[zakis]

Γεια σου Νίκο με τα ΠΠ. Δεν πειράζει αδελφέ, θα το κάνουμε σόλο φέτος. Ελπίζω να μην χαλάσεις όμως την παράδοση του high-five στην Φειδιππίδου γιατί θα μαλώσουμε!

Στα του αγώνα: 6ος ΑΜΑ για μένα και 8ος Μαραθώνιος σε σύνολο. Φέτος όμως θα τον τρέξω χωρίς άγχος (για tapering, καιρό, χρόνο, μπλοκ και όλα τα υπόλοιπα) μιας και είναι long run στα πλαίσια προετοιμασίας για την πρώτη μου υπεραπόσταση στον Σαρωνικό δρόμο τον Δεκέμβριο. Θα κάνω high-five με ΟΛΑ τα παιδάκια, θα σταματάω στους μεγάλους σταθμούς για στερεά τροφή, θα ακούω τις μπαντες, θα μιλάω με τον συντρέχτη μου, θα χορεύω στην βροχή, θα χαμογελάω στους φωτογράφους, θα βαρέσω τα καμπανάκια στην Β. Σοφίας και γενικως ΘΑ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΘΩ!

Από πέρσι που κάρφωσα νωρίς στον ΑΜΑ έκανα μια υπόσχεση στον εαυτό μου να μην ξανακυνηγήσω PB στην κλασσική. Πήγα την άνοιξη στο Μιλάνο, εφάρμοσα στρατηγική σταθερού ρυθμού και το PB ήρθε βάσει του πλάνου. Προτείνω ανεπιφύλακτα στους φίλους μαραθωνοδρόμους που τρέχουν μονο ΑΜΑ (Άρη @aristidi, στο έχω πει ήδη εσένα) να δοκιμάσουν την χαρά (δεν υπερβάλλω) ενός φλατ χειμωνιάτικου αγώνα. Δεν θα το μετανιώσετε.

Καλό αγώνα και καλό τερματισμό σε όλους την Κυριακή.

Ζ.

[zakis]

Μπράβο βρε Μαρία! Μου έχουν κρατήσει 3 χρόνια με ελάχιστες φθορές. Πραγματικά θα αγοράσω 10 ζευγάρια..

[zakis]

Μπράβο Δημήτρη.

Ήμουν και εγώ εκεί με στόχο το 4ωρο που το κυνηγάω από την άνοιξη του 2016 (Θεσσαλονίκη 4.03 και 3 Χ Αθήνα 4.09. 4.01, 4.20). Άλλο πράγμα το φλατ αδελφέ. Βάζεις τον ρυθμό που έχεις κάνει προετοιμασία (σε φυσιολογικές θερμοκρασίες και ώρες….) και απλά ελπίζεις να κρατήσει έως τα 42.

Εμένα με βοήθησαν πολύ οι λαγοί (μαύρα μπαλόνια) που ξεκίνησαν από το 6ο μπλοκ, πέρασαν την εκκίνηση στα 2 λεπτά από το μπαμ του αφέτη και έφτασαν νετ 1.58 στον ημί. Μετά κόψαν λίγο ρυθμό και έφτασαν στο τέρμα στο 3.58. Το μπουλούκι των επίδοξων 4ωρων έκοβε και την αντίσταση του αέρα αλλά στους σταθμούς γινόταν εμποροπανήγυρη.

Διαδρομή και καιρός ήταν για PB και ευτυχώς ήρθε το πολυπόθητο 3.58.04. Η Αθήνα πλέον μόνο για συμμετοχή στην γιορτή και μακριά από απογοητεύσεις…

@aristidi, δοκίμασε φλατ και θα με θυμηθείς στο 32 🙂

[zakis]

Με την σειρά μου να συγχαρώ και από εδώ τον Σπαρταθλητή μπατζανάκη μου: Σπύρο η προσπάθεια σου ήταν μια προσωπική σου υπέρβαση που ούτε κατά διάνοια πίστευα μέχρι πριν δύο χρόνια ότι είχες την εσωτερική δύναμη, πειθαρχία αλλά και το ΠΕΙΣΜΑ να την φέρεις εις πέρας. Πολλά πολλά μπράβο.

