Saucony Endorphin Elite 2

Κατηγορία: Racer
Υψη σόλας: 39.5/31.5mm
Βάρος: 199 γρ.

Το πρώτο Endorphin Elite παρουσιάστηκε πριν δύο χρόνια. Έφερνε διαφορετικά πράγματα σε σχέση με το ήδη υπάρχον αγωνιστικό της Saucony, το Endorphin Pro, αποτελώντας μία πιο καθαρόαιμη πρόταση.

Πιο σφιχτό αλλά και σταθερό πάτημα, με ένα πολύ επιθετικό rocker και πιο “απόλυτο” χαρακτήρα. Δεν συγκρουόταν με το Pro, αφού το δεύτερο ήταν πιο φιλικό στον ερασιτέχνη δρομέα, ανθεκτικότερο και σε χαμηλότερη τιμή. Η εταιρεία μάλιστα, ορθώς φρόντισε το λανσάρισμα της κάθε έκδοσης του ενός να έχει μία ικανή χρονική απόσταση από του άλλου.

Με το original Elite έτυχε να τρέξω μόλις δύο φορές και για λίγο, οπότε δεν έχω ολοκληρωμένη εικόνα. Μικρή σημασία έχει αυτό όμως, καθώς το νέο μοντέλο είναι ένα 100% διαφορετικό παπούτσι.

Επάνω μέρος και εφαρμογή

Αν μη τι άλλο, το upper του Elite είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό σχεδιαστικά. Η Saucony χρησιμοποιεί νήματα από θερμοπλαστικό ελαστομερές (TPE), τα οποία είναι πολύ αραιά μεταξύ τους. Λίγο τραχύ σαν υφή το ύφασμα, χωρίς ελαστικότητα και παρότι δεν του φαίνεται, αρκετά structured. Μπροστά δεσπόζει ο τεράστιος προφυλακτήρας. Ασυνήθιστα ευρύς και πιο άκαμπτος απ’ όσο συναντούμε στην κατηγορία αυτή, ενώ εκτείνεται και επάνω από τα δάχτυλα, ιδίως το μεγάλο.

Μεγάλα κενά στην ύφανση αλλά πολύ δεμένο και ανθεκτικό το ύφασμα.

Στο μέσο παραμένει το ίδιο υλικό, ενισχυμένο όμως στην καμάρα και με κάποια δομικά στοιχεία, εξωτερικά και εσωτερικά του υφάσματος. Σε αυτά προσθέστε και τα ψηλά τοιχώματα της σόλας, τα οποία στηρίζουν και το υπόλοιπο midfoot.

Overlays και underlays, ενώ χαμηλά διακρίνεται το υπερυψωμένο πλαϊνό της σόλας.

Η γλώσσα είναι ένα ανεξάρτητο κομμάτι ελαστικού knit, χωρίς καθόλου αφρώδες. Full bootie σχεδίαση, καθώς ενώνεται στα πλαϊνά με μία φαρδιά ραφή. Επάνω σε αυτήν σχηματίζονται και οι θηλιές απ’ όπου περνούν τα επίπεδα και ελαστικά κορδόνια.

Τα πολύ ελαστικά κορδόνια και οι χαλαρές θηλιές δεν βοηθούν στο να βρεις αμέσως την σωστή τάση στο δέσιμο.

Το πίσω μέρος είναι πολύ ιδιαίτερο. Αποτελεί ξεχωριστό τμήμα από το υπόλοιπο upper και συνδέεται με ραφή σε ένα σκληρό overlay. Ουσιαστικά δεν πρόκειται περί κολάρου αλλά ενός δομημένου συνθετικού υφάσματος, ενισχυμένου από μία πιο άκαμπτη επένδυση για να το στηρίζει. Έχει το σχήμα της φτέρνας και φτάνει πολύ ψηλά. Στην περιοχή του αχιλλείου υπάρχει ένα λεπτό αλλά μαλακό μαξιλαράκι, ενώ στο τελείωμα γυρίζει προς τα έξω. Εντελώς εύκαμπτο, είναι ίσως ό,τι πιο μίνιμαλ έχουμε δει.

Το κολάρο έχει σχήμα “κανάτας” και προσομοιάζει αυτό του οστού.

Το αφρώδες δίνει περισσότερη άνεση απ’ όσο δείχνει.

