιας και το Voltaren, αλλα και αλλο ενα (που δεν θυμαμαι το ονομα του) δεν ειχαν κανει απολυτως τιποτα. Οποτε τωρα, θα κανω μια μινι αγωγη με το θαυμα της επιστημης (παλια ετσι ελεγα το Mesulid – λογω ημικρανιας, μεχρι που ειδα τους ηπατικους δεικτες μου…) με 2 χαπια την ημερα για 5 μερες, και θα ριξω τον ογκο προπονησης στο ελαχιστο δυνατο (σε καμια περιπτωση δεν σταματαω).

[Dimitris Graikopoulos]

Ο Μεγας Αλεξανδρος δεν νομιζω να εχει θεμα στην μετρηση του. Με Suunto τον μετρησα 42.270 και με Garmin 42.340 και υψομετρικη 82μ.

[Dimitris Graikopoulos]

@tazi αυτο καταλαβα και εγω. Εκατσα 3 βδομαδες χωρις να κανω τιποτα απολυτως, μονο την 1η βδομαδα εκανα οτι μου ειπε ο γιατρος με τα αντιφλεγμονωδη, τα οποια και σταματησα στις 5 απο τις 10 μερες επειδη ετρεχα συνεχεια στην τουαλετα. Καμια απολυτως βελτιωση. Αυτο που μου κανει εντυπωση ομως ειναι πως γιατροι, που εχουν περασει χρονια ολοκληρα πανω στο αντικειμενο, να δινουν ακυρες αγωγες σε ενα πολυ κοινο προβλημα. Γιατι δεν ειναι μονο δρομικο “προνομιο” η πελματιαια! Εχουν γινει τοσες επεμβατικες αποκαταστασεις…δεν εχει παρει κανενας ενα κομματι ιστου για να διαπιστωσει τι επιτελους συμβαινει εκει? αλλος λεει φλεγμονη (που δεν την πιανουν τα αντιφλεγμονωδη, αλλα παρε μια χουφτα ετσι για το καλο). Αλλος μικρο-ριξεις και αλλος νεκρωτικος ιστος! Αλλος λεει κανε μασαζ, αλλος μην κανεις. Αλλος κανε διατασεις ετσι, αλλος κανε διατασεις αντιθετα. Για botox και πλαστικες μια χαρα ερευνες γινονται.

[Dimitris Graikopoulos]

Σαφως και ευθυνεται η περιορισμενη προσαρμογη μου! αλλα συνεβησαν οταν πηγα να κανω κατι διαφορετικο, να ανεβασω τον πηχη και να βελτιωσω καποιες παραμετρους, με ασκησεις που σε ενα βασικο προγραμμα προπονησης μαραθωνιου δεν υπαρχουν. Ισως παρεξηγηθηκα, αλλα αυτο που ηθελα να πω, ειναι οτι για να τερματισεις απλα εναν μαραθωνιο, δεν χρειαζονται πολλα πολλα απο θεμα “προυπηρεσιας”, γιατι μπορεις να τερματισεις ακομα και περπατοντας. Οταν θελησεις να βελτιωθεις ομως, σαφεστατα και μπαινουν πολλοι πολλοι αλλοι παραγοντες με κυριοτερο την σωματικη (και ψυχικη φυσικα) εμπειρια.

[Dimitris Graikopoulos]

