Αρχική / Απόψεις / Ιστορίες “λαγών”

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Απόψεις / Επιλεγμένα

Ιστορίες “λαγών”

Ιστορίες “λαγών”

Στις αποστάσεις από 800μ. και πάνω, συνηθίζεται στα μεγάλα meeting να υπάρχει κάποιος που θα δώσει τον απαραίτητο ρυθμό, ώστε οι αθλητές που επιδιώκουν την καλή επίδοση ή το ρεκόρ να κάνουν το πέρασμα που θέλουν πιο σίγουρα και πιο ξεκούραστα.

Ο “λαγός” (pacer/pacemaker) θα πάει τους αθλητές, ή την κούρσα, στον συμφωνηθέντα ρυθμό και συνήθως θα τους περιορίσει στο 1 μέτρο, κόβοντας και την αντίσταση του αέρα (ο Krummenacker μιλάει για 15%) αλλά και βοηθώντας τους και ψυχολογικά.
Στις πιο μεγάλες αποστάσεις μπορεί να υπάρχει και λαγός του λαγού. (Να σημειωθεί πως εκεί δεν επιτρέπεται βάσει κανονισμών κάποιος να περιμένει έναν γύρο για να ξαναοδηγήσει).

To 1954 o Roger Bannister κατέβηκε για πρώτη φορά τα 4 λεπτά στο μίλι με την βοήθεια 2 λαγών, κάτι που προκάλεσε μεγάλη αίσθηση αλλά και κάποιες αντιδράσεις.

Ορισμένοι αγώνες όπως οι Μαραθώνιοι Ν.Υόρκης δεν δέχονται να βάλουν λαγούς. Έχει συμβεί και σε κάποια μεγάλα meeting, όπου πολλοί δρομείς δυσανασχέτησαν.

Επίσης, πλέον δεν αναγνωρίζονται ρεκόρ ή όρια στις επιδόσεις γυναικών με άνδρες συνοδοιπόρους σε μεικτούς αγώνες (όπως και το φοβερό 2:15.25 της Paula Radcliffe στον Μαραθώνιο του Λονδίνου το 2003).

Φυσικά στις μεγάλες διοργανώσεις δεν υπάρχουν λαγοί και η τακτική κυριαρχεί. Σε κάποιες περιπτώσεις βέβαια, η κούρσα πήγε από κάποιον αθλητή σε δαιμονισμένο ρυθμό, όπως έκανε πάντα o Prefontaine ή στους Ολυμπιακούς του 2012 όπου ο Rudisha σημείωσε το παγκόσμιο ρεκόρ με 1.40.91 στα 800μ. και πέρασμα 49.28 στη στροφή.
Πάντως οι πιθανότητες να κερδίσει κάποιος μεγάλον αγώνα οδηγώντας από την αρχή μέχρι ο τέλος είναι λίγες – σχεδόν μηδαμινές λέει ο Khadevis Robinson.

Από την άλλη πάντως, έχει τύχει σε κούρσες και 800μ. και στηπλ αλλά και …Μαραθωνίου, ο “λαγός” να είναι σε τόσο καλή κατάσταση που να αποφασίζει να τερματίσει και ακόμα και να κερδίσει την κούρσα!
Το 1981 στο Όσλο, ο μεγάλος Steve Ovett και οι υπόλοιποι δεν ακολούθησαν τον ρυθμό του λαγού Tom Byers στο 1500άρι, με αποτέλεσμα να κερδίσει αυτός την κούρσα.
Το 1994 ο γνωστός μας από τo 2004 Vanderlei de Lima κέρδισε στο Reims, ενώ την ίδια χρονιά στο L.A. το ίδιο έκανε o Pilkington φεύγοντας και με μία Mercedes ως έπαθλο. To 2000 o Simon Biwott κέρδισε στο Βερολίνο.
Το 2012 στο Βερολίνο ο Dennis Kimetto ήταν θεωρητικά μεταξύ των λαγών και βοηθός του συναθλητή του Geoffrey Mutai. Μετά τα 30χλμ παρέμεινε πίσω του κι έμεινε ως το τέλος, χωρίς να επιχειρήσει να τον κερδίσει, κάνοντας 2:04.16, ένα δευτερόλεπτο μετά τον Mutai.
Ο Kimetto δήλωσε τότε πως μελλοντικά θα αγωνιστεί για το παγκόσμιο ρεκόρ και όντως 2 χρόνια μετά το έκανε εκεί με 2:02.57.