Από πλευράς του σαπορτ, Θα μπορούσα να γράψω “σεντόνια” για την πορεία προς τη Σπάρτη, χιλιόμετρο-χιλιόμετρο, σταθμό-σταθμό, την αγωνία μας και την ανησυχία μας για την υγεία του δρομέα μας, τον φόβο του αναπάντεχου ειδικά στα τελευταία 30 χιλιόμετρα που οι δυνατοί άνεμοι και η βροχή έκαναν ακόμα και το να στέκεσαι δύσκολο. Δώσαμε και εμείς έναν μικρό αγώνα αλλά ωχριά μπροστά στον άθλο του Σπύρου οπότε σιωπώ 🙂

Θα σταθώ μόνο σε ένα σημείο που μου άφησε πικρή γεύση: η βασική ευθύνη των διοργανωτών, εφόσον αποφάσισαν να μην ακυρώσουν τον αγώνα, ήταν να προστατέψουν την σωματική ακεραιότητα των δρομέων. Δέχομαι ότι τα φαινόμενα ήταν ακραία αλλά με τίποτα δεν δικαιολογώ την απουσία των διοργανωτών (όχι των εθελοντών αλλά των ανθρώπων του “ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ”) στα επικίνδυνα σημεία μεταξύ του Μνημείου (223 χλμ) και του τερματισμού. Βλέπαμε τα αυτοκίνητα τους να διέρχονται μπρος πίσω αλλά στα σημεία που οι δρομείς έπρεπε να περάσουν στην απέναντι πλευρά του δρόμου, ή σε σημεία όπου λόγω έντονης βροχής και κακής ορατότητας ήταν πολύ εύκολο να πάρεις λάθος στροφή, δεν υπήρχε κανείς. Είχαν δε το θράσος (ίσως δεν είναι κατάλληλη η λέξη αλλά δεν βρίσκω άλλη) να κάνουν παρατήρηση σε πληρώματα υποστήριξης που μέσα στο αγιάζι έδιναν κουράγιο στους καταπονημένους δρομείς τους (με τα μάτια μου είδα δύο τέτοια περιστατικά πριν τους Βουτιάνους, 10 χλμ πριν τον τερματισμό). Πολύ μετά τον αγώνα, έμαθα ότι “η οργανωτική επιτροπή αποφάσισε να μπορούν οι συνοδοί να συμπορεύονται με τους αθλητές προκειμένου να τους παρέχουν βοήθεια οποτεδήποτε την χρειαστούν”. Μα καλά, κύριοι της επιτροπής, δεν μπορούσατε να ειδοποιήσετε τους ανθρώπους σας στους τελευταίους σταθμούς περί της απόφασης σας ώστε και αυτοί με την σειρά τους να ενημερώνουν σχετικά τους δρομείς και τους υποστηρικτές τους; Απλά ανεβάζουμε μια ανακοίνωση στο site και τέρμα; Και οι συνάδελφοι σας που μας έκαναν παρατηρήσεις δεν είχαν λάβει την ανακοίνωση;

Δεν συνεχίζω γιατί δεν είναι σωστό να επισκιάζεται η προσπάθεια του Σπύρου και των 383 δρομέων που στάθηκαν στην αφετηρία.

[zakis]

@thanasiskypraios, @elda πραγματικά είστε ήρωες – Εμείς του ημιμαραθωνίου είχαμε την τύχη να τελειώσουμε λίγο πριν/μετά τις 11.00 αλλά ο ήλιος μετά τις 12.00 έψηνε. Όλοι οι θεατές με κοντομάνικα και να ψάχνουμε για σκιά. Και το ανηφορικό χιλιόμετρο στο 37 θα πρέπει να έμοιαζε με vertical (ίσως το μοναδικό μειονέκτημα της αλλαγής της διαδρομής).

Στα δικά μου: Από την προθέρμανση άρχισα να ιδρώνω οπότε και διαπίστωσα ότι ο στόχος (σαμπ 1.50) θα πρέπει να προσαρμοστεί. Κράτησα σταθερό ρυθμό περί τα 5.15 με τους παλμούς να περνάνε από νωρίς το κατώφλι. Ήλπιζα να έχω δυνάμεις για ένα γρήγορο τελευταίο 4άρι (5άρι ήθελα αλλά το 16 ήταν ανηφορικό και ύπουλο). Δυνάμεις βρήκα αλλά όχι όσο ήθελα οπότε τερμάτισα στο 1.50.54 συνθλίβοντας το PB μου (από πέρσι στον Μαραθώνα) κατά 18 ολόκληρα δευτερόλεπτα! Συγχαρητήρια και καλή αποκατάσταση σε όλους, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Πάμε για άλλα.

