[tazi]

Καλημερα, ανοιγω αυτο το θεμα μια και μολις χτες προχωρησα σε αυτη τη θεραπεια.
Ο λογος που το εκανα ειναι ισως γνωστος για οσους παρακολουθουν το φορουμ αλλα θα αναφερθω πολυ συντομα για οσους δε τον γνωριζουν.
Ειμαι ενας ας το πουμε φρεσκος σχετικα δρομεας, 49 ετων τωρα, βασικα καποιος που ξεκινησε να τρεχει το 2011 χωρις προηγουμενη προυπηρεσια στο αθλημα. Ξεκινησα σταδιακα και χρονο με το χρονο βελτιωνομουν μεχρι που αρχισα να γινομαι αρκετα ανταγωνιστικος.
Η ενασχοληση μου ειναι συνεχης, και τα μονα διαστηματα που εχω σταματησει οφείλονταν σε τραυματισμους. Συνολικα ισως και λιγότερο από εξι μηνες μεσα στα εξι χρόνια, δηλαδη περίπου 7% του συνολικου χρόνου. Ο εβδομαδιαιος ογκος αναλογα με τη περιοδο σε γενικες γραμμες κυμαινεται απο τα 65 έως τα 95 χιλιομετρα, χωρις αυτο να σημαινει πως δε τα εχω ξεπερασει ορισμενες φορες, χωρις παντως να εχω δει βελτιωση. Εχω παρατηρήσει οτι τα 80 με 95 ειναι αυτα που αντεχω και αφομειωνω καλυτερα. Αναφερω αυτα τα στοιχεια για να εχετε μια εικονα των καταπονησεων που δεχεται το σωμα μου. Σχεδον το συνολο των χιλιομέτρων που κανω γίνεται στην ασφαλτο.
Περσι το καλοκαιρι αποφασισα να αλλαξω λιγο το προπονητικο μου προγραμμα. Εβαλα περισσότερα στοιχεία εντασης, πιο πολλες και εντονες διαλλειματικες και tempo runs. Γενικα δηλαδη εριξα το μεσο ρυθμο των εβδομαδιαιων χιλιομέτρων που διανυω.
Το αποτελεσμα στην αρχη ηταν εντυπωσιακο. Ειδα πολυ σαφη βελτίωση, και σαν αισθηση αλλα και στη ψυχολογια μου. Πηγαινα στις προπονησεις με πολυ διαθεση και χαιρόμουν πολυ που εβγαιναν ευκολα και αναιμακτα.
Συντομα όμως ειδα και την αλλη οψη του νομίσματος. Επαθα περιοστίτιδα στο αριστερο μου πόδι. ενας τραυματισμος που ειχα ξανανιώσει στο παρελθον στο ιδιο ακριβως σημειο. Σταματησα τελείως το τρεξιμο για ενα μηνα, εκανα αρκετο ποδήλατο, φυσιοθεραπείες και οταν ενιωσα οτι ημουν ετοιμος να ξανατρεξω ξεκινησα να προπονουμαι σχετικα χαλαρα. Το αποτελεσμα ήταν ότι μετα απο ενα μηνα πληρους αποχης, με μολις δυο εβδομαδες χαλαρης προπονησης να τρεξω ενα ανελπιστα γρηγορο πενταρι, το απογευματινο του μαραθωνιου, κερδιζοντας μαλιστα και την ηλικιακη κατηγορια, και δυο εβδομαδες αργοτερα, στο δεκαρι του ΣΔΥΑ, εκτιμωντας ότι λογω ελλειψης χιλιμέτρων δε θα αντεχα να κανω κατι καλο στα 10 χιλιομετρα, να ξεκινησω ανετα τη κουρσα και να καταφερω, σχεδον ερημην μου να κανω PB 37.01.
Βασικα η γρηγορη προπονηση που ειχα κανει στο παρελθον βγηκε, εστω και καθυστερημενα.
Συνεχισα να προπονουμαι χωρις καμια ενοχληση με 80 περιπου χιλιομετρα την εβδομαδα. Σιγα σιγα όμως αρχισα να νιωθω οτι οι προπονησεις δεν εβγαιναν, αλλες φορες πραγματικα πετουσα και αλλες δε μπορουσα να παρω τα ποδια μου. Αυτο βεβαια ειναι δειγμα ότι κατι δε παει καλα. Αρχισε λιγο, ανεπαισθητα, να με ενοχλει και η δεξια μου γάμπα, σε ενα σημειο που εχω τραυματιστει στο παρελθον. Μη σας τα πολυλογω, προπονιομουν χωρις κεφι, μια καλα και μια οχι καλα, κατι που φανηκε και απο τα αποτελεσματα που ειχα στον επομενο μου αγωνα.
