Αρχική / Απόψεις / Γιατί δεν έχουμε δρομείς αποστάσεων – Το μέλλον του τρεξίματος: μια συζήτηση

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Απόψεις / Επιλεγμένα

Γιατί δεν έχουμε δρομείς αποστάσεων – Το μέλλον του τρεξίματος: μια συζήτηση

Γιατί δεν έχουμε δρομείς αποστάσεων – Το μέλλον του τρεξίματος: μια συζήτηση

Η διάδοση του τρεξίματος στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, δεν αποτυπώνεται μόνο από τους αριθμούς συμμετοχών του κλασικού Μαραθωνίου και του Ημιμαραθωνίου της Αθήνας αλλά κι από το πλήθος των αγώνων που διοργανώνονται πια σε πολλές πόλεις καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Το ορεινό τρέξιμο, τα παραπλήσια επαγγέλματα που γνωρίζουν άνθιση, η εμφάνιση δρομέων σε πάρκα, χώρους άθλησης, γνωστές διαδρομές, οι συζητήσεις και η αναζήτηση πληροφοριών και εμπειριών σε φόρουμ του διαδικτύου συνηγορούν εύκολα σε αυτό.

Παρ’ όλα αυτά, όταν κοιτάξουμε στο αγωνιστικό μέρος των αποστάσεων αντοχής, θα δούμε την απουσία επιδόσεων που πλησιάζουν αυτές των παρελθόντων χρόνων και τα γνωστά απαρχαιωμένα ρεκόρ, των οποίων οι κάτοχοι γίνονται ολοένα και περισσότερο άγνωστοι στις νέες γενιές.[3] Ακόμη χειρότερα; Το γεγονός ότι βιώνουμε πια την απουσία ακόμη και συμμετοχών στις μεγάλες διοργανώσεις.

Έτσι, παραμονές ή τις ημέρες διεξαγωγής μεγάλων γεγονότων του αθλητισμού, το ερώτημα θα επανέλθει κι αυτό αραχνιασμένο σαν τα παλιά ρεκόρ: τι άραγε φταίει που οι δρομείς αποστάσεων δεν είναι τόσο καλοί όσο στο παρελθόν;
Δεν δουλεύουν σωστά; Είναι τεμπέληδες; Δεν έχουμε ταλέντα; Δεν υπάρχουν καλοί προπονητές; Δεν υπάρχουν χρήματα; Δεν υπάρχει σχεδιασμός; Φταίει ο ΣΕΓΑΣ; Ή το χειρότερο σενάριο: όλα τα παραπάνω μαζί;

Να, οι εύκολες απαντήσεις που θα ακούσουμε  δίπλα μας, από τους φίλους μας, τους γνωστούς μας, από αυτούς από τους οποίους γνωρίσαμε τι είναι το τρέξιμο, από αυτούς με τους οποίους τρέχουμε ίσως καθημερινά μαζί και συμμετέχουμε σε αγώνες που επιβεβαιώνουν ότι το τρέξιμο ανθίζει και στη χώρα μας.
Απαντήσεις σε μια συζήτηση που  δυστυχώς επαναλαμβάνεται και  ξεχνιέται κι αυτή σαν τα ξεχασμένα ρεκόρ, μέχρι την επόμενη φορά.
Αναπόφευκτα, ίσως σκεφτούμε ότι το ερώτημα αυτό καθ’ αυτό, δεν είναι εξαρχής σωστό. Ίσως, τώρα πια, θα έπρεπε να ρωτήσουμε: ποιούς αφορά  αυτό το ερώτημα;

Αλλά πριν αποκαθηλώσουμε έτσι, ακόμη και το ίδιο μας το ερώτημα, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή που μας προσφέρει αυτός ο τελευταίος αφορισμός.

Η περίπτωση των Η.Π.Α.

Ναι, δεν είναι μυστικό, ούτε περίεργο, ότι το ερώτημα αυτό δεν αφορά μόνο εμάς αλλά και άλλες χώρες, ως επί το πλείστον του δυτικού κόσμου, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δεν μπορούν πια στους δρόμους αποστάσεων να συναγωνιστούν τους Αφρικάνους αθλητές.

Στην αναζήτηση όμως μιας απάντησης, ίσως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αρχίσουμε από το να δούμε πώς μία από όλες αυτές τις χώρες, οι Η.Π.Α., στην οποία τέθηκε  και αντιμετώπισε το ερώτημα, έφτασε στους Ολυμπιακούς του Ρίο (2016) να πάρει 7 μετάλλια, στις αποστάσεις από 800 μ και πάνω, την μεγαλύτερη της συγκομιδή από το 1912, όταν το 2012 είχαν μόλις 2.

Οι λόγοι αυτής της επιτυχίας σίγουρα ποικίλουν και σίγουρα τελεσίδικα είναι άγνωστοι.
Και στην πραγματικότητα δεν μας ενδιαφέρουν εδώ. (Άλλωστε κάποιος μπορεί να επικαλεστεί παράγοντες όπως η τύχη, η απουσία Ρώσων αθλητών ή ακόμη και η εύνοια προς αυτούς των ελεγκτικών μηχανισμών και της ΔΟΕ, με ότι συνεπάγεται αυτό…)

Αλλά πέρα από την καλή τύχη και τις εικασίες, αναμφισβήτητα υπήρξε σκληρή δουλειά, απίστευτο ταλέντο και μια συντονισμένη προσπάθεια από πλευράς των αμερικανών αξιωματούχων, προπονητών και αθλητών που πήραν την πρωτοβουλία και την απόφαση, μετά το Λονδίνο, να εργαστούν για τη μείωση του χάσματος από την κορυφή.

Τα κεφάλαια που διατέθηκαν, ο σωστός προγραμματισμός και σχεδιασμός – που περιελάμβανε ως και την αλλαγή της εποχής διεξαγωγής των Trials και την χρήση στρατιωτικής βάσης στη Βραζιλία για τη διαμονή και την προπόνηση των αθλητών την περίοδο των αγώνων, ήταν απλώς μόνο η αρχή, η βάση καθώς και το επιστέγασμα αυτής της προσπάθειας που αφορά το σύνολο των αθλημάτων του αμερικανικού αθλητισμού.

Περιορίζοντας το ερώτημα μας στην επιτυχία των αποστάσεων, ο πιο αρμόδιος να δώσει μια εξήγηση αυτής της συνειδητής επιδίωξης, είναι ίσως ο Vin Lananna, head coach of the U.S. track team (2011-2016) και σημερινός πρόεδρος της USATF – Αμερικάνικης Ομοσπονδίας Κλασσικού Αθλητισμού! [41] Ποιά είναι η γνώμη του;

«Το ’92, επιστρέφοντας από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, υπήρξε μια αίσθηση απελπισίας», λέει. «Οι δρομείς μας δεν φαινόταν να μπορούσαν να κάνουν κάτι. Θυμάμαι ότι οι αθλητές μας ήλπιζαν απλώς να είναι  στους κορυφαίους 15, ήλπιζαν  απλώς να φτάσουν στους τελικούς».

Vin Lananna, the former Oregon coach and president of TrackTown USA, and headcoach of the U.S. men’s track and field team during the 2016 Olympics in Rio De Janeiro.

«Νομίζω ότι αυτό που συνέβη τώρα είναι ότι έχουν υπάρξει όλες αυτές οι σπουδαίες ομάδες προπόνησης, η Alberto Salazar’s group (the Oregon Project), η Mark Rowland’s group (Oregon Track Club),  η Jerry Schumacher’s group([Bowerman Track Club), το Army group (η ομάδα από την οποία ήρθε στα 5,000m το αργυρό μετάλλιο του  Paul Chelimo). Χάρις σε αυτές υπάρχει μια αίσθηση ανανεωμένης πεποίθησης ότι μπορούμε να ανταγωνιστούμε οποιονδήποτε σε αυτό το επίπεδο και πιστεύω ότι οι αθλητές μας είναι έτοιμοι γι’ αυτό.» [1], [2]

Τρεις από τις ομάδες προπόνησης που αναφέρει ο Lananna, υποστηρίζονται οικονομικά από τη Nike. Το πιο σημαντικό από αυτά, το  Oregon Project, ξεκίνησε το 2002 με σκοπό «την επιστροφή των αμερικανικών αποστάσεων στην κορυφή, όπου ανήκει», σύμφωνα με το μότο του. Ανάμεσα στους αθλητές του, οι Centrowitz, Rupp και Mo Farah, ο γνωστός χρυσός Ολυμπιονίκης της Μεγάλης Βρετανίας (παρά την ιδρυτική του αρχή, για αποκλειστικά Αμερικανούς, το ρόστερ του περιλαμβάνει επίσης τον ιάπωνα Suguru Osako και τον Καναδό Cam Levins). Η βασική βάση προπόνησης της ομάδας είναι στο Jock Eden της Nike World Headquarters στο Beaverton του Όρεγκον, όπου οι αθλητές έχουν ως γνωστόν πρόσβαση σε υπερσύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις, υλικό αιχμής και υποστήριξη από προσωπικό, προπονητικής και ιατρικής, κορυφαίου επιπέδου. Κάτι που σίγουρα elite Αμερικανοί δρομείς στις προηγούμενες εποχές δεν είχαν, όπως και γενικότερα είχαν πολύ λιγότερους πόρους στη διάθεσή τους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η επιτυχία της Team USA στο Ρίο θα πρέπει να αποδίδεται αποκλειστικά σε αυτές τις ομάδες. Αλλά ένα ευνοϊκό περιβάλλον προπόνησης για τους αθλητές καθώς και ο εξασφαλισμένος βιοπορισμός σίγουρα βοηθάει να ανθίσει το ταλέντο.

Ένας τέτοιος αθλητής είναι ο Evan Jager. Αφού κέρδισε ένα ασημένιο μετάλλιο στα στήπλ, ο Jager, (ο οποίος  ανήκει στο Bowerman Track Club, μια ομάδα που επίσης εδρεύει στο HQ της Nike), έγραψε  στο Twitter: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξε πολλή σκληρή δουλειά αλλά το σύστημα υποστήριξής μου ήταν εκείνο που πραγματικά το έκανε αυτό να συμβεί. Η Nike με στήριξε οικονομικά από τότε που ήμουν 19, με τρόπο που μου επέτρεψε να ζήσω άνετα και να ανησυχώ μόνο για το τρέξιμό μου. Κάνω την καλύτερη προπόνηση στον κόσμο. Οι συναθλητές μου, στο παρελθόν και στο παρόν, με βοηθούν να βγαίνω και να πιέζομαι καθημερινά για να είμαι καλύτερος δρομέας». [48]
Τι άλλο να πούμε εμείς;

Είναι εύκολο να παραβλέψουμε την αναφορά του στους συναθλητές του (ένας από τους οποίους, ο Ryan Hill, μετά του Ολυμπιακούς στο Παρίσι, έτρεξε το τρίτο γρηγορότερο 3.000μ από έναν Αμερικανό). Αλλά, όπως χαρακτηριστικά λέει ο Lananna, στην συνέχεια των παραπάνω: «η σημασία της ύπαρξης καλών συναθλητών είναι ανεκτίμητη. Είναι ένας λόγος να πιστεύουμε ότι η ενθάρρυνση των κορυφαίων εθνικών μας ταλέντων να συνεργαστούν είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλίσουμε περισσότερα αποτελέσματα, όπως στο Ρίο». [1]

Το ίδιο λένε και οι Jenny Simpson και  Emma Coburn . «Νομίζω ότι είσαι πολύ καλύτερος  με τους συναθλητές σου παρά μόνος σου», δήλωσε η Simpson στο RunBlogRun.com. «Στο γήπεδο, μπορείτε να είστε πιο συνεπείς όταν δεν μεταφέρετε πάντα εσείς το φορτίο σε κάθε προπόνηση. Οι καλύτεροι δρομείς σπάνια εργάζονται μεμονωμένα και στην πραγματικότητα, η μοναχική προπόνηση μπορεί να ήταν μέρος του προβλήματος κατά τη διάρκεια των άγονων χρόνων των ΗΠΑ». [49], [50]

«Όταν εξετάζω ποια είναι η διαφορά από αυτό που έκανα και αυτό που φαίνεται να κάνει τώρα η Team USA, είναι ότι τώρα έχουν πολλούς αθλητές να κάνουν μαζί προπόνηση σε κάθε επίπεδο, σε σύγκριση με το παλαιότερο μοντέλο όπου προπονούμασταν μόνοι μας», λέει ο Bob Kempainen, ο οποίος δύο φορές εκπροσώπησε τις Ηνωμένες Πολιτείες στον Ολυμπιακό μαραθώνιο στα μέσα της δεκαετίας του ’90. «Στη δεκαετία του ’80 και του ’90 οι άνθρωποι θα πήγαιναν στο Boulder ή σε τόπους όπως αυτό, αλλά όλοι τους είχαν διαφορετικούς προπονητές και ήταν μόνοι τους». [1]

Μία από αυτές τις ομάδες, αυτή που αποκαλείται Army group, πρόκειται στην ουσία για 26 περίπου αθλητές που ανήκουν σε δυο προγράμματα, το American Distance Project (ADP) και το Armys World Class Athlete Program (WCAP), το οπίο έχει σαν έδρα του το Colorado Springs.

Η επιτυχία των ADP / WCAP έρχεται παρά το γεγονός ότι προσφέρει ελάχιστη υποστήριξη στους αθλητές του – καμία χορηγία σε επίπεδο ομίλου, καμία ατομική χορηγία (τα μέλη του WCAP πληρώνονται κανονικά από τον στρατό, έχοντας επίσης και τις αντίστοιχες υποχρεώσεις του Στρατού – 40 ώρες υποχρεωτικής υπηρεσίας), χωρίς στέγαση, χωρίς ειδικές ιατρικές ομάδες.