[zakis]

Πράγματι πολύ ωραία η παραλιακή διαδρομή αλλά για αγώνα με αναστροφή (αλλιώς δεν βγαίνουν τα 14 χλμ) πολύ στενός ο δρόμος και ίσως και λίγο επικίνδυνο το πλακόστρωτο της Αρβανιτιάς. Εκτός αν πρόκειται περί γύρου του Παλαμηδίου οπότε εκεί ναι μεν έχει άσφαλτο αλλά με “αυστηρές” κλίσεις.

[zakis]

Δεν είχα πάρει χαμπάρι το νήμα. Μέσα και εγώ για τον Ημί και για υποστήριξη των GORUNNERS του Μαραθωνίου. Καλή επιτυχία σε όλους.

[zakis]

Γεια σας Φίλτατοι.

5ος Μαραθώνιος για μένα και 3ος που τρέχω σε “αγωνιστικούς” ρυθμούς, δηλαδή με στρατηγική περασμάτων, καρδιακών παλμών, κλπ. Και τις 3 φορές (Θεσσαλονίκη 2016, Αθήνα 2016 και Αθήνα 2017) είχα στόχο το 4ωρο, ή μέσο όρο ρυθμού στο 5:40. Στην Θεσσαλονίκη πήγε καλά και σταθερά μέχρι το 38 όπου ένιωσα κούραση και επιβράδυνα με αποτέλεσμα το 4:03. Πέρσι στην Αθήνα από το 15 δεν τραβούσα (με ταλαιπωρούσε και ένας πόνος στα μετατάρσια) οπότε έκανα διαχείριση για να βγάλω με αξιοπρέπεια τον αγώνα (4:09).

Και ερχόμαστε στο φέτος. Προπόνηση από Runners Connect με target marathon pace 5:25 και όλες οι προπονήσεις βγήκαν πολύ καλά. Ο εβδομαδιαίος όγκος ήταν στα 65 χλμ κατά μέσο όρο, με peak τα 75 χλμ 3 εβδομάδες πριν τον αγώνα. Τραυματισμοί μηδέν. Η χρονιά είχε PB σε ημί (1:51), 10άρι (49:50) και 5άρι (24:00) αλλά τα νούμερα αυτά έδιναν μια επίδοση στην κλασσική λίγο πιο πάνω από το 4ωρο. Το σχέδιο λοιπόν ήταν να το παλέψω βάσει των περασμάτων του παλαιού μαραθωνοδρόμου από την Κρήτη (μου διαφεύγει τώρα το όνομα) με στόχο το 3:57 ώστε να υπάρχει περιθώριο. Ο καιρός στην εκκίνηση μου έκοψε τα φτερά (20 βαθμοί και 89% υγρασία σε ψηφιακό θερμόμετρο στο κτίριο πίσω από το block 7). Τρέχω στην κλασσική από το 2014 και ακόμα περιμένω να έρθει ο Νοέμβριος 🙂

Μεγάλο ατού για φέτος ήταν ότι είχα συντρέχτη τον φίλο Σπύρο (όχι τον Spy) με τον οποίο κάναμε και πολλές προπονήσεις παρέα. Το πλάνο πήγε σχετικά καλά στα πρώτα χλμ, ο καιρός κάπως έστρωσε (συννεφιά και αεράκι, κόντρα αλλά δροσερό). Χάναμε όμως γύρω στα 30″ ανά 5άρι με αποτέλεσμα να φτάσουμε στον ημί στο 2:01:30 αντί για το προγραμματισμένο 1:59 (στοχεύαμε για even split). Αισθανόμασταν σχετικά καλά και συνεχίσαμε βάσει του σχεδίου με την ελπίδα να μας μείνουν δυνάμεις για ανέβασμα του ρυθμού στο σημείο, ξέρετε, “που ξεκινάει ο μαραθώνιος….”. Τα πράγματα πηγαίναν αρκετά καλά αλλά και στους δύο οι παλμοί ανέβηκαν χωρίς να πέφτουν ιδιαίτερα στα επίπεδα σημεία του 25-30. Είπαμε να το ρισκάρουμε μιας και οι δύο είχαμε τρέξει ημιμαραθωνίους στα “κόκκινα”.