Μια εβδομαδα μετα τον αγωνα ο πονος στο ποδι αυξηθηκε, εγινε δυσαρεστος οχι σε βαθμο του να με εμοδιζει να τρεχω αλλα ενιωθα πως δεν ειχε νοημα να συνεχισω και να κυνυγησω τον ανοιξιατικο μου στοχο. Επρεπε να βαλω αρκετα χιλιομετρα, οχι τοση ενταση μια και ειχα αποφασισει να ριξω ρυθμους και να δουλεψω πιο αεροβια.
Σταματησα το τρεξιμο, με την ενοχληση να υποχωρει σε ενα βαθμο. Αρχισα παραλληλα λιγο ποδηλατο και κολύμπι. Με το που εφευγε τελειως ο πονος, δομιμαζα λιγο τρεξιμο με τη γνωστη μεθοσο. Σταδια και χαλαρα σε μαλακο εδαφος κλπ. Μετα απο δυο διαδοχικα παντα τετοιου ειδους τρεξιματα ο πονος ξαναερχοτανε, οχι κατα τη διαρκεια της προπονησης αλλα παντα μετα, το επόμενο πρωι. Αυτο εγινε δυο-τρεις φορες, με τα συμπτωματα να μειωνονται καθε φορα αλλα να ειναι παντα παρόντα.
Ο πόνος -ενοχληση παντα εστιαζοτανε παντα στο δεξι ποδι, στο ίδιο σημειο που ειχα παθει την περιοστιτιδα το καλοκαιρι στο αριστερο. Προχωρησα με μαγνητικη και ακτινογραφιες που επιβεβαιωσαν την υπαρξη μιας πολυ μικρης φλεγμονης, στο ξεκινημα της ισως γυρω απο μια καταπονημενη περιοχή.
Σε εκεινο το σημειο υπαρχει απο παλια ενας χρονιος τραυματισμος. Μικροτερος που ειχα μοτοσυκλετα με μανιβελα, μεγαλου σχετικα κυβισμου, η μανιβελα μου τραβαγε “αναποδες”. Αυτο πρακτικα σημαινει οτι επεστρεφε αγαρμπα και με πολυ δυναμη προς τα πίσω χτυπώντας με στην εσωτερικη πλευρα της κνημης, στο καλάμι. Το αποτελεσμα ήταν να ξερενομαι στο πονο, τον θυμαμαι ακομα και τωρα, αλλα τοτε στα 20-30 ουτε λογος για καποια αλλαγη. Μπρος στα καλλη τι ειναι ο πονος αλλωστε!! Το αποτελεσμα ήταν να δημιουργηθει σε εκεινο το σημειο μια ευμεγεθης εξωστοση, δηλαδη μια προσθηκη οστεινου ιστου περιμετρικά καλυμενου, στο περιοστεο δηλαδη απο μεγάλη ποσοτητα ουλωδους ιστου . Δε σας κρυβω πως παντα αναρωτιομουνα πως γινεται να τραυματιζομαι στο αριστερο ποδι που εμοιαζε να ειναι πιο ενταξει χωρις τα ανατομικα προβλήματα του δεξιου. Το απεδιδα στο γεγονος οτι το καταπονημενο δεξι ειχε διαμορφωσει τις αμυνες του. Τωρα όμως που ηρθε η ωρα του, παρολες τις αμυνες που εγω πιστευα πως υπήρχαν, ισως οχι και τοσο αδικα, η επόύλωση της φλεγμονης που εχω παθει να ειναι πολυ αργη. Ο ουλώδης ιστος απο οσο εχω καταλάβει δεν αιματωνεται με τον ιδιο τροπο με αποτελεσμα να μην του δινεται η δυνατοτητα να ιαθει οπως ο υγιής. Για αυτό και ύστερα από 7 εβδομαδες να εχω ακομα ενοχλήσεις σε κατι που ξεκίνησε σχεδον ανωδυνα, στη μιση ενταση με το αντιστοιχο τραυματισμο του αριστερου ποδιου, που περασε σε 4 εβδομαδες. Ξεχασα να σας πω πως στην αρχη ξεκινησα παλι με το ιδιο πρωτοκολλο φυσιοθεραπειων.
