dpkouk

Πολυ σημαντικη παραμετρος, σας το λεω εχοντας νιωσει στο πετσι μου και τις δυο οψεις του νομισματος. Το μυαλο παιζει πολλα παιχνιδια, με θετικη σκεψη απλα πετας, με αρνητικη, αστα να πανε

Εμένα μονίμως, αυτή η φωνή με επηρεάζει αρνητικά. Για παράδειγμα

όταν τρέχω 400άρια μου λέει συνεχώς, “πήγαινε πιο αργά, θα σκάσεις”
όταν τρέχω 1000άρια μου λέει συνεχώς, “2μιση γύρο,ι ακόμα και αν τους καταφέρεις σίγουρα το διάλειμμα που έχεις μετά δεν θα είναι αρκετό να ξεκουραστείς”
όταν τρέχω 2000άρια μου λέει συνεχώς, “400Χ5=2000μέτρα, καλά άστο, 5 γύροι είναι ατελείωτοι”
όταν τρέχω 5000 μου λέει συνεχώς, “δεν θα καταφέρεις ποτέ να σπάσεις το όποιο ρεκόρ έχεις κάνει ως τώρα, χώρια που σε βλέπω να πηγαίνεις για καμιά ανακοπή καρδιάς! ”
όταν τρέχω 10000+ easy μου λέει συνεχώς, “10 χιλιόμετρα???? μέχρι να τελειώσεις μπορεί να έχουμε βγει και από το μνημόνιο. κάψε 2-3 χιλιόμετρα και άντε σπίτι ”
όταν τρέχω 10000 race μου λέει συνεχώς, “φιλαράκο, δεν το χεις…. τι ζορίζεσαι και ιδρώνεις και στεναχωριέσαι? τα πόδια σου δεν, η καρδιά σου δεν, το μυαλό σου δεν…ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ”

Όπως καταλαβαίνεται εγώ δεν βγαίνω για τρέξιμο, ….σε πόλεμο πάω!!!

@roberto4carlos σε αυτα ακριβώς που επισημαίνεις καλό είναι να φτιάξεις μερικές θετικές φράσεις οι οποίες με σχετική προπόνηση θα σε βοηθήσουν να αναστρέψεις τις αρνητικές σκέψεις που αναφέρεις. Για παράδειγμα στο σε γρήγορα κομμάτια λέγε “Υπομόνη, μπορείς να αντέξεις” .Ηχογράφησε άμα θές σύντομες αυτοεπιβεβαιωτικές ατάκες σαν αυτή που ανέφερα και μόλις αναγνωρίσεις την αρνητική σκέψη πάτα το play και δωσ’ της να καταλάβει! Θέλει όπως ανφέρω και στο άρθρο προπόνηση οργανωμένη και συνεπή. Το κόλπο είναι να αποκτήσεις ενημερώτητα για το πότε αρχίζουν να ξεκινάνε οι αυτόματες αρνητικές σκέψεις. Καλή επιτυχία!

@tazi εσύ εντάξει και βαρίδια να έχεις στο μυαλό, πετάς στο σώμα δεν έχεις ανάγκη!! Πέραν της πλάκας όντως είναι πολύ σημαντικό για οποιοδήποτε επίπεδο και δυνατότητα δρομική. Αν κυριαρχήσει κάποιος αθλητής-αθλούμενος σε αυτό, προχωράει επίπεδο ή ξεπερνάει πιθανά plateaux απόδοσης.

Θα σας πω ενα πολυ χαρακτηριστικο παραδειγμα που μου ετυχε περσι. Ηταν λιγο πριν τον μαραθωνιο της Θεσσαλονικης. Ειχα εκεινη τη μερα ενα χαρντ φαρτλεκ. Καμια, σαρανταρια λεπτα με εναλλαγες αργου γρηγορου τρεξιματος με το υψηλης εντασης να υπερτερει. Ξεκιναω το πρωι με βαρια καρδια και ιδιαιτερα ακεφος. Κανω ενα χιλιαρι στο 440 και ενιωθα ρακος, διαθεση μηδεν, καλα λεω, ετσι θα παω να σπασω το τριωρο σε δυο εβδομαδες… και σταματαω.
Το απογευμα της ιδιας μερας, αφου αφησα τα παιδια για προπονηση και ενω στο μεταξυ μου ειχε συμβει κατι πολυ ευχαριστο ξεκιναω το φαρτλεκ. Με το που πηγαινα να ριξω ρυθμο, πανω απο 420 δηλαδη ενιωθα οτι περπαταγα. Το αποτελεσμα ηταν να κανω ενα δυνατο δεκαρι μεσα στους δρομους τη φιλοθεης, λιγο πανω απο 39, πιανοντας μονο το 85% των μεγιστων παλμων μου. Μετα απο αυτη τη προπονηση ενιωσα τετοια χαρα και αυτοπεποιθηση που με πηγε τρενο μεχρι το μαραθωνιο, οπου παλι με πολυ καλη ψυχολογια εσπασα πανηγυρικα το τριωρο, τρεχοντας σχεδον αβιαστα σε ρυθμο 6 δευτερολεπτα πιο κατω απο τον επιδιωκομενο και τερματιζοντας τον πιο ομορφο και ξεκουραστο μου μαραθωνιο, οσο και αν αυτο ακουγεται περιεργο Τι σου ειναι το ρημαδι το μυαλο…. Σε ολη τη διαρκεια του αγωνα ετρεχα γνωριζοντας οτι εγω ελεγχω το ρυθμο μου και οχι αυτος εμενα, δε κυνηγουσα και δε φοβομουνα, ετρεχα οπως ηθελα οριζοντας σχεδον σε καθε στιγμη το τι κανω πως το κανω και γιατι το κανω. Το μυαλο ηταν συμμαχος, καταπληκτικη αιαθηση.