Μετά την ανηφόρα του Σταυρού, επανεξετάσαμε τις δυνάμεις και είδαμε ότι ο ρυθμός μας έπρεπε να πάει στο 5:20 για το υπόλοιπο. Ρυθμό που και οι δύο είχαμε αλλά όχι μετά από 32 χλμ στην κλασσική. Σφίξαμε τα δόντια και ξεκινήσαμε να ανεβάζουμε. Άλλα χλμ έβγαιναν καλά, άλλα ταλαίπωρα. Ψυχολογικά ήμασταν αρκετά καλά και στην στροφή της Φειδιππίδου πήραμε δύναμη από το GORUN TEAM και τον Spy που ήθελε το sub4 περισσότερο από εμάς 🙂 Κάπου στο Χίλτον πραγματικά αισθάνθηκα πως πρέπει να είναι ο περιβόητος τοίχος. Η συνέχεια ήταν κάπως θολή και περισσότερο έτρεξα με την ψυχή παρά με τα πόδια. Πως έκανα μέσο όρο ρυθμού 5:06 από το 40 και μετά, πραγματικά δεν θα μάθω ποτέ. Τελικό αποτέλεσμα, PB Μαραθωνίου στις 4:00:54, negative split (2.01.30/1:59:24), ικανοποίηση που τα έδωσα όλα και το κερασάκι: μόλις 55″ βελτίωση για τον επόμενο στόχο 🙂 Προφανώς και θεωρώ ότι τόσο η προετοιμασία όσο και ο αγώνας εστέφθησαν με επιτυχία και δεν αφήνω 55″ να μου χαλάσουν το πάρτι. Τζελάκια βάσει πλάνου 1 πριν, 6 κατά την διάρκεια, 3 salt sticks και από νερό μισό μπουκάλι σε κάθε σταθμό.

Επόμενο σταθμός: ΑΓΝΩΣΤΟ. Προς το παρόν αποκατάσταση και οψόμεθα.

Συγχαρητήρια σε όλες και όλους που έτρεξαν.

[zakis]

Νίκο (@Echetlos), από Runners Connect μαζευόμαστε τελικά 16 νοματαίοι. Αν νομίζεις ότι το τιγκάρουμε, πες μου να πάμε κάπου αλλού (ή να κόψω τους συνοδούς – μη δρομείς…).

1000 συγγνώμη, δεν περίμενα τέτοια ανταπόκριση.

Πάντως αν μαζευτούμε 50 (προς τα εκεί πάει το θέμα), θα πρέπει να πούμε στο μαγαζί να έχει βράσει 3 καζάνια μακαρόνια από το μεσημέρι.

[zakis]

Αγαπητοί gorunnners μας θέλετε και φέτος, τους Runners Connect Greece, στην παρέα σας;

Είμαστε οι Θανάσης (@thanasiskypraios), Γιώργος (@bougasgeorge), Μάνος (@manos_drakopoulos), Ζάκης (@zakis) και 5-6 άτομα ακόμα τα ονόματα των οποίων θα σας γράψω μόλις έχω την επιβεβαίωσή τους.

[zakis]

Χαιρετώ την παρέα. Pasta Party θα έχουμε φέτος;

Σε ότι αφορά τον καιρό, θέλω 10-14 βαθμούς, max 50% υγρασία, ελαφρύ βοριαδάκι και συννεφιά. Δηλαδή αν έτρεχε ο @spy να φορούσε στολή Εσκιμώου. Ζητάω πολλά;

[zakis]

Γεια σας και από εμένα το ταπεινό μέλος του SPY SUPPORT TEAM. Δεν σας κρύβω ότι λόγω απειρίας τους Σπύρου αλλά και δικής μου, είχα πολύ μεγάλο άγχος για το εγχείρημα. Πως σαπορτάρεις στον ψυχολογικό τομέα κάποιον που πχ έχει ήδη τρέξει 80 χλμ και έχει ακόμα 20 πολύ δύσκολα ανηφορικά χιλιόμετρα στους 30 βαθμούς ζέστης;

Ο Σπύρος είχε φτιάξει ένα αρκετά απαιτητικό πλάνο για 5 κομμάτια του αγώνα και με την Έλλη (την κυρία SPY – έτερο μέλος της ομάδας) είχαμε μοιράσει τις αρμοδιότητες. Η Έλλη τροφοδοσία, ρουχισμό, εγώ χρόνους, οδηγίες μέχρι τον επόμενο σταθμό. Μαζί μας στο αυτοκίνητο και η φίλη Αναστασία, support του @trexantiris. Σπύρος και Μανώλης έτρεξαν μαζί τα πρώτα 35 χλμ και ο ένας χαλιναγωγούσε τον άλλον μην φύγουν πολύ γρήγορα και χρεωθούν υπερβολικά πριν αρχίσουν οι ανηφόρες.