Ο προπονητής Scott Simmons  γράφει  τις προπονήσεις για όλη την ομάδα. Η φιλοσοφία του είναι αρκετά βασική: δύο κύριες, δύσκολες προπονήσεις και ένα long run ανά εβδομάδα. Προπονήσεις απλές που επανέρχονται σε τακτά χρονικά διαστήματα (πχ 25χ400, με ίσης ανταμοιβής διάλειμμα) αλλά σε ένα κύκλο επαναπροσδιορισμού. Καθώς γίνονται καλύτεροι οι αθλητές, οι χρόνοι γίνονται γρηγορότεροι και με μικρότερο διάλειμμα.

Αλλά γιατί ο  Simmons επέλεξε το Colorado Springs;
«Είναι σε υψόμετρο (δεν υπάρχει ανάγκη για ειδικά δωμάτια ή για ακριβά μακρινά ταξίδια), υπάρχει  μια πληθώρα μαλακών (χωμάτινων)  διαδρομών (εύκολές για το μυαλό και το σώμα) και ο εύκρατος καιρός  μας επιτρέπει την υπαίθρια προπόνηση όλο το χρόνο (χωρίς διάδρομους ή εσωτερικές εγκαταστάσεις). Κάνουν τα 20 μίλια μέχρι το Woodland σε υψόμετρο-9,000 έως 9,500 πόδια (2700-2900μ)”

Ο Simmons δεν υποστηρίζει τη προπόνηση με βάρη και γυμναστήρια. Δεν είναι οπαδός των gadgets και των συμπληρωμάτων (κανένας από την ομάδα του δεν έχει βρεθεί να έχει προβλήματα άσθματος ή θυρεοειδούς ούτε κανένας έχει ποτέ αιτηθεί οποιεσδήποτε Θεραπευτικής Απαλλαγής Χρήσης -μια απαλλαγή που επιτρέπει σε έναν αθλητή να χρησιμοποιήσει μια απαγορευμένη ουσία εάν είναι ιατρικά απαραίτητο-, συμπληρώνουμε εμείς για κάθε σύγκριση).

Μια μεγάλη συζήτηση υπάρχει για τον τρόπο επιλογής των αθλητών που συμμετέχουν σε αυτό το πρόγραμμα, κάτι που ίσως πρέπει να προσέξουμε κι εμείς ιδιαιτέρως. Ο Simmons είναι κατά των κινήτρων που δεν σχετίζονται με το τρέξιμο. Ψάχνει για ανθρώπους που θέλουν να τρέξουν επειδή αγαπούν το άθλημα. «Υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο από το να έρχεσαι σε αυτήν την ομάδα για την ευκαιρία να γίνεις  καλύτερος;»

Ούτε το NOP και το Bowerman TC, προσλαμβάνουν αθλητές παρέχοντας τους προνόμια επαγγελματικής εξασφάλισης. Η φιλοσοφία του Simmons να μην προσφέρει πολλά προνόμια προσέλκυσε δρομείς από δύο άκρα: όσους είχαν, για οποιονδήποτε λόγο, μέτριες επιδόσεις  στο κολλέγιο και δεν μπορούσαν να πάρουν χορηγίες αλλά και εκείνους που είχαν κάποια ρεκόρ αρκετά εντυπωσιακά ώστε να έχουν μεν μια σύμβαση εταιρίας υποδημάτων ώστε να είναι αυτάρκεις αλλά χωρίς κάποιο επαγγελματικό συμβόλαιο. Και παρ’ όλα αυτά υπάρχει μια εντυπωσιακή πρόοδος, όπως μπορείτε να διαβάσετε στην παρακάτω πηγή, για τους αθλητές που συμμετέχουν στο πρόγραμμα.  Οι δρομείς του WCAP, έχουν τον μισθό του Στρατού, την ασφάλιση υγείας, υλικό από τη Nike (μέχρι να υπογράψουν πρόσφατα ένα συμβόλαιο, ο Στρατός αγόραζε τα Nike singlets και έβαζε το λογότυπο του Στρατού μετά την αγορά) και κάποια έξοδα ταξιδίου. Αυτά είναι όλα τους τα προνόμια. [42]

Αλλά αυτό δεν είναι μια πρωτοτυπία μόνο αυτής ομάδας. Η διαμονή και η προπόνηση, όλων των παραπάνω ομάδων που αναφέραμε, γίνεται ή προσομοιάζει σε υψόμετρο ≥9000ft, δηλαδή άνω των 2700μέτρων!

Στο επίκεντρο της έρευνας και του σχεδιασμού που έγινε με σκοπό τη μείωση του χάσματος των αμερικάνων δρομέων από την κορυφή, υπήρξε και ο τρόπος βελτιστοποίησης της προπόνησης σε υψόμετρο, όχι σαν ένα νέο θέμα ή μια καινούργια ανακάλυψη αλλά σαν ένας παράγοντας που αναγνωρίστηκε ότι έχει τη μεγαλύτερη σημασία για καλύτερα αποτελέσματα.

Εκτός από τον Clayton Murphy, όλοι οι Αμερικανοί που πήραν μετάλλιο, καθώς και 17 άλλοι που έφτασαν στους τελικούς των αγώνων τους σε αποστάσεις 800 μέτρα και άνω, ζουν και προπονούνται σε υψόμετρο. Συμπεριλαμβάνουμε και  την Molly Huddle, η οποία κάνει περιόδους προπόνησης υψόμετρου στο Flagstaff της Αριζόνα και έκανε το αμερικανικό ρεκόρ στα 10.000 μέτρα με 30:13.17.

Η έμφαση στο υψόμετρο προϋπάρχει στην  αρχική ιδέα που είχαν οι προπονητές Bob Larsen και Joe Vigil όταν άρχισαν να φέρνουν ξανά κορυφαίους δρομείς στο Mammoth Lakes της Καλιφόρνιας, μετά από μια μακρά περίοδο απουσίας ταλέντων στις αποστάσεις. Αυτή η ομάδα παρήγαγε δύο ολυμπιακά μετάλλια μαραθωνίου το 2004, ασημένιο για τον Meb Keflezighi και χάλκινο για την Deena Kastor.
Ο ίδιος ο  Keflezighi, θεωρεί τον εαυτό του ως προϊόν αυτής της ανάπτυξης των αποστάσεων. «Τώρα έχουμε βάθος και σχεδιασμό, και  προσπαθούμε να είμαστε οι καλύτεροι που μπορούμε στον κόσμο», λέει χαρακτηριστικά για το πρόγραμμα στο οποίο ήταν μέλος.[13]

Με απλά λόγια, χωρίς να θέλουμε να επεκταθούμε και να γινόμαστε κουραστικοί, η προπόνηση στον λεπτό αέρα ενισχύει φυσικά (naturally) την παραγωγή ερυθροποιητίνης (EPO) του οργανισμού, η οποία αυξάνει τα ερυθρά αιμοσφαίρια που μεταφέρουν οξυγόνο στους μύες και μετατρέπουν την ενέργεια. Είναι ένας φυσικός και νόμιμος τρόπος ενίσχυσης της απόδοσης αλλά τα αποτελέσματα και τα οφέλη του είναι ιδιαίτερα ξεχωριστά.

«Μετά το Λονδίνο, είδαμε ότι 10 αθλητές αποστάσεως τερμάτισαν στις θέσεις 4-8», δήλωσε ο Robert Chapman, αναπληρωτής διευθυντής της Sports & Science της USA Track & Field. «Εξετάσαμε πόσο χρειάζονται να βελτιωθούν για να μπουν στα μετάλλια; Οι αριθμοί έδειξαν ότι αυτοί οι δρομείς χρειάζονταν κατά μέσο όρο μια βελτίωση της απόδοσης τους κατά 0,52 % για να έχουν καλύτερη πιθανότητα να ανεβούν στο βάθρο στους Ολυμπιακούς του 2016. Τότε, μαζί με την Ολυμπιακή Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών εκπονήσαμε ένα πρόγραμμα και καλέσαμε τους προπονητές και τους αθλητές των κορυφαίων βαθμίδων να συμμετάσχουν». [52],  [39], [38], [40]

ROBERT CHAPMAN Associate Director of Sports Science and Medicine

«Δημιουργήσαμε ένα μοντέλο (έρευνας) για να μετρήσουμε τις αντιδράσεις των αθλητών σε υψόμετρο και από αυτό οι προπονητές τους θα μπορούσαν να σχεδιάσουν τα  προγράμματα τους», συνεχίζει ο Robert Chapman, «Με βάση τις πληροφορίες που θα μπορούσαμε να παράσχουμε, οι προπονητές θα μπορούσαν να πάρουν αποφάσεις όπως το πoιο πρέπει να είναι το υψόμετρο της προπόνησης, για πόσο καιρό, πότε να πηγαίνεις και πότε να αρχίζεις τον κύκλο προπόνησης σε υψόμετρο, ποιες προπονήσεις πρέπει να κάνεις σε υψόμετρο και πότε θα κατέβεις στο επίπεδο της θάλασσας για να αγωνιστείς». Ο Chapman σημειώνει ότι ο Jerry Schumacher, ο οποίος προπονεί τους επτά Ολυμπιονίκες από το Bowerman Track Club, και ο Mark Wetmore που προπονεί τις Simpson και Coburn, ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα και επένδυσαν στην πρωτοβουλία αυτή.

Η USATF παρείχε στήριξη σε εγκαταστάσεις στο Flagstaff και στο Park City της Γιούτα, όπου οι αθλητές συμφώνησαν να μετρήσουν τη συνολική μάζα αιμοσφαιρίνης τους στην αρχή και στο τέλος των περιόδων διαμονής τους (η Coburn και η Simpson ζουν ήδη μόνιμα  στην ορεινή πόλη Boulder στο Κολοράντο). Κι άλλες μεταβλητές επίσης, όπως η φερριτίνη, η πρωτεΐνη που αποθηκεύει τον σίδηρο, καθώς τα φυσιολογικά επίπεδα αυτής είναι σημαντικά επειδή εκείνοι με χαμηλή φερριτίνη τείνουν να μην παρουσιάζουν αύξηση της μάζας της αιμοσφαιρίνης σε υψόμετρο.

«Από όλα αυτά μπορέσαμε να υπολογίσουμε τις μεταβλητές με αρκετό μικρό σφάλμα», δήλωσε ο Chapman. «Αυτό το είδος προσοχής στη λεπτομέρεια αρχίζει να οδηγεί σε αυτά τα κλάσματα των κερδών απόδοσης.» [52]

(περισσότερα για τα θέματα αυτά, τι είναι η προπόνηση σε υψόμετρο, ποιά τα οφέλη της, την τεχνολογία και την φιλοσοφία της στα παρακάτω:  [43], [44], [45], [46], [47] , [51],[61], [62], [63], [64], [65]).

Η περίπτωση της Κένυας

Μήπως όμως άλλωστε, ακριβώς αυτά δεν γίνονται και στα προπονητικά κάμπς στην Κένυα;
Πουθενά αλλού τα πλεονεκτήματα μιας συγκέντρωσης υψηλού ταλέντου δεν είναι πιο εμφανή από όσο στην Κένυα, τη χώρα που παράγει την πλειοψηφία των πρωταθλητών αποστάσεων.

Αν οι εγκαταστάσεις της Nike στο Eugene είναι το στρατηγείο για τους καλύτερους δρομείς της  Αμερικής, το ισοδύναμο της Κένυας  είναι οι πόλεις μεγάλου υψομέτρου στην  Rift Valley, όπως το Eldoret και το «Home of Champions”, Iten.
Σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δρομείς επιλέγονται από όλη τη χώρα και από τους καλύτερους για να έρθουν στις άρτια εξοπλισμένες εγκαταστάσεις, το μεγάλο πλεονέκτημα των πόλεων αυτών, όπως το Iten, έγκειται στο ότι το παγκόσμιας κλάσης ταλέντο είναι τοπικό και άφθονο.

«Αυτό που γίνεται κυριολεκτικά κάθε μέρα στο Eldoret και το Iten, είναι ότι εκατό παιδιά έρχονται για να δουν πόσο καλά μπορούν να τρέξουν», λέει ο Larry Eder, εκδότης του RunBlogRun.com και πρώην πρόεδρος της Running Network LLC. «Εάν μπορείτε να εμφανιστείτε σε μια προπόνηση και να την κάνετε, τότε μπορείτε να έρθετε και την επόμενη ημέρα. Και αυτό είναι όλο. Και συμπληρώνει με νόημα: «Θέλω να πω, σκεφτείτε: ο 500ος μαραθωνοδρόμος στην Κένυα είναι περίπου ένας δρομέας του 2:15», λέει ο Eder.

