Αρχική / Απόψεις / Ο Μαύρος

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Απόψεις / Ψυχολογία

Ο Μαύρος

Ο Μαύρος

Δεν είχε νούμερο φορεμένο, απλά με ακολούθησε από τον Τύμβο του Μαραθώνα σαν μια καρμική συνάντηση να εξελισσόταν. Λες και είχε βγει για ενα long run και είπε να το τρέξει μαζί με κόσμο για να μην είναι μόνος του. Μεσήλικας καλοστεκούμενος με κάτασπρο δόντι. Εντύπωση μού έκανε πως ξεχώριζε σε αντίθεση με τα μαύρα που φορούσε. Δεν λέγαμε κουβέντα απλά πήγαινε δίπλα μου, όπως θα έκανε καλά προετοιμασμένος pacer. Δεν μιλάγαμε, μόνο καμιά φορά προπορευόταν ελάχιστα και φαινόταν το ασπράδι του ματιού να ελέγχει πίσω αν ακολουθώ. Ήταν μια περίεργα ευχάριστη παρέα στο μοναχικό αυτό ταξίδι μου μέχρι το Καλλιμάρμαρο.

Πρώτη φορά έτρεχα αυτή την απόσταση και φοβόμουν. Δεν ήξερα αν θα τα καταφέρω μέχρι εκεί. Στην αφετηρία σκεφτόμουν τι ωραία που θα ήταν να είχα παρέα έναν συντρέχτη. Τα μοναχικά μεγάλα τρεξίματα εντάξει βγαίνανε αλλά εδώ στο καινούργιο και άγνωστο θες μια παρέα. Και να σου αυτός ο τύπος περίεργος, σιωπηλός. Σαν να με περίμενε εκεί στην αναστροφή του Τύμβου για να με συνοδεύσει.

Είχαμε φτάσει μέχρι τον Ημί και βρισκόμουν σε καλή κατάσταση. Πέρπάτησα λίγο εκεί στην τροφοδοσία, περπάτησε δίπλα μου. Είπα να τον ρωτήσω το όνομα του αλλά μετά σκέφτηκα τι σημασία έχει; Όλοι έπρεπε να έχουν ένα όνομα; Ήταν εκεί και αυτό μου έφτανε χωρίς συστάσεις και περιορισμούς κοινωνικούς. Του έδωσα νερό και το δέχτηκε με ευχαρίστηση, δεν μίλησε αλλά μου είπε ευχαριστώ. Φαίνεται δεν του αρέσουν τα λόγια αλλά οι πράξεις. Αρχισε να αυξάνει το βήμα σαν να μου λέει αρκετό χρόνο χάσαμε παρασυρμένοι στις μουσικές και το νταβαντούρι της στιγμής. Εκστασιασμένος εγώ απο την μοναδικότητα της εμπειρίας ξεχάστηκα. Εκείνος όμως είχε στόχο. Τον ακολούθησα, φαινόταν πως ήξερε τι κάνει. Άρχισε να ανηφορίζει… Είχα διαβάσει ξανά και ξανά γι’ αυτό το κομμάτι αλλα ποτέ δεν περίμενα να έιναι τόσο δύσκολο. Τρόμαξα. Ήθελα να γυρίσω να τον ρωτήσω πώς νοιώθει, όμως ντράπηκα. Τα μάτια του καρφωμένα στον ορίζοντα, σα να έκανε νοητική πρόβα τερματισμού. Στο 25 άρχισα να περπατάω, ξεμάκρυνε ο συνοδοιπόρος. Άρχισαν να με προσπερνάνε αρκετοί δρομείς, πολύχρωμοι, με ευφάνταστα σύνολα κουβαλώντας ο καθένας την δική του ιστορία για το πώς έφτασε μέχρι εδώ. Ο ήλιος ρίχνει κάθετα τις ριπές του πλέον και εγώ παραδομένος του αφήνομαι. Τον βλέπω στην κορυφή της ανηφόρας, με περιμένει. Του κάνω νόημα να φύγει, δεν μου αντιγνέφει. Έχει κάτσει κάτω και με περιμένει. Τον φτάνω σιγά σιγά σιγά περπατώντας και του δίνω νέρο από το καυτό μπουκάλι μου. Μου λέει ευχαριστώ με τον τρόπο του, τον ευχαριστώ κι εγώ με ένα αδέξιο νεύμα στο κεφάλι.

