Αρχική / Απόψεις / Ημιμαραθώνιος Αθήνας 2017, η εμπειρία ενός λυρικού δρομέα

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Απόψεις / Επιλεγμένα

Ημιμαραθώνιος Αθήνας 2017, η εμπειρία ενός λυρικού δρομέα

Ημιμαραθώνιος Αθήνας 2017, η εμπειρία ενός λυρικού δρομέα

Απόγευμα αγωνιστικής Κυριακής. Μετά τον ανεφοδιασμό και τη χαλάρωση, νιώθεις την ανάγκη να γράψεις κάποιες σκέψεις γι’ αυτό που έζησες σήμερα. Μια μέρα δρομικά σημαντική, από πολλές πλευρές.
Είχες σχεδιάσει τον αγώνα πολλές φορές στο μυαλό σου, είχες σκεφτεί τα περάσματα, τις εναλλακτικές στρατηγικές, είχες κάνει στοχευμένη προπόνηση για τις ειδικές συνθήκες του…Να όμως, που τελικά τίποτα δεν βγήκε όπως το ήθελες. Αλήθεια, πόσο αλαζόνες είμαστε καμιά φορά εμείς οι άνθρωποι μ’ αυτά που καταπιανόμαστε, πόσο εγωιστές, πόσο επιθυμούμε να έχουμε τον πλήρη έλεγχό τους, ενώ η πραγματικότητα έχει -όπως πάντα- τις δικές της βουλές…
Τίποτα δεν λειτούργησε λοιπόν σήμερα, σε σχέση με το αρχικό σχέδιο. Όλα έδειχναν θετικά απ’ το πρωί, με έναν καιρό ιδανικό για τρέξιμο από κάθε άποψη, θερμοκρασίας, υγρασίας, ανέμου και το πιο σημαντικό…συννεφιάς! Αδόκητες γνωριμίες με εξαιρετικούς ανθρώπους, καλή συζήτηση πριν τον αγώνα, κέφι, πειράγματα και θετική ψυχολογία. Το δε κέντρο της Αθήνας, ακριβώς όπως το θέλεις…Ένα πολύχρωμο, γεμάτο παλμό και ζωή καραβάνι, να κατακλύζει τα πάντα. Μουσικές, κραδασμός, χιλιάδες να κάνουν το ζέσταμά τους ταυτόχρονα στην Αμαλίας. Μικρό κατέβασμα με τους φίλους από Ζάππειο, για έλεγχο αν όλα είναι καλά…δείχνουν να είναι όπως τα θέλεις. Ο χρόνος, έχει περάσει, μα πότε πήγε παρά τέταρτο; Βιαστικός αποχαιρετισμός στους φίλους και θέση στα blocks εκκίνησης. Κοιτάς τον ουρανό που είναι μουντός, σε μια μαγική αντίστιξη με το λαμπερό που σε περιστοιχίζει όπου κι αν κοιτάξεις. Έλεγχος εξοπλισμού, κοίταγμα στο ρολόι της διοργάνωσης στην αψίδα εκκίνησης, που μοιάζει με θυρεό ενός κάστρου που αναμένει την εξερεύνησή του…
09.01 και πέφτει η πιστολιά. Κατέβασμα στην Πανεπιστημίου…το μόνο που ακούγεται πλέον, είναι ο καλπασμός χιλιάδων δρομέων που χύνονται βιαστικά προς τα μπρος. Συγκεντρώνεσαι στον χτύπο της καρδιάς, την αναπνοή, στον δικό σου καλπασμό. Κοιτάς το ρολόι, όλα δείχνουν καλά, όπως ακριβώς τα είχες σχεδιάσει στο μυαλό. Βιαστικά κοιτάγματα γύρω-γύρω, θέλει προσοχή μη “βρεις” σε κάποιον συναθλητή, είστε χιλιάδες άλλωστε και ο καθένας μπαίνει πια στον δικό του ρυθμό…Στροφή αριστερά και άνοδος στη Σταδίου. Το οδόστρωμα κυλά ρυθμικά κάτω απ’ τα πόδια, η ανάσα δείχνει να έχει σταθεροποιηθεί, η καρδιά συντονίζει τον χορό μαζί της, σε ένα παθιασμένο τάνγκο, που ελπίζεις να διαρκέσει