Για να τα βάλουμε όλα αυτά σε μια  εικόνα, μπορεί κανείς να δει μια στατιστική από μια συνέντευξη του David Epstein (NPR –national public radio και συγγραφέα του βιβλίου The Sports Gene  [85], [86]). Επισημαίνει ότι όλοι οι πραγματικά καλοί δρομείς της Κένυας προέρχονται από τη φυλή Kalenjin, μια φυλή με πληθυσμό πέντε εκατομμυρίων. Ενώ υπάρχουν 17 Αμερικανοί στην ιστορία που έχουν σπάσει το εμπόδιο του 2:10 στο μαραθώνιο, υπήρχαν 32 Kalenjin που το έκαναν τον Οκτώβριο του 2011.[5]

Υπάρχουν πολλοί πιθανοί παράγοντες που θα μπορούσαν να εξηγήσουν αυτή την κυριαρχία των Κενυατών, όπως οι θεωρίες της γενετικής και οι ακόμα πιο νεφελώδεις θεωρίες που χρησιμοποιούν γεωγραφικά, πολιτισμικά, δημογραφικά και περιβαλλοντικά επιχειρήματα.
Παρά την άλλοτε κοινή «λαϊκή» διαδεδομένη γνώμη, που ξεκίνησε από μια έρευνα Δανών το 1990 που επανήλθε το 2000 [66], ότι δηλαδή γενετικά οι άνθρωποι αυτής της καταγωγής υπερέχουν και ότι η γέννηση σε υψόμετρο παίζει μεγάλο ρόλο, σήμερα πιστεύεται ότι καμία επιστημονική ένδειξη δεν έχει βρεθεί που να το υποστηρίζει αυτό. ( Όπως μπορείτε να διαβάσετε στην εργασία των Randall L. Wilber and Yannis P. Pitsiladis, 2012  για παράδειγμα και γενικότερα για το θέμα:[57],[58],[59], [60], [66])

Ίσως το πιο κρίσιμο, στη βάση της λογικής όσων εξετάζουμε, είναι ότι οι καλύτεροι Κενυάτες προπονούνται μαζί, σκληρά και σε υψόμετρο. Για παράδειγμα πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η σκληρή δουλειά  έγινε σε ένα λιτό σχεδόν γυμνό στίβο (;) στο Kaptagat της Κένυας, όπου από τον Ιανουάριο, μερικοί από τους καλύτερους δρομείς του κόσμου σκόπιμα έζησαν μαζί σαν νεοσύλλεκτοι για  μήνες.

Ο Eliud Kipchoge, νικητής του μαραθωνίου των ανδρών στο Ρίο, καθάριζε τουαλέτες. Ο Geoffrey Kipsang Kamworor, παγκόσμιος πρωταθλητής ημιμαραθωνίου, προετοίμαζε τα γεύματα. Αυτό που οι δρομείς δεν διέθεταν σε τεχνολογικά μέσα υπερκαλύφθηκε από την τεράστια συγκέντρωση του ταλέντου.
«Τους βοηθώ, με βοηθούν», δήλωσε ο Kipchoge στο Associated Press για τους συναδέλφους του. «Αυτό είναι αμοιβαίο ενδιαφέρον». [53], [54], [55], [56]

Ο Eliud Kipchoge, ενώ αλλάζει ρούχα μετά την πρωινή προπόνηση και ο Tareq Mubarak Taher, με τον οποίο μοιραζόταν το δωμάτιο και ο οποίος εκπροσωπεί το Bahrain!

Σε μια πρώτη ανάγνωση, το Kaptagat μπορεί να φαίνεται σαν κάτι άσχετο ή αντίθετο με αυτό του προγράμματος του Όρεγκον, όμως και τα δύο τηρούν την αρχή ότι το ταλέντο δημιουργεί και ενισχύει ταλέντο. Όσο η αμερικανική Ομοσπονδία αποστάσεων και οι εταιρικοί χορηγοί της συνεχίζουν να υποστηρίζουν αυτές τις ελίτ ομάδες που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια, είτε τις ομάδες της Nike είτε κλαμπ όπως το Brooks Beasts και Northern Arizona Elite, όλο και πιο ταλαντούχοι νέοι αθλητές θα ασχολούνται με  το άθλημα και οι ομάδες αυτές με τη σειρά τους θα αναλαμβάνουν να τους οδηγούν σε περισσότερες παγκόσμιες επιδόσεις. Και αυτό συμβαίνει ήδη.

Στην πιο πρόσφατη περίληψή της, η Εθνική Ομοσπονδία Κρατικών Γυμνασίων, National Federation of State High School Associations (NFHS), καταγράφει τα track and field ως το πιο δημοφιλές άθλημα μεταξύ κοριτσιών γυμνασίου και το δεύτερο πιο δημοφιλές μεταξύ των αγοριών μετά το ποδόσφαιρο. (Μέρος της εξήγησης φυσικά, έχει να κάνει και με το μέγεθος των ομάδων στίβου σε σχέση με, ας πούμε, το μπάσκετ). [9] , [10]

«Πράγματι, οι επιδόσεις των τελευταίων χρόνων το πιστοποιούν αυτό. Από τα εννέα  αγόρια γυμνασίων που έχουν σπάσει τα τέσσερα λεπτά στο μίλι,  τα πέντε το έκαναν  μετά  το 2011». Ακόμα περισσότερο, η Mary Cain λέει: «Το 2001, μόνο δύο κορίτσια έκαναν τα 1.600 κάτω από 4:50 και μόνο ένα έτρεξε ταχύτερα από 4:45. Πέρυσι, 46 κορίτσια έτρεξαν ταχύτερα από 4:50 και οκτώ έσπασαν το  4:45». [11]
Και αυτό είναι που δίνει και στους μεν και στους δε, την ελπίδα ότι θα υπάρχει συνέχεια.

Η περίπτωσή μας (;)

Ας συνοψίσουμε δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στις λέξεις μας: η σκληρή και επίπονη προπόνηση, η οποία προϋποθέτει αφοσίωση και οικονομική στήριξη, η ομαδική προπόνηση και ο καθημερινός συναγωνισμός, όπως και η προπόνηση σε υψόμετρο φαίνεται να είναι η συνταγή που οδηγεί, σε βάθος χρόνου, στην βελτίωση των δρομέων των αποστάσεων.

Αναζητώντας τα ίχνη αυτών των παραγόντων, στην δική μας αθλητική πραγματικότητα, θα διαπιστώσουμε πόσο καταδικασμένη είναι η πίστη και η τήρηση, έστω κι ενός από αυτούς τους παράγοντες, πόσο μάλλον όλων μαζί.

Αλλά παρόλα αυτά, δρομείς υπάρχουν κι εδώ.
Και απορρίπτοντας την επίκριση, ακολουθώντας τον αντίθετο δρόμο, θα διαπιστώσουμε ακόμα κι έτσι, πόσο σημαντικοί είναι οι παραπάνω παράγοντες, αν στοχαστούμε ποιοι είναι οι  επιτυχημένοι, για τα δεδομένα μας, δρομείς που έχουμε.

Είναι άραγε τυχαίο, ότι αυτοί (ακόμη και σε ερασιτεχνικό επίπεδο) είναι εκείνοι που έχουν την μέγιστη ηθική και οικονομική στήριξη κυρίως από το οικογενειακό τους περιβάλλον, ώστε να μπορούν να καταβάλλουν το μέγιστο των προσπαθειών τους σε αυτό που αγαπούν ή ότι είναι εκείνοι που έχουν βρει την χρυσή τομή, ανάμεσα στις επαγγελματικές και τις αθλητικές υποχρεώσεις; Ή μήπως πάλι είναι τυχαίο, ακόμη και σε ερασιτεχνικό επίπεδο, φίλοι και γνωστοί μας, ότι άλλοι πάλι που αφοσιώνονται σε αυτό που αγαπούν, στην σκληρή και επίπονη προπόνηση, μένουν πίσω τόσο από την πλευρά σπουδών ή επαγγελματικής αποκατάστασης, όσο και από την πλευρά των διαπροσωπικών σχέσεων;

Όπως ίσως δεν είναι τυχαίο, ότι πολλές φορές έχουν παρουσιάσει βελτίωση κυρίως αθλήτριες που έχουν την τύχη να προπονούνται σε γκρουπ με ισάξιους ή καλύτερούς τους άντρες αθλητές. Όσο για την προπόνηση σε υψόμετρο, αν ξεπεράσουμε τον πειρασμό να σχολιάσουμε ότι το προπονητικό κέντρο της Πάρνηθας σε λίγο θα το έχουν ξεχάσει ακόμη κι αυτοί που κάποτε βρέθηκαν εκεί, ακόμα και χωρίς τον λεπτομερή σχεδιασμό και την πολύμηνη διαμονή που περιγράφεται πιο πάνω, όσοι αθλητές και αθλήτριες έχουν καταφέρει έστω και για κάποιες εβδομάδες (και μάλιστα τις περισσότερες φορές με προσωπικά έξοδα) να την εφαρμόσουν, έχουν άμεσα αποτελέσματα. Στο παρελθόν είχαμε πολλές περιπτώσεις που αν και δεν έφεραν πανελλήνια ή ατομικά ρεκόρ, οι πρώτες κούρσες τους (κυρίως στις μέσες αποστάσεις και για τις γυναίκες πάλι) μετά από τέτοιες περιόδους προπόνησης είχαν φέρει χρόνους πολύ κοντά σε αυτούς.

Είναι όμως ο μοναδικός δρόμος αυτός ο δρόμος που περιγράφουμε;

Ίσως όχι… ίσως μάλιστα στο μέλλον προκύψουν νέα δεδομένα και νέες φιλοσοφίες που θα θέσουν στο περιθώριο όλα αυτά.

Για παράδειγμα, ένας άλλος δρόμος ίσως είναι αυτός που ακολουθείται από ελίτ αθλητές της Ευρώπης, οι οποίοι δεν τρέχουν σε ομαδικά προγράμματα αλλά μόνοι τους επιλέγουν την προετοιμασία τους και την πολύμηνη διαμονή τους σε αθλητικά  κέντρα που βρίσκονται σε υψόμετρο. Κι εδώ όμως πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτό δεν είναι κάτι τελείως διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα, καθώς κι αυτοί επιδιώκουν την ένταξη τους σε γκρουπ με αθλητές ισάξιους και καλύτερους τους, καθώς και την προπόνηση στο υψόμετρο.

Ακόμη κι αυτό όμως απαιτεί αφοσίωση και συνέπεια, ακλόνητη πίστη στο πλάνο, και βέβαια μια επαρκή οικονομική στήριξη για μεγάλο χρονικό διάστημα, κάτι που είναι έξω από τη λογική κάποιου σχεδιασμού μιας Ομοσπονδίας. Κάποιοι με δικά τους έξοδα τάσσονται σε αυτόν τον αγώνα. Αρκετοί περιγράφουν τις εμπειρίες τους. [27] Και σήμερα ίσως είναι κι αυτό πιο εύκολο από ότι στο παρελθόν. Χαρακτηριστικό αλλά και ακραίο, είναι το παράδειγμα των αδερφών Jake and Zane Robertson από την Ν.Ζηλανδία, που μια δεκαετία παραμονής τους στην Κένυα, τους έχει μετατρέψει σε ελίτ δρομείς. [13] Οι δυσκολίες που αντιμετώπισαν σίγουρα είναι αξιοσημείωτες και ένα τέτοιο παράδειγμα δεν μπορεί να έχει πολλούς μιμητές. Ένας συνεχής προσωπικός αγώνα προσαρμογής σε αυτόν τον τρόπο ζωής, όχι μόνο δεν είναι εύκολος αλλά πολλές φορές η προσήλωση και η εμμονή αυτών των αθλητών σε αυτό το σχεδιασμό, όπως και η ανάγκη για γρήγορα αποτελέσματα, ανοίγει αναπόφευκτα και την πόρτα του ντόπινγκ. Γερμανοί, Ισπανοί, Γάλλοι, Πορτογάλοι δρομείς αντοχής (αν εξαιρέσουμε τους Ρώσους που κατηγορούνται για συστηματικό ντόπινγκ)  τα τελευταία χρόνια έχουν δυστυχώς γίνει τέτοια παραδείγματα. [24], [19] , [21] (Αλλά αυτό το θέμα είναι από μόνο του μεγάλο για να μας απασχολήσει εδώ, καθώς και εντελώς λάθος να το προσεγγίσουμε από αυτό το σημείο. Αρκεί να αναφέρουμε την ανεπάρκεια των ελέγχων των ομοσπονδιών που χωρίς αναπτυξιακά προγράμματα αναζητούν επιτυχίες. [20] ).

Ένα τέτοιο μοντέλο πάλι, μπορεί να έχει τον χαρακτήρα της αναπτυξιακής στήριξης ή το χαρακτήρα  της παροχής κινήτρων… (Κι αυτή η πολιτική είναι αυτή που προκρίνεται από τα ευρωπαϊκά κράτη κυρίως, που υστερούν των ταλέντων της Κένυας και των οικονομικών πόρων των Η.Π.Α.).

Εύλογα, λοιπόν αυτό μας φέρνει μπροστά σε ένα νέο ερώτημα: άραγε πόσα χρήματα δαπανούνται για την ανάπτυξη των αποστάσεων;
Όλα δείχνουν λοιπόν σε μια κατεύθυνση: αυτό της Ομοσπονδίας.

Εδώ, δυστυχώς, κάποιο πρόγραμμα ανάπτυξης των αποστάσεων δεν φαίνεται να υπάρχει. Όπως ούτε και κάποιο πρόγραμμα ανίχνευσης ταλέντων. Ταλέντα όμως υπάρχουν κι αυτό το αποδεικνύουν οι επιτυχίες και οι παρουσίες σε διεθνείς αγώνες νέων και εφήβων.

Αυτοί οι ίδιοι, μεσήλικες προπονητές που κατηγορούνται για τις ξεπερασμένες αρχές και την παρατεταμένη παρουσία τους στο χώρο, είναι ίσως, μαζί με τον οικογενειακό παράγοντα. οι μοναδικοί που αγωνίζονται ακόμα να στρέψουν και να κρατήσουν τα νέα παιδιά στις αποστάσεις. Και σίγουρα κι αυτοί  έχουν μερίδιο στις επιτυχίες των νέων αθλητών.

Το πώς όμως αυτά τα νέα παιδιά θα μυηθούν στη σκληρή δουλειά, πώς θα βρουν κίνητρα να συνεχίσουν, πως θα συνεχίσουν να το κάνουν μέσα σε ένα κόσμο που συνεχώς αναπτύσσεται και απαιτεί ιδιαίτερη προσπάθεια από τους νέους για να βρουν την θέση τους σε αυτόν, δεν είναι κάτι που εξαρτάται μόνο από αυτούς.