Αποφασίζω να τρεχοπερπατήσω και φτάνουμε παρέα στον Γέρακα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.. έχουμε φτάσει τόσο μακριά και είμαστε τόσο μακριά απο τον τερματισμό.
Στον σταθμό στο Carrefour σταματάω, ρίχνω νερό στο πρόσωπο να ρυθμισω την θερμοκρσία μου που έχει βαρέσει κόκκινα. Οι δαίμονες μου είναι εκεί… η εγκατάλειψη μου κάνει ματάκια, μια όαση με νερά και αιώρα κάτω απο δέντρα είναι μπροστά μου.

Τον έχασα δεν τον βλέπω γύρω μου, έχασα και την τελευταία μου ικμάδα. Είμαι έτοιμος να κάτσω. Το πούλμαν σκούπα είναι έτοιμο να με καταπιεί.
Μου γαβγίζει απο κάπου που δεν μπορώ να τον δω, ψάχνω απέλπιδα να τον βρω. Νάτος, εκεί απέναντι στον άλλο πάγκο να δέχεται τα χάδια των εθελοντών. Εβένινος, μακρύτριχος, με μια λευκή καρδιά στο στήθος. Μου γαυγίζει επίμονα, με φωνάζει. Πρώτη φορά μου μιλούσε αυτές τις ώρες. Τρέχω και τον χαιδεύω εγκάρδια όχι αδέξια, είναι φίλος μου και τον ευχαριστώ που στέκεται πλάι μου.

Πάμε για το 32 εκεί που αρχίζει ο αγώνα όπως είχα διαβάσει… ή τελειώνει… Μέσα στην γενική μου ψυχονοητική κατάπτωση ακονίζω το μυαλό και αποσπώ την προσοχή του νου από τα σμπαραλιασμένα μου πόδια, να του βρω ένα όνομα.
Μπλακ, Ροκυ, Λεο, όλα τα συνηθισμένα ονόματα μού περνάνε απο το μυαλό καθώς ο εγκέφαλος είχε χάσει απο νωρίς την μάχη της γλυκόζης απο τους μύες που κουβαλούσαν το φορτίο μου.
Προσπαθούσα… Θορ, Μπομπ, Ρεξ… μπαααα..
Ακούω τα τύμπανα κάτω από την γέφυρα, εκκωφαντικός θόρυβος, πλησιάζουμε με τον… Άσ’ το, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ με τόση φασαρία και κούραση.
Τρέχει στους τυμπανιστές, γαυγίζει, παίζει, ξεσηκώνει τον κόσμο περισσότερο. Οι θεάτες από πάνω του σφυράνε, γελάνε, χαίρονται.
Ακόμα κι εγώ με συλλαμβάνω να συσπώ τους μύες του προσώπου σε μια προσπάθεια κλαυσίγελου.
Να, κατηφόρα μπροστά! Κόσμος, πολιτισμός και απερίγραπτη κούραση.
Ο Μπεν, μπααα, Τζακ. οοχιιι.. δεν γίνεται να είμαι τόσο χάλια και να μην μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο!!
Περπατάω με διαλείμματα τρεξίματος…. Ο σκύλος τρέχει πάνω κάτω, κάνει κόλπα με τον κόσμο και έρχεται να μου ρίξει καμιά ματιά να δει πώς είμαι. Κανε τα δικά σου αγόρι μου, την παλεύω, του αχνοφωνάζω.

36 χλμ λέει μια ταμπέλα, να γελάσω ή να κλάψω? Νερά και κόκα κόλα. Του δίνω λίγο κόκα κόλα, γλείφεται με λαιμαργία. Ένας εθελοντής τού δίνει λίγο από ενα σάντουιτς που κρατάει στο χέρι. Εμένα..; σκέφτηκα… αλλά δεν τόλμησα να το πω.
Συνεχίζουμε εγώ και αυτός, μάλλον αυτός και εγώ..είμαι ένας κομπάρσος στο σκηνικό. Η σκηνή είναι όλη δική του.
Με παρασύρει μέχρι την Φειδιππίδου, κόσμος περιμένει εκεί. Δυο φίλοι που θα έρχονταν να με δουλέψουν είναι εκεί συνεπείς! Δεν θα το έχαναν με τίποτα το χάλι μου.
«Πώς εισαι ετσι ρε μαλάκα; Γέρασες!» και γέλια μεσα απο την κοιλιά!
Πού να γελάσω! Με όση δύναμη μου απομένει τους κάνω την γεννετήσια χειρονομία και συνεχίζω περήφανα απελπισμένος με τον Μαύρο στο κατόπι.