Κατέληξα λοιπον να δοκιμασω την εκχυση αιμοπεταλείων. Συμβουλευόμενος τον ορθοπαιδικο μου, φιλο και εξαιρετικο γιατρο οπως εγω τον αντιλαμβάνομαι, και ψαχνοντας στο διαδικτυο αποφασισα οτι δεν ειχα τιποτα να χασω. Η λογικη της μεθόδου ειναι να παρει μια ποσοτητα αιμοπεταλίων απο το αιμα του ασθενους και να την ενχυσει στη προβληματικη περιοχή. Η αυξημενη συγκεντρωση των αιμοπεταλιων λειτουργει θετικα στη διεγερση της περιοχής καλώντας στο σημειο που υπαρχει στοιχεια και παραγοντες που βοηθουν στη ταχυτερη απουλωση της φλεγμονης. (δεν ειμαι γιατρος οπως αντιλαμβανεστε). Οπως φανηκε κατα την ενχυση των αιμαπεταλιων στο ποδι μου, που εγινε στη περιοχη του περιοστεου, ο ουλωδης ιστος που υπαρχει ειναι αρκετα εξαπλωμενος και σε σημαντικη ποσοτητα.
Η διαδικασια ηταν πολυ απλη κρατησε λιγοτερο απο μια ωρα και δεν πονεσε καθολου. Ο γιατρος μου πηρε λιγο αιμα, το φυγοκεντρησε και 20 λεπτα και μετα ξεκινωντας πρωτα με την τοπικη αναισθησια της περιοχής προχωρησε στην ενχυση των αιμοπεταλίων σε οσο το δυνατο μεγαλύτερη περιοχη του προβληματικου ιστου μπορουσε. Βασικα απο το σημειο που μπηκε η βελονα, χωρις να βγει εξω, τρυπησε σε πολλα σημεια τον προβληματικο ιστο ριχνοντας του αιμοπεταλια. Μετα το τελος της θεραπειας δεν ενιωθα το παραμικρο. Με ειχε βεβαια προειδοποιησει ότι ηταν πολυ πιθανο αφου περασει η επηρεια της ναρκωσης να νιωσω εντονο πονο που θα επρεπε να καταπολεμησω με παγο και χαπια κυριως παρακεταμολης και οχι αντιφλεγμονωδη μια και αυτα λεοτυργουν ανασταλτικα στη δραση των αιμοπεταλειων. Εγω απλα ενιωσα στην αρχη μια σταδιακα αυξανομενη ενόχληση, το ποδι μου πρηστηκε λιγακι στη περιοχη που εγινε η εγχυση αλλα σε κανενα σημεια δε μπορω να πω οτι πραγματικα πονεσα. ( Γενικα ειμαι αρκετα ευαισθητος στο πονο). Δε χρειαστηκε να βαλω ουτε παγο ουτε να παρω καποιο χαπι τυπου depon. Κουτσαινα λιγο, γιατι οταν σηκωνα το ποδι μου ενιωθα την ενοχληση που εγω απέδωσα κυριως στο πρηξιμο της περιοχής. Κοιμηθηκα πολυ καλα και σημερα που ξυπνησα ολα εχουν αρχισει να αμβλυνονται. Το πρηξιμο εχει υποχωρήσει, κουτσαινω ελαχιστα και ειμαι απολυτως λειτουργικος. Θα μπορουσα καλιστα να κανω και ενα μικρο τρεξιματακι στο 6+. Σας λεω πως νιωθω, δε θα το κανω ομως.
Δεν ξερω αν οτι εκανα θα οδηγησει στο να φυγει το προβλημα που εχω, το μελλον θα δειξει. Παντως για να πω την αλήθεια χαρηκα που εκανα αυτη τη σχετικα ενναλακτικη θεραπεια, παντα την ειχα στο μυαλο μου γιατι οι τραυματισμοι που μεχρι τωρα εχω αντιμετωπίσει ειναι τραυματισμει- φλεγμονες μαλακών μοριων και γενικοτερα τετοιοι που αυτη η μεθοδος αντιμετώπισης μοιαζει να ενδεικνυται.
Η συγκεκριμενη μεθοδος εχει διαφορα πρωτοκολλα εφαρμογής. Πχ. μια θεραπεια να εβδομαδα, ανα δυο κλπ. Εγω θα ακολουθησω την wait and see μεθοδο. Μετα απο δυο τρεις εβδομαδες, οπως μου ειπε και ο γιατρος μου, θα δουμε πως παει η κατασταση και αναλογα θα πραξουμε. Ειναι πολυ πιθανο να μη χρειαστει και αλλη θεραπεια…., θελω να πιστεύω εγω γιατι θελω τοσο πολυ να τρεξω!