Άραγε, λοιπόν, πόσα χρήματα δαπανούνται για τις  αποστάσεις, για τους δρομείς και τους προπονητές αποστάσεων;

Ο ΣΕΓΑΣ τα τελευταία χρόνια λαμβάνει επιχορηγήσεις του ύψους 2,8 -2,9 εκατομμυρίων όταν το 2010 αυτές έφταναν το 3,8… (Αναμφίβολα,
η εποχή των περικοπών δεν θα μπορούσε να αφήσει ανέγγιχτο και τον αθλητισμό).
Πολλά από αυτά τα χρήματα, με την μορφή της αξιολόγησης, διοχετεύονται στα σωματεία. Η αξιολόγηση αυτή γίνεται μέσω των διασυλλογικών πρωταθλημάτων.
Από τα 320 περίπου ενεργά σωματεία μόλις τα 20-30 διαθέτουν προπονητή αποστάσεων καθώς με τα άλματα και τις ρίψεις παίρνουν το 80% των βαθμών.

Ένας άλλος τρόπος στήριξης ενός αθλητή είναι η ένταξη του στον αναπτυξιακό σχεδιασμό. Φέτος, μόνο ένας αθλητής είναι των αποστάσεων [22], ενώ πολλές χρονιές δεν ήταν κανένας. Και βέβαια τα κριτήρια είναι τέτοια, στη λογική της ένταξης ως ανταμοιβή επιτυχιών που ειδικά για τους δρομείς είναι δύσκολο να υπηρετηθούν με συνέπεια. [23], [87]

Βέβαια, να σημειώσουμε ότι τα χρήματα και των αθλητών και των προπονητών σε καμία περίπτωση δεν εξασφαλίζουν κάποιον, πόσο μάλλον να υποστηρίξουν την αθλητική του καριέρα. Είναι απλώς ένα αναγκαίο βοήθημα. Άρα πόσο καλοί μπορεί να είναι στην δουλειά τους και οι μεν και οι δε; Πρόσθετα έσοδα για κάποιους αθλητές από κάποιους χορηγούς απαιτούν και την συμμετοχή τους σε τοπικούς λαϊκούς αγώνες. Πολλοί αθλητές δεν έχουν προπονητές, άλλοι έχουν το ίντερνετ και σε τυχόν τραυματισμό καλούνται μόνοι τους να ξεπεράσουν κάθε εμπόδιο.
Άραγε τελικά, πόσα χρήματα δαπανούνται για την ύπαρξη των αποστάσεων;

Η λογική αυτή των κινήτρων, του «φέρνεις επιτυχίες, έχεις οφέλη» όμως πάντοτε κυριαρχούσε στο ελληνικό αθλητισμό. Κι ίσως εκεί που δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός, αυτός να είναι ο μόνος σχεδιασμός….

Είναι γνωστή η συζήτηση για τα κίνητρα και τα προνόμια της εποχής των Ολυμπιακών Αγώνων που έφεραν τις όποιες επιτυχίες και φαίνεται ότι είναι πάντα επίκαιρη όταν μιλάμε για τον ελληνικό αθλητισμό. Σκεφτείτε όμως, δεν αδικούν τον εαυτό τους, ολυμπιονίκες και διοικητικοί ηγέτες, όταν εξαρτούν την επιτυχία και την συνέχιση της ύπαρξης του ελληνικού αθλητισμού από τον έναν και μοναδικό αυτό παράγοντα;[14],[15] Όταν μάλιστα, το πιο απλό, αυτό που υποστηρίζουμε σαν κίνητρο για να ασχοληθεί κάποιος με τον αθλητισμό, έχει αποδειχθεί στο πρόσφατο παρελθόν με την ίδια ευκολία, ως κίνητρο και για να απομακρυνθεί κάποιος με την επίτευξη του. Η αποψίλωση του ελληνικού στίβου δυστυχώς είναι πραγματικότητα και γίνεται σε μία νύχτα και όχι μόνο μια φορά. [83], [84], [89].. Κι ακόμα κι αν θέλουμε να συζητήσουμε σε αυτή λογική των κινήτρων, πάντοτε δεν θα μπορούμε να ξεφύγουμε του ερωτήματος: τελικά ποιές από αυτές τις επιτυχίες ήταν προϊόν ανάπτυξης και ποιές ευκαιριακές ή προϊόν εκμετάλλευσης επιτηδείων, όπως και τελικά τι είδους αθλητισμό θέλουμε; [16]

Αυτή η συζήτηση όμως μας σπρώχνει στο ύψος της ΓΓΑ και της πολιτικής ηγεσίας.
Το σύνολο των κρατικών επιχορηγήσεων φτάνει τα 16,685,000 ευρώ για το 2018 [18], όταν από το 2000 έως και το πρώτο τρίμηνο του 2008  έφτασαν το ποσό-ρεκόρ των 636.456.055 ευρώ. [17] Και μάλιστα με κριτήρια που περισσότερο παραπέμπουν στο είδος των σχέσεων της ηγεσίας κάθε ομοσπονδίας με τις εκάστοτε κυβερνήσεις και τους εκάστοτε υπουργούς, παρά στις επιτυχίες του κάθε αθλήματος.
Αν εξαρτήσουμε την ύπαρξη και την ανάπτυξη του αθλητισμού, σύμφωνα με τις επιταγές ενός δυτικού μοντέλου, από τα χρηματικά κεφάλαια που δαπανούνται για αυτόν τον σκοπό, αν μη τι άλλο, θα περιμέναμε μια καλύτερη μοίρα για τον αθλητισμό μας. Συμβαίνει;
Αν όχι, μήπως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τον σχεδιασμό, τη λογική, τις μεθόδους, τα θεμέλια του οικοδομήματος που έχουμε σήμερα κληρονομήσει;

Ο σχολικός αθλητισμός, το μάθημα της γυμναστικής-φυσικής αγωγής στα σχολεία, που είναι ίσως τα γεγονότα που φέρνουν για πρώτη φορά σε επαφή τα νέα παιδιά με τα αθλήματα και τους νέους δρομείς με το τρέξιμο, δεν θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν κάποτε με σοβαρότητα και να αναγνωριστεί τι πραγματικά έχει σημασία στη προπόνηση σε αυτές τις ηλικίες, από το να περνάμε σε μια στιγμή από την ανυποληψία, την αδιαφορία που μας διακατέχει για αυτή τη παράμετρο, στο ενθουσιασμό μιας προβεβλημένης εξαίρεσης; [25] ,[26]

Ο θεσμός των σωματειακών προπονητών που τόσο βοήθησε στην ανάπτυξη του στίβου τη δεκαετία του 80, δεν θα πρέπει να εξελιχθεί και να αναθεωρηθεί τώρα που φαίνεται ότι λόγω νέων καταστάσεων έχει οδηγηθεί σε τέλμα;
Όπως και τα διασυλλογικά πρωταθλήματα και ο σωματειακός αθλητισμός, δεν θα έπρεπε ίσως να μεταλλαχθούν κι ακόμη και να εξεταστεί η κατάργηση τους, όταν αποδεδειγμένα πια δεν εξυπηρετούν τους σκοπούς για τους οποίους συστάθηκαν;
Ίσως όμως πολύ απλά, πριν τα ερωτήματα, πριν τα χρήματα, για όλα αυτά απαιτείται ένας σχεδιασμός, ένα όραμα.

Κι όμως, κάποτε φαίνεται να υπήρχαν πολλά λεφτά. Χρήματα που μοιάζει να διατίθονταν χωρίς σχέδιο και χωρίς σκοπό. Ίσως είναι άδικο λοιπόν να κατηγορούμε τον ΣΕΓΑΣ όταν κι αυτός υπόκειται σε μια γενικότερη πολιτική.

Τελικά, αν κοιτάξουμε στο επίπεδο της ΓΓΑ, ποιοι διετέλεσαν γενικοί γραμματείς όλα αυτά τα χρόνια, ποιοί υφυπουργοί αθλητισμού και πολιτισμού, ίσως δούμε ότι οι περισσότεροι είναι πολιτικά πρόσωπα, που πήγαν σε αυτές τις θέσεις, πολλές φορές και χωρίς να είναι επιλογή τους, μόνο και μόνο για να συμμετέχουν σε κυβερνητική θέση.
Ίσως τελικά το ερώτημα μας να αφορά πολύ λιγότερους από ότι νομίζουμε…

Ίσως τελικά κι αυτό να είναι μια απάντηση: ότι βρέθηκαν στις κατάλληλες θέσεις, ακατάλληλοι άνθρωποι, άνθρωποι χωρίς κάποιο όραμα, άνθρωποι που μετέτρεψαν τα καθήκοντα και τις θέσεις σε απλούς τίτλους, σε επαγγέλματα. Πολύ χειρότερα, σε προσωπικά φέουδα και ευκαιρίες πολιτικής και κοινωνικής ανέλιξης και προβολής.

Αλλά από αυτήν την κριτική σε αυτή τη συζήτηση, αν θέλουμε να φτάσουμε μέχρι τέλους, δεν μπορούμε να αφήσουμε απ’ έξω την κοινωνία που τους εξέθρεψε, τους εαυτούς μας δηλαδή.
Ίσως, εκεί που περιμένουμε ηγεσίες και υπευθύνους να χαράσσουν πολιτική, αυτή η εικόνα απλώς καθρεφτίζει εμάς και την δική μας ανευθυνότητα. Μήπως, συνήθειες και πρακτικές της δικής μας ανεπάρκειας και έλλειψης δεν εξέθρεψαν ένα ολόκληρο σύστημα – κάτω από αυτές τις ηγεσίες- που στερείται οράματος για τον αθλητισμό; Κι επίσης, αποφεύγοντας τη γενίκευση, ένα σύστημα που ποτέ δεν το απασχόλησε (και στην ουσία, δεν μας απασχολεί επειδή άλλος είναι ο προσανατολισμός μας) το ερώτημα της προαγωγής του αθλητισμού, πόσο μάλλον τους ερωτήματος να βγάλει δρομείς. Ένα σύστημα που στο τέλος-τέλος, ίσως και να αποτέλεσε ή και ακόμη να αποτελεί,  τροχοπέδη σε αλλαγές, σε καλλιέργεια νέων ιδεών και πρακτικών, σε ασπασμό νέων προσώπων.

Ακόμα και σήμερα, όταν ταυτίζουμε την ανάπτυξη του αθλήματος με τον μαζικό αθλητισμό κι όταν θεωρούμε ότι η μεγάλη λαϊκή συμμετοχή στις γνωστές διοργανώσεις επιτυγχάνει αυτόν τον σκοπό και μάλιστα όταν εξηγούμε αυτή την αύξηση των συμμετοχών με την πετυχημένη πολιτική μας, είναι άραγε λογικό να ρωτούμε αν θέλουμε επιτυχημένους καλούς δρομείς αποστάσεων;

Κι ίσως τελικά πράγματι, όλη αυτή η συζήτηση είναι περιττή εάν δεν απαντήσουμε πρώτα το ερώτημα: ποιούς αφορά αυτό το ερώτημα;


Το μέλλον του τρεξίματος

Αναπόφευκτα, αυτό το ερώτημα μας, καθώς και οι δικές μας ευθύνες, υπευθύνων και ανεύθυνων, για την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα το τρέξιμο και ο αθλητισμός, μας κάνει να αναρωτιόμαστε για το ποιό είναι το μέλλον των δρόμων αποστάσεων;
Κι ακόμα, εντέλει, ποιο είναι το μέλλον του τρεξίματος;

Εδώ, δυστυχώς οι εικασίες μας δεν μπορούν να έχουν ισχύ.
Ακολουθώντας τον συνειρμό του στοχασμού μας, ακόμα κι όταν επιχειρούμε να προβλέψουμε το μέλλον των επιδόσεων ή την επιτυχία προγραμμάτων όπως το Breaking2 ή το Sub 2 Project [81], δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε τον απρόβλεπτο χαρακτήρα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των μετασχηματισμών των κοινωνικών τάσεων και δομών που πραγματοποιούμε.

Καθώς κι ότι οι σημερινές συνήθειες και αντιλήψεις που παγιώνουν ένα πλασματικά καθιερωμένο και διαδεδομένο τρόπο σχέσεων, θεσμών, ενεργημάτων και αναζητήσεων, έχουν πίσω τους μια ιστορία και ένα ακαθόριστο, για εμάς, παρόν, που θα επιβάλλουν κι ένα μέλλον, ίσως πέρα από τις προθέσεις μας.

Ο αθλητισμός, ως ατομική και συλλογική δραστηριότητα, πάντοτε ασκούσε και συνεχίζει να ασκεί σημαντικότατη επιρροή στην κοινωνία. Αυτό συμβαίνει διότι ο αθλητισμός, αφενός παραπέμπει στην ποιότητα ζωής των κοινωνών κι αφετέρου αποτελεί και ο ίδιος έναν πολύ έγκυρο δείκτη της.
Όσο η σκέψη αυτή είναι διαδεδομένη στις προηγμένες χώρες του πλανήτη μας, τόσο δεν είναι η προσέγγιση του αθλητισμού ως μηχανισμό κοινωνικοποίησης και κοινωνικής αναπαραγωγής, ως το μέσο της εξουσίας και των πολιτισμικών βιομηχανιών ως φορέων παραγωγής και επιβολής της μαζικής κουλτούρας και του θεάματος, για τη τελετουργία και τη συμβολική διαχείριση της κοινωνικής τάξης  και του κοινωνικού ανταγωνισμού, τη παραγωγή και επιτέλεση των ατομικών και συλλογικών ταυτοτήτων τη σωματική κουλτούρα και τη διαπραγμάτευση του εαυτού (Σχολή της Φραγκφούρτης).

