[Elda]

Οταν περυσι ετρεξα για πρωτη φορα τον Olympus Marathon, ζηλεψα τους ουλτραδες που τερματιζαν μαζι με μενα (ο ultra ξεκιναει 6 ωρες νωριτερα) και απο εκεινη τη στιγμη του τερματισμου μου εβαλα στοχο σε ενα χρονο να ειμαι κι εγω στην αφετηρια αυτου του τοσο συναρπαστικου και συναμα τοσο δυσκολου αγωνα.

Πολλες οι προπονησεις και τα υψομετρικα, αρκετοι και οι αγωνες για να ειμαι οσο το δυνατον πιο ετοιμη για ενα τετοιο εγχειρημα. Koumaria Trail 40K με +2500 το Φεβρουαριο, Υμηττος Marathon 46K με +2200 το Μαρτιο, Τihio Stage Race 104K με +5000 σε 3 μερες (17-57-30) το Μαιο. Μερικες νυχτερινες προπονησεις με την ομαδα του Ευκλη συν γυμναστηριο 2 φορες/εβδ . Δυστυχως ολα αυτα ειχαν ως αποτελεσμα να πεσει αποτομα ο αιματοκριτης απο 37.5 τελος Μαρτιου σε 34.5 αρχες Ιουνιου και να μεινω 2 εβδ off μεχρι να πιασει το συμπληρωμα σιδηρου. Ευτυχως ολα καλα, οι εξετασεις της τελευταιας εβδ πριν τον αγωνα ηταν σχεδον οπως πριν και με αυτοπεποιθηση παρα τις χαμενες προπονησεις ξεκινησα Παρασκευη 27/6 για το Λιτοχωρο.

Παρασκευη βραδυ 10 η ωρα κι εχουν ανοιξει οι ουρανοι, βρεχει ασταματητα με εντονη κεραυνικη δραστηριοτητα. Δεησεις στο Δια να μας αφησει να τρεξουμε και οντως γινεται το θαυμα και στις 11 λιγο πριν αναχωρησουμε για Διον σταματανε ολα. Ξεκινημα στις 00:01, φακος στο κεφαλι και φυγαμε για το ταξιδι. Πρωτα 6χλμ ασφαλτος ελαφρως ανηφορικα, χαλαρα, ανυπομονω να μπω στο μονοπατι. Μεχρι τα 15χλμ η διαδρομη ειναι κοινη με του μαραθωνιου οποτε σχετικα γνωριμη απο περυσι, αφηνομαι στην αρχη να πηγαινω πιο αργα απ ο,τι μπορω και δεν προσπερναω. Αφιξη στην Κορομηλια στο 10ο χλμ σε 2.04, ολα καλα, υγρασια αρκετη λογω του βρεγμενου τεραιν, εχω ηδη πιει και τα 2 φλασκια με νερο τα οποια και ξαναγεμιζω. Προσεχω απο την αρχη την καλη ενυδατωση γιατι αυτη συν η σωστη τροφοδοσια ειναι ο μισος αγωνας. Συνεχιζουμε ανηφορικα μεχρι το 15.4, εκει αρχιζω να προσπερναω κοσμο σιγα σιγα χωρις να ανεβαζω παλμους και αφιξη στην Πετροστρουγκα σε 3.37, εντος στοχου ξανα, ολα καλα.

Εκει η διαδρομη αλλαζει και κινουμαστε δυτικα σε κατηφορικο τεραιν οπου με προσπερναει απειρος κοσμος (δεν το εχω με τις κατηφορες) αλλα παρ ολα αυτα αφιξη στο σταθμο Μαστορουλι στο 21.9 σε 5.15 εντος στοχου. Συνεχιζουμε με λιγο πανω, λιγο κατω, περναμε κι ενα ρεμα (Παπα ρεμα), εχει ηδη ξημερωσει και ειναι πανεμορφα και φτανουμε στο σταθμο Κρεβατια σε 7.10 οπως ακριβως τα ειχα υπολογισει. Εκει ξεκιναει μια δυσκολη ανηφορα οπου σε 3 χλμ παιρνουμε 800 υψομετρικα, τη βγαζω πολυ καλα με καλο ρυθμο, ακολουθει κατηφορα και ηπιος χωματοδρομος και φτανουμε στον κεντρικο σταθμο Σπηλιες στο 40 σε 9.58 με στοχο 9.40, μια χαρα. Εκει εχει φαγητο, τρωω κριθαρακι και μερικες βραστες πατατες με πολυ αλατι και λιγη φετα. 15 λεπτα στο σταθμο αυτο, ανασυγκροτηση και νεο ξεκινημα για το πιο δυσκολο κομματι του αγωνα, ανηφορα μεχρι το σταθμο Χρηστακης στο 46.5 και στη συνεχεια μεχρι το Σκολιο στο 49.5, τη δευτερη ψηλοτερη κορυφη του Ολυμπου με 2911μ, οπου εχει check point, ισως το ψηλοτερο check point των Βαλκανιων.