Το 2014 λαγός στον μαραθώνιο του Λονδίνου ήταν ο Haile Gebrselassie, ο οποίος όμως σταμάτησε στα μισά, έχοντας πιο γρήγορα περάσματα από τα σχεδιασμένα και τελικά δεν έφτασε στα 30χλ, όπως είχε προγραμματιστεί.
Ο ίδιος το 2008 είχε κάνει, 35 ετών τότε, παγκόσμιο ρεκόρ κατεβαίνοντας τις 2:04′, έχοντας ένα τείχος 4 λαγών σε μεγάλο μέρος της διαδρομής.

Από τους πλέον γνωστούς “λαγούς” (τον βλέπουμε συνεχώς στα 800αρια, συνήθως για 500μ.), προ ημερών και στον τελικό Diamond League στις Βρυξέλλες, ο Ολλανδός Brad Som, γεννημένος το 1980, πρώτος στο Ευρωπαικό πρωτάθλημα του 2006 στο Goeteborg, έχοντας κανει την ίδια χρονιά και ατομικό ρεκόρ 1.43.45.

Στην αρχή της σεζόν είχε περιγράψει στο “Spikes” για τον ρόλο του και πως ξεκίνησε αυτή η καριέρα του “λαγού”.

“Όλα ξεκίνησαν το 2012, όταν δεν μπόρεσα να πιάσω το όριο για να συμμετάσχω στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, όπου στόχευα να κατέβω τα 1.43. Τραυματίστηκα στον δικέφαλο και έκανα 2 ανεπιτυχείς προσπάθειες μετά.
Την επόμενη μέρα πήρα τα παπούτσια μου και βγήκα για ένα εύκολο περίπατο, και εκεί ξεκίνησαν όλα. Σκέφτηκα πως δεν υπάρχει μόνο το τρέξιμο, αλλά πραγματικά αγαπούσα το τρέξιμο.
Λίγο η οικονομική πίεση, λίγο η οικογένεια με το παιδί μου, δεν μου επέτρεπαν να είμαι συνεχώς στο όριο κι έπρεπε να ρίξω λίγο ένταση.
Αναρωτήθηκα κάποια στιγμή, μήπως να κάνω λίγο τη δουλειά του pacer, είμαι ακόμα fit γι’ αυτό. ‘Ετσι ήρθε ο πρώτος μου αγώνας ως “λαγός” το 2013.

Νιώθετε κάποια πίεση όταν δίνετε το ρυθμό στους αθλητές;
Ναι αισθάνομαι πίεση, αλλά είναι διαφορετική. Για τους περισσότερους αθλητές υπάρχει πίεση, όπως π.χ «μπορώ να φτάσω στην 3αδα;» ή «θα αντέξω;» ή «πότε θα κλατάρω;». Η πίεση για μένα δεν είναι αυτή. Εάν ζητήσουν 51″ ή 49″5, θέλω να είμαι σε θέση να το κάνω και να το κάνω ισορροπημένα και να φτάσω στο μέτρο του δυνατού στα 560-570μ. Θέλω να τους παρασύρω μαζί μου και πρέπει να γίνεται την κατάλληλη στιγμή.

Πιστεύετε λοιπόν ότι ελέγχετε περισσότερο τους αθλητές;
Είναι ο συνδυασμός που θες να είσαι στο χρόνο και να τους έχεις μαζί. Μπορείς να τρέξεις τα 50 δευτερόλεπτα για 400μ. με δέκα διαφορετικούς τρόπους.
Θυμάμαι όταν αγωνιζόμουν, υπήρχαν αθλητές όπως ο Borzakovskiy που ζητούσε 49,5 και πάντα ήξερα, ότι δεν θα ακολουθήσει, απλά ήθελε να έχει έναν γρήγορο αγώνα. Πάντα θα σκεφτόμουν «τι είδους αθλητές πρόκειται να είναι;» και πλεονέκτημά μου είναι ότι γνωρίζω πολλούς αθλητές, κάτι μπορεί να βοηθήσει στον αγώνα.