Ο αγώνας ξεκίνησε μεσάνυχτα της Παρασκευής προς Σάββατο και ο στόχος ήταν τερματισμός πριν τις 12:30 (όριο για δικαίωμα συμμετοχής στην κλήρωση άλλου αγώνα υπεραπόστασης για το 2018 (δεν μου επιτρέπεται να πω ποιου!)

Η δική μου βασική ανησυχία για τον Σπύρο ήταν ότι δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει το πλάνο διατροφής και θα άδειαζε ενεργειακά στα τελευταία 25 χλμ. Ευτυχώς ήταν πολύ υπάκουος και έφαγε/ήπιε βάσει του πλάνου. Από τα μισά όμως και μετά, σε κάθε σταθμό έφτανε εξαντλημένος. Εμείς του λέγαμε ότι ήταν απόλυτα λογική η κούραση και να σταθεί ή να κάτσει λίγο να ξεκουραστεί. Παράλληλα εγώ του έδινα σαν στοιχείο τον μέσο ρυθμό για το υπόλοιπο του αγώνα για να επιτύχει τον στόχο των 12,5 ωρών καθώς και το μίνι πλάνο μέχρι τον επόμενο σταθμό. Αυτό του έδινε κουράγιο και απλοποιούσε λίγο την πνευματική διαδικασία.

Στο 80 (μεγάλος σταθμός Διστόμου) ο μέσος όρος pace για τα υπόλοιπα 27,5 χλμ ήταν 8:30 – ρυθμός που φαινομενικά έμοιαζε απόλυτα εφικτός. Όμως τα μεγάλα κομμάτια βάδην, η ζέστη, η ηλιοφάνεια αλλά και η κούραση ήταν παράγοντες που έβαζαν τον εγχείρημα σε ρίσκο.

Δυστυχώς στην Αράχοβα (12 χλμ πριν τον τερματισμό και στο τέλος της εξοντωτικής ανηφόρας) ήταν μόνο η Έλλη να τον περιποιηθεί μιας και έπρεπε να οδηγήσω έως τον τερματισμό στους Δελφούς για να αφήσω το Trexantiris Support Team να ετοιμάσει την τελετή υποδοχής. Σκέφτηκα όμως ότι 12 χλμ είναι απόσταση που μπορούσε να υπολογίσει και ο Σπύρος τον ζητούμενο ρυθμό. Οδηγώντας στους Δελφούς διαπίστωσα ότι τα τελευταία 1500 μέτρα ήταν ιδιαιτέρως ανηφορικά και θα χρειαζόταν υπερπροσπάθεια να τρέξει κανείς αυτό το κομμάτι.

Στον τελευταίο σταθμό (Ομφαλός, 6 χλμ μετά την Αράχοβα και 6,2 πριν τους Δελφούς) ξανασυναντάω την Έλλη και μου λέει ότι ο Σπύρος έφτασε στις 11:00 στην Αράχοβα. 12,5 χλμ σε 1,5 ώρα; Ναι, είχε έντονη κατηφόρα αλλά θα μπορούσε να τρέξει; Γιατί με περπάτημα μόνο δεν έβγαινε (απαιτούσε μέσο ρυθμό 7:12). Και κάπου 11:25 (!!), να σου ο Σπύρος μα ρυθμό καλπάζοντος αλόγου! Ο στόχος των 12,5 ωρών ήταν πλέον εφικτός αρκεί να μην είχαμε κανένα παρατράγουδο. Το “άτι” όμως αποφάσισε να πετάξει το καπέλο και να συνεχίσει “ασκεπής”.

Ομολογώ ότι τρομάξαμε με την Έλλη ότι θα πάθει καμία θερμοπληξία λόγω της υπερπροσπάθεια του φρενήρη ρυθμού (4:40-4:50!) και του ανελέητου ήλιου. Στο -4χλμ από τον τερματισμό, σταθήκαμε στην άκρη και περιμέναμε. Ο αθλητής μας έφτασε γύρω στις 11.45 και του φώναξα “ακόμα και να περπατήσεις το υπόλοιπο, είσαι εντός στόχου – τρέξε όμως 500-1000 μέτρα για καλό και για κακό” (σκεπτόμενος και το τελευταίο αποκαρδιωτικό κομμάτι).

