Stavros Eleftheriadis

Ωραίος Νίκο! Τα foam rollers προτείνονται από πολύ, και εξειδικευμένο, κόσμο, οπότε τσίμπησα κι εγώ ένα πριν 8 μήνες. Είναι μέρος πλέον της μεταπροπονητικής διαδικασίας, ενώ συχνά “ρολλάρω” και πριν τον ύπνο. Όταν είχα κάτι σε plantar fasciitis το καλοκαίρι, είχα διαπιστώσει ότι με “αυτομασάζ” στους μύες της γάμπας η ενόχληση εξαφανίζονταν (κάτι που μετά είδα ότι βγάζει νόημα, καθώς ένα τμήμα του αχίλλειου τένοντα συνδέεται με το plantar fascia).

Ωραίο αρθράκι, μας έπεισες (πάλι)…

Και στις 3 προετοιμασίες μαραθωνίου που έκανα, κάθε 10 – 12 ημέρες πήγαινα για μασάζ.
Δεν μπορώ φυσικά να το “ποσοτικοποιήσω”, όσον αφορά τον βαθμό που συνετέλεσε, είμαι όμως βέβαιος πως έπαιξε μεγάλο ρόλο στο ότι δεν είχα καν μικροτραυματισμό.
Και μιλάμε για ένα σώμα με 10+ κιλά από το “πρέπον” δρομικό βάρος κι ένα σωρό μυοσκελετικά θέματα από το μπάσκετ τα προηγούμενα χρόνια.
Συν το ότι αυτό το είδος προπόνησης (αργά και μεγάλα τρεξίματα), αποδεδειγμένα δεν αρέσει στο σώμα μου.
Κι όμως βγήκα και τις τρεις φορές ατσαλάκωτος.

αυτο με τα αργα τρεξιματα ισχύει ρε νικο ή ειναι ιδέα μας ??
νιωθω πολυ καλυτερα με 1 ωρα συνεχομενο τρεξιμο με κομματια στο ενδιάμεσο , παρα με 1 ωρα απλα αργό τρέξιμο …

@panosgr Αυτό ακριβώς μόλις λέγαμε και με τον Σωτήρη σε pm και το ξαναγράφω…
Όλα τα χρόνια στις προετοιμασίες των μεγάλων αποστάσεων (42Κ, 21Κ), ενώ δεν είχα ποτέ τραυματισμούς, το σώμα μου το ένοιωθα διαρκώς “κλειδωμένο”, πιασμένο, άτονο. Κι ας έβγαιναν οι προπονήσεις όπως έπρεπε.
Πέρυσι το πήρα εντελώς ανάποδα και έκανα 3 διαλειμματικές την εβδομάδα, 46 ετών και με έναν βαρύ χειμώνα μάλιστα. Το απολάμβανα όσο ποτέ, εν τούτοις ήμουν βέβαιος ότι αργά ή γρήγορα θα τραυματιστώ, δεν ετίθετο θέμα.
Κι όμως… όχι μόνο δεν τραυματίστηκα αλλά και σε καμμία φάση δεν ένοιωσα κουρασμένος ή καταβολισμένος. Προφανώς αυτή η προπόνηση ταίριαζε καλύτερα στο σώμα μου, σε σχέση με τα πολύωρα αργά τρεξίματα.
Αφού έχω πιο πολύ ταχυδύναμη απ’ ότι αντοχή, γιατί να του πάω κόντρα σώνει και καλά;

@echetlos ακριβώς αυτό…κλειδωμένο .
Νιώθω ράκος μετά,καμία σχέση με τις διαλειματικες που ναι μεν νιωθω κούραση αλλά με φοβερή αίσθηση του σώματος μου

Join the club!

Νικολα ετσι ακριβως νιωθω κι εγω.απο τα εφηβικα ακομα χρονια ειχα μια απεχθεια στο πολυωρο τρεξιμο.πιο πολυ μου αρεσαν οι ταχυτητες παρα το συνεχομενο σταθερο τρεξιμο.στη φετινη προετοιμασια για τον μαραθωνιο που ειχα διαλειματικες ενιωθα πολυ καλυτερα.οταν ερχοταν η ωρα για long run δεν μπορουσα να σηκωθω να ξεκινησω.