Σήμερα, αποτέλεσμα της τεχνολογικής εξέλιξης και ευμάρειας είναι ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι να είναι σε θέση να συμμετέχουν σε δρώμενα των εμπορευματοποιημένων αθλημάτων, εξυπηρετώντας και με αυτό το τρόπο τους σκοπούς που μέχρι τώρα ενεργούσε μόνο η θέαση, είτε ως ένας μηχανισμός ιδεολογικής συναίνεσης στον καπιταλισμό και εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, είτε ως ένα πεδίο ενίσχυσης της οικονομικής μεγέθυνσης και επιδίωξης του καπιταλιστικού κέρδους. [34]

Τα αθλήματα στην σύγχρονη κοινωνία συγκροτήθηκαν ως ένα σύστημα παραγωγής υπηρεσιών για τον ελεύθερο χρόνο. Η πολιτική οικονομία των σπορ οργανώνεται μέσα από ένα σύστημα διακυβέρνησης.

Οι δε Ολυμπιακοί Αγώνες, αποτελούν ένα θεσμό που αξιοδοτείται θετικά, όχι μόνο από τις κυρίαρχες αλλά και από τις κυριαρχούμενες ομάδες, μολονότι οι τελευταίες κατά κανόνα έχουν την δυνατότητα μόνο μιας παθητικής παρακολούθησης από τους τηλεοπτικούς φακούς.[35] (Κι εδώ είναι χρήσιμο να θυμηθούμε κι εμείς τα χρόνια της διεκδίκησης της τέλεσης των αγώνων αυτών στη χώρα μας.)

Η ανάπτυξη και η δυναμική των σπορ-θεαμάτων έχουν ενισχύσει τις πρακτικές πειθαρχικοποίησης και κανονικοποίησης των σωμάτων, τις κυρίαρχες αναπαραστάσεις για τα ανδρικά και γυναικεία σώματα, τη διαμόρφωση τύπων αισθητικής που ανταποκρίνονται στις αγωνίες των πολιτών, στην κατασκευή επιθυμιών και ταυτοτήτων που εγκαθιδρύουν ιδιαίτερες συνθήκες στις έμφυλες επιλογές. Τα σπορ, συνδεδεμένα με ιδιαίτερους θεσμούς διακυβέρνησης, τον ιατρικό λόγο και τις αναπαραστάσεις των ΜΜΕ, παράγουν και θέτουν υπό επιτήρηση πολλαπλά σώματα (έμφυλα, ταξικά, φυλετικά, ετεροσεξουαλικά, πατριωτικά) και λειτουργούν ως ένας μηχανισμός βιο-εξουσίας που συμβάλλει στην παραγωγική ένταξη των σωμάτων στον σύγχρονο βιοπολιτικό καπιταλισμό. [36], [37] (Και πόσο, από αυτή τη σκοπιά, η εξουσία τους μοιάζει καθολική: ακόμα κι αυτοί που απέχουν ή αγνοούν τα σπορ, υπακούουν στις επιταγές τους.)

Σήμερα όμως, όσο ποτέ άλλοτε, τόσο η συμμετοχή μας στα εμπορευματοποιημένα αθλήματα, όσο και η παθητική θέαση μας, όσο κι αν είναι αλληλένδετα και αλληλοτροφοδοτούμενα, τόσο φαίνεται και να φτάνουν και σε ένα σημείο που το ένα δεν έχει ανάγκη το άλλο για να αναπτυχθεί περαιτέρω. (Για παράδειγμα, στο ποδόσφαιρο όλο και περισσότεροι που το παρακολουθούν δεν το εξασκούν, ενώ στο τρέξιμο όλο και περισσότεροι που συμμετέχουν δεν το παρακολουθούν.)

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες παίζουν μεγάλο ρόλο τόσο στην προώθηση, τη διάδοση και τη δημοφιλία ενός αθλήματος (όπως και από την άλλη τα δημοφιλή αθλήματα οφείλουν να είναι και ολυμπιακά!) κι αυτό γιατί σήμερα αυτοί οι αγώνες αναγνωρίζονται ως κορωνίδα εφαρμογής των μεθόδων και των πρακτικών των πολιτικοοικονομικών συστημάτων που έχουν κυριαρχήσει.

Αναπόφευκτα, για να εξειδικεύσουμε την αναζήτηση μας, το μέλλον του στίβου και του αγωνιστικού τρεξίματος είναι συνυφασμένο και με το μέλλον αυτών των αγώνων.

Στο παρελθόν, υπήρχαν οι εποχές που αυτοί οι αγώνες είχαν περιέλθει σε τέλμα και είτε με το έναν είτε με τον άλλον τρόπο, αναβαπτίστηκαν. Στις εποχές μας, το κόστος της διοργάνωσης τους και της ασφάλειάς τους (όπως και η προώθηση και η απαθής πρόσληψη τους από μια τεράστια καταναλωτική μάζα που έχει εκπαιδευθεί σε εύκολα και εφήμερα γεγονότα) τους καθιστούν και πάλι σε προβληματισμό. Ανεξάρτητα (ή και όχι) από το δικό τους μέλλον, επισφαλές είναι και το μέλλον σε αυτούς, κάποιων αγωνισμάτων.

Πριν από λίγα χρόνια οι τεχνικές επιτροπές του Ολυμπιακού Κινήματος είχαν προτείνει να αποκλειστεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες το άθλημα της πάλης και η πρόταση τους έφτασε να τεθεί σε ψηφοφορία. Η συνέχεια της συζήτησης, περιλάμβανε τα 10,000m, ένα αγώνισμα βάδην αντρών, τα 200μ, τη σφαίρα και το τριπλούν. [28]

Για του επόμενους Ολυμπιακούς του Τόκιο νέα αθλήματα όπως το σκέιτμπορντ, η αθλητική αναρρίχηση, το freestyle BMX για άνδρες και γυναίκες, έχουν πάρει την έγκριση.
«Θέλουμε η νεολαία να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Με τις πολλές επιλογές που έχουν οι νέοι σήμερα, δεν περιμένουμε να έρθουν αυτόματα κοντά μας. Πρέπει εμείς να πάμε σε εκείνους. Στο σύνολο τους τα πέντε αθλήματα είναι ένα καινοτόμος συνδυασμός για την καθιέρωση αθλημάτων που αφορούν τη νεολαία και είναι δημοφιλή στην Ιαπωνία και τα οποία θα προσθέσουν στην κληρονομιά των Αγώνων του Τόκιο», δήλωσε με νόημα ο πρόεδρος της ΔΟΕ, Τόμας Μπαχ. [29], [30]

Τα 10000μ τα τελευταία χρόνια όντως έχουν αναδειχθεί σε προβληματικά. Ολοένα και λιγότεροι τέτοιοι αγώνες βρίσκουν θέση σε  προγράμματα διεθνών meetings.
Κάποτε οι νέοι αθλητές και κυρίως οι Αφρικανοί, επιδίωκαν την καθιέρωση και την ανάδειξη τους σε αυτό το αγώνισμα, ενώ τώρα βλέπουμε ολοένα και περισσότερους σε ηλικίες 18-22 να κάνουν ντεμπούτο στον μαραθώνιο, καθώς εκεί σήμερα έχουν περισσότερες και καλύτερες ελπίδες ανάδειξης. [33] Μοιραία, στα 10000μ φαίνεται πόσο λείπει η φρεσκάδα και γενικότερα το σημερινό πρόβλημα των αποστάσεων.

Και οι καιροί, αναπόφευκτα, αφήνουν τη δική τους σφραγίδα. Αν κάποτε λέγαμε ότι ο ημιμαραθώνιος ήταν ο πιο δημοφιλής αγώνας, (κυρίως ως λαϊκός, μαζικός αγώνας) τώρα αυτό έχουν γίνει τα 5χλμ ή ακόμη και τα 3χλμ. (κυρίως ως λαϊκός, αλλά και σε διεθνές αγωνιστικό επίπεδο.) [ 32]

Το τρέξιμο σήμερα γίνεται ολοένα και περισσότερο ψηφιακό (μέσα κοινωνικής δικτύωσης, gadgets, κλπ) [31] και αν ακόμη η πιο δημοφιλής ηλικιακή ομάδα παραμένει η 24-44, βλέπουμε ότι ολοένα και περισσότεροι άνω των 50 υιοθετούν το εβδομαδιαίο τρέξιμο ως τρόπο ζωής. Αναμφίβολα, ένα ευρύ κοινό, το οποίο εξασκεί το τρέξιμο για διαφορετικούς λόγους από έναν αθλητή επιδόσεων, υπάρχει παράλληλα με το αγωνιστικό τρέξιμο.

Και πόσο χαρακτηριστικά αντικατοπτρίζονται όλα αυτά, με ιδιαίτερο τρόπο στο αγώνισμα του μαραθωνίου, όπου σήμερα, με τη μεγάλη συμμετοχή σε αυτό περισσότερο παρά πότε, φαίνεται πόσο διαφορετική σημασία μπορεί να έχει το ίδιο άθλημα για τους αθλητές που συμμετέχουν σε ένα αγώνα ανταγωνισμού και από την άλλη για τους απλούς δρομείς που φαίνεται περισσότερο να κάνουν ένα δικό τους προσωπικό ταξίδι αναζήτησης, έναν δικό τους προσωπικό αγώνα εξερεύνησης των ορίων τους.

Όταν φτάνουμε σε αυτό το σημείο, δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης τη σπουδαιότητα και την ιδιαιτερότητα που έχει η προπόνηση στους δρόμους αποστάσεων.
Η προπόνηση είναι η κατάσταση της ανοχής στο πόνο, την αγωνία, τις κακουχίες, τη σκληρή δουλειά. Κάτι που αποβάλλει ολοένα και περισσότερο ο δυτικός τρόπος ζωής.

Και όλες αυτές οι αλλαγές δεν αφήνουν φυσικά ανεπηρέαστους και τους πρωταγωνιστές.
Κάποτε, στα μέσα της δεκαετίας του πενήντα, όταν ο  Έμιλ Ζάτοπεκ έγραφε ιστορία, η Ουγγαρία ήταν η κυρίαρχη δύναμη στις αποστάσεις, κατέχοντας όλα τα παγκόσμια ρεκόρ από 1.500 μέτρα προς τα πάνω.

Πριν από αυτό, η Φινλανδία και η Σουηδία ήταν τα ισχυρότερα έθνη στον κόσμο σε αυτά τα αγωνίσματα. Ακολούθησαν δρομείς από την ΕΣΣΔ (Kuts και Bolotnikov) και οι Πολωνοί, κυρίως ο Krzyszkowiak. Σήμερα, αν εξαιρέσουμε για προφανείς λόγους τη Ρωσία, κανένας δρομέας από αυτά τα έθνη δεν είναι στους δρομείς παγκόσμιας κλάσης. Και για το περσινό έτος (2017) σε ολόκληρη την Ευρώπη, μόνο τέσσερις άντρες ήταν στους 50  κορυφαίους στα 5.000 μ., (9 στους 100!), ένας στα 10.000 μ.(!) (χρειάζεται να γράψουμε ότι αυτός ήταν ο Mo Farah; ) και ενας στον μαραθώνιο (2 στους 100!). Μια ανάλογη εικόνα έχουμε και για τις γυναίκες.

Κάποιος θα θυμηθεί ίσως την Paula Radcliffe ή την Sonia O’Sullivan και την Benita Johnson.[67], [68] Κι αυτό γιατί τα κάστρα των γυναικών έπεσαν τελευταία. Δεν αποδεικνύει αυτό ότι οι άνδρες απλά δεν προπονούνται αρκετά όσο οι Αφρικανοί; Και ότι και αυτοί, όπως και οι γυναίκες μπορούν, αρκεί να το θελήσουν και να προπονηθούν σκληρά και μεθοδικά για αυτό;

Όχι. Όχι, κατά την γνώμη μας. Αντιθέτως, το μόνο που δείχνει είναι ότι, για πολιτιστικούς λόγους, στο παρελθόν, μόνο μερικές αφρικανές γυναίκες μπορούσαν να αναπτύξουν το ταλέντο τους σε σύγκριση με χιλιάδες άνδρες και αγόρια στην Κένυα, την Αιθιοπία, το Μαρόκο και τη Νότια Αφρική. Μια κατάσταση που, παρότι σε πολλές χώρες, τοποθεσίες και φυλές, παραμένει προβληματική, είναι γεγονός ότι έχει αρχίσει να αλλάζει. (βλ. άρθρο για Tegla Louroupe [69] )
Και από την άλλη βέβαια, ολοένα και περισσότερες αφρικανικές χώρες ακολουθούν την ίδια πορεία. Η Ουγκάντα, η Ερυθραία και η Ρουάντα, έχουν αρχίσει σταθερά να κερδίζουν ομαδικά μετάλλια στο Παγκόσμιο Ανωμάλου και όχι μόνο.

Εν συντομία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το τρέξιμο είναι το άθλημα του φτωχού ανθρώπου, που χρειάζεται μόνο ταλέντο και σκληρή δουλειά. Η Αφρική έχει εκατομμύρια φτωχούς και πολλοί από αυτούς είναι πρόθυμοι να εργαστούν σκληρά επειδή δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Αντίθετα, οι νέοι άνδρες του Δυτικού κόσμου δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στα εύπορα αθλήματα, σκι, ιστιοπλοΐα, αυτοκινητιστικά αγωνίσματα, ποδηλασία, κωπηλασία, τρίαθλο και snowboarding.