Τι νομίζετε ότι είναι το πιο δύσκολο κομμάτι για να είναι κάποιος “λαγός”;
Νομίζω ότι το δύσκολο κομμάτι είναι ότι θέλεις να σε ακολουθήσουν. Θα πρέπει να σε εμπιστεύονται. Πρέπει να πιστεύουν ότι θα κάνω καλή δουλειά. Εάν ξεκινήσεις στα 22″, θα αφήσουν κενό. Πρέπει να τους δώσω το σωστό ρυθμό και πρέπει να τους αφήσω σε πολύ υψηλό ρυθμό, γιατί αν επιβραδύνω, θα επιβραδύνουν και αυτοί. Πρέπει να βγώ έξω την κατάλληλη στιγμή. Αν αναλύσετε πολλούς αγώνες, οι ταχύτεροι είναι πάντα εκείνοι όπου υπάρχει καλή ταχύτητα από τα 400 έως τα 600 μέτρα.

Είπατε ότι οι πρέπει να σας εμπιστεύονται. Ποια είναι η προσέγγισή σας; Προσπαθείτε να γνωρίσετε τους δρομείς πριν από μια συνάντηση;
Το έκανα μερικές φορές όταν βρισκόμουν στην αίθουσα αναμονής, όπου έλεγα «παιδιά είμαι αυτός που θα δώσει το ρυθμό, θα περάσω στο 49,5 και θα το πάω μέχρι τα 600μ. Αλλά οι περισσότεροι από αυτούς με γνωρίζουν και πάντα προσπαθώ να μιλάω με όλους λίγο πριν τον αγώνα, πριν από την προθέρμανση ή στο ξενοδοχείο. Ή μιλάω σε μερικούς προπονητές για να καταλάβουν καλά πώς θα πάει ο αγώνας.

Τι ικανοποίηση παίρνεις αφού δεν βλέπεις πλέον δικά σου αποτελέσματα;
Θυμάμαι οδηγούσα, νομίζω στις Βρυξέλλες, τον Aman που έκανε ατομικό με 1.42.37 και ήταν τόσο χαρούμενος. Στεκόμουν στα 600μ, πανηγυρίζοντας εκδηλωτικά κι εγώ.
Σίγουρα είναι ιδιαίτερο να βοηθάς άλλους να πετυχαίνουν το στόχο τους. Έτσι το αισθάνομαι.

Και πέρα από το να είσαι “λαγός” τι σκέφτεσαι;
Πρέπει οι αθλητές να έχουν τον καλύτερο και όσο μου ζητούν να το κάνω, θα συνεχίζω.
Από την άλλη απολαμβάνω την προπόνηση στο επίπεδο αυτό. Δεν είναι όμως το μόνο που κάνω, είμαι και προπονητής και πρέπει να βρίσκω ισορροπία μεταξύ της δικής μου προπόνησης και των υπόλοιπων που κάνω.
Μου αρέσει να προπονώ και να βοηθάω elite αθλητές (όπως η Faith Kipyegon, ο Robert Biwott) αλλά μου αρέσει και προπονώ κι ένα group 40 απλών δρομέων, ιδίως για τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης. Μου αρέσει πολύ και πιθανώς να μεγαλώσει αυτό την επόμενη χρονιά.

Εχεις βιώσει 3 ρόλους στο στιβο: Αθλητής, “λαγός” και προπονητής. Τι σε χαροποιεί περισσότερο;
Αν είσαι αθλητής σε κορυφαίο επίπεδο και είσαι υγιής και σε καλή κατάσταση φέρνοντας καλά αποτελέσματα, αυτό χαίρεσαι περισσότερο.

 

Πηγή: stivoz

Μοιραστείτε αυτό το Άρθρο

Ο Νίκος Πήλικας είναι ερασιτέχνης δρομέας. Επειδή όμως δεν είναι καλός στο τρέξιμο, ασχολείται και με τα παρελκόμενα αυτού (π.χ. παπούτσια). Απ' ό,τι λένε, είναι καλύτερος σε αυτά...