Ναι, Μαύρος, μ’ αρέσει το όνομα! Αυθεντικό, λιτό και κλασικό, σαν την διαδρομή που με μαστιγώνει αλύπητα.

Ηρώδου του Αττικού, χαμός, κόσμος, νομίζω πως είμαι πρώτος… Δεύτερος δηλαδή, ο Μαύρος πάντα προπορεύεται!
Κάνω και δειλά ενα high 5! Άχτι το είχα!
Ατελείωτη η κατηφόρα, κάτι έχουν προσθέσει!!
Με περιμένει στην είσοδο με την γλωσσάρα την κατακκόκινη στο πάτωμα. Πατάμε ταρτάν, μαγεία! Δεν το πιστεύω τι έχω καταφέρει. Μα τι λεω… δεν τα κατάφερα μόνος μου,  δεν θα τα είχα καταφέρει μόνος μου.

Τερματίζω, οι δικοί μου με φωνάζουν από τις εξέδρες. Σέρνομαι να τους αγκαλιάσω, μου έχει μείνει λίγη ακόμα δύναμη.
Τους λέω για τον Μαύρο…
Μα πού είναι; Ψάχνω με το μάτι όλο τον χώρο, πουθενά! Αρχίζω να τρέχω προς διάφορες κατευθύνσεις να τον βρω.
Αλήθεια πού βρίσκω την δύναμη? Δεν υπάρχει γύρω μου. Μια απελπισία με πιάνει, τι θα απογίνει αυτό το έρημο το ζώο;

Σας παρακαλώ, αν τον δείτε σε κάποιο κυριακάτικο τρέξιμό σας και σας ακολουθήσει, μην τον αφήσετε να χαθεί.
Υιοθετήστε τον κι εκείνος θα σας ακολουθήσει μέχρι το Καλλιμάρμαρο, μέχρι την άκρη του κόσμου…

 

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Ο Γιάννης Βλοντάκης είναι Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής και Ερασιτέχνης δρομέας. Αγαπάει το τρέξιμο, χωρίς να βρίσκει ανταπόκριση από εκείνο...

10 Σχόλια

  1. Και εκεί που νομίζεις ότι μιλά για άνθρωπο, γίνεται η μεγάλη ανατροπή.
    Πάρα πολύ ωραίο κείμενο που περιγράφει σκέψεις, εικόνες, ιδέες ενός δρομέα των 42 και κάτι χιλιομέτρων.

  2. Όντως ωραίο κείμενο.

    ΥΓ: Μην τα υποτιμάς τα «και κάτι» χιλιόμετρα, Μανώλη…
    Twenty six point fucking two, λένε οι Αμερικάνοι! 😛

  3. Πολυ ομορφο κειμενο, το καταχαρηκα

  4. @echetlos , Νίκο, όχι απλά δεν υποτιμάω το «και κάτι» αλλά αντιθέτως, ξέρω πως η επιτυχία από την αποτυχία (γενικά στη ζωή) απέχει πολλές φορές όσο αυτό το «…και κάτι ..»

  5. Νικο τώρα σαρέσει το κείμενο;…
    Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια!

  6. Τωρα το διαβασα, και να σου πω την αληθεια καπως αλλιως τον περιμενα τον μαυρο, σιγουρα οχι τετραποδο, πολυ μου αρεσε η ανατροπη οπως ειπε και ο @roberto4carlos

  7. Πραγματικα ωραιο…στη μεταφορα του στην μεγαλη οθονη παιζω ανετα,τον φιλο που λεει,το μαλακα πως εισαι ετσι,και παω,για οσκαρ

  8. Πανο στη Φειδιππίδου είναι πάντα ο Πήλικας εκεί σαν εμψυχωτής κονφερασιέ…Είναι γνωστό πως δεν συμμετέχει σε μαραθωνίους πια…Ο ρόλος είναι πιασμένος..

  9. @panagiotis_trlms Είναι πιασμένος ο ρόλος…
    Αν θες, παίξε τον εθελοντή που βρίζει γιατί έχει πάει 5 κι ο ήρωας δεν έχει τερματίσει ακόμη.
    Ή τον φωτογράφο στον τερματισμό που δεν είχε προνοήσει για φλας.

  10. Καλά πως δε το είδα δει??? Εξαιρετικό!!!

Αφήστε μια απάντηση