Κατά αρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο @tazi για το καλωσόρισμα του στην όμορφη δρομική παρέα του site. Ξεκίνησα το τρέξιμο το 2011 ως αγχολυτικό και εκτόνωση από την πίεση της δουλείας της οικογένειας και της προσωπικής εμφάνισης (είχα παχύνει υπερβολικά). Μιας και αναφερόμαστε σε χρόνους να πω ότι έτρεξα το πρώτο μου δεκάρι στα πλαίσια του Μαραθωνίου της Αθήνας σε 54’:19”. Τα επόμενα τρία χρόνια έτρεξα την Κλασική διαδρομή στους παρακάτω χρόνους:
2012: 3:31
2013: 3:11
2014: 2:59
Ακολούθησε η Θεσσαλονίκη σε 2:58 η Κωνσταντινούπολη σε 2:56, Dusseldorf σε 2:53 (Τραυματισμένος) και πριν λίγες ημέρες η Βαλένθια σε 2:48,42.
Η γνώμη μου είναι ότι η βελτίωση ενός ερασιτέχνη δρομέα δεν προέρχεται μόνο από την προπόνηση που κάνει. Προέρχεται και από την ποιότητα της ζωής του και την ψυχολογία του. Γενικότερα θα πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στην προπόνηση, την οικογένεια και την εργασία και το κοινωνικό περιβάλλον. Προσωπικά είμαι άνθρωπος ψυχολογίας και επηρεάζομαι πολύ από την καθημερινότητα. Έχει συμβεί πολλές φορές να πάω με βαριά καρδιά για προπόνηση μονό και μονό για να κάνω προπόνηση επειδή έχω κάποιο στόχο πχ να τρέξω στην Ισπανία και μια εύκολη δαλειματική να μη βγαίνει με τίποτα και το αντίθετο.
Τέλος επιτρέψτε μου να αναφέρω ότι η βελτίωση ενός ερασιτέχνη δρομέα έρχεται και τους ίδιους τους συναθλητές του. Πολλές φόρες ο ένας “τραβάει” τον άλλον σε μια προπόνηση και τον υποστηρίζει με μια καλή κουβέντα – παρότρυνση πριν έναν αγώνα. Προέρχεται και τώρα μέσα από το site που μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τις απόψεις μας για το άθλημα που τόσο πολύ αγαπάμε.
