Δραστηριότητα

Εξαιρετικό αφιέρωμα Νίκο! Λατρεμένος!

!Συγχαρητήρια για την παρουσίαση!

Νομίζω ότι κάπου στο πρώτο βίντεο που παραθέτεται, το λέει ο ίδιος ο Gebrselassie, ότι θεωρεί σαν τις 2 μεγαλύτερες του επιτυχίες του, το χρυσό στα 10000 στο Παγκόσμιο της Στουτγάρδης το 1993 -ενάντια στον Tanui, που χάνει το παπούτσι του! https://www.youtube.com/watch?v=5MCOIDdxPO4- και φυσικά το χρυσό στο Συδνευ το 2000.
Κάπου, μπορεί και στο παραπάνω βίντεο, λέει για αυτή τη νίκη: ” Ακόμα και σήμερα ξαναβλέποντας αυτόν τον αγώνα, τον παρακολουθώ με την ίδια αγωνία που τον έτρεξα και λέω από μέσα μου : ‘τι θα γίνει; άραγε θα νικήσω;΄ ”

Αυτό που μάλλον δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι ο Gebrselassie, αγωνίστηκε σε αυτή τη μεγάλη στιγμή της καριέρας του -και του αθλητισμού- τραυματίας.

΄Ηδη, από τις αρχές του 2000 λόγω των ενοχλήσεων που είχε, ο Jos Hermens εμπιστευτικά τον είχε οδηγήσει σε έναν ολλανδό ειδικό που τους είχε ενημερώσει ότι ο δεξιός αχίλλειος είχε αδυνατήσει επικίνδυνα και είχε συστήσει χειρουργείο. (…έχουν κάψει κόσμο και κοσμάκη τα spikes!)

Μαυτά και μαυτά , φτάνουμε στις 11 Αυγούστου , στο Golden League της Ζυρίχης που ενώ ο σκηνοθέτης ασχολείται με τον σφαιροβόλο Νέλσον, ο Χαιλέ δίνει άλλη μια μοναδική παράσταση στα 5000 με άλλη μια νίκη σε 12.57.95. Στο τερματισμό όμως ένιωσε μεγάλο πόνο στον αχίλλειο…κατάλαβε αμέσως τη ζημιά που είχε γίνει, δεν το έδειξε, χαμογέλασε και περπάτησε γύρω γύρω στο στάδιο χαιρετώντας τον κόσμο. Κανείς δεν προβληματίστηκε (ή παρατήρησε το γιατί) που περπάταγε και δεν έτρεχε! Βγήκε τελευταίος από το στάδιο… και έφυγε υποβασταζόμενος εκείνη τη νύχτα από τη Ζυρἰχη, με το μυστικό του καλά φυλαγμένο.

Το πρόβλημα χειροτέρεψε.. με δυσκολία μπορούσε να προπονηθεί και ούτε λόγος για προπονήσεις ταχύτητας σε οποιοδήποτε έδαφος ..αλλά κι αυτό έμεινε μυστικό.

Οι Κενυάτες και ο Τergat , από την άλλη προπονούνταν σκληρά και αυτός ο τελικός των 10000 στο Σίδνευ είχε αποκτήσει πολύ μεγάλη σημασία για αυτούς.
Οδηγός τους, υπήρξε o αγώνας στην Ατλάντα το 1996, ένας δραματικός αγώνας τακτικής.
Εκεί το πρώτο μισό έγινε σε 13.55.22, ο Paul Koech και ο Machuka οδήγησαν μετά για τα επόμενα 3K, με 2:42/km για να βγει μπροστά ο Tergat κάνοντας ένα 200αρι σε 29″ και με 2Km ακόμα να μένουν. Ο μόνος που ακολούθησε ήταν ο Gebrselassie. Ο Tergat έκανε το επόμενο χλμ σε 2:33.9, με τον Gebrselassie πίσω του. ΄Υστερα ο Gebrselassie βγήκε μπροστά και στο καμπανάκι έκανε τα 200m σε 28.4 και τον τελευταίο γύρο κάτω από 60,με το τελευταίο χλμ σε 2:31.46.
Το 2ο μισό έγινε σε 13:11.6, ένας χρόνος που ως τότε μόνο 3 φορές είχε γίνει καλύτερος σε αγώνα 5,000m σε Ολυμπιακούς.