Η εφαρμογή του Elite 2 εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον όγκο του πέλματος. Προφανώς το ίδιο συμβαίνει και με πολλά άλλα μοντέλα, εδώ όμως ακόμη περισσότερο.

Η φτέρνα δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα, παρόλο που θα περίμενε κανείς το αντίθετο. Ιδίως με δεδομένη την ελαστικότητα της σόλας στο σημείο. Το κολάρο γύρω της είναι πραγματικά σα να μην υπάρχει, κλειδώνει ωστόσο σωστά και εύκολα, χωρίς να χρειάζεται παραπάνω σφίξιμο. Η περιοχή έχει ωραία αίσθηση, ενώ το μαλακό υλικό και η ευκαμψία του αποτρέπουν την περίπτωση ερεθισμού λόγω του ύψους. Δεν εμπνέει σιγουριά μόλις το φορέσεις, τρέχοντας όμως η φτέρνα κλειδώνει όπως πρέπει.

Πηγαίνοντας προς τα εμπρός, τα πράγματα γίνονται λίγο πιο υποκειμενικά. Το ύφασμα των πλαϊνών και τα τοιχώματα της σόλας στηρίζουν σωστά το πέλμα. Το δε πλάτος στο σημείο είναι παραπάνω από επαρκές και η καμάρα δεν ξεχειλίζει. Το πρόβλημα, κατά περίπτωση, έχει να κάνει με το ελαστικό πλεκτό της γλώσσας. Αν το πόδι σου έχει όγκο στο σημείο αυτό, όλα καλά. “Καργάρεις” την εφαρμογή, μαζεύεις τα μπόσικα του πλεκτού και η κατασκευή έρχεται γάντι. Αν έχεις πιο λεπτό πόδι όμως, πρέπει να πειραματιστείς με το δέσιμο. Η γλώσσα επιτρέπει κάποιον αέρα και καθώς δεν υπάρχουν πλαϊνά να μαζέψεις, αναγκαστικά σφίγγεις περισσότερο τα κορδόνια. Αυτό προκαλεί αρκετό ζάρωμα στο toe box και την αρχή της γλώσσας. Έχοντας αρκετό υλικό η ραφή στο σημείο εκείνο, για κάποιους μπορεί να είναι ενοχλητικό. Επίσης, οι θηλιές δεν βολεύουν στο να κρατήσεις την τάση οποιόμορφα. Απ’ την άλλη, μπορείς να παίξεις με το πάχος της κάλτσας, αφού μία πιο χοντρή θα γεμίσει την περιοχή. Σε αυτή την περίπτωση όμως κλέβεις μήκος από τα δάχτυλα, όπου το παπούτσι είναι ούτως ή άλλως οριακά κοντό, όπως θα δούμε.

Η full bootie κατασκευή δίνει ωραία αίσθηση, μπερδεύει όμως την εφαρμογή με την ελαστικότητα της γλώσσας.

Το toe box λοιπόν, έχει κάποια θεματάκια. Το ένα είναι το μήκος του, απ’ όπου λείπουν 1-2 χιλιοστά. Αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα με έναν ελαφρύ προφυλακτήρα, με αυτόν όμως του Elite, είναι. Το υλικό του είναι αρκετά άκαμπτο και τα δάχτυλα είναι πιθανό να βρίσκουν επάνω του. Όχι μόνο μπροστά αλλά και στο τμήμα που εκτείνεται από επάνω τους. Κυρίως το μεγάλο δάχτυλο. Έχουν καταγραφεί περιπτώσεις τριβών από αρκετούς. Επιπλέον, παρότι ο χώρος δεν είναι στενός σε πλάτος, η στιβαρή δομή του υφάσματος και το εύρος του προφυλακτήρα, δεν αφήνουν καθόλου αέρα στα μετατάρσια και τα δάχτυλα. Εν κατακλείδι, όλη την ζημιά την κάνει η υπερβολική σχεδίαση του προφυλακτήρα, καθώς από μόνο του το toe box έχει το απαραίτητο πλάτος και ύψος για να νοιώθεις άνετα. Εν αντιθέσει με το μεσαίο τμήμα λοιπόν, εδώ ευνοημένοι είναι όσοι δεν έχουν ογκώδες πέλμα.