αρμονικά μέχρι το τέλος. Φτάνεις στο Σύνταγμα, ο λιγοστός κόσμος που έχει μαζευτεί στα κιγκλιδώματα ενισχύει με χειροκροτήματα και ιαχές. Τους χαμογελάς, τους ακούς, καμιά φορά τους γνέφεις πίσω ένα “ευχαριστώ”, αλλά η συγκέντρωση είναι εκεί, σ’ αυτή τη “μηχανή” που σκιρτά στο στήθος και που ακόμη αναρωτιέσαι από πού βρίσκει αυτή τη φλόγα να σε τινάζει προς τα μπρος…μάλλον δεν θα το μάθεις ποτέ, αλλά είναι όμορφο απλά να το ζεις.
Άνοδος Φιλελλήνων, όλα σταθερά αν και αρχίζουν να έχουν μια επίγευση στατικότητας…Δεν υπάρχει ο ενέργεια που θα περίμενες, το σκίρτημα, η εκτίναξη που θα έπρεπε…Αναμονή για την εσωτερική εξέλιξη. Βασιλίσσης Όλγας, Ζάππειο, Καλλιμάρμαρο…Βρίσκεσαι εκεί που πριν λίγους μήνες έκλαιγες από χαρά και συγκίνηση με τον τερματισμό του Αυθεντικού. Δεν κοιτάς καν το εξαίσιο στάδιο, το βλέμμα είναι μπροστά και λίγο χαμηλά, σε μια στάση απόλυτης συγκέντρωσης…τώρα έρχεται η πρώτη σοβαρή ανηφόρα άλλωστε και η πραγματική δοκιμασία ξεκινά…Τώρα θα φανεί αν ο αγώνας θα βγει πραγματικά ή όχι…
Αλλά δεν φαίνεται. Καθώς ανεβαίνεις και ανεβαίνεις ατελείωτα προς Χίλτον και Μέγαρο, νιώθεις πια ξεκάθαρα πως σήμερα δεν θα είναι η μέρα σου. Ο αγώνας στόχος του χειμώνα, θα παραμείνει προσδοκία…Όχι, δεν μπορεί, μαζέψου και ξαναβρές το κέντρο σου…είναι πολύ νωρίς για να εγκαταλείψεις τον στόχο. Πύργος Αθηνών και αριστερά Αλεξάνδρας, το πρώτο “δύσκολο” είναι πίσω…Εκατοντάδες μαθητές σε υποδέχονται γεμάτοι ενέργεια, χορούς, τραγούδια και χαμόγελα. Ένας μικρός, προσπαθεί να σου δώσει βιαστικά το μπουκάλι που κρατάει στο χέρι, αλλά αυτό του γλιστράει και πέφτει…πειράγματα και αστεία απ’ τους φίλους του και εγώ του χαμογελώ, κάνοντάς του ένα “όλα καλά” με τον αντίχειρα. Η ενέργεια των παιδιών, σε σπρώχνει προς τα μπρος…τώρα έχεις μπροστά τον ατελείωτο “καταπέλτη” της Αλεξάνδρας. Δυόμιση χιλιόμετρα που θα πρέπει να ξαναβρείς ό,τι έχασες απ’ το “βουνό” που μόλις είχες ανέβει. Τα πόδια αρχίζουν να ζεσταίνονται πάλι, το ρολόι πάει εκεί ακριβώς που πρέπει…Λες τελικά ο αγώνας να μην έχει χαθεί; Η επιθετική κατηφόρα σε τραβάει προς τα μπρος άγαρμπα και ακατέργαστα, πρέπει να της αντισταθείς τόσο, όσο πρέπει. Η προσοχή στο πάτημα, όπως ακριβώς το κάνεις στις προπονήσεις…Πατησίων δεξιά, πρώην ΑΣΟΕΕ, αναστροφή λίγο πριν τη Φωκίωνος…Με μιας σου έρχονται ταυτόχρονα στο μυαλό αισθήσεις και εικόνες από τόσα πολλά που έχεις ζήσει σ’ αυτό το σκηνικό, τόσα πολλά που έρχονται ξαφνικά σαν μία ενιαία εικόνα ζωής και μετά ξαφνικά χάνονται, “δεν πρέπει να χαθείς στις σκέψεις σου τώρα”, έρχεται μια αυστηρή εσωτερική φωνή και βάζει φρένο, κλείνοντας απότομα το άλμπουμ των αναμνήσεων.