Update: Χθες, μετα απο 3 βδομαδες αποχης, μασαζ κλπ βγηκα για ενα δοκιμαστικο 20λεπτο. Ο πονος ιδιος και απαραλλαχτος, με την προσθηκη πονου στην καμαρα που πριν δεν υπηρχε. Οταν τελειωσα απογοητευμενος, ενιωσα την αναγκη να τεντωσω τις γαμπες μου, με λυγισμενα γονατα (παντα εκανα μονο την απλη διαταση γαστροκνημιου με τεντωμενο ποδι). Παρατηρησα, οτι το αριστερο γονατο, δεν μπορουσε να φτασει πολυ μπροστα απο την μυτη του ποδιου, σε συγκριση με το δεξι, σημαδι οτι το αριστερο (προβληματικο) πελμα εχει περιορισμενο ευρος κινησης. Οποτε αφου γυρισα σπιτι (τελειωσα την προπονηση εξω απο το σπιτι) αρχισα και αυτου του ειδους τις διατασεις. Μετα παγος + μασαζ στο πελμα με τζελ αρνικας (το εκανα καθημερινα ετσι και αλλιως), μαζι με μια κουταλια μουρουνελαιου, και το βραδυ πριν κοιμηθω 1 φυλλο ζελατινης (αγνο και ανοθευτο κολλαγονο που με εχει βοηθησει καθε φορα που εμφανιζεται καποια ενοχληση σε οποιαδηποτε αρθρωση) και 400mg μαγνησιου. Ολα αυτα, ηταν συλλογη απο πληροφοριες απο το ιντερνετ. Το πρωι ο πονος ηταν κατα 80% λιγοτερος! Δηλαδη δεν πονουσα καν, απλα ενιωθα ενοχληση. Δεν ξερω ποιο απο ολα αυτα τα καινουρια εκανε την δουλεια, αλλα φαινεται να βρισκω μια ακρη. Και το κυριοτερο, ειναι οτι εφτιαξε η διαθεση μου!
Οσον αφορα το θεμα του προπονητη που αναφερθηκε παραπανω, παραδοξως, ειναι γνωστος προπονητης απο τις εθνικες ομαδες, με ολυμπιακα μεταλλια σε δρομους αντοχης. Ισως να μην ειχαμε την σωστη επικοινωνια και να μην του εδωσα να καταλαβει το τι ακριβως ηθελα να πετυχω την συγκεκριμενη περιοδο… ποτε δεν φταιει μονο ενας
Τελος, θελω να πω οτι η αποφαση για την συμμετοχη σε εναν μαραθωνιο, δεν γινεται η αφορμη για να ξεκινησει καποιος το τρεξιμο (καθομαι στον καναπε μου, ζηλευω αυτους που τρεχουν και αρχιζω ξαφνικα τα λονγκ ραν), αλλα ερχεται σε καποιο σημειο που ηδη τρεχεις συστηματικα (μερα παρα μερα), βλεπεις οτι η βελτιωση ειναι συνεχομενη, οτι εχεις φτασει να τρεχεις 14-16 χιλιομετρα ανετα χωρις εχεις κουραση την επομενη ημερα, και λες “θα το δοκιμασω”. Στην περιπτωση μου, σε 6 μηνες εφτασα απο το να μην μπορω να τρεξω για 400μετρα, να τρεχω 4 φορες την εβδομαδα απο 10 χιλιομετρα, και καποιες κυριακες εκανα καποια μακρυτερα. Ετσι πιστεψα οτι σε αλλους 6 μηνες θα μπορω να τρεξω 1 αγωνα, οπως και εγινε χωρις καποιο ιδιαιτερο ζορι μυοσκελετικα (το τονιζω το μυοσκελετικα, γιατι 3 βδομαδες πριν τον αγωνα το ανοσοποιητικο μου τα ειχε παιξει – εμαθα και απο αυτο). Νομιζω λοιπον οτι δεν παιζει ρολο η δρομικη ηλικια καποιου για την συμμετοχη σε εναν τετοιο αγωνα (συμμετοχη και τερματισμο, οχι στοχος για κατω απο 3 και 4 ωρες), αλλα η κατασταση στην οποια βρισκεται πριν ξεκινησει την επισημη προετοιμασια. Αν καποιος τρεξει 2 γυρους στο σταδιο και πει οτι νιωθει ετοιμος για προετοιμασια μαραθωνιου, ε, ας του κοψουμε και εκεινου ενα μνημονιακι στα μετρα του. Τωρα ξερω οτι η συμμετοχη μου τον Νοεμβριο ειναι αμφιβολη, γιατι εμεινα πολυ πισω αυτες τις 3 βδομαδες και δεν εχω την δρομικη ηλικια (εδω μπαινει ο παραγοντας) για να ανακτησω εγκαιρως οσα με κοπο ειχα κερδισει (με δεδομενο φυσικα οτι θα εχω αποθερραπευτει πληρως)

[Dimitris Graikopoulos]

Ευχαριστω για τις απαντησεις. Ειναι αληθεια οτι βουτηξα γρηγορα στα βαθεια, και ημουν προετοιμασμενος (νοητικα) για καποιους πιθανους τραυματισμους στο “παρθενο” ακομα σωμα μου, οποτε γνωριζα τα ρισκα που επαιρνα. Αν δεν εθετα μεσοπροθεσμους στοχους, θα τα παρατουσα (η ανυπομονησια ειναι σημα κατατεθεν μου) Ο δυνατος τερματισμος ομως στον μαραθωνιο του Απριλιου μου εδωσε περισσοτερη αυτοπεποιθηση απο οση χρειαζομουν. Βεβαια μεριδιο ευθυνης εχει και ο προπονητης, που ενω παραπονεθηκα για ενοχλησεις, δεν χαλαρωσε καθολου (και εγω σαν τον βλακα βεβαια, σταματησα να ακουω το σωμα μου, γιατι εμπιστευθηκα την εμπειρια του). Στην αποθεραπεια μου σιγουρα δεν βοηθαει και η δουλεια μου, οπου εχω τουλαχιστον 5 ωρες ορθοστασιας καθημερινα. Γιαυτο και “μετεθεσα” τα vomero που ειναι πολυ μαλακα σε παπουτσια δουλειας. Τωρα που γραφω ρολαρω ενα παγωμενο μπουκαλι νερο. Οσο και αν το πιεζω, δεν βρισκω πονο (?)… θα αρχισω μετα το μασαζ με αρνικα. Οσον αφορα την κορτιζονη, την εχω αποκλεισει, γιατι απο οσα διαβασα, μπορει να αδυνατησει πολυ την απονευρωση και οι μελλοντικες ρογμες θα ειναι μη αναστρεψιμες