Σκληρό υλικό γύρω και επάνω από τα δάχτυλα. Χωρίς λόγο.

Στρογγυλεμένο τελείωμα και άνετα μετατάρσια, που περιορίζονται όμως από τον υπερμέγεθη προφυλακτήρα.

Όλα αυτά βέβαια, έχουν να κάνουν και με την ανατομία του κάθε ποδιού, όπως και την απόσταση που θα το φορέσεις. Έχοντας στενότερο πόδι, όταν βρήκα την ρύθμιση στο midfoot (σχεδόν), δεν είχα πρόβλημα με την εφαρμογή. Παρ’ όλα αυτά, δεν γνωρίζω πώς θα ήταν τα πράγματα σε έναν μαραθώνιο. Συν τοις άλλοις, μην ξεχνάμε ότι το επάνω μέρος του Elite έχει να διαχειριστεί και μία τρομερά μαλακή σόλα, πράγμα που κάνει το έργο του ακόμη πιο απαιτητικό.

Κατά τ’ άλλα, η αίσθηση γύρω από το πόδι είναι ωραία, ενώ για θέμα διαπνοής δεν τίθεται καν ζήτημα. Το upper είναι σχεδόν διαφανές με την τόσο αραιή ύφανση των νημάτων. Δεν ισχύει το ίδιο όμως για την περιοχή της πλεκτής γλώσσας.

Φτάνοντας στο sizing, τα πράγματα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα. Για όλους του παραπάνω λόγους, το παπούτσι νομίζω ότι απαιτεί δοκιμή. Προσωπικά δεν θα ανέβαινα από το κανονικό μου νούμερο, δεν αποκλείω όμως σε κάποιους να χρειαζόταν. Ιδίως αν το προορίζουν για τα 42Κ.

Σόλα και πάτημα

Με το Elite 1 είδαμε για πρώτη φορά τον PWRRUN HG. Peba υλικό με supercritical επεξεργασία, το οποίο κατόπιν φορέθηκε και στη μισή σόλα του Pro 4.

Στο νέο μοντέλο λανσάρεται ένας νέος αφρός, ο IncrediRUN. Όσο κακόηχη είναι η ονομασία του, άλλο τόσο εύστοχη είναι συγχρόνως. Πρόκειται για μία σύνθεση από TPEE και εντελώς διαφορετικές ιδιότητες από τον PWRRUN HG. Η Saucony τον χαρακτηρίζει ως “επομένης γενιάς super foam”. Ο δε εσωτερικός πάτος είναι από PWRRUN PB, δηλαδή Peba.

Εντυπωσιακή εμφάνιση που υπόσχεται και εντυπωσιακή απόδοση.

Διαφορετική είναι και η γεωμετρία της σόλας, έχοντας αποκτήσει ένα μεγάλο διαγώνιο “κόψιμο” στην εξωτερική πλευρά. Εξοικονομείται έτσι βάρος αλλά επιδρά και στην συμπεριφορά της, όπως θα δούμε.

Τα τοιχώματα της σόλας σηκώνονται και εδώ πολύ ψηλά, περιβάλλοντας και συγκρατώντας το πέλμα. Το μαλακό υλικό τους τα κάνει εύκαμπτα, οπότε δεν δημιουργούν πουθενά πίεση.

Ανάμεσα στις δύο στρώσεις αφρού ενσωματώνεται μία πλάκα από ανθρακονήματα. Χαρακτηρίζεται από τα τρία διαμήκη κενά που φέρει κάτω από τα μετατάρσια, μειώνοντας έστω και οριακά την ακαμψία μπροστά.

Όπως φαίνεται από την επάνω στρώση αφρού, το πόδι κάθεται βαθειά μέσα στην σόλα.

Διαφορετική προσέγγιση στην σχεδίαση της πλάκας από ό,τι συνήθως.