Δεύτερη Σταδίου μπροστά…το νιώθεις πως τελικά σήμερα δεν θα είναι η μέρα σου οριστικά. Μπορεί όλα να έπρεπε να λειτουργούν καλά, αλλά δεν λειτουργούν. Προσπαθείς να βρεις ένα σενάριο εξήγησης και αντιμετώπισης, αλλά δεν το βρίσκεις. Όλα πάνε μια χαρά, αλλά και τίποτα παράλληλα. Υπομονή, συνέχισε να βάζεις το ένα πόδι μπροστά απ’ το άλλο. Φιλελλήνων, Στύλοι Ολυμπίου Διός, μια γνώριμη φωνή με καλεί, ένα χαμόγελο απ’ τον φίλο που είχε έρθει να μας δει, “ραντεβού στον τερματισμό”, το κεφάλι μπροστά και το βλέμμα και πάλι στη διαδρομή.
Αριστερά στην Αθανασίου Διάκου και πάλι αριστερά για το δεύτερο βουνό που ξεκινάει απ’ τον Αρδηττό. Ένα σοκ χτυπάει τα πόδια, οι τετρακέφαλοι αγκομαχούν. Το ρολόι δείχνει ανάσχεση…και έχεις μπροστά αρκετά χιλιόμετρα ακόμη μιας επώδυνης και όλα δείχνουν…βασανιστικής, ανηφόρας. Είναι πια βέβαιο, ο αγώνας δεν βγαίνει, δεν θα βγει, ο στόχος τελειώνει μέσα σε μια στιγμή. Προσπαθείς ψυχικά να “κρατήσεις” μια βάση, να δώσεις ένα νόημα σε όλο αυτό…Όσες φορές χρειάστηκε να ξαναβρώ το νόημα μπροστά σε κάτι που χανόταν, επέστρεφα στα απλά, στα βασικά. Τρέχω, ανασαίνω, σκιρτά η καρδιά, τα πόδια αλυχτούν και βρίσκομαι σε ένα σκηνικό που έχει ξετυλιχθεί σχεδόν όλη μου η ζωή. Υλικά απλά, αλλά κρίσιμα για να δημιουργήσεις μια νέα βάση συγκέντρωσης. Ο έλεγχος επανέρχεται και η ροή αποκαθίσταται. Μια σύντομη γουλιά νερό, αναζωογονεί και καθαρίζει λίγο το μυαλό.
Τα χιλιόμετρα κυλούν όχι βασανιστικά, αλλά μάλλον αδιάφορα, τελική ώθηση μπροστά στο “Αμαλία Φλέμινγκ” και η δεύτερη Αλεξάνδρας να απλώνεται μπροστά, σαν ένας προπομπός τερματισμού. Ο διασκελισμός ανοίγει, η ζωηράδα ξανάρχεται στον καλπασμό. Δεν έχεις πλέον κάποιο σκοπό, απλά τρέχεις για τη χαρά του πράγματος…Αυτό αρκεί.
“Σφεντόνα”…πόσες εικόνες μου έρχονται από ‘κεί…γιατί τη βλέπω όμως κλειστή και παρατημένη; Να το ταμείο που τότε στα 16 βγάζαμε τα εισιτήρια για ν’ ακούσουμε τον Βασίλη…Στρίβεις αριστερά για την δεύτερη Πατησίων, το μυαλό κενό, απλά απολαμβάνεις τον καλπασμό, τίποτε άλλο. Έχει μαζευτεί πλέον αρκετός κόσμος, χειροκροτούν, επευφημούν, χαμογελούν, ενισχύουν…να ένιωθαν πόσο ευγνώμων είμαι…
Αριστερά Πανεπιστημίου για την τελική ευθεία, το βλέμμα πέφτει στο “Rex” και μεταφέρομαι στο 98, όταν ανηφόριζα με το όμποε στον ώμο για πρόβα με την ορχήστρα, “Ideal”, να έχει άραγε ακόμη τα πιο μαλακά καθίσματα στην Αθήνα; Στοά Χατζηχρήστου, γίνομαι πάλι 25 και νιώθω στα χέρια μου τις σημειώσεις που κράταγα πριν ανέβω αναγνωστήριο…Ένα σκηνικό ζωής με “βομβαρδίζει” με εικόνες που λιώνουν το μυαλό μου, το μεταφέρουν σε άλλο χωροχρόνο…μάλλον θα πρέπει να έχει πέσει αρκετά το γλυκογόνο.