.
Στα 2 επόμενα Παγκόσμια ( Αθήνα και Σεβίλλη ) το σκηνικό ήταν το ίδιο. ( Χρυσό ο χαιλέ , Ασημένιο Ο Τέργκατ) .Σε αυτούς τους αγώνες ο Χαιλέ είχε ανοίξει για το τελικό του σπριντ νωρίς ( Στην Αθήνα στο 500αρι), αλλά ο Τέργκατ είχε κλείσει τους αγώνες τρέχοντας αν όχι καλύτερους, το ίδιο καλούς τελευταίους γύρους.
Αυτό δημιούργησε στους Κενυάτες την ψευδαίσθηση, ότι το σχέδιο που έπρεπε να ακολουθήσουν ήταν να μείνουν όσο πιο κοντά στον χαιλέ, όσο το δυνατόν πιο κοντά στο καμπανάκι.
Είχαν την πεποιθηση , κοιτώντας και τους χρόνους που είχε ο Τέργκατ σε αυτον τον αγώνα της Ατλάντα, ο οποίος στο τέλος είχε την δύναμη να επιταχύνει, ότι αυτό που χρειάζοταν ήταν να δουλέψουν το finish …. έτσι και έκαναν και η προπόνηση του Τέργκατ επικεντρώθηκε σε αυτό , κατέβηκε και σε 2 πεντάρια , κάνοντας εύκολα χρόνους κάτω από 13 κι έτσι μην γνωρίζοντας την πραγματική κατάσταση του Gebrselassie ακολούθησαν την ίδια τακτική.

Από την άλλη ο Gebrselassie κι ενώ ο προπονητής του, ο Dr. Wolde Meskel Kostre βεβαίωνε πως όλα πήγαιναν καλά και πως λυπόταν που o Salah Hissou ( χρυσό στο Παγόσμιο του 1999 στα 5000, χάλκινο στα 10000 στην Ατλάντα, παγκόσμιο ρεκόρ με 26.38.08 το 1996) δεν θα ήταν παρών λόγω τραυματισμού (που αν τελικά ήταν, ίσωςαυτός ήταν ο τελικός νικητής έτσι που πήγε η κούρσα!), χάνοντας ένα μήνα προπόνησης αποφάσισε να γίνει ρεαλιστής .
Πλησίασε τον Υπουργό-Επίτροπο Αθλητισμού (Commisioner of Sports ) και του ανακοίνωσε οτι δεν θα πήγαινε στο Συδνευ!
Ο επίτροπος τον έπεισε να περιμένει και χαρακτηριστικά του είπε ότι αυτός ήταν βέβαιος ότι αν πήγαινε πως θα νικούσε. ( Βέβαια , η ιστορία του Gebrselassie, έχει και μερικές υποθέσεις εκβιασμών που του ασκήθηκαν ανά περίπτωση, οπότε το τι τελικά έγινε παραμένει άγνωστο) .

Τελικά στις 25 Σεπτεμβρίου στο Σύδνευ ο Gebrselassie δίνει το παρόν, χωρίς κανείς να ξέρει την πραγματική του κατάσταση. ( Στις 22 Σεπτεμβρίου να πούμε ότι στο προκριματικό έκανε 27.50 στην πιο αργή από τις 2 σειρές! Δείτε στην αρχή του βίντεο πόσο προσεκτικά έτρεξε σε αυτή την σειρά χωρίς να επιταχύνει στο τέλος!
https://www.youtube.com/watch?v=0kfdKo6qSDc)