Το λάστιχο από κάτω είναι πολύ λεπτό και μαλακό. Καλύπτει σχεδόν όλο το forefoot και πίσω τα σημεία που χρειάζεται. Θυμίζω ότι στο v1 η εσωτερική πλευρά της φτέρνας ήταν εκτεθειμένη, κάτι που επέφερε πολύ πρόωρη φθορά. Η πρόσφυση είναι κάπου στο μέσο όρο. Δεν εντυπωσιάζει, ούτε όμως και υστερεί. Δεν έχω εικόνα του κρατήματος σε βρεγμένο. Όσον αφορά την ανθεκτικότητα, μετά από 70+ χιλιόμετρα δεν υπάρχει κυριολεκτικά καμμία φθορά στην ακάλυπτη επιφάνεια και τις κόχες, ούτε και κάποια λείανση στο λάστιχο. Εντυπωσιακό, αν και παίζει ο ρόλο και ο τρόπος που πατάει ο καθένας. Γενικά είμαι αρκετά ευγενικός με τις εξώσολες, ιδίως στο πίσω μέρος.

Η αυλάκωση κάτω από την φτέρνα εξυπηρετεί περισσότερο λόγους σταθερότητας, παρά συμπίεσης. Φροντίζει άλλωστε ο αφρός από μόνος του για το δεύτερο. Βοηθάει λοιπόν στο να δουλεύουν λίγο πιο ανεξάρτητα οι δύο “όχθες” και να κεντράρεται η προσγείωση.

Ο IncrediRUN είναι η πιο μαλακή σύνθεση που υπάρχει αυτή την στιγμή στον χώρο. Πάει σε άλλα επίπεδα τον όρο “softness” και δείχνει ότι η χημική βιομηχανία εξελίσσει διαρκώς τα υλικά. Η συμπεριφορά του είναι παρόμοια με αυτή του νέου Lightstrike Pro της Adidas, ο οποίος είναι επίσης από TPEE. Εδώ όμως έχουμε ακόμα μικρότερη αντίσταση στην συμπίεση και μεγαλύτερη διαδρομή.

Η εικόνα μιλάει από μόνη της.

Βασικά, ο όρος “συμπίεση” δεν είναι πλέον ακριβής στην περίπτωση του Elite 2. Σε πιο αργούς ρυθμούς και ιδίως πίσω, ο IncrediRUN δεν συμπιέζεται αλλά κυριολεκτικά συνθλίβεται! Λες και δεν υπάρχει καν η carbon plate. Παρ’ όλα αυτά, η επαναφορά του είναι αστραπιαία. Βγαίνεις αμέσως από την σόλα, με την επιστροφή ενέργειας να είναι εντυπωσιακή. Το ίδιο αλλά πιο κοντρολαρισμένα, εισπράττεις και μπροστά.

Τα σημεία πριν και μετά το κενό, συμπιέζονται ακόμη ευκολότερα.

Οι πιο αργοί ρυθμοί, ναι μεν σου δίνουν την εικόνα του αφρού, δεν είναι όμως αυτοί που θα χαρακτηρίσουν την συμπεριφορά του Saucony. Ανεβάζοντας λοιπόν ταχύτητα, τα πράγματα αρχίζουν να διαφοροποιούνται. Αν πατάς πίσω, μπορεί λόγω δύναμης η συμπίεση να είναι ακόμη μεγαλύτερη και να τερματίζεις την φτέρνα, γίνεται όμως και πιο άμεσα. Αυτό που τελικά σου μένει, είναι ένα χαρακτηριστικό “γκελ” που θα σε σηκώσει για να περάσεις στην επομένη φάση του transition.

Η ανησυχία μου αρχικά ωστόσο, ήταν πώς ένα τόσο μαλακό forefoot θα μπορέσει να βγάλει την ισχύ στο έδαφος. Η απάντηση βρίσκεται στην πλάκα. Τοποθετημένη στο μέσο της σόλας, ελέγχει απόλυτα την συμπίεση του αφρού και τελικά τον δαμάζει. Το πάτημα παραμένει μαλακό και σχεδόν squishy, σφίγγει όμως αισθητά σε σχέση με το υπόλοιπο τμήμα της σόλας. Μπορείς να πατήσεις δυνατά χωρίς στρεβλώσεις, μπορείς να στρίψεις, μπορείς να το εμπιστευτείς. Έχει περισσότερη αίσθηση απ’ όσο περίμενα και προσφέρει φυσικά και άνεση. Το δε bounce είναι κι εδώ κορυφαίο.

Τρέχοντας, η συμπεριφορά της σόλας μπροστά αλλάζει.