Βλέμμα μπροστά, ακούς τις ιαχές απ’ την αψίδα τερματισμού. Μια ομάδα από κορίτσια-εμψυχωτές χορεύει, γελά, πειράζονται μεταξύ τους, την ώρα που διασχίζεις το σχηματισμό τους, δροσίζεσαι απ’ το ξέφρενο πάρτι τους. Ήπια στροφή δεξιά και η αψίδα μπροστά σου, το βλέμμα ψάχνει το ρολόι που πλέον τρέπεται σε θυρεό αποχαιρετισμού. 1.41.42…περνάς τη γραμμή, πατάς το κουμπί του ρολογιού, κοιτάζεις γύρω κενός από σκέψεις. Μια φιλική φωνή έρχεται αμέσως, μαζί με ένα ζεστό χαμόγελο και μια αγκαλιά. Ένας συναθλητής που είχαμε βρεθεί ακριβώς στο ίδιο σημείο δύο χρόνια πριν, είναι εκεί γεμάτος θετική ενέργεια…Ξεχνώ τον αγώνα, αφήνομαι στη στιγμή, χαμογελώ…
Νερό, μπανάνες, χυμοί απ’ τα συνεργεία και αμέσως μετά παραλαβή ιματισμού…Μικρό σκιερό καταφύγιο μπροστά στο Ζάππειο για ανασύνταξη, δυο ανάσες, διατάσεις. Το κινητό έχει πολλές αναπάντητες. Ήρθε η ώρα να βγω απ’ τη “γυάλα” και να δω τα παιδιά.
Χαμόγελα, συζητήσεις, όλοι τα έχουν πάει μια χαρά. Ο δικός μου αγώνας πλέον απλά ένα κενό. Αφήνομαι στις όμορφες στιγμές με τους τόσο θετικούς αυτούς ανθρώπους.
Περίεργη μέρα η σημερινή. Ένας αγώνας που απέτυχε ως στόχος χρόνου, αλλά και πάλι γεμάτος εικόνες, εμπειρίες, συναισθήματα, ταξιδέματα. Γεμάτος από τη θετική ενέργεια των συνοδοιπόρων που είτε είπαμε λιγότερα, είτε περισσότερα, έδωσαν το θετικό νόημα και την ουσία της σημερινής εμπειρίας…
Ο 6ος Ημιμαραθώνιος Αθήνας, περνάει στο άλμπουμ των αναμνήσεων πλέον και το βλέμμα στρέφεται στις επόμενες προκλήσεις. Στις 2 Απριλίου, 10χλμ στην αγαπημένη μου Καλλιθέα….Είναι εκεί και περιμένουν να τα ζήσω στο κάθε χιλιοστό τους…Προχωράμε!…Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους καλούς φίλους Σοφιανό Πετρή, Θάνο Θεοδωρόπουλο, Παναγιώτη Μικρογιαννάκη, Μίνα Κυπριώτου, Ανδρέα Μητρόπουλο, Βαγγέλη Πρόκο, Χαράλαμπο Λελούδα, Σάκη Γουρνάκη, Δημήτρη Παπαδιά και τον εξαιρετικό Γιάννη Βαφάκη που μόλις σήμερα γνώρισα. Φίλοι μου, δώσατε ουσία και νόημα στη σημερινή μέρα, να είστε όλοι καλά! Ραντεβού στους δρόμους!…

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Ο Θανάσης Προίσκος, είναι εκπαιδευτικός μουσικής και ερασιτέχνης δρομέας. Ακόμη αναζητά τον ήχο των δρόμων, αλλά και τους δρόμους των ήχων...

4 Σχόλια

  1. @thanassispriskos Εξαιρετικό κείμενο, Θανάση!
    Να θυμάσαι πως με τέτοιους αγώνες είναι που φτιάχνεις χαρακτήρα και δυναμώνεις το μυαλό σου…

  2. Ευχαριστώ θερμά φίλε Νίκο, συμφωνώ απόλυτα!…

  3. Θαναση εχεις σιγουρα πενα, ποδια και ψυχη, για τα αλλα δεν δυναμαι να εκφερω αποψη. Καλη συνεχεια !

  4. @tazi Να είσαι πάντα καλά φίλε Νίκο! Τα λόγια σου με τιμούν ιδιαίτερα!…

Αφήστε μια απάντηση