… και ο αγώνας, πάει όπως τον είχαν σχεδιάσει οι Κενυάτες…και στο τέλος βλέπουμε πόσο διαφορετική είναι η εικόνα από την Ατλάντα. Στο καμπανάκι υπάρχουν 5 αθλητές, με τους 2 για την νίκη, στο 300αρι είναι ακόμη όλοι μαζί και ΜΟΝΟ μέσα στα επόμενα περίπου 50μέτρα , ξεκινά ο Τέργκατ το τελικό του σπριντ … Το τελευταίο 100αρι και των δυο είναι περίπου 12 ” … αλλά ο τερματισμός γίνεται σε μια γραμμή…
27.18.20 είναι ο χρόνος του gebrselassie . Με το τελευταίο γύρο σε 65.37
Το πρώτο μισό σε 13.45.88 και το 2ο σε 13.32. ( Τα 7χλμ σε 19.24)
Παρά το 2.34.11 που έγινε το τελευταίο χλμ και τον εντυπωσιακό τερματισμό οι αριθμοί δείχνουν ότι ακόμη και με τον καλύτερο και πιο δροσερό καιρό -σε σύγκριση με την Ατλάντα- οι 2 μεγάλοι πρωταγωνιστές δεν ήταν πια στην ακμή τους.
Από τον επόμενο χρόνο ο Tergat θα στραφεί στο δρόμο και στο μαραθώνιο και ο gebrselassie μόλις 2 μήνες μετά από αυτόν τον αγώνα στο χειρουργείο ( το πρόβλημα του ήταν -το γνωστό και για κάποιους φίλους μας και εδώ!- σύνδρομο Haglund… του εμφανίστηκε ήδη από το 1996 , αλλά το 2000 μετά τη Ζυρίχη, ο πόνος πήγε σε νέα ύψη! … μάλιστα λέγεται ότι στο Σίδνευ, σηκωνόταν από το κρεββάτι μόνο για να αγωνιστεί… ένας Ελβετός ιατρός ο Roland Biedert, προχώρησε στην αφαίρεση του οστεόφυτου και βεβαίωσε ότι ο αχίλλειος δεν είχε πειραχτεί… ο haile ήταν 28 ετών… και τελικά δεν απέφυγε και την 2η εγχείρηση στον αριστερό αχίλλειο τον Σεπτέμβριο του 2004, στο Ελσίνσκι, ακριβώς μετά τους Ολυμπιακούς της Αθήνας…)

(..κι εδώ να τολμήσω, να πω το εξής, – χωρίς να διεκδικεί η άποψη περισσότερο κύρος από την άποψη οποιουδήποτε άλλου-: το πως θα ξεπεράσουμε έναν τραυματισμό, πως θα αναρρώσουμε και πώς θα ξανακερδίσουμε την υγεία μας είναι ίσως μόνο το μισό πράγμα…το πως κάποιος θα βρει και το πως θα ξεπεράσει την αιτία που προκάλεσε τον τραυματισμό είναι πραγματικά αυτό που θα μας κάνει καλύτερους, αυτό που θα μετακινήσει από μπροστά μας ένα εμπόδιο που μας εμποδίζει να εξελιχτούμε και να προχωρήσουμε… ακριβώς αυτή είναι η συνέχεια της ιστορίας του gebrselassie μετά και την 2η επέμβαση (άλλαξε το πάτημα του, άλλαξε την προπόνηση του..) και από το αποτέλεσμα μπορεί ο καθένας να κρίνει την επιτυχία του ή όχι… όσο για εμάς τους ερασιτέχνες, που θαυμάζουμε το διασκελισμό και το στυλ των μεγάλων δρομέων, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι -τις περισσότερες φορές- αυτό έχει προέλθει από πολλές ώρες προπόνησης και ασκήσεων, κι ότι αυτό που εμείς κάνουμε τελείως φυσικά και θεωρούμε απλό, πολλές φορές είναι λάθος και δυστυχώς κατά ένα μεγάλο μέρος οι τραυματισμοί μας προέρχονται και επανέρχονται ακριβώς από αυτή την λάθος στάση του σώματος, το λάθος τρόπο που εκτελούμε μηχανικά την κίνηση… αλλά αυτό -αντίθετα με τους χρόνους και τις επιδόσεις των μεγάλων δρομέων που θαυμάζουμε – είναι κάτι που κι εμείς μπορούμε να το αλλάξουμε, να το νικήσουμε… με την ίδια επιτυχία…)

@notasol Νομίζω πως κάπου εδώ μάλλον πρέπει να “κλείσω” τα σχόλια για το άρθρο. Το τερμάτισες το μηχάνημα!!!
Η τελευταία παράγραφος δε, κανονικά πρέπει να εκτυπωθεί, να κορνιζαριστεί και να κρεμαστεί στον τοίχο.
Εξαιρετικός όπως πάντα, σ’ ευχαριστούμε φίλε!