Παρά την αποδοτικότητά του, δεν θα το χαρακτήριζα ως επιθετικό ή πάρα πολύ γρήγορο racer. Για παράδειγμα, θεωρώ πως ένας πραγματικά ικανός δρομέας (επίπεδο αθλητών δηλαδή), ίσως να προτιμήσει το πιο στιβαρό toe off του Elite 1. Πιθανώς όχι στον μαραθώνιο αλλά σίγουρα στις γρήγορες προπονήσεις. Ή σε αγωνιστικό 10Κ/21.1Κ. Όσο επιτυχώς εκτελεσμένη κι αν είναι η συνταγή, μία τόσο μαλακή σόλα κλέβει σε πληροφορία και αίσθηση. Της λείπει το responsiveness, όπως λέμε. Για εμένα αποδίδει ιδανικά ως επιλογή για μαραθώνιο/ημιμαραθώνιο. Εν πάση περιπτώσει, αυτό δεν θα απασχολήσει την συντριπτική πλειονότητα των ερασιτεχνών, οι οποίοι δύσκολα θα εξαντλήσουν τα όρια του μοντέλου.

Πάμε τώρα σε μία άλλη παράμετρο, η οποία δεν αφορά μόνο το Elite 2 αλλά γενικότερα την σχεδίαση κάποιων προσφάτων super shoes. Κι έχει να κάνει με την ακαμψία. Τελευταία βλέπουμε γεωμετρίες που αποσκοπούν στο να δώσουν ένα έστω ελάχιστο flex στην σόλα. Είτε με τα γνωστά κοψίματα στο μέσο, είτε με κάποια κενά στην πλάκα, όπως εδώ. Σα να μην είναι η απόλυτη ακαμψία πλέον το ζητούμενο. Θεωρώ ότι αυτό στοχεύει στο να φορτίζεται ευκολότερα το “σύστημα” και να δουλεύει αποδοτικότερα η μόχλευση από την carbon plate.

Γίνεται αντιληπτό αυτό στο Elite, καθώς έχει μία ελαφρώς πιο φυσική συμπεριφορά, χωρίς την μονοκόμματη και “καλουπωμένη” αίσθηση κάποιων μοντέλων της κατηγορίας. Το διαγώνιο κενό επιτρέπει μία στοιχειώδη προσαρμοστικότητα της σόλας στον τρόπο που πατάς, όπως και μία ευκολία. Δεν απαιτεί μεγάλη δύναμη για να φορτίσεις την πλάκα, ούτε συγκεκριμένο στυλ πατήματος. Τουλάχιστον όχι όσο άλλα. Κι αυτό είναι πολύ καλό για όλους εμάς.

Η σχεδίαση δίνει μία ελάχιστη κάμψη στην αρχή των μεταταρσίων.

Όσον αφορά το SpeedRoll, το επιθετικό rocker που χαρακτήριζε εξ αρχής τα Endorphin μοντέλα, προσωπικά δεν ένοιωσα την παρουσία του. Ίσως μόνο πηγαίνοντας αργά. Παρόλο που οπτικά η γωνία μπροστά δείχνει πολύ απότομη, στην πράξη ο μαλακός αφρός την καταργεί. Γενικότερα, για να κρατηθεί η γωνία και να ρολάρεις επάνω της, πρέπει η σόλα να είναι πιο σφιχτή και να μην παραμορφώνεται ή η πλάκα να είναι τοποθετημένη χαμηλότερα. Εδώ απέχουμε μακράν της πρώτης συνθήκης, ενώ αν η πλάκα κατέβαινε, ο αφρός από πάνω της θα ήταν ανεξέλεγκτος. Σίγουρα το rocker βοηθάει με τον τρόπο του στο transition, σε καμμία όμως περίπτωση δεν το χαρακτηρίζει, όπως σε άλλα μοντέλα. Τουλάχιστον βάσει της δικής μου μηχανικής.

Η ποσότητα και η δομή του αφρού κάτω από την πλάκα “ισιώνουν” την γωνία.

Και πάμε τώρα στο προφανές και κρίσιμο ερώτημα. Πόσο ασταθές κάνει το Elite 2 η τόσο μαλακή σόλα του;
Πηγαίνοντας λοιπόν κόντρα σε όσα πιθανώς έχετε διαβάσει ή ακούσει, εγώ θα πω, λίγο. Επ ουδενί δεν θα το αποκαλούσα αντικειμενικά σταθερό, δεν είναι όμως και “επικίνδυνα” ασταθές. Δεν απαιτεί προσήλωση, δεν προϋποθέτει απόλυτα ουδέτερο πάτημα, ούτε και τιμωρεί ένα όχι ιδανικό form. Παρότι πρηνίζω κιόλας σε μεγάλο βαθμό, δεν είχα θέμα ακόμη και σε μεγαλύτερα και αργά τρεξίματα.

