@big-blue λοιπόν σε κλείνω από τώρα όσο όσο για τον ημί στο Ναύπλιο…..
Πέρα από το χάβαλο να γράψουμε και καμιά λακαμία λοιπόν.
Πολλά συγχαρητήρια σε όσους κατάφεραν να στηθούν και να τερματίσουν,
πολλά εξίσου συγχαρητήρια και σε αυτούς που δεν κατάφεραν να τερματίσουν αλλά το πάλεψαν.
Ειδικότερα πολλά συγχαρητήρια στους Χαϊνταριώτες φίλους μου που τα μαμήσανε όλα φέτος!!!
Ηλία για σένα δεν υπάρχουν λόγια φίλε, είσαι φαινόμενο! ΤΕΛΟΣ
Στα δικά μου τώρα: μετά από την πιο σοβαρή προετοιμασία τα τελευταία τρία χρόνια μαζί με τον
συντρέχτη μου το Μιχάλη (Μιχαλάρα συγχαρητήρια για τον τερματισμό, σε σκίσανε οι κράμπες φίλε….)
και με τρομερή όρεξη και θέληση για PB, ξυπνάω το Σάββατο 11/11 για ένα τελευταίο πολυυυυυυυ
χαλαρό μισαωράκι και νιώθω ένα ελαφρύ τσιμπηματάκι στην αριστερή αμυγδαλή….πλακώνομαι
στα spray πρόπολης και βγαίνω. Γυρίζω σπίτι, σκουπίζομαι, αλλάζω και πάω τον μεγάλο στο μπάσκετ.
Μετά από καμιά ώρα και κάτι ψιλά πίσω σπίτι, μπανάκι και άραγμα….37.2 το θερμόμετρο….
Χτυπάω μια βιταμίνη C, πίνω και το τσαγάκι μου, 2 panadol και ξάπλα….αυτό ήταν…..
Μέχρι εχτές το βράδυ μόνιμα 39.6 με τέζα πύον στις αμυγδαλές……
Το θέμα, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, είναι πως δυστυχώς αυτός ο αγώνας όπως και πολλοί άλλοι
θέλει περίοδο αποστείρωσης από τα πάντα. Στη δική μου περίπτωση μπαινόβγαινα στο νοσοκομείο
εδώ και 20 μέρες λόγω της γιαγιάς μου, η οποία τελικά μας την έκανε για άλλες πολιτείες το πρωί του αγώνα,
και ο μικρός μου γιος κοιμόταν τις τελευταίες μέρες μαζί μου ενώ είχε γαστρεντερίτιδα με 38 πυρετό.
Δυστυχώς η ευτυχώς εγώ δεν αλλάζω τις παραπάνω οικογενειακές στιγμές, καλές οι κακές, για κανέναν αγώνα…
αγώνες έχουμε πολλούς να τρέξουμε μπροστά μας.
Αυτά, άντε και εις κατώτερα σε όλους και καλή αποθεραπεία.