Γι α αυτό εγώ λέω ότι κανονικά θα πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή και αυτή τη φορά τα γίνουν όλα με τη σειρά και σωστά. Από την άλλη ο ίδιος Μπαλντίνι σε μια εκδήλωση πριν 2 χρόνια μας είχε πει:
Εσείς που έχετε και άλλα πράγματα στη ζωή σας εκτός από το τρέξιμο, τη δουλειά σας, την οικογένειά σας, την υπόλοιπη ζωή σας γενικά δεν έχετε χρόνο σε αυτή την ηλικία και σε αυτούς του καθημερινούς ρυθμούς να ασχοληθείτε με την τεχνική σας αλλάζοντάς την. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι απλά να τρέχετε.

Δεν ξέρω επίσης, αν έχει κάποιο ενδιαφέρον να πούμε -τώρα, με αφορμή την έκταση της προβολής που πήρε από τα τα ΜΜΕ και μια δική μας ηλικιακή εξαίρεση σε πρόσφατη προβεβλημένη διοργάνωση- ότι ο πρώτος επίσημος αγώνας του Gebrselassie που γεννήθηκε το 1973, ήταν μάλλον ένας μαραθώνιος!

Ο Gebrselassie είχε επηρεαστεί από τα κατορθώματα του Mirus Yifter το 1980 στη Μὀσχα, και αμέσως ήθελε να γίνει σαν αυτόν.
Βέβαια ο πατέρας του που ήταν αγρότης δεν σκεφτόταν ότι το τρέξιμο είχε κάποια λογική . Ήθελε τα παιδιά του να σπουδάσουν και να γίνουν ιατροί, δικηγόροι, υπάλληλοι. Του έλεγε ότι το τρέξιμο είναι χάσιμο χρόνου. Του έλεγε να τοχει φυσικά σαν διασκέδαση και ταυτόχρονα να κάνει κάτι στη ζωή του. Του αρνήθηκε να τρέχει. Και τον σταμάτησε όταν ξεκίνησε το σχολείο. Του είπε να σταματήσει να τρέχει, να δουλεύει και να μην είναι σαν τους άλλους. Ενώ ο μικρός haile του έλεγε, ότι ήθελε να είναι σαν τους άλλους.

….14 χρονών στο σχολείο, όπως λέει, κέρδισε τον πρώτο του αγώνα, στα 1500 μέτρα… αν και ξεκίνησε τελευταίος, και είχε να συναγωνιστεί μεγαλύτερα παιδιά… όλοι του έλεγαν, μετά, πώς τα κατάφερε και τον χειροκροτούσαν.
Έτσι μια μέρα, μέσα στον επόμενο χρόνο, ο μικρός Haile, πήρε το λεωφορείο και πήγε στην Αντις Αμπέμπα, εκεί που ήδη είχε πάει και ζούσε κάποιος μεγαλύτερος αδερφός του, όπου είδε και για πρώτη φορά στη ζωή του τον ηλεκτρισμό, με όλα του τα ρούχα σε μια πλαστική σακκούλα, για να λάβει μέρος στον Abebe Bikila Marathon, έναν ιστορικό αγώνα που γινόταν προς τιμή του μεγαλύτερου δρομέα της Αιθιοπίας, για να δει τι μπορεί να κάνει .

Τερμάτισε 99ος σε χρόνο 2.48 και περπατώντας στο τέλος για χλμ μιας και είχε βγάλει φουσκάλες που μάτωσαν και τον πονούσαν… Μετά το τέλος του αγώνα, ο αδερφός του τον έβαλε στο λεωφορείο της επιστροφής, και το λεωφορείο τέλος τον άφησε σε τέτοιο σημείο που έπρεπε να περπατήσει ( με τις φουσκάλες!) άλλα 10χλμ για να γυρίσει σπίτι !!!
Δεν ξέρω τι σκεφτόταν .. πάντως ότι κι αν ήταν δεν τον σταμάτησε από το να γίνει δρομέας! Δεν ξέρω πόσο επίσημος ήταν ο αγώνας των 1500 μέτρων στο σχολείο ή αν είχε συμμετάσχει σε κάποιον άλλον πριν από αυτόν τον μαραθώνιο …αλλά ουσιαστικά ακόμη κι αν αυτός δεν ήταν ο πρώτος επίσημος αγώνας του , ήταν ο πρώτος του μαραθώνιος!…κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, στην ουσία, στην αθλητική καρριέρα του, τελικά, βελτίωσε αυτόν τον χρόνο του κατά 44 περίπου λεπτά!!!