Η πτώση της Βόρειας Ευρώπης στις αποστάσεις έχει τις ρίζες της στην ευημερία.
Κάποτε, οι αποστάσεις στηριζόντουσαν από τους συλλόγους των μεγάλων βιομηχανικών πόλεων, όπως για παράδειγμα το Gateshead, το Μάντσεστερ, το Λίβερπουλ, το Πόρτσμουθ, το Κόβεντρι, το Ντέρμπι, στην Μ. Βρεττανία που είχε παράδοση στις αποστάσεις και ανάλογα κατά περίπτωση και για άλλα βορειοευρωπαϊκά κράτη. Ήταν ένα άθλημα που κόστιζε πολύ λίγα αλλά έδινε την ευκαιρία στην επιτυχία. Οι εργάτες αυτοκινήτων του Coventry κέρδισαν μια στοίβα διεθνών μεταλλίων χάρη στις προσπάθειες του Βill Heatley, του Brian Kilby, του Bill Adcocks και του Dick Taylor, τώρα πια όμως, αυτή η προσπάθεια και η συμμετοχή στις αποστάσεις έχει χάσει την γοητεία της για τα νέα παιδιά αυτών των πόλεων.[70], [71], [72],[73], [74]

Το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι τρέχουν, έχει ελάχιστη ή καθόλου σχέση με την επιτυχία σε διεθνές αγωνιστικό επίπεδο, διότι τα κίνητρα δεν είναι τα ίδια. Ακριβώς όπως η Ουγκάντα ακολουθεί την ίδια πορεία με τους Κενυάτες, οι Βρετανοί ακολουθούν τον ίδιο δρόμο με τους Σουηδούς και τους Φιλανδούς. Δεν μπορούμε να κολυμπήσουμε ενάντια στην παλίρροια της ιστορίας. Έχουμε περισσότερα τρόφιμα, περισσότερο χρόνο αναψυχής, περισσότερα χρήματα, περισσότερες μηχανές και περισσότερη παχυσαρκία. Αλλά και περισσότερα βιβλία διατροφής, περισσότερες ντίσκο, περισσότερα γυμναστήρια, περισσότερους αθλητικούς επιστήμονες και περισσότερους συλλόγους αναψυχής.

Το τρέξιμο δεν είναι πλέον ένα άθλημα για εσωστρεφείς που θυσιάζονται πρόθυμα στη σκληρή προπόνηση. Αποτελεί μέρος της καταναλωτικής κοινωνίας, μια ψυχαγωγική δραστηριότητα που περιλαμβάνει λίγη εύκολη άσκηση, κοινωνική επαφή από τα μέσα δικτύωσης και φυσικά, μια αρκετά μεγάλη αγορά για τις γνωστές πολυεθνικές εταιρίες αθλητικών ειδών.[74]

Αυτό δεν σημαίνει ότι ποτέ ξανά δεν θα έχουμε καλούς δρομείς, απλά αυτοί πια θα είναι λίγοι και θα εμφανίζονται όλο και πιο σπάνια. Οι  ταλαντούχοι δρομείς των αποστάσεων θα έχουν σύμμαχο στη προσπάθεια τους την καλύτερη δυνατή επιστημονική υποστήριξη και φυσικά θα διαφημίζονται με το καλύτερο δυνατό τρόπο. Όπως βλέπουμε να συμβαίνει με τους σημερινούς σταρ των αγωνισμάτων.

Πώς μπορεί λοιπόν ένας δυτικός δρομέας να συναγωνιστεί έναν Αφρικανό; Η απάντηση ίσως έγκειται στην καλύτερη επιστήμη, και στην καλύτερη τεχνολογία αιχμής στην υπηρεσία ενός αθλητή. [79], [75], [76], [77], [78], [80]

Έχοντας αυτά κατά νου, ίσως μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τα παραδείγματα των Η.Π.Α. και της Κένυας, καθώς και τους λόγους που συνειδητά αυτές, άλλοτε ως συνέπεια κεντρικών αποφάσεων κι άλλοτε ατομικών που όμως βρίσκουν το κατάλληλο περιβάλλον ανταπόκρισης, έχουν καλλιεργήσει τους δρόμους αποστάσεων. Όπως και τους λόγους γιατί  κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό να το ακολουθήσουν οι ευρωπαϊκές χώρες.

Δεν πρέπει άραγε, αν μας απασχολεί αυτό το ερώτημα, να ρωτήσουμε λοιπόν πριν από όλα, αν είναι επιταγή των αναγκών των σύγχρονων κοινωνιών το αγωνιστικό τρέξιμο, οι καλοί δρομείς και οι καλές επιδόσεις σε αυτό;
Ή ακόμα περισσότερο, αν είναι άραγε επιταγή του σύγχρονου δυτικού τρόπου ζωής η ύπαρξη σήμερα πια, καλών δρομέων, καλών ριπτών, καλών αλτών;
Ίσως, αν το σκεφτούμε έτσι, το ερώτημα «ποιούς αφορά αυτό το ερώτημα”, τελικά είναι κάτι περισσότερο από μια ερώτηση.

 

Αλλά ας ξαναπιάσουμε το ερώτημα από εκεί που αρχίσαμε. Ο λόγος πλέον σε αυτούς που κατέθεσαν ψυχή και σώμα στις αποστάσεις.
Κι αυτό όχι σαν επίλογο αλλά μόνο ως πρόλογο στις δικές σας θέσεις και απόψεις.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΑΝΤΖΟΣ [3]
«Όχι, δεν είναι τεμπέληδες οι δρομείς. Και ταλέντα έχουμε, τα οποία όμως πρέπει να προσεχθούν για να μη χαθούν όπως άλλα. Ο ΣΕΓΑΣ απαιτεί υψηλές επιδόσεις για να μπει κάποιος στον σχεδιασμό. Για εμένα το πρόβλημα ξεκίνησε από την εποχή που ο ΣΕΓΑΣ, εδώ και χρόνια, σταμάτησε να παρέχει φαγητό και έδινε χρήματα για τη διατροφή των αθλητών. Τα χρήματα και δεν επαρκούν και δεν δίνονται σταθερά κάθε μήνα. Ο αθλητής των αποστάσεων πρέπει να τρώει πολύ και καλά, γιατί καταναλώνει πολλή ενέργεια. Τρώει περισσότερο κι από τους ρίπτες. Έτσι, οι αθλητές αναγκάζονται και να εργάζονται. Πώς θα κάνουν σκληρή προπόνηση; Όταν τρέχαμε εμείς, είχαμε λυμένα όλα τα προβλήματα. Ξενώνες, φαγητό, πλυντήριο για τα ρούχα μας. Στην εποχή μου βγήκαν σπουδαίοι δρομείς γιατί ήμασταν «παιδιά των ξενώνων του Καραϊσκάκη». Έχουμε μείνει και πίσω προπονητικά. Νομίζω ότι δεν υπάρχει και ενδιαφέρον για τις αποστάσεις, αφού παίρνουμε μετάλλια από άλλα αγωνίσματα. Πρέπει ο ΣΕΓΑΣ στους έξι πρώτους των πρωταθλημάτων ανώμαλου δρόμου όλων των κατηγοριών ηλικίας να παρέχει ύπνο και διατροφή. Έτσι, σε λίγα χρόνια θα έχουμε καλές αποστάσεις».

ΝΙΚΟΣ ΨΑΡΟΜΙΧΑΛΑΚΗΣ  [3]
«Εδώ και χρόνια δεν πάνε πολλά παιδιά στον στίβο και κυρίως στις αποστάσεις. Προτιμούν τις ταχύτητες και τ’ άλματα, γιατί νομίζουν ότι έχουν λιγότερη κούραση. Πιστεύουν ότι στις αποστάσεις θα κάνουν πενταπλάσια προπόνηση. Δεν ισχύει αυτό, αλλά δεν το ξέρουν. Επί πλέον, σε πολλές ομάδες κάθε γρήγορο και «στεγνό» παιδί, που είναι κατάλληλο για τους μεγάλους δρόμους, το στέλνουν στις ταχύτητες ή στ’ άλματα και στις αποστάσεις δεν έρχονται ταλέντα.

Ο ΣΕΓΑΣ βοηθάει. Πιστεύω, δε, ότι ο σχεδιασμός των τελευταίων ετών θα δώσει καρπούς γιατί περιέχει θετικά στοιχεία και κίνητρα. Χρειάζεται, όμως, πιο σκληρή δουλειά από όλους μας. Αθλητές και προπονητές».

Τον ρωτάμε αν οι σημερινοί δρομείς είναι τεμπέληδες, συγκρινόμενοι με τους παλαιούς. Μ’ ένα χαμόγελο αποφεύγει ν’ απαντήσει ευθέως.

«Μεγάλους δρομείς βγάλαμε επί της εποχής του Ιγκλόϊ (σ.σ.: του σπουδαίου Ούγγρου προπονητή, κυρίως της δεκαετίας του ’70). Έκανε πολύ σκληρή προπόνηση. Έχουν πέσει, πάντως, γενικά οι αποστάσεις στην Ευρώπη. Ίσως να φταίνε και οι κλιματολογικές συνθήκες. Οι αποστάσεις χρειάζονται σκυλίσια προπόνηση. Αλλά οι σημερινές συνθήκες ζωής δεν βοηθούν. Αν το παιδί εργάζεται, δεν μπορεί να κάνει τέλειο πρωταθλητισμό».

Οι αθλητές που προπονεί τώρα, δεν σημειώνουν τις επιδόσεις των παλαιότερων δρομέων του. Τι μπορεί να συμβαίνει;

«Τι να πω. Ο ίδιος προπονητής είμαι. Και πιο επιμορφωμένος. Ίσως φταίει ο τρόπος ζωής».

Και οι δύο τονίζουν πως είναι αναγκαίο να επαναλειτουργήσει το προπονητικό κέντρο της Πάρνηθας, που βρίσκεται σε υψόμετρο. Είναι, άλλωστε, κρίμα να υπάρχει στάδιο σε βουνό και οι αθλητές να πηγαίνουν αλλού και να ξοδεύει χρήματα ο ΣΕΓΑΣ.

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ [4]
«Το βασικό είναι πως οι Αφρικανοί και κυρίως οι Κενυάτες έχουν το σωματότυπο. Είναι ”στεγνά” παιδιά και έχουν ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Σε αντίθεση με τους Αιθίοπες που είναι περισσότερο δουλευταράδες, όπως και οι Μαροκινοί με τους Αλγερινούς. Στην Ευρώπη στο παρελθόν υπήρξαν μεγάλοι αθλητές των αποστάσεων, όμως η αλλαγή του κοινωνικού τρόπου ζωής εδώ έφερε ως αποτέλεσμα να μη βγαίνουν μαζικά πολλοί δυνατοί αθλητές στις αποστάσεις. Είναι λογικό να μην έχουν αντίπαλο όταν παράγουν τόσα ταλέντα και στην Ελλάδα, για παράδειγμα, βγαίνουν 10 αθλητές καλοί και στην πορεία σταματούν είτε γιατί δεν έχουν στήριξη είτε γιατί δεν θέλουν να ασχοληθούν. Είναι η αλυσίδα της ζωής των νέων στην Ευρώπη σε σχέση με αυτή των νέων στην Αφρική. Ακόμη και οι Γάλλοι φέρνουν αθλητές από την Αφρική και τους αλλάζουν υπηκοότητα για να έχουν καλούς αθλητές στις αποστάσεις. Εδώ κάποτε οι αθλητές ασχολούνταν με το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και το στίβο.

Τώρα, ειδικά από τη στιγμή που πήραμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, εξαπλώθηκαν σε όλα τα σπορ και ο στίβος έχασε αθλητές. Εκτός αυτού, τα πανεπιστήμια δεν λειτουργούν πάντα πρωινές ώρες και τα παιδιά έχουν φύγει από τα στάδια ή δεν προπονούνται όπως πρέπει γιατί πρέπει να παρακολουθούν φροντιστήρια» είπε.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΣΑΡΑΣΛΑΝΙΔΗΣ [90]
«Στο στίβο μέχρι πριν από δέκα χρόνια δεν πλήρωνε κανείς. Είχε αυτάρκεια με το σύστημα αξιολόγησης των σωματείων που έκανε ο ΣΕΓΑΣ, ο οποίος πληρώνει τους σωματειακούς προπονητές με βάση την κατάταξη των ομάδων. Αυτός ο θεσμός όμως πνέει τα λοίσθια και θα παρθούν κρίσιμες αποφάσεις στην καταστατική γενική συνέλευση του ΣΕΓΑΣ, με αφορμή της περικοπές στην κρατική επιχορήγηση. Υπάρχουν βίαιες περικοπές, όπως σε όλη την κοινωνία, αλλά ο ΣΕΓΑΣ πρέπει να διατηρήσει το θεσμό και να κόψει χρήματα απ’ αλλού. Αν δεν υπάρχουν οι σωματειακοί προπονητές, σε βάθος χρόνου, όχι μόνον ο Ηρακλής, όλα τα σωματεία θα σβήσουν. Οι προπονητές στις αγωνιστικές κατηγορίες πληρώνονται από τον ΣΕΓΑΣ, ενώ τα φυτώρια είναι αυτοχρηματοδοτούμενα. Είμαστε λοιπόν στον αέρα. Από το Σεπτέμβριο που ξεκίνησε η περίοδος είμαστε απλήρωτοι και δεν ξέρουμε αν θα μας προσλάβει ο ΣΕΓΑΣ. Δουλεύουμε όμως με μεράκι όσοι είμαστε εδώ.