[stratus]

Νικο πολλα περαστικα και γρηγορα να σε ξαναδουμε στους δρομους.
Ο Arthur Lydiard ελεγε “train do not strain”

[than]

@tazi Περαστικά ρε συ Νίκο… Μακάρι να έχει αποτέλεσμα η μέθοδος που κάνεις, γιατί έχεις ακόμα περιθώρια για ακόμα καλύτερους χρόνους (σε όλες τις αποστάσεις).
Το πιο σημαντικό βέβαια είναι να επανέλθεις απολύτως υγιής και να μπορείς να κάνεις το χόμπυ σου 4-5 φορές την εβδομάδα, με όλα τα οφέλη που αυτό σου προσφέρει.

Υ.Γ. Όταν σου έλεγα πριν κανά δίμηνο στο Χαλάνδρι “μην κοπανιέσαι τραυματισμένος συνέχεια στα δεκαράκια τύπου Κυριακίδεια κλπ, αφοσιώσου στο μαραθώνιο της Βαρσοβίας” δεν άκουγες, ε? Ρούφα τώρα αιμοπετάλια…

[spy]

@tazi: Νικολή σιδερένιος! Θα περάσει είναι βέβαιο … απλά και κρίνοντας από τον εαυτό μου … που πάντα βιάζεται, κάνε όσο υπομονή απαιτείται, ώστε να ξεμπερδεψεις μία και καλή μ’αυτο !Καλή επάνοδο !Εμένα μου έλειψαν πάντως τα πολλά σου χλμ … με το 3 μπροστά …!!!

[mashine]

@tazi Φίλε θα επιστρέψεις σύντομα.Οι δρόμοι σε περιμένουν!

[Thanassis Priskos]

Φίλε Νίκο, ευχαριστούμε για τη γλαφυρή, ενδιαφέρουσα και ενημερωτική σου αφήγηση. Προσωπικά, δεν γνώριζα την ύπαρξη αυτής της θεραπείας. Εκτιμώ πως εφόσον τα πρώτα δείγματα είναι τόσο θετικά, το σώμα σου θα ανταποκριθεί πολύ γρήγορα και αποτελεσματικά στη θεραπεία…Πιστεύω πως δεν θα χρειαστεί άλλη συνεδρία…Κάνε όση αποχή χρειάζεται και από το πρώτο test-run, είμαι βέβαιος πως θα δρέψεις τους πρώτους καρπούς…Περαστικά από καρδιάς!

[Nestoras Katsios]

Α ρε Νίκο μπορούμε να φανταστούμε όλοι πόσο σου λείπει το τρέξιμο.. σιδερένιος γρήγορα εύχομαι!

[tazi]

PRP θεραπειας συνεχεια.

Παιδια δουλευει!!