Υπάρχει και μια φωτογραφία του , πριν από αυτόν τον αγώνα, που την τράβηξε ο αδερφός του!!!!

EMPERORS

… η ιστορία αυτού του πρώτου του μαραθωνίου, αν και δεν είναι τόσο διαδεδομένη στο internet, υπάρχει στα παρακάτω βιβλία:
https://www.runnerprogram.com/product/endurance-the-story-of-haile-gebrselassie/

https://books.google.gr/books?id=UEzlGSubmJwC&pg=PA104&lpg=PA104&dq=the+greatest+the+haile+gebrselassie+story+first+marathon&source=bl&ots=2u8M_EiuLv&sig=J1ZIcdAv3y_2NSNFxCtFqZ6tVwk&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwi19Mmn2J7aAhUE_iwKHZVfBuE4ChDoAQhZMAs#v=onepage&q=the%20greatest%20the%20haile%20gebrselassie%20story%20first%20marathon&f=false

https://books.google.gr/books?hl=el&id=YP6BAAAAMAAJ&dq=the+greatest+the+haile+gebrselassie+story+first+marathon+2.48&focus=searchwithinvolume&q=+first+marathon+

The Million Dollar race

Οι αγώνες για ένα χρηματικό έπαθλο δεν είναι κάτι καινούργιο και δεν ήταν ούτε το 1997. Και φυσικά τα αγωνίσματα του κλασσικού αθλητισμού δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση. Μάλιστα, αυτός ίσως ήταν ο κανόνας και ο μόνος τρόπος που διεξάγονταν αυτό που εμείς σήμερα αποκαλούμε «αθλητισμό» , από τον 16ο αιώνα ως τον 19ο στη Μ.Βρεττανία.

Η ιστορία έχει καταγράψει τους αγώνες της Will Shakespeare’s day όπου δρομείς αντιμετώπιζαν ιππείς σε ιδιότυπους αγώνες ή αγώνες ενός εναντίον ενός που οι θεατές έφταναν τους 25 χιλιάδες και φυσικά τα στοιχήματα ήταν η επακόλουθη εξέλιξη!
“Never bet on anything that can talk”, λέει μια παλιά αγγλική ρίζα που έχει τις ρίζες της σε αυτή την εποχή και σε παραδείγματα σαν αυτά του Capt. Barclay Allardice που το 1809 απέτυχε σε δύο καλά οργανωμένες και πολύ προβεβλημένες να περπατήσει 1.000 μίλια σε 1.000 ώρες. Αλλά μόνο και μόνο γιατί περίμενε τις πιθανότητες εναντίον του να πέσουν σε 16 έως 1, οπότε και στο σημείο αυτό πόνταρε 1.000 γκινέες και κέρδισε ένα ποσό αντίστοιχο 300.000 σημερινών δολαρίων .
Οι έννοιες του fair play επίσης απουσίαζαν αυτές τις εποχές. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία ενός ερασιτέχνη miller του Walter George που το 1885 έγινε επαγγελματίας και τότε κατάφερε να κλείσει έναν αγώνα εναντίον ενός κορυφαίου πρωταθλητή του Willie Cummings. Ο Cummings ήταν έμπειρος και είχε αναπτύξει μια τεχνική στο να βάζει τρικλοποδιές από πίσω στους αντιπάλους του και να τους πετάει κάτω στο κατάλληλο σημείο.

Η πρακτική αυτή βγήκε καλά στον Cummings εναντίον του George και κέρδισε δύο
από τους τρεις αγώνες τους. Αλλά ο George έμαθε το μάθημά του και την επόμενη χρονιά φρόντισε να έχει πάντοτε αρκετή απόσταση μεταξύ του ίδιου και του Cummings ,με αποτέλεσμα να κερδίσει έναν αγώνα ενός μιλίου σε 4:12 3/4 (με ρολόγια ημέρας χρονομετρημένο μόνο σε τέταρτα του δευτερόλεπτου), ένας χρόνος που αναγνωρίζονταν ως το παγκόσμιο ρεκόρ σε αυτή την απόσταση και έμεινε ακατάρριπτο για 29 χρόνια!!!