Αν καταργηθεί ο θεσμός των σωματειακών προπονητών;

«Τότε θα πρέπει να πληρώνουν όλοι οι αθλητές, όπως γίνεται και στην κολύμβηση. Εκεί πληρώνουν και τη συμμετοχή τους στους αγώνες και τα έξοδα για τα ταξίδια. Ως τώρα στον ΣΕΓΑΣ το κρατούμε ως κοινωνική προσφορά. Ο θεσμός του σωματειακού προπονητή έχει ευτελιστεί. Παίρνουν 300 ευρώ το μήνα και είναι όλοι πτυχιούχοι ΤΕΦΑΑ. Είναι τραγικό. Αν κάνεις δέκα δουλειές για να επιβιώσεις, δε θα κάνεις καλά και τη δουλειά σου σαν προπονητής. Οι προπονήσεις είναι καθημερινές, πολλές φορές και διπλές σε προχωρημένους αθλητές και η δουλειά των δύο ωρών του προπονητή δεν είναι δουλειά γραφείου. Είναι εκπαίδευση. Όπως πηγαίνει ο καθηγητής στο σχολείο. Ο προπονητής εκπαιδεύει τους αθλητές να αναπτύξουν δεξιότητες αλλά και την προσωπικότητά τους.»

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΙΑΚΩΒΑΚΗΣ [82]
«Είναι χιλιάδες άνθρωποι. Μπορεί να το κάνουν για την υγεία τους, για ψυχολογικούς λόγους, γιατί τους αρέσει, γιατί είναι μόδα. Αυτή όμως είναι η μαγιά. Πρέπει η ομοσπονδία να πείσει τον γονέα που ασχολείται με το τρέξιμο να σπρώξει το παιδί του στον στίβο, να το κάνει να αγαπήσει τις αποστάσεις και την κούραση. Εάν στα επόμενα χρόνια η ομοσπονδία στίβου δεν βγάλει πέντε καλούς αθλητές μεγάλων αποστάσεων σημαίνει ότι θα έχει αποτύχει στον σχεδιασμό της» (2015) προσθέτει.

«Επειδή ο στίβος είναι μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας, έχω την αίσθηση ότι μετακινηθήκαμε λίγο προς την ελάσσονα προσπάθεια» λέει. «Μέσα στον στίβο υπάρχουν κάποια αγωνίσματα που είναι πιο δύσκολα από άλλα. Δεν έχουμε πλέον αρκετούς καλούς αθλητές σε αυτά. Δεν έχουμε, για παράδειγμα, κανένα δεκαθλητή. Τα καινούργια παιδιά που έρχονται στον στίβο φοβούνται τη δυσκολία της κούρασης. Νομίζω ότι αυτό πηγάζει από μια γενικότερη νοοτροπία στην κοινωνία. Φοβόμαστε τη μεγάλη προσπάθεια».

ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΑΣ [4]
«Το πρόβλημα είναι ότι έχει ανέβει πολύ το βιοτικό επίπεδο και ο τρόπος ζωής. Έχει αρχίσει να απομακρύνεται ο πρωταθλητισμός από τη σκληρή ζωή ενός αθλητή αποστάσεων. Πολλά παιδιά φεύγουν γιατί δεν υπάρχει η βάση να βγουν στην επιφάνεια. Στην Ευρώπη υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις όπως στην Ισπανία, αλλά δεν υπάρχει βάθος. Στην Ελλάδα υπάρχει άνθηση στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, αλλά όχι στον πρωταθλητισμό. Δεν έχουμε υποδομές και δεν υπάρχει θέληση να υποστηρίξει κανείς ένα παιδί να ξεκινήσει πρωταθλητισμό. Και δυστυχώς υπάρχει η λάθος φιλοσοφία ότι θα βγάλουν λεφτά από τον αθλητισμό, αλλιώς δεν τον ακολουθούν».

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ [88]
« Για να είσαι Μαραθωνοδρόμος πρέπει να θυσιάσεις την προσωπική σου ζωή. Όταν θέλεις να ασχοληθείς με το Μαραθώνιο δεν τον τρέχεις για πλάκα, χρειάζεσαι 3-4 προπονήσεις την εβδομάδα και όχι για μισή ωρίτσα. Ο πρωταθλητισμός θέλει θυσίες, διπλές αν όχι τριπλές προπονήσεις.

Για παράδειγμα, πρέπει στο μπάνιο να μην κάθεσαι στον ήλιο, ενώ βλέπεις τα άλλα αγωνίσματα, βλέπεις το καλοκαίρι πάνε Μύκονο και λένε ότι είμαστε αθλητές και γυμνάστριες. Αυτά είναι φρου-φρου κι αρώματα…  Πάνε όλοι και αντιγράφουν προγράμματα από το διαδίκτυο. Μα δεν είναι έτσι! Ο κάθε αθλητής πρέπει να κάνει ξεχωριστή προπόνηση. Βγάζουν ένα πρόγραμμα από το διαδίκτυο και το εκτελούν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παθαίνουν υπερκόπωση , να τραυματίζονται , δεν κάνουν τους χρόνους τους , βιάζονται και υπάρχουν και τα ατυχήματα ( μακριά από εμάς ) που φεύγουν από τη ζωή γιατί δεν προσέχουν με τις ιατρικές τους εξετάσεις. Ακούτε Μαραθώνιο της Αθήνας , ακούτε εκατομμύρια ευρώ … ρωτήστε αν υπάρχει ένας Έλληνας Μαραθωνοδρόμος, υπάρχει έστω ένας Έλληνας που να αντιπροσωπεύει την Ελλάδα στο Εξωτερικό;

Και αυτό γιατί, η πολιτεία δε δίνει καμία βοήθεια στους Έλληνες Μαραθωνοδρόμους. Τι είναι σε αυτούς τους 4-5 Μαραθωνοδρόμους να δώσει η πολιτεία 500 ευρώ για να καλύψει τη διατροφή τους .. Δεν το κάνουν!

Δεν υπάρχει εκπροσώπηση σε παγκόσμια πρωταθλήματα, σε καμία μεγάλη διοργάνωση. Θα μπορούσε να στείλει 2-3.»

ΣΠΥΡΟΣ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ [88]
«Τα νέα παιδιά δεν έχουν μάθει να γυμνάζονται, έχουν μάθει στα εύκολα. Ο  δρομέας μεγάλων αποστάσεων πρέπει να αφιερώσει πολύ χρόνο και πολύ πόνο και πολύ κόπο.

Εμείς μάθαμε τα νέα παιδιά να τα έχουν όλα. Ίσως κι αυτός είναι ένας λόγος.

Η επίδοση κάτω από τα 2 ώρες και 18 λεπτά είναι εύκολη επίδοση για κάποιον που γυμνάζεται υπεύθυνα υπό την αιγίδα της ομοσπονδίας.»

ΝΟΤΗΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ [4]
«Κατ’ αρχάς, ο τρόπος ζωής στον ανεπτυγμένο κόσμο έχει αλλάξει. Η νεολαία ασχολείται κυρίως με το Ιντερνετ παρά με τον αθλητισμό. Λαοί όπως της Κένυας και της Αιθιοπίας έχουν μάθει να γυμνάζονται και να τρέχουν, έχοντας μεγαλώσει σε υψόμετρο. Έχουν βέβαια και διαφορές μυοσκελετικά σε σχέση με τους λευκούς αθλητές, αλλά στην Αφρική έχουν μάθει να ζουν από το να τρέχουν στις αποστάσεις. Δεν έχουν σπουδές σε πανεπιστήμια. Είναι ένας από τους λίγους τρόπους να βγάλουν χρήματα και να ζήσουν την οικογένειά τους. Παράλληλα οι μάνατζερ ψάχνουν εκεί για αθλητές επειδή οι Αφρικανοί αρκούνται με τα λιγότερα χρήματα που μπορεί να βγάλουν από αυτήν την ιστορία σε σχέση με έναν Ευρωπαίο αθλητή. Γι’ αυτό και αν προσέξετε, στα περισσότερα μίτινγκ στην Ευρώπη η πλειοψηφία των αθλητών προέρχεται από την Κένυα, την Αιθιοπία και άλλες χώρες της Αφρικής. Όταν ταξίδεψα στην Κένυα, είδα ένα χωριό των 15 κατοίκων να πηγαίνουν όλοι να τρέξουν σε τοπικούς αγώνες ανωμάλου δρόμου! Είναι τρόπος ζωής γι’ αυτούς και έχουν μάθει να επιβιώνουν από αυτό».

 

Πηγές, αναφορές, βιβλιογραφία:

(1) https://www.outsideonline.com/2111116/behind-renaissance-american-distance-running

(2) http://running.competitor.com/2015/11/inside-the-magazine/the-visionary-an-interview-with-vin-lananna_140738

(3) http://www.kathimerini.gr/290905/article/epikairothta/a8lhtismos/oi-apostaseis-tromazoyn

(4) http://dromeas.com.cy/arthra/Afrikani_dromis.htm

(5) https://www.npr.org/sections/parallels/2013/11/01/241895965/how-one-kenyan-tribe-produces-the-worlds-best-runners

(6) http://www.todayonline.com/sports/stars-live-monks-kenyan-running-camp

(7) http://olympics.nbcsports.com/2016/03/29/eliud-kipchoge-stephen-kiprotitch-kenya-running-camp-marathon/

(8)  http://www.dailymail.co.uk/wires/ap/article-3513458/PHOTO-GALLERY-Stars-live-monkishly-Kenyan-running-camp.html

(9) https://www.runnersworld.com/general-interest/track-and-field-is-top-sport-among-female-high-school-athletes

(10) https://www.nfhs.org/articles/high-school-sports-participation-increases-for-28th-straight-year-nears-8-million-mark/

(11) https://www.nytimes.com/2015/03/08/magazine/mary-cain-is-growing-up-fast.html

(12) http://files.tyndale.com/thpdata/FirstChapters/978-1-4143-3957-3.pdf

(13) https://deadspin.com/a-decade-in-kenya-turned-two-teens-from-new-zealand-int-1822679686

(14)http://www.contra.gr/Sports/TrackandField/o-panagopoylos-ekthetei-to-ste.5135405.html

(15) http://www.kathimerini.gr/955582/article/epikairothta/ellada/stefanidh-gia-apofash-ste-katadikazei-ton-ellhniko-a8lhtismo-se-epoxh-agrammatosynhs

(16) http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=23562

(17) http://www.protothema.gr/greece/article/7358/pano-apo-1-dis-eyro-se-okto-xronia-stis-kratikodiaites-athlhtikes-omospondies/

(18) http://gga.gov.gr/grafeio-tupou/deltia-tupou/2385-epixorigisis-2018

(19) http://www.zeitschrift-sportmedizin.de/fileadmin/content/archiv2016/Heft_11/Originalia_Schmidt_Doping_Cases_Elite_Athletes_2016-11.pdf

(20)  https://sports.vice.com/en_us/article/pgnz8v/we-asked-veteran-track-field-athletes-how-to-possibly-fix-the-doping-problem

(21)  https://en.wikipedia.org/wiki/Operaci%C3%B3n_Galgo

(22) http://www.segas.gr/index.php/el/news/4899-megalose-o-arithmos-ton-athliton-stis-katigories-sxediasmoy-tis-neas-xronias

(23) http://www.segas.gr/index.php/el/trainers/plan

(24)  https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_doping_cases_in_athletics

(25) http://www.humankinetics.com/excerpts/excerpts/when-to-start-training-children-for-distance-running

(26) http://www.sport24.gr/Sports/marathon/hmimarathwnios-athhnas-h-ekplhktikh-12xronh-poy-termatise-trith-sta-5xlm.5128000.html

(27)  https://www.nnrunningteam.com/en/2017/06/27/out-of-africa/

(28) http://www.athleticsweekly.com/featured/olympics-10000m-200m-shot-put-among-events-allegedly-threat-14544

(29) http://www.tanea.gr/news/sports/article/5452735/ayksanontai-se-33-ta-olympiaka-athlhmata-diplasiazontai-ta-meikta-agwnismata/

(30) https://www.olympic.org/news/ioc-approves-five-new-sports-for-olympic-games-tokyo-2020

(31) https://www.ispo.com/en/products/id_79698856/running-is-digital-these-are-the-7-trends-in-running-of-2017.html

(32) http://running.competitor.com/2017/06/news/racing-trends-showing-us-future-running_164926

(33) https://www.runnersworld.com/rt-web-exclusive/is-the-10000m-verging-on-extinction

(34)  Rigauer B. (2000), “Marxist theories”,  στο, E. Coakley & E. Dunning (eds) Handbook of sport studies,Λονδίνο: Sage, 28‐47.

(35) Stoddart B. (2006), “Sport, cultural imperialism and colonial response in the British

Empire”, Sport in Society 9 (5): 809‐835

(36) Hargreaves J. και  McDonald I. (2000), «Cultural studies and the sociology of sport», στο,

Coacley E. & Dunning  E. (eds) Handbook of sport studies, Λονδίνο: Sage, 48‐60

(37) Rail G. & Harvey J, (1995), “Body at work: Michel Foucault and the Sociology of Sport”, Sociology of Sport Journal, 12: 164‐179.