Τα στοιχεία που το κάνουν λειτουργικό παρά το softness του, δεν είναι λίγα. Πρώτ’ απ’ όλα η φαρδιά φτέρνα με τα πομπέ τοιχώματα και το τελείωμα που προεξέχουν. Ναι μεν το πόδι παλατζάρει αρχικά, μένει όμως πάντα μέσα στην σόλα και δεν βγαίνει ποτέ εκτός. Συν το ότι η αποσυμπίεση είναι πολύ γρήγορη και η βύθιση δεν διαρκεί. Το midfoot είναι επίσης φαρδύ και η καμάρα πολύ γεμάτη, ενώ το κενό εξωτερικά δίνει μία τάση υπτιασμού εξ αρχής. Σε αυτά προσθέστε και τα ψηλά πλαϊνά που φτάνουν και αρκετά μπροστά.

Η γεωμετρία στο πίσω μέρος ελέγχει ικανοποιητικά την κίνηση του ποδιού.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα super shoes, η καμάρα δεν είναι σκαμμένη.

Βάσει των παραπάνω, θα διαφωνήσω και πάλι με όσα γράφονται για το εύρος χρήσης του. Για εμένα το παπούτσι δεν είναι αποκλειστικά για γρήγορους ρυθμούς, αλλά πάει σχετικά εύκολα και στους μέτριους. Δεν σε κουράζει λόγω ακαμψίας (μόλις που καταλαβαίνεις την πλάκα), μιας και τα δάχτυλα μπορούν λίγο να καμφθούν μέσα στον μαλακό αφρό. Γενικότερα συγχωρεί και δεν τιμωρεί, όπως άλλα. Αυτά φυσικά δεν τα αναφέρω για να το προτείνω ως καθημερινό προπονητικό. Ως αγωνιστικό όμως, αν αρχίσεις να κουράζεσαι και να μην πατάς καλά, το Elite δεν θα σ’ το κάνει ακόμη χειρότερο, δουλεύοντας εναντίον σου. Γι’ αυτό πιστεύω ότι μπορεί να ταιριάξει και σε πιο αργούς δρομείς ως marathon shoe.

Κλείνω με μία γενικότερη παρατήρηση στην εξέλιξη των αφρών. Ενώ μέχρι τώρα ο Peba θεωρείτο ο κορυφαίος της βιομηχανίας, νέες συνθέσεις εμφανίζονται και διεκδικούν ξεκάθαρα τον τίτλο. Αναφέρομαι στο TPEE και το Aliphatic TPU. Κι είναι ενδιαφέρον, αλλά και ενδεικτικό, ότι αυτές επιλέγονται και από εταιρείες που χρησιμοποιούν ή χρησιμοποιούσαν τον Peba. Αυτό κάτι δείχνει.

Συμπέρασμα

Η Saucony παίρνει μία απίστευτα μαλακή σύνθεση και με την κατάλληλη γεωμετρία την κάνει απόλυτα λειτουργική. Μην θεωρείτε πως αυτό είναι κάτι εύκολο. Συγχρόνως μας δίνει και ένα από τα πιο απολαυστικά μοντέλα, με το τεράστιο rebound του και τον τρόπο που δουλεύει. Κανονικά IncrediFUN θα έπρεπε να ονομάζεται ο αφρός.

Μπορεί να του λείπει το aggressiveness που έχουν κάποια άλλα super shoes κι ίσως οι οπαδοί του οriginal να γκρινιάξουν. Έχει όμως το smoothness και την ευκολία που το κάνουν πιο φιλικό στον μέσο δρομέα. Το επάνω μέρος θα μπορούσε να είχε προσεχθεί λίγο παραπάνω, δεν αλλάζει ωστόσο την συνολική εικόνα του Elite. Δεν ξέρω αν ο IncrediRUN είναι ο αποδοτικότερος αφρός, σίγουρα όμως δεν μοιάζει με τίποτε άλλο αυτή την στιγμή στην αγορά.