Αλλά και οι απάτες ήταν τόσο διαδεδομένες, που το στήσιμο αγώνων και η εξαπάτηση ήταν ποινικά αδικήματα που τιμωρούνταν με φυλάκιση έως και έξι μήνες και σκληρή εργασία. Ήταν αυτή την εποχή που έλαβε χώρα ένα από τα πιο διαβόητα επεισόδια στη βρετανική αθλητική ιστορία.
Το 1887 οι δύο καλύτεροι σπρίντερς της εποχής , ο Harry Hutchens και ο Harry Gent, είχαν συμφωνήσει να κάνουν έναν αγώνα 120 γιάρδων στο Lillie Bridge Stadium στο δυτικό Λονδίνο. Με ένα στάδιο γεμάτο από θεατές και με τους bookies να φωνάζουν ς τις αποδόσεις – παρότι ο Hutchens, είχε κυριαρχήσει τα τελευταία χρόνια και ήταν το οριακό φαβορί – οι οπαδοί των αθλητών διαφωνούσαν ποιός από τους δύο θα προκαλούσε τη μεγαλύτερη αποπληρωμή. Μην μπορώντας να φτάσουν σε κάποια συμφωνία και με την ώρα να περνά οι 2 αθλητές το έσκασαν με τα χρήματα της εισόδου, σκαρφαλώνοντας στο τοίχο. Οι θεατές εξαγριώθηκαν ακόμη περισσότερο και τελικά έκαψαν το στάδιο!

Τέτοιοι αγώνες συνεχίστηκαν για ακόμη 20 χρόνια, όπου με την έλευση και την αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων και την απαγόρευση του στοιχηματισμού σε όλη την Μ.Βρεττανία, τον εξοστρακισμό των bookies από τα στάδια και την προώθηση ενός άλλου είδους ιδανικών για τα αθλήματα , μοιραία ατόνισαν και σιγά σιγά εξαφανίστηκαν.

Ύστερα από σχεδόν έναν αιώνα , το 1997, αυτού του είδους οι αγώνες ξαναεμφανίστηκαν, όταν μετά την Ολυμπιάδα του 1996, βρέθηκαν οι χορηγοί, οι εταιρείες, τα χρήματα , για να διοργανωθούν δύο μοναδικοί αγώνες που θα αναδείκνυαν τον ταχύτερο άνθρωπο στο πλανήτη και τον ταχύτερο άνθρωπο μεσαίων αποστάσεων!

Για αυτόν το δεύτερο αγώνα των μεσαίων αποστάσεων αυτοί που επιλέχθησαν ήταν φυσικά οι χρυσοί Ολυμπιονίκες των 1500 Noureddine Morceli και των 10000μ Haile Gebrselassie οι οποίοι αυτή την εποχή είχαν : ο μεν Morceli τα παγκόσμια ρεκόρ στο 1 μίλι, στα 1500 και στα 2000μ και ο δε Gebrselassie το παγκόσμιο ρεκόρ στα 5000μ (και ένα μήνα μετά από αυτό των αγώνα στις 4 Ιουλίου του 1997 πήρε και αυτό των 10000μ!)

Η απόσταση που επιλέχτηκε ήταν ουδέτερη : αυτή των 2 μιλίων.
( Της οποίας το παγκόσμιο ρεκόρ τότε ήταν 8.03. 54 του Daniel Komen) .
Ο αγώνας –σε αντίθεση με τον άλλο αγώνα για τον πιο γρήγορο άνθρωπο του πλανήτη- έγινε σε meeting της IAAF, παρότι η IAAF δεν τον αναγνώριζε σαν επίσημο αγώνα, στο Hengelo , στο Grand Prix , the Adriaan Paulen Memorial, την 1η Ιουνίου του 1997.

Το στοίχημα ήταν ότι αυτός που θα έκανε κάτω από 8 λεπτά αυτή την απόσταση θα έπαιρνε 1 εκατομμύριο δολάρια , (από μια ασφαλιστική εταιρεία ) συν 300 χιλιάδες από την Adidas με την οποία είχαν συμβόλαια και οι δύο αθλητές και το οποίο ήταν το έπαθλο γα τον νικητή .
Ο αγώνας διαφημίστηκε και έμεινε στην ιστορία σαν The Million Dollar race.