Το πρωτο 1.5χλμ ειναι σε ηπια ανηφορικο χωματοδρομο και βγαινει ευκολα αλλα απο το 41.5 ξεκιναει η αναβαση στο ρεμα Ξηρολακιου, ενα ρεμα χωρις νερο εξ ου και το ονομα του, με τεραιν κοτρωνες να ανηφοριζεις πατωντας απο κροκαλα σε κροκαλα. Μεσα σε 8 χλμ πρεπει να παρουμε 1530 υψομετρικα. Σιγα σιγα αρχιζω να κουραζομαι, κανω συχνες στασεις, καθομαι πανω στις πετρες και ξεκιναω ξανα. Αυτο γινεται ξανα και ξανα, νιωθω οτι δεν εχω αλλες δυναμεις, αρχιζουν οι σκεψεις γιατι το κανω αυτο, θελω να παω σπιτι μου, δε θα το ξανακανω κλπ. Θελω να εγκαταλειψω αλλα ειμαι στου πουθενα τη μεση, δεν εχω αλλη επιλογη, ειτε γυρναω στον προηγουμενο σταθμο ειτε συνεχιζω. Σφιγγω τα δοντια και συνεχιζω. Βημα βημα, πετρα τη πετρα, φτανω στο σταθμο Χρηστακης στο 47 συμφωνα με το ρολοι μου σε 13.07, εχω κανει τα τελευταια 5.5 χλμ σε 2.5 ωρες. Συνεχιζω για την κορυφη και παλι βημα βημα, ειμαι πλεον πανω απο τα 2500μ και οι ανασες ειναι ακομα πιο δυσκολες, τελικα φτανω στο Σκολιο σε 14.50, εκανα τα 2.5χλμ σε 1.5 ωρα. Ευτυχως ειχα παει πολυ καλα μεχρι τις Σπηλιες στο 40 οποτε ειχα ακομη περιθωριο χρονο για εγκαιρο τερματισμο.

Και μετα την ανηφορα αρχιζει ο γολγοθας της κατηφορας. Ενα κομματι με πολυ εντονες κατηφορικες κλισεις (σε καποια σημεια 35 και 40%) σε σαθρο τεραιν με πετρες που γλιστρας για πλακα και που δικαιως το αποκαλουν Γολγοθα. Ευτυχως τα ποδια μου αντεχουν ακομα και σιγα σιγα κατεβαινω προς καταφυγιο Ζολωτα αρχικα καιστη συνεχεια στο κεντρικο σταθμο Πριονια στο 57.6 (58.7 με το ρολοι μου) οπου συνανταω το συζυγο και μου δινει δυναμη για τα τελευταια 13 χλμ μεσα στο φαραγγι του Ενιπεα. Αφιξη στα Πριονια σε 17.50, 1.10 λεπτα πριν το κλεισιμο του σταθμου. Εχω μπροστα μου 4.10 λεπτα για τη συμπληρωση των 22 ωρων σε μια διαδρομη που περυσι την εκανα σε 2.20. Περυσι ομως δεν ειχα 59 χλμ και 5000 υψομετρικα στην πλατη μου …

Και ξεκιναει το τελευταιο κομματι μεσα στο φαραγγι του Ενιπεα με απιστευτη προσπαθεια να μπορεσω να τρεξω στα κατηφορικα κομματια, δεν εχω δυναμεις ομως. Για καλη μου τυχη με φτανουν 2 παιδια και μου δινουν ρυθμο, τους ακολουθω, ειναι κι εκεινοι κουρασμενοι, τραβαει ο ενας τον αλλον και βημα βημα φτανουμε Λιτοχωρο και τερματιζουμε σε 21.37 εχοντας κανει 71.8χλμ και 5660 υψομετρικα. Ευτυχως ειμαι καλα, δεν ποναω πουθενα, μενω ορθια στον τερματισμο και βγαζω φωτο, θελω να το χαρω λιγο ακομη.