Φύγαμε και οδηγήσαμε μέχρι τον τερματισμό. Είδαμε 3-4 δρομείς να τερματίζουν κατάκοποι και στις 12:12 είδαμε τον ασκεπή μαυροφορεμένο SPY να εμφανίζεται από την τελευταία στροφή βαδίζοντας προς τον θρίαμβο. Το ρολόι έγραψε 12:13 και ο Σπύρος πάτησε τον τάπητα με ένα τεράστιο χαμόγελο.

Ο trexantiris (εντυπωσιακός σε όλο τον αγώνα με την τρομερά θετική του ψυχολογία) είχε τερματίσει μισή ώρα νωρίτερα και είχε τεζάρει σε μια σκιά σε όχι καλή κατάσταση και πλήρως αφυδατωμένος. Δίπλα του σωριάσαμε και τον Σπύρο και άρχισαν τα πειράγματα ο ένας στον άλλον. Σιγά σιγά συνήλθαν κει τρέκλισαν προς το ξενοδοχείο τους.

Η δουλειά μας ως σαπόρτ είχε τελειώσει και μπορούσαμε να κάνουμε και το δικό μας πλάνο ξεκούρασης.

Σπύρο (@spy) και πάλι πολλά πολλά συγχαρητήρια για την άψογη προετοιμασία σου και για τον ακόμα πιο άψογο αγώνα σου. Η ομάδα support είναι απίκο για τον επόμενο σου στόχο! Σε ευχαριστούμε που μας τίμησες με την εμπιστοσύνη σου.

https://goo.gl/photos/NRE5dKwv7qwWTHZP7

https://goo.gl/photos/5hBqALUp28Wn92j47

(edit: προσπάθησα να προσθέσω 2 φωτογραφίες από google photos αλλά χωρίς επιτυχία)

[zakis]

4η φορά που τρέχω τον εν λόγω αγώνα – φέτος, μιας που αγώνας στόχος είναι σε 1,5 μήνα στον Μαραθώνα, ο σκοπός ήταν να τον τρέξω με ρυθμό μαραθωνίου (5:30-5:40) και να δώσω ένα fast finish στα τελευταία 2 χλμ (Πατησίων και Πανεπιστημίου) με στόχο λίγο κάτω από το 1:58. Έλα μου όμως που είχα ραντεβού με τον ξυπόλυτο @spy στο 7 για να κάνουμε παρέα το 12άρι του… Δεν κατάλαβα τι έγινε και πάτησα γκάζια και κάπου στο Σύνταγμα διαπίστωσα ότι πήγαινα φουλ για κάρφωμα. Οι παλμοί είχαν κολλήσει στους 165+. Ήξερα ότι δύσκολα θα έπεφταν μιας και ερχόταν ο γολγοθάς της Β. Κων/νου – Β. Σοφίας. Έριξα ρυθμό (5:50-5:55) και ήλπιζα να βρω πάλι τον εαυτό μου στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ο Σπύρος με τράβηξε σωστά και κάπου μετά το γήπεδο του ΠΑΟ με άφησε συμβουλεύοντας να κλειδώσω τον ρυθμό που είχα εκείνη την στιγμή (γύρω στο 5:30). Το fast finish στην Πανεπιστημίου φυσικά και δεν ήρθε αλλά μπόρεσα και κρατήθηκα σε ανεκτά επίπεδα. Τελικός χρόνος 1:55:28 με την γλυκόπικρη γεύση ενός καλού αποτελέσματος (για τα δικά μου δεδομένα πάντα) και ενός αγώνα που δεν πήγε όπως τον είχα σχεδιάσει. Αξίζει να δείτε την κατανομή καρδιακών παλμών στο strava (https://www.strava.com/activities/906349764/heartrate). Μια ώρα και 21 λεπτά πάνω από το κατώφλι…

Σε ότι αφορά τα οργανωτικά, ο αγώνας είναι άψογος από κάθε άποψη. Επίσης ο καιρός έως τις 10:30 άψογος (συννεφιά, θερμοκρασία περί τους 15 και χαμηλή υγρασία), διαψεύδοντας τις προβλέψεις που έδιναν ήλιο και 18-19 βαθμούς.

[zakis]

Welcome back goRun.

[zakis]

Μπράβο στο team GoRun. Σπουδαίες επιδόσεις.

Νικολή @tazi, δεν ξέρω αν το είδες αλλά ο γιος των γνωστών μας έκανε 34:26! Να δούμε μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτό το παιδί…

[Συντάκτης]

Δημοσιεύσεις