Chron

Συμφωνώ με το άρθρο. Κόντρα στο ρεύμα ως πεζός ή δρομέας και κατά τη φορά της κίνησης ως ποδηλάτης.

@chamav σαν τριαθλητής που είσαι, περιμένουμε άρθρο με τα σωστά και λάθη κατά την ποδηλασία στο δρόμο.

Νομίζω όλα τα παραπάνω συμβαίνουν μέχρι να σταθείς στην γραμμή της εκκίνησης, γιατί αμέσως μετά την έναρξη του αγώνα είναι σαν να μπαίνεις ξαφνικά σε ένα άλλο κόσμο σε μια άλλη πραγματικότητα.

Τι ωραια που τα λες ρε Γιαννη. Ισως σε μια αλλη ζωη στη περιπτωση μου

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει..

Αυτή η ταινία παίζεται ήδη στους κινηματογράφους, ή είναι στα προσεχώς?
Φαντάσου σε αντάλλαγμα για το ενδιαφέρον του άλλου στο δικό σου χόμπι που είναι το τρέξιμο, να σου ζητήσει την δική σου συμπαράσταση στο δικό της/του χόμπι που μπορεί να είναι το κέντημα, το πλέξιμο, η συλλογή πεταλούδων, οι βραδιές βιβλίου, οι εκθέσεις ζωγραφικής, η κηπουρική, κτλ κτλ…..

Πάντως το σινεμά εμπνέεται από την ζωή και αντίστροφα.

Μην το γελάτε. Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος -αν δεν έχει τα ίδια γούστα- να τρέχει σε αγώνες για συμπαράσταση κπλ.
Κάθε Νοέμβρη με μαζεύουν απο το Καλλιμάρμαρο και πολύ μου είναι. Άντε και η ανοχή για τον χρόνο που ξοδεύω στα τρεξίματα μέσα στην βδομάδα.
Όπως μου λέει εμένα η σύντροφός μου, “όταν ξεκινήσεις να χορεύεις, θα ξεκινήσω να τρέχω”…

Δεν χρειάζεται να ξεκινήσει κανείς από τους δύο να κάνει το ίδιο χόμπυ. Εξάλλου για ένα ζευγάρι στην προκειμένη που μιλάμε, είναι υγεία να έχουν ξεχωριστό χρόνο και ενδιαφέροντα. Το να πας για παράδειγμα σε κάποια χορευτική βραδιά ή να παρακολουθήσεις ένα μάθημα χορού σαν απλός θεατής, δεν είναι κακή ιδέα.

Ωραίο το τρέξιμο, ωραία και η γυμναστική γενικά, αλλά όσο μεγαλώνω νομίζω ότι πρέπει να δίνουμε βάρος πρώτα στους ανθρώπους γύρω μας.

Μηδέν άγαν…Αν το όσο μεγαλώνουμε διαβάζεται σαν γέρασα και ας κάτσω στα αυγά μου..δεν βοηθάει ούτε τους ανθρώπους γύρω ούτε κ εμάς. Καθώς αν μιλάμε για παιδία αποτελούμε για εκείνα ένα υγιες πρότυπο. Αν μιλάμε για σύντροφο δίνουμε το στίγμα πως μεγαλώνουμε με υγεία χωρις να παραμελούμε τον εαυτό μας. Σίγουρα οι οικείοι μας είναι το πιό σημαντικό κομμάτι και κάθε φάση ζωής έχει τις αναπροσαρμογές και την αναθεώρηση στόχων.Η ισορροπία είναι το κλειδί και όντως θέλει συνέχεια προσπάθεια.

Πριν είναι λοιπόν αργά, σηκωθείτε από κρεββάτια, καρέκλες, καναπέδες, πουφ, ντιβάνια, σκαμπό, ξαπλώστρες και τρέξτε! Γράψτε χιλιόμετρα με όποιο ρυθμό θέλει ο καθένας.

Εγώ προσωπικά, σε ένα αγώνα θέλω να νιώθω τον πόνο, θέλω να νιώθω την κούραση του μυαλού, θέλω να νιώθω το περιβάλλον γύρω μου, θέλω να καταλαβαίνω τα λάθη που έκανα στα προηγούμενα χιλιόμετρα, θέλω να προβληματίζομαι για το χαμηλό ρυθμό που δείχνει το ρολόι κτλ κτλ κτλ. Γιατί για μένα, αυτός είναι ο αγώνας !

Άρα μάλλον δεν είναι ο διαλογισμός για μένα!!

@roberto4carlos πολύ σωστά αναφέρεις πως όλα δεν ταιριάζουν σε όλους. Όπως το τάδε παπούτσι ταιρίαζει στον ένα, δεν ταιρίαζει στον άλλο. Πολλώ μάλλον όταν μιλάμε για προσωπικότητες και νοητικά μοτίβα του καθενός. Πάντως δεν χάνεις κάτι να το δοκιμάσεις! Καλοκαιράκι είναι και συνηθίζουμε να δοκιμάζουμε χαλαρά και καινούργια πράγματα.

Για τη γιόγκα τη άποψη έχουμε; Και όχι μόνο για τη σχέση της με το τρέξιμο.

@dimitrissss καλησπέρα. Όπως αναφέρω και στο άρθρο οι Ανατολίτικες τεχνικές χαλάρωσης συγκέντρωσης, έχουν τραβήξει πολύ τόσο το ερευνητικό ενδιαφέρον όσο και το ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού. Η γιόγκα περιέχει στοιχεία διαλογισμού καθώς όλες αυτές οι τεχνικές πυρήνα έχουν την αποδοχή των εξωτερικών και εσωτερικών ερεθισμάτων χωρίς καμία κριτική. Απλά ως έχουν.
Ειδικότερα για την γιόγκα δεν γνωρίζω να σου πώ πιό πολλά όμως είναι η πίο παλιά επικουρική-εναλλακτική μέθοδος διαχείρισης του άγχους που συμπεριλαμβάνεται στα θεραπευτικά πρωτόκολλά, όπως επίσης και υπάρχουν και μαθήματα σε διάφορα Πανεπιστήμια σε ΗΠΑ και Αγγλία ίσως και αλλού. Γενικότερα ό,τι σε βοηθάει να το συνεχίζεις.

Πολυ σημαντικη παραμετρος, σας το λεω εχοντας νιωσει στο πετσι μου και τις δυο οψεις του νομισματος. Το μυαλο παιζει πολλα παιχνιδια, με θετικη σκεψη απλα πετας, με αρνητικη, αστα να πανε

Εμένα μονίμως, αυτή η φωνή με επηρεάζει αρνητικά. Για παράδειγμα

όταν τρέχω 400άρια μου λέει συνεχώς, “πήγαινε πιο αργά, θα σκάσεις”
όταν τρέχω 1000άρια μου λέει συνεχώς, “2μιση γύρο,ι ακόμα και αν τους καταφέρεις σίγουρα το διάλειμμα που έχεις μετά δεν θα είναι αρκετό να ξεκουραστείς”
όταν τρέχω 2000άρια μου λέει συνεχώς, “400Χ5=2000μέτρα, καλά άστο, 5 γύροι είναι ατελείωτοι”
όταν τρέχω 5000 μου λέει συνεχώς, “δεν θα καταφέρεις ποτέ να σπάσεις το όποιο ρεκόρ έχεις κάνει ως τώρα, χώρια που σε βλέπω να πηγαίνεις για καμιά ανακοπή καρδιάς! ”
όταν τρέχω 10000+ easy μου λέει συνεχώς, “10 χιλιόμετρα???? μέχρι να τελειώσεις μπορεί να έχουμε βγει