[Dimitris Graikopoulos]

1μιση χρονο μονο. Εκει οφειλεται το γεγονος οτι δεν αναγνωρισα τα πρωτα σημαδια, και συνεχισα να πιεζω. Βεβαια γιαυτο πληρωνοταν και ο προπονητης, για να αποφυγω τις κακοτοπιες. Α, ξεχασα να αναφερω οτι ο γιατρος μου ειπε οτι αν δεν υποχωρησει ο πονος με τα χαπια, μπορει να μου κανει μια ενεση κορτιζονης και θα γινει λεει παρελθον. Διαβασα ομως οτι η κορτιζονη μπορει να αδυνατησει την απονευρωση και να οδηγηθω σε χειροτερες καταστασεις

[Dimitris Graikopoulos]

Να πω και εγω τον πονο μου. Αφου εβγαλα τον πρωτο μου μαραθωνιο και εκατσα 2 βδομαδες, αρχισα σιγα σιγα το τρεξιμο παλι, επανηλθαν τα ποδια μου σε μια φυσιολογικη κατασταση, οποτε ειπα να ξεκινησω με προπονητη, ωστε να κανω καποιες προσαρμογες μεχρι την προετοιμασια για την Κλασικη. Πηγα λοιπον σε γνωστο προπονητη, του ειπα τι θελω να πετυχω μεχρι τον Ιουλιο, και βασει της εργομετρησης του Φεβρουαριου με πλακωνει στις διαλειμματικες, με ταχυτητες που δεν ειχα τρεξει ποτε πριν. Ετσι, στις πρωτες 2 εβδομαδες, με πιανει περιοστιτιδα (το λεω στον προπονητη – μου λεει θα χαλαρωσουμε ταχυτητες – μπα, τα ιδια και χειροτερα μου εβαλε), και στην 4η εβδομαδα αρχισε ο πονος στην φτερνα. Μπορουσα να τρεξω μονο οταν δεν παταγε καθολου η φτερνα κατω, ετσι αλλαξα και το στυλ τρεξιματος μου. Ομως μετα την προπονηση ο πονος ηταν μεγαλος. Σταματαω τα παντα για 2 βδομαδες, δεν βελτιωθηκε τιποτα απο τα 2. Στις 4 βδομαδες, η περιοστιτιδα περασε, αλλα η πελματιαια συνεχιζει. Πηγα σε γιατρο, μετα απο ακτινογραφια επιβεβαιωσαμε οτι δεν υπαρχει ακανθας και οτι προκειται για απλη Πελματιαια, μου εγραψε Voltaren χαπια για 5 εως 10 μερες (θα συνενοηθω αυριο μαζι του) και μου ειπε πως αν εχει μειωθει πολυ ο πονος να αρχισω παλι το τρεξιμο δειλα-δειλα, και μηπως παρω και υποπτερνια που λεει οτι βοηθανε.

[Dimitris Graikopoulos]

Καλησπερα, με ενδιαφερει το ρολοι, αλλα σε καλώ και δεν το σηκωνεις. Αν θες, καλεσε με στο 6939308440

[Dimitris Graikopoulos]

Τελικα το πιασιμο σημερα ειναι πολυ πιο ηπιο, περπαταω σαν ανθρωπος, μονο το κατεβασμα σκαλας θελει δουλιτσα ακομα.
Εκανα το βραδυ μια διαπιστωση….οτι ο μαραθωνιος (με την προετοιμασια του) ειναι σαν την εγκυμοσυνη. Οι ορμονες, βαράνε κόφτες. Ο πονος, μπορει να γινει αφορητος (μην δαγκωσετε οι γυναικες, τα αγορια εχουμε μικροτερη αντοχη/ανοχη σε αυτον!). Η λυτρωση, ερχεται μετα απο πολυ κοπο. Μπορει να μην περνας πολυ…ομορφα καποιες στιγμες (για να το θεσω κομψα), μπορει την ωρα που το κανεις να βριζεις και να λες “γιατι το εκανα αυτο? δεν θα το ξανακανω ποτε!”, αλλα οταν τελειωσει και χαλαρωσεις, θελεις να το κανεις παλι!