Πολλοί δεν το είδαν με καλό μάτι ήδη πριν γίνει, καθώς σε αυτό δεν συμμετείχαν (και δεν έγιναν προσπάθειες καθώς είχε στηθεί σαν αγώνας ενός εναντίον ενός) ο Hisham El Guerrouj , o Salah Hissou (παγκόσμιος ρεκορντμαν των 10000μ) και φυσικά ο Daniel Komen.
Παρόλαυτα 11 δρομείς ξεκίνησαν τον αγώνα, συμπεριλαμβανομένων τριών pacers, και η έκπληξη ήταν ότι όταν ο Gebrselassie «έφυγε» για τον τελικό του γύρο , το σπριντ του, ο Morceli δεν ήταν πουθενά να τον ακολουθήσει! Είχε αρχίσει να μένει πίσω ήδη από το τέλος του πρώτου μιλίου και ποτέ δεν ανέκαμψε, τελικά σταμάτησε τελείως έναν γύρο πριν το τέλος και παρέμεινε στον τερματισμό έτσι ώστε να μπορεί να παρακολουθήσει το σπριντ του Gebrselassie κι αν αυτός τα καταφέρει να σπάσει το φράγμα των 8 λεπτών.

«Μετά από έξι γύρους, άρχισα να αισθάνομαι ότι κάτι ήταν λάθος», δήλωσε ο Morceli . «Όταν προπονούμουν στη Albuquerque στις Η.Π.Α. πριν έρθω εδώ, ήμουν εξαντλημένος. Κάτι δεν πάει καλά. Δεν ξέρω τι, αλλά πρέπει να ελέγξω το αίμα μου από γιατρό» , συμπλήρωσε με πολύ νόημα, θα λέγαμε εμείς εκ των υστέρων.

Ο δε Jos Hermens που εκ των υστέρων είχε πολλά παράπονα για το εγχείρημα είπε: «Την επόμενη φορά δεν θα πειράζει να μας το πει όταν δεν αισθάνεται καλά. Θα μπορούσαμε να οργανώσουμε τον αγώνα με διαφορετικό τρόπο».

Ήταν γενικότερα μια κακή περίοδος για τον Morceli ο οποίος ήθελε να αγωνιστεί στην Ευρώπη τον Μάιο για να προετοιμαστεί για αυτή τη μονομαχία, αλλά δεν βρήκε κανέναν πρόθυμο διευθυντή να πληρώσει τα χρήματα που ζητούσε.
Παρόλαυτα είχε κατορθώσει να επιβάλλει σαν 1o pacer για να ξεκινήσει τον αγώνα, τον φίλο του τον αλγερινό Abdelicrim Benzai (οι άλλοι επιλέχθηκαν από τον Hermens), και ο οποίος αποδείχθηκε ο αδύναμος κρίκος. Ως τότε , ο καλύτερος χρόνος των δύο μιλίων ανήκε στον Daniel Komen, ο οποίος μόλις το 1996 είχε κάνει το 8: 03,54. Εδώ μετά από μόλις μισό μίλι, ο Benzai ήταν σχεδόν δύο δευτερόλεπτα κάτω από το ρυθμό του Komen. Αν και έκλεισε το χάσμα σε ένα δευτερόλεπτο μετά τον επόμενο γύρο, η ζημιά είχε γίνει.

Μέχρι τη στιγμή που ο Gebrselassie πήρε το προβάδισμα στα 2χλμ, ήταν περισσότερο από ένα δευτερόλεπτο κάτω από το ρεκόρ του Komen. Έτρεξε το υπόλοιπο του αγώνα μόνος του έχοντας ενάντια του και ένα ελαφρύ αεράκι. Τα 8 λεπτά στα δύο μίλια όμως δεν ήταν κάτι απλό.
Τερμάτισε σε 8.01.08 κάνοντας παγκόσμιο ρεκόρ.

Ήταν μια από τις πιο περίεργες σκηνές στην ιστορία του στίβου.

Ο Gebrselassie είχε μόλις τρέξει τον ταχύτερο αγώνα δύο μιλίων, αλλά περνώντας τη γραμμή τερματισμού κοίταξε τον χρόνο του στο ψηφιακό ρολόι, και η αρχική του αντίδραση ήταν να κρύψει με τα χέρια του το πρόσωπό του δηλώνοντας την απογοήτευση του.