Ειμαι πολυ χαρουμενη, κουραστηκα και πιεστηκα παρα πολυ, εξαντλησα τα ορια μου, ισως υπερτιμησα τις δυναμεις μου στην ανηφορα που πιστευα οτι θα τη βγαλω αλωβητη, αλλα δεν υπολογισα την απειρια μου σε αγωνες ουλτρα, την ελλειψη υπνου που παροτι δε νυσταξα ουτε στιγμη σιγουρα προσθεσε εξτρα κουραση στο ηδη κουρασμενο σωμα μου, και την πτωση του αιματοκριτη που παροτι ειχε ανεβει τις μερες πριν τον αγωνα, με πηγε πισω σε προπονησεις και αντοχη. Η επομενη μερα με βρηκε να σκεφτομαι τι πηγε λαθος και τι θα μπορουσα να κανω διαφορετικα του χρονου και ταυτοχρονα να ψαχνω το καλενταρι γλυκοκοιταζοντας αγωνες με τριψηφια χλμ (το “δεν το ξανακανω” της προηγουμενης ημερας).

Ισως βιαστηκα να μπω στο χωρο των υπεραποστασεων ειδικα σε αγωνες βουνου, αλλα η ασφαλτος δε με τραβαει καθολου πλεον και ο συγκεκριμενος αγωνας μου ειχε κανει κλικ απο περυσι οποτε δεν ηθελα να περιμενω. Σιγουρα οι σφαλιαρες που εφαγα στη διαδρομη με εκαναν πιο σοφη και στο μελλον θα ξερω πως να αντιμετωπισω αναλογες προκλησεις. Ευτυχως ολα καλα, ξεκουραση τωρα και νεοι στοχοι για το μελλον.

[StefanosM]

Συγχαρητήρια, Elda!
Καλή ξεκούραση!

[Alkis]

Θερμά συγχαρητήρια!
Μπράβο Μαρία!!

[Kostakos]

Ένα μεγάλο μπράβο από εμένα!!!!!!!

[Παναγιώτης Βελισαράκος]

Θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που το κάνουν όλο αυτό που περιέγραψες Elda — και χαίρομαι που δεν έχω κολλήσει αυτό το «μικρόβιο»! Respect!

[Panos Geos]

Διάβασα την περιγραφή σου και ένιωσα σαν να τρέχω τη διαδρομή μαζί σου. Είσαι η ζωντανή απόδειξη πως τα όρια υπάρχουν μόνο για να ξεπερνιούνται. Πολλά συγχαρητήρια!!

[Elda]

Ευχαριστω πολυ παιδια, καλα να μαστε ολοι μας να κανουμε αυτα που αγαπαμε!

@pvgr χαχα εχεις απολυτο δικιο, ειναι κολλητικο το μικροβιο, κι εμενα οι κακες παρεες με καταστρεψανε και οι περιγραφες που διαβαζα απο τετοιους αγωνες! Να σκεφτεις τα πρωτα χρονια που ετρεχα ελεγα εγω 2 πραγματα δε θα κανω ποτε στο τρεξιμο, βουνο και υπεραποστασεις, παρτα τωρα 2 σε 1 να προσεχεις τι δηλωνεις!

[Nikos Pilikas]

@elda Πολλά μπράβο κι από εδώ, Μαρία! Μεγάλη εμπειρία και παρακαταθήκη για την συνέχεια.
Κι ευχαριστούμε και για την περιγραφή. Παλαιότερα γραφόντουσαν πολλά τέτοια σεντόνια στα φόρουμ (θα το θυμάσαι), πλέον όχι. Μου έχουν λείψει.

[p.m.]

Πω πω Elda τί εξαιρετικη περιγραφη ηταν αυτη !!
Συγχαρητηρια για τον αθλο !!

[Vasilis]

@elda σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες την εμπειρία σου μαζί μας. Η αλήθεια είναι πως τέτοιες ιστορίες λείπουν από τον forum. Συγχαρητήρια για την επίτευξη του στόχου σου.

[Συντάκτης]

Δημοσιεύσεις