Δραστηριότητα

  • Ο/η Echetlos έγραψε ένα νέο άρθρο, Υπεραποστάσεις και υγεία πριν από 3 έτη, 8 μήνες

    Για κάποιους τα 42.195 δεν είναι αρκετά.
    Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι δρομείς αποφασίζουν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε αγώνες υπεραποστάσεων, οι οποίοι πολλές φορές φτάνουν τα διπλάσια, τρι […]

    • Μετά κ από αυτό δεν έχεις καμιά δικαιολογία!
      (Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη!!!)

    • @big-blue Εννοείται, το συζητάς… ήδη σήμερα το πρώτο κομμάτι της προπόνησης, ήταν 1600άρι!!! Φορούσα και backpack υδροδοσίας.
      (και λογικά θα δείξει ακόμη πιο ενδιαφέροντα ευρήματα στην εξέλιξή της)

    • Με ΗΟΚΑ να υποθεσω τα 1600αρια, ετσι Νικ; Ενδιαφερουσα μελετη, ειδικα το τι ειναι αυτο που παρακινει για μια τετοια δοκιμασια θα ηθελα πολυ να το μαθω. Ποσο μαλλον τι σε κραταει προκειμενου να προπονηθεις για κατι τετοιο, εδω 25+ εχεις και λες ωχ αμαν….

    • Τα 1600αρια μετά από 45’easy?

      Νικ εγκεφαλικά “τρέχεις” εκεί, δε έχει καμία σχέση με την προπόνηση που έχουμε στο μυαλό μας. Εξάλλου δεν υπαρχουν κ standards

    • Ωραίο το άρθρο. Με ενδιαφέρον αναμένονται περισσότερα ευρήματα της έρευνας. Σημειώνεται πάντως ότι αναφέρεται στις Η.Π.Α. όπου αρκετά μεγάλος αριθμός των ultra συνηθίζεται να είναι σε χώμα ή trail, κι άρα δυσκολότερα και πιο επικίνδυνα σε γενικές γραμμές σε σχέση με την Ελλάδα. Ενα δευτερο σημείο αφορά τη φραση “ακραίο επίπεδο άσκησης”. Σίγουρα οι υπεραποστάσεις απαιτούν περισσότερες ώρες προπόνησης από ένα μέσο ή “χαλαρό” μαραθωνοδρόμο, αλλά αυτό επιτυγχανεται κυρίως μέσω του long run. Τέλος, οι κάπως πιο περπατημένοι υπερμαραθωνοδρόμοι, εχοντας ξεπεράσει την αρχική ανασφάλεια, μπορούν να υποστηρίζουν -τουλαχιστον με στοχο τον απλο τερματισμο- αγωνες μεγάλων αποστασεων, εκτελωντας σχεδόν φυσιολογικούς προπονητικούς όγκους.
      Π.χ. προσφατα μιλαγα με φιλο που μεσα στο 2017 έχει κανει 50αρι, 70αρι, 80αρι και 100αρι (300κμ συνολικα). Ισχυριστηκε οτι στα τελη Ιουλίου συμπλήρωσε τα 700km και πιστευε οτι για πρώτη του φορά θα ξεπερναγε τα 1000 km σε μια χρονια!!

    • @aroulio Σωστές παρατηρήσεις, Άρη.
      Αυτό που λες περί χώματος, αιτιολογεί και το μικρό ποσοστό stress fractures, μιας και η καταπόνηση στο μαλακό έδαφος είναι σαφώς λιγότερη σε σχέση με την άσφαλτο.

    • καλησπερα σε ολους…νικο μια ενδιαφερουσα παραμετρος στην ολη ερευνα θα ηταν το ψυχολογικο καψιμο, ενας υπουλος ‘τραυματισμος’ στις υπεραποστασεις (κι οχι μονο…) και μεθοδοι να τον ξεπερασεις…συνεχιστε ετσι παιδες..

    • @dpkouk πες πως ήδη στο έχω ετοιμάσει το αρθράκι! Hugs and kisses από μια παλιά αγάπη!

    • @dpkouk Καλώς τον Μητσάρα! 🙂
      Σωστό αυτό που επισημαίνεις, πολύ σωστό…
      Το θέμα είναι πως γι’ αυτή την παράμετρο, ο πλέον αρμόδιος και κατάλληλος να μιλήσει είναι ο ίδιος ο δρομέας, νομίζω.
      Ποιες έρευνες και ποιοι επιστήμονες…
      (Αν δεν το κατάλαβες, πάσα σου έδωσα! 😀 )

    • @ioannis_vlontakis τρεεεεελο μου αγορι μου λειψες…περιμενωωωωωω

      εγω πχ καηκα περσι ψυχολογικα κ κατεβασα ταχυτητες νικο…οταν παψεις να γουσταρεις και γινεται πειθαναγκασμος, καλο ειναι να αποσυρεσαι και η ψυχουλα σου θα σου πει αν και ποτε θα ξαναγυρισεις…αυτο με μια κουβεντα…ειμαι σε φαση επιστροφης στη λογικη ενος ερωτευμενου που κανει επανεκκινηση θελοντας να θυμηθει τον πρωτο καιρο ενος δυνατου παλιου ερωτα…