Δεν είχε καταφέρει να κερδίσει 1 εκατομμύριο δολάρια για 1 δευτερόλεπτο!
«Ξέρω ότι δεν με πιστεύετε, αλλά είμαι πολύ χαρούμενος», δήλωσε ο Gebrselassie . ” Πήρα περισσότερα από ένα εκατομμύριο δολάρια: πήρα το παγκόσμιο ρεκόρ. Ίσως πάρω κι αυτά τα εκατομμύρια δολάρια μια άλλη μέρα. ”
Ήταν ένα παγκόσμιο ρεκόρ που δεν πανηγυρίστηκε σαν παγκόσμιο ρεκόρ και που τελικά δεν άντεξε και πολύ.
Στις 19 Ιουλίου 1997 , μόλις 50 ημέρες μετά, στο Hechtel στο Βέλγιο, o Daniel Komen , πεισμωμένος που είχε χάσει το ρεκόρ και που δεν είχε κληθεί σε αυτόν τον αγώνα έκανε την δική του προσπάθεια , και γράφοντας το απίστευτο 7.58.61, έγινε ο μοναδικός άνθρωπος ως σήμερα που έχει τρέξει τα 2 μίλια κάτω από 8 λεπτά. Δυστυχώς για αυτόν το έκανε σε έναν αγώνα που δεν είχε αμοιβή 1 εκατομμύριο δολάρια και δεν θα του έδινε τον τίτλο του πιο γρήγορου δρομέα μεσαίων αποστάσεων στο κόσμο! (…μολονότι για πολλούς θα τον άξιζε!!!)
Ο χρόνος του Gebrselassie, παραμένει επίσης ως σήμερα, ο 2ος καλύτερος χρόνος όλων των εποχών.

Ήταν ένα τσίρκο, όπως είπαν κάποιοι ή μια δραστική κίνηση που απαιτούσε η κρίση και η παρακμή των αγώνων (κυρίως στις Η.Π.Α.), σημείο των καιρών της εποχής του επαγγελματισμού, όπως ισχυρίστηκαν κάποιοι άλλοι;
Η αλήθεια πάντως ήταν πως η IAAF για πρώτη φορά θα προσέφερε χρήματα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που ακολουθούσε στην Αθήνα στις 1-10 Αυγούστου.( Περίπου 19 εκατομμύρια δολάρια σε χρηματικά έπαθλα τα επόμενα δύο χρόνια και οι νικητές στην Αθήνα θα κέρδιζαν $ 60.000 ο καθένας.)

Ακόμα κι έτσι όμως ήταν πολύ λίγα και πολύ πιο δύσκολα από ότι στον άλλο αγώνα μεταξύ των δύο κορυφαίων σπριντερς της εποχής που δόθηκε την επομένη αυτού του αγώνα , στις 2 Ιουνίου 1997, όπου ο νικητής θα κέρδιζε 1 εκατομμύριο δολλάρια , συν 500 χιλιάδες για την συμμετοχή του!!!
(…κι ο οποίος αγώνας είχε περισσότερο παρασκήνιο!)

Ωραίο κείμενο!!! Πότε θα μας πεις και για το σπριντ? Ευχαριστούμε!

Ό,τι ακριβώς είπε ο Παναγιώτη @kalogeridis

Καλα ρε @notasol, γραψε επιτελους και κατι που δε ξερουμε

Χα, χα!!!
Βλέπετε, τι ωραία που ήταν στο παρελθόν; Τότε που είχαμε ταχυδρομεία, γράμματα και τηλέφωνα; …είχαμε και κάτι να περιμένουμε…σήμερα , όλα -κάθε ιστορία, κάθε δράση- είναι στο παρόν… θέλουμε κάθε λύση τώρα…
@kalogeridis, @sotiris_diamantopoulos : να στε καλά παιδιά… περαστικά… και καλή επάνοδο!
@tazi : φίλε, αστα αυτά και πες τα νέα σου… πως πάει η αποθεραπεία σου; Θα γράψουμε τη δική σου ιστορία; … γράψε…

…και μερικά από τα παπούτσια των μεγάλων επιτυχιών του:
http://blog.adidas-group.com/2013/04/portrait-of-a-distance-runner-haile-gebrselassie/