7 Σχόλια

  1. Ένα θέμα για το οποίο ήθελα κάποια στιγμή να μάθω περισσότερα αλλά δεν τύχαινε!
    Απορίες
    1) Ο “λαγός” είναι επάγγελμα; Εννοώ, σε πληρώνει κάποιος για να κάνεις το “λαγό” του σε μια κούρσα;
    2) Ο “λαγός” δίνει τον ρυθμό μέχρι ένα σημείο και μετά οπισθοχωρεί για να “ανέβουν” οι κυνηγοί του γιατί έτσι είναι η συμφωνία;
    3) Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω γιατί πρέπει να υπάρχει λαγός. Γιατί δεν μπορεί ο κάθε αθλητής να τρέξει στο ρυθμό που έχει σχεδιάσει εξ αρχής (με βάση το πλάνο του) και χρειάζεται ο λαγός;

    Πείνασα!!!!

  2. @roberto4carlos
    1) Ο λαγός είναι επάγγελμα. Συνήθως τον πληρώνει η διοργάνωση.
    2) Δίνει τον ρυθμό και σε κάποιο σημείο αποχωρεί, καθώς δεν μπορεί να ακολουθήσει τον δεδομένο ρυθμό για όλη την κούρσα.Βέβαια, όπως αναφέρει και το κείμενο, έχουν υπάρξει περιπτώσεις που ο λαγός συνέχισε και κέρδισε τον αγώνα.
    3) Ο λαγός είναι χρήσιμος για πολλούς λόγους.
    α. Ο αθλητής δεν χρειάζεται να ασχοληθεί με την παρακολούθηση του ρυθμού και απλά ακολουθεί απρόσκοπτα, χωρίς τον κίνδυνο ξεφύγει από το πλάνο του. Μπορεί ένας επαγγελματίας λαγός να έχει καλύτερη αίσθηση και διατήρηση του pace από τον elite.
    β. Αν μιλάμε για ημί ή μαραθώνιο, οι λαγοί δημιουργούν και ένα τοίχος μπροστά από τους δρομείς, κάτι που “προστατεύει” σε περιπτώσεις που υπάρχει κόντρα αέρας.

  3. @echetlos Ξεχάσατε να αναφέρετε τον νικητή του μαραθωνίου της Αθήνας το 2013 Hillary Kipkoei Yego, ο οποίος ήρθε σαν λαγός και τελικά κέρδισε όπως και ο δεύτερος εκείνη τη χρονιά. Μάλιστα επειδή ήταν λαγοί ο ΣΕΓΑΣ δεν τους είχε δώσει bib με τα ονόματά τους με αποτέλεσμα οι πολύπειροι της ΕΡΤ που περιέγραφαν να μην ξέρουν το ονόματά τους.
    Και από προσωπική εμπειρία.

    @roberto4carlos Χθες στο στάδιο είχα progressive. Κάποια στιγμή προσπερνάω έναν super fit τύπο. Όσο αύξανα ρυθμό με ακολουθούσε απροβλημάτιστα. Κάποια στιγμή του λέει η προπονήτριά του γιατί πας τόσο γρήγορα και της απαντάει βρήκα λαγό. Προφανώς ο τύπος αν έτρεχε μόνος του θα έτρεχε πιο αργά λόγω βαρεμάρας. Μου έχει ξανατύχει και στη Γκράβα όπου μετά ο άλλος που με ακολουθούσε με ευχαρίστησε και μου ζήτησε και συγνώμη.

  4. @dimitrissss Δεν το θυμόμουν καν αυτό για την Αθήνα, Δημήτρη.
    Φαντάζομαι θα υπάρχουν αρκετές παρόμοιες ιστορίες.

  5. Για αυτό τις πολλές φορές όταν συμμετέχουν και φιρμάτοι αθλητές υποχρεώνουν βάσει συμβολαίου το λαγό μετά από κάποια στιγμή να αποχωρήσει από την κούρσα.

  6. Ο Γκεμπρεσελασιε, της Ερυθραίας, παγκόσμιος πρωταθλητής Μαραθωνίου 2016, Νικητής ΝΥ 2016, 4ος Ριο, κέρδισε τον πρώτο του μαραθώνιο όντας λαγός !

  7. …χμμ, καμιά φορά απολαμβάνω περισσότερο την προπόνησή μου κάνοντας το λαγό…παρά τρέχοντας για το δικό μου πρόγραμμα! Ειδικά αν πρόκειται για καλό φίλο-συνδρομέα!

Αφήστε μια απάντηση