[Dimitris Graikopoulos]

Να μιλήσω και εγώ, ο πρωταρης! Άρχισα να τρέχω τον προηγούμενο Φεβρουάριο, και σημαδεψα τον χθεσινό μαραθώνιο σαν στοχο (γιατί χωρίς στόχο θα το είχα παρατήσει το τρέξιμο). Από όταν ξεκίνησα την προετοιμασία μου για τον αγώνα, σαν ρεαλιστικό πλάνο είχα τον τερματισμό όρθιος. Μετά από κάποια 10κ και προπονητικά 21κ, αναθεωρησα για τερματισμό σε κάτω από 4:40. Φτάνοντας στην περίοδο του φορμαρισματος, παθαίνω μια βάρβαρη γαστρεντερίτιδα και στα καπάκια βαρύ κρυολόγημα (ο βήχας ακόμα κρατάει) και με άφησαν εκτός προπονήσεων για 12 μέρες, οπότε ο στόχος αναθεωρείται πάλι, στο 5ωρο.
Ξεκίνησα ήρεμα τον αγώνα, απολαμβάνοντας την δροσιά (παγωνιά θα έλεγα), γιατί ήξερα ότι αργότερα θα είχε ζέστη, και όλους τους υπόλοιπους να με περνανε. Λόγω αυξημένης κατανάλωσης γλυκογονου (3.5γρ/λεπτό σε αυτούς τους ρυθμούς), έτρωγα και έπινα (250ml έπινα περίπου) ότι μου έδιναν, και έτρωγα 2 chews ανά μισαωρο. Στο 21 είχα χρόνο 2:18 και χάρηκα ιδιαίτερα γιατί ένιωθα παρά πολυ καλά και δυνατος. Είχα ήδη σταματήσει για 2 pitstop βέβαια…τόσο νερό πρέπει να φύγει κάπως. Σκέφτηκα να πάω λίγο πιο γρήγορα στο 2ο μισό, αλλά θυμήθηκα την ζέστη που μου είπε ο Σάκης ο Αρναούτογλου, και έκατσα στα αυγά μου. Απο το 32 και μετά άρχισαν να σφίγγουν οι τετρακεφαλοι και να με πονάει το κεφάλι, ίσως λόγω της ζέστης (μην ξεχνάτε, έφτασα πιο αργά από εσάς εκει!) και της φωτοφοβιας στα μάτια. Στο 35 έπρεπε να σταματήσω για άλλο ένα pit stop, το οποίο διήρκησε 2 λεπτά! Από εκεί και πέρα, άρχισε το…δράμα στην κυριολεξία! Ανά 5 λεπτά βουρκωνα και ήθελα να πλανταξω στο κλάμα με λιγμους. Δεν ένιωθα κανέναν πονο πέρα από τους σφιχτους τετρακεφαλους, αλλά οτιδήποτε και αν έβλεπα η σκεφτόμουν, με έκανε να βάζω τα κλάματα. Έριχνα νερό στο κεφάλι, πάλι κλαμα. Ειδικά όταν μπήκα στην παραλία με τον κόσμο, μου ηταν πολύ δύσκολο να κρατήσω τα δακρυα. 20 μέτρα πριν τον τερματισμό που πήρα αγκαλιά τον γιο μου, τα άφησα να φύγουν με χαρά! Επίσημος Χρονος 4:39:59!
Την ζεστή δεν την ένιωσα να με επιρρεαζει τοσο. Έχω τρέξει σε χαμηλότερες θερμοκρασίες και έχω υποφέρει περισσότερο. Ίσως η (υπερβολική, βάσει στάσεων για ουριση) ενυδάτωση να με βοηθησε.
Ίσως ήταν η πιο δυνατή εμπειρία που έζησα ποτέ (γιατι ήταν και ψυχική, και σωματικη). Χάρηκα πολύ που κράτησα σταθερό ρυθμό σε ολόκληρο τον αγώνα, και δεν έπεσα στην παγίδα να φορτσαρω, αλλά και για το γεγονός πως σήμερα νιώθω απλά ένα βαρβάτο πιάσιμο στους τετρακεφαλους και κανέναν άλλο πόνο.
Σειρά έχει ο κλασικός!

[Συντάκτης]

Δημοσιεύσεις