(38) http://www.usatf.org/usatf/files/f9/f97eb059-0f57-4c2b-a016-929016c0c25d.pdf

(39) http://newbasinblues.org/nbb-assets/nbb-runnersreport/index.php?controller=post&action=view&id_post=6

(40) http://www.nbcolympics.com/news/abrahamson-team-usa-shined-and-track-rio

(41) https://www.runnersworld.com/general-interest/vin-lananna-is-usa-track-fields-new-president

(42)   https://deadspin.com/how-a-small-time-training-group-and-an-army-program-cha-1797614412

(43) http://altitudetraining.com/main/sports/hypoxic_works

(44) http://altitudetraining.com/main/sports/products

(45) http://www.oregonlive.com/trackandfield/index.ssf/2015/05/behind_the_scenes_with_the_nik.html

(46) https://en.wikipedia.org/wiki/Nike_Oregon_Project

(47) https://www.flotrack.org/articles/5035035-nike-oregon-project-the-program-full-series

(48) https://twitter.com/EvanJager/status/767449327304380416

(49) http://www.runblogrun.com/2016/08/jenny-simpson-and-emma-coburn-take-on-paris-together.html

(50) https://www.youtube.com/watch?v=OCzpi_IDKPI

(51) https://www.youtube.com/watch?v=vwnbByg3ug4

(52) https://www.runnersworld.com/olympics/why-us-distance-runners-won-so-many-medals-at-the-2016-olympics

(53) http://olympics.nbcsports.com/2016/03/29/eliud-kipchoge-stephen-kiprotitch-kenya-running-camp-marathon/

(54)  https://www.youtube.com/watch?v=W47DuDRS4ps

(55) http://www.runblogrun.com/2017/02/complete-sports-athletics-training-centre-in-kaptagat-is-one-of-a-kind.html

(56)  https://vimeo.com/54277332

(57) https://pdfs.semanticscholar.org/517e/9d33f5fee8e519b9225bd47cd4b1de7f905a.pdf

(58) http://bjsm.bmj.com/content/34/5/391

(59) https://www.active.com/articles/controversial-danish-research-claims-to-explain-african-running-dominance

(60) https://www.theatlantic.com/international/archive/2012/04/why-kenyans-make-such-great-runners-a-story-of-genes-and-cultures/256015/

(61) https://en.wikipedia.org/wiki/Altitude_training

(62) http://www.altitude.org/altitude_training.php

(63) https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/9216951

(64) https://www.physiology.org/doi/full/10.1152/jappl.1997.83.1.102

(65) https://utswmed.org/medblog/high-altitude-training/

(66) https://www.runnersworld.com/sweat-science/kenyan-dominance-real-and-imagined

(67) https://en.wikipedia.org/wiki/Sonia_O%27Sullivan

(68) https://en.wikipedia.org/wiki/Benita_Willis

(69) https://gorun.gr/opinions/%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%AE%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B5-tegla-loroupe-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CF%84/

(70) http://www.roadrunnersclub.org.uk/documents/191_Bill_Adcocks.pdf

(71) The London Stage 1940-1949: A Calendar of Productions, Performers, and Personnel,  J. P. Wearing, Rowman & Littlefield Education; 2nd Revised edition edition (22 Aug. 2014)

(72) 26.2: Marathon Stories,  Kathrine Switzer,Roger Robinson, Allen & Unwin, 2006

(73) https://www.telegraph.co.uk/sport/olympics/2382749/Olympics-King-of-the-road-recalls-his-Athens-epic.html

(74) https://www.peakendurancesport.com/endurance-training/base-endurance-training/distance-runners/

(75) https://www.scienceforsport.com/monitoring-fatigue/

(76) https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4306765/

(77) https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4213373/

(78) https://journals.humankinetics.com/doi/pdf/10.1123/IJSPP.2017-0208

(79) http://www.businessinsider.com/how-science-and-technology-are-changing-sports-2015-8

(80) https://www.physoc.org/sites/default/file/page/The%20Physiological%20Society%20-%20Sports%20and%20Exercise%20Science%20and%20Medicine.pdf

(81) https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4867877/

(82) http://www.kathimerini.gr/837951/article/proswpa/geyma-me-thn-k/p-iakwvakhs-oi-neoi-fovoyntai-th-megalh-prospa8eia

(83) http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=141398

(84) http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=778105

(85) http://sajithpai.com/wp-content/uploads/2016/06/The-Sports-Gene-Summary-1.pdf

(86) https://biology.ucr.edu/people/faculty/Garland/Sports_Illustrated_Epstein_sports_genes_2010.pdf

(87) http://sportsfeed.gr/2017/10/20/einai-neos-o-sxediasmos-tou-segas-tou-2017-18/

(88) https://runningmagazine.gr/2015/05/%CE%AD%CE%BE%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82/

(89) http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=160808

(90) http://www.iraklis1908.gr/anagennietai-o-stivos-toy-iraklis/

 

 

 

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

9 Σχόλια

  1. Κανονική πτυχιακή, οχι άρθρο συγχαρητήρια.
    Γενικά χρήζει συζήτηση το θέμα και έχει πολλές παραμέτρους.
    Άλλα πάλι μπράβο.

  2. Εχω μεινει αφωνος

  3. Δεν πρόλαβα να το τελειώσω, και άρχισα να κάνω scroll προς τα κάτω, εντυπωσιάστηκα! Πραγματικό πόνημα το άρθρο, μπράβο!

  4. @notasol Μπράβο!Φοβερό άρθρο δοκίμιο θα έλεγα για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στους δρόμους Tο πιο αναλυτικό και επεξηγηματικό που μπορεί να βρει κανείς online!

  5. Θεσσαλονίκη, διασυλλογικό πρωτάθλημα, Σάββατο 28/04/18.
    100μ, αν δεν κάνω λάθος 7 ή 8 σειρές.
    3000μ steeple 5 άτομα, 4 τερματισμοί. Ένας από την Φλώρινα, σκληραγωγημένος στα κρύα και στις δυσκολίες της περιοχής του. Ο δεύτερος από την Βέροια. Κάτι παρόμοιο με τον προηγούμενο. Ο τρίτος, φαινόταν δυνατός και καλοδουλεμένος στο εμπόδιο. Ο τέταρτος 34 χρονών της… «παλιάς σχολής” που έτρεχαν με φούτερ βαριά από τον ιδρώτα και με το αποκαταστατικό τους συμπλήρωμα να ήταν η κατσαρόλα της μαμάς με ότι είχε μέσα και μια φραντζόλα ψωμί…
    Δεν ξέρω αν δίνει ένα κλου για το γιατί φτάσαμε εδώ, αλλά σίγουρα για το που πάμε από δω και πέρα…

  6. Το βασικό πρόβλημα νομίζω, είναι ότι δεν υπάρχει η μεγάλη δεξαμενή των παιδιών, από την οποία θα διοχετευθούν νέοι υποψήφιοι αυριανοί πρωταθλητές προς τις δομές εκείνες που θα τους ετοιμάσουν για τα αυριανά ρεκόρ τους. Αυτό είναι το βασικό.! Φυσικά κάποιος θα πει, «…ναι, αλλά αν δεν υπάρχουν κίνητρα, αν δεν υπάρχουν δομές, αν δεν υπάρχει κράτος, για πιο λόγο να ασχοληθούν τα παιδιά;” . Σωστό και αυτό, αλλά στις μικρές ηλικίες, εκεί που τα παιδιά, θα πρώτο πάνε σε μια αθλητική δραστηριότητα, θα κάνουν μια συμμετοχή στα δήθεν σχολικά πρωταθλήματα, εκεί λοιπόν δεν έχουν στο μυαλό τους τόσο ούτε τις δομές ούτε τα κίνητρα. Αν εκεί γίνει δουλειά και καταφέρει το «σύστημα” να «τσιμπήσει” τα παιδιά και να τα φέρει κοντά στο στίβο, τα υπόλοιπα τα βλέπουμε στη πορεία.

    Μακάρι λοιπόν, σαν την Κένυα, να είχαμε έστω μερικές χιλιάδες παιδιά(ίσως πρέπει να ενισχυθεί πολύ ο σχολικός αθλητισμός και να οργανωθούν τα τμήματα άθλησης τον τοπικών κοινοτήτων) που να έρχονται σε επαφή με το στίβο, να τον αγαπήσουν και να οδηγηθούν προς τα διάφορα αθλήματα αποστάσεων!

    Μπράβο στο συντάκτη του άρθρου για την άρτια δουλειά και κυρίως για τον έντονο προβληματισμό στον οποίο μας βάζει όλους!!!

  7. …φοβάμαι πως λέγοντας ο,τιδήποτε πέρα από τα προηγούμενα, θα τα καταστρέψω όλα…και πραγματικά ντρέπομαι να εκφράσω δημόσια κάτι προσωπικό όπως οι ευχαριστίες…
    …παρόλαυτα δεν θα μπορούσα να ξαναγράψω ο,τιδήποτε άλλο, εδώ, απλώς προσπερνώντας τα όλα αυτά…οι λέξεις, ο λόγος των περισσοτέρων από εδώ, δεν είναι φωνές που δεν θα με ξαναφτάσουν ποτέ…

    ….ίσως δεν είμαι πολλά από όσα νομίζεται, σίγουρα όμως δεν θέλω να είμαι ένα…
    …ειλικρινά ευχαριστώ όλους όσους αφιέρωσαν τον χρόνο τους, -λίγο παραπάνω!- όσους παρακινήθηκαν να πουν κάτι παραπάνω και βέβαια αυτούς που επέμειναν να γραφτεί και να γίνει γνωστό ακόμα κι έτσι αυτό που ειπώθηκε σε μια συζήτηση…
    …είναι πολύ σημαντικό σήμερα να ξέρεις ότι κάποιος σε ακούει… πόσο μάλλον όταν -δυστυχώς ή ευτυχώς- αυτό είναι που πολλές φορές δίνει και αξία στο λόγο σου…

  8. ( Μόλις την Κυριακή ο Galen Rupp, έτρεξε στην Πράγα σε 2.06.07, ενώ ο Chris Derrick με 1:02:37 και η Aliphine Tuliamuk 1:10:04 (στον όγδοο της τίτλο!), κατέκτησαν τους τίτλους στο Εθνικό πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου. Αυτό όμως δεν βάζει κανένα τους στην Ολυμπιακή Ομάδα! Τους δίνει απλώς το δικαίωμα συμμετοχής στα Trials!)

    https://www.atlantatrackclub.org/news/2020-us-olympic-team-trials-marathon

    Πριν από λίγες ημέρες ανακοινώθηκε ότι τα U.S. Olympic Marathon Trials θα διοργανωθούν από το Atlanta Track Club και θα διεξαχθούν στην Atlanta, στην Georgia, στις 29 Φεβρουαρίου, 2020.
    (Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους της χώρας, που διοργανώνει -την ημέρα της Ανεξαρτησίας 4 Ιούλη- ένα από τα μεγαλύτερα (αν όχι το μεγαλύτερο), 10αρια του κόσμου, με 60 χιλιάδες περίπου συμμετέχοντες).
    Ως γνωστόν οι 3 καλύτεροι άνδρες και οι 3 καλύτερες γυναίκες θα αποτελέσουν την Ολυμπιακή ομάδα…. όμως αυτός αγώνας δεν έχει μόνο τον χαρακτήρα της επiλογής αλλά κι αυτόν της ανάπτυξης και της ενίσχυσης…

    …μοναδικό κριτήριο συμμετοχής σε αυτά τα Trials είναι ο χρόνος … και οι άνδρες και οι γυναίκες, μπαίνουν σε 2 ομάδες, χαρακτηρίζονται σαν «Α” ή «B”.
    Για τους άνδρες «A” πρέπει να έχει κάποιος 2.15.00 στον Μαραθώνιο και για B”, 2.19.00 ή εως 1.04 σε ημιμαραθώνιο.
    Για τις γυναίκες Ἁ” 2.37.00 σε μαραθώνιο και για «Β” 2.45.00 ή 1.13.00 σε ημιμαραθώνιο

    http://www.usatf.org/Events—Calendar/2020/U-S–Olympic-Team-Trials—Marathon/QualifyingStandards.aspx

    Να πούμε ότι στα τελευταία 2 trials ( 2012 , 2016) χρηματικά έπαθλα 7000$ έπαιρναν και οι 10 πρώτοι άνδρες και γυναίκες. (…ενώ παλαιότερα είχαμε και χρονιές που πήραν έπαθλα ως και 20 άνδρες και 25 γυναίκες…)

    Race Director και εκτελεστικός διευθυντής του Atlanta Track Club, είναι ο Rich Kenah, πρώην αθλητής αποστάσεων και ο ίδιος καθώς είχε πάρει το χάλκινο μετάλλιο στα 800 τόσο στο Παγκόσμιο Κλειστού Στίβου τον Μάρτιο 1997 , όσο και επίσης στο Παγκόσμιο στην Αθήνα τον Αύγουστο 1997 σε κούρσες που είχε κερδίσει ο Wilson Kipketer.
    Δύο λοιπόν, θα είναι οι καινοτομίες , αυτών των trials… και οι 2 προς ήδη υπάρχουσες κατευθύνσεις.
    Μια καινοτομία των επόμενων trials είναι ότι τα έξοδα μετακίνησης και παραμoνής και αυτών των ομάδων «B” θα πληρωθούν από τους διοργανωτές. (ως τώρα αυτό γινόταν μόνο για τους Α)
    Μέχρι στιγμής είναι άνδρες Α και Β αντίστοιχα : 20 και 48 ( στο προηγούμενο ο συνολικός αριθμός είχε φτάσει τους 138)
    Γυναίκες Α και Β αντίστοιχα 29 και 90 ( το 2012 το σύνολο ήταν 156)
    http://www.usatf.org/Events—Calendar/2020/U-S–Olympic-Team-Trials—Marathon/QualifyingStandards/Eligible-List.aspx

    Και η δεύτερη ότι Το 40% των εσόδων του αγώνα μέσω της Athletes Advisory Committee of USA Track & Field θα διανεμηθεί πίσω σε όσους συμμετάσχουν. (…ως τώρα γινόταν για ένα ποσοστό της τάξης 20-25%)

    …ίσως πράγματι, -για εμάς που τα ξέρουμε και καλύτερα- κάτι τέτοιο, δεν μπορεί να μας δώσει άμεσα καλύτερους δρομείς… όμως… όμως,το γιατί η ιδέα της ύπαρξης αγώνα-ων, που μέρος των εσόδων θα πηγαίνει στην ενίσχυση των αθλητών, δεν έχει βρει πρόσφορο έδαφος στα μέρη μας, ίσως είναι μια ακόμη ένδειξη των προτεραιοτήτων του αθλητισμού που θέλουμε να έχουμε…

Αφήστε μια απάντηση