Σχεδον δυο εβδομαδες μετα τη θεραπεια, 12 μερες για την ακριβεια, και ο τραυματισμος μοιαζει να ειναι παρελθον.
Το αρχικο πρηξιμο στη περιοχη υποχωρησε γρήγορα, σχεδον εξαφανιστηκε μετα απο τρεις ημερες. Εμεινε ομως ενα σημειο, αυτο που εγινε η ενχυση, η βαση της φλεγμονης δηλαδη πολυ εντονα ερεθισμενη. Ειχε αρχικα μεγεθος μεγαλου καρυδιου και επειδη το ποδι πια ειχε ξεπρηστει, φαινοτανε πολυ καθαρα με γυμνο ματι. Δε πονουσε, παρα μονο αν ακουμπαγες το σημειο, επισης δε με εμποδιζε καθολου σε οτιδηποτε, ουτε και σε δοκιμαστικο τρεξιμο, 100 μετρα δηλαδη ετρεξα. Το ποδι ειχε μια ελαφρια αισθηση αλλα το εξογκωμα υπηρχε. Παρολο που ημουν καλυτερα, στο ματι ομως χειροτερα, ενιωσα πολυ ικανοποιημενος. Μιλησα λοιπον με τον γιατρο μου, ηταν στο εξωτερικο εκεινη τη μερα, και στελνωντα του μια φωτογραφια μου ζητησ να περιμενω. Βασικα των ρωτησα μηπως θα επρεπε να κανω αλλο ενα θεωρωντας πως η συγκεντρωμενη πια φλεγμονη θα ειχε αναγκη απο μια επιπλεο θεραπεια. Μου απαντησε ξεκαθαρα πως οχι. Δωσε χονο μου ειπε. Τον ακουσα βεβαια, δε μπορουσα να κανω και τιποτα αλλο, με βαρια καρδια ομως μια και βιαζομαι…, σκεφτηκα επισης οτι τωρα με τη φλεγμονη επικεντρωμενη σε ενα πολυ συγκεκριμενο σημειο θα μπορουσα να κανω ως και επεμβαση, καθαριζοντας μονο την περιορισμενη πια προβληματικη περιοχη. Ο φιλος γιατρος αλλωστε μου ειχε πει πως διεκρινε μεγαλο ευρος ουλωδους ιστου και πως δε θα ηταν απιθανο να χρειαστει χειρουργικη επεμβαση. Μη σας τα πολυλογω το καρυδι παρεμεινε ως εχει για δυο μερες, μετα αρχισε να συρικνωνεται πολυ γρηγορα. Μιλησα παλι με το γιατρο συζητωντας το ενδεχομενο φυσιοθεραπειων. Μου ειπε πως ηταν η καταλληλη στιγμη να ξεκινησω, σε τρεις συνεδριες που τελειωσαν τη Παρασκευη η ταχυτητα που υποχωρουσε το προβλημα ηταν εντυπωσιακη. Τωρα εχει μεινει κατι απολυτως ελαχιστο. Σαββατο -Κυριακη- και Δευτερα που ετρεξα απο 10-20-30 λεπτφα αντιστοιχα δεν ενιωσα τη παραμικρη ενοχληση. Αλλες μικροενοχλησεις κανανε την εμφανιση τους, , πιασμενοι τετρακεφαλοι, λιγο γονατο, δικεφαλοι κλπ που εμφανιστηκαν λογω της τρεξιματικης αδρανειας 8 εβδομαδων. Κριμα που δε εκανα την ενχυση νωριτερα, θα ειχα κερδισει πολυ χρονο. Το κυριακατικο εικοσαλεπτο μου φανηκε αγγουρι!, Στο 505 βγηκε και ενιωθα σαν ενας τυπος που δεν ειχε τρεξει ποτε. Ξερω βεβαια πως αυτο θα ηταν περαστικο, αποτελεσμα και του ποδηλαατου και του κολυμπιου που κανω, με αποτελεσμα οι ιδιοι μυς να εχουν δουλεψει διαφορετικα. Χτες στο μισαωρο τα πραγματ εξελιχθηκαν πολυ καλυτερα, απο 510 ξεκινημα προοδευτικα επεσα και στο 410. Συνολικα βγηκε μεσος ρυθμοσ στο 433. Βεβαια ημουν και πολυ χαρουμενος. Ετρεχα στο σταδιο της Φιλοθεης με τα παιδια μου που την προηγουμενη ειχαν τρεξει και οι δυο διπλους αγωνες, το πρωι ατομικα 1500 και το απογευμα σκυταλη 4Χ400, μαλιστα η ομαδα της κορης μου επισε και το ορια για το πανελληνιο πρωταθλημα και ο γιος μου εβγαλε τα 1500 σε ρυθμο 3.05 χωρις αν ειναι ικανοποημενος… Καλα η διοργανωση απαραδεκτη.
Τελος παντων, η θεραπεια σε εμενα μοιζει να πετυχε, λεω μοιαζει γιατι ακομα δεν εχω δοκιμασει να τρεξω πιο μεγαλα χρονικα διαστηματα και σε διαφορετικα τερεν εκτος απο χωμα και ταρταν. Δε θα πιεσω καθολου, χτες θεωρω οτι εκανα λαθος και παρασυρθηκα αλλα πραγματικα δε το καταλαβα παρα μονο οταν κοιταξα το ρολοι καποια στιγμη και ειδα να γραφει 425, μετα δε μπορουσα να ριξω ρυθμο. Σημερα δε θα κανω τιποτα, απο αυριο θα δω. Υπολογιζω να συνεχισω κανονικα με το ποδηλατο και το κολυμπι, να βαλω 3/4 τρεξιματα την εβδομαδα αν ολα πανε καλα μετρια διαρκειας και εντασης σε ηπιο παντα τερεν. Την μεθεπομενη Κυριακη θα ειμαι στη Βαρσοβια, στο δεκαρι. Δε ξερω πως θα το τρεξω, μεχρι τοτε αλλωστε εχω δεκα μερες. Το επομενο Σαββατο στη Σιφνο, θα παω για πενταρι και μετα εχω βαλει στο προγραμμα να συμμετασχο σε τριαθλο. Κανονικο τρεξιμο, εφοσον γινεται μια και ακομα ειμαι πολυ φοβιςμενος θα ξεκινησω απο Ιουνη/Ιουλη

[Συντάκτης]

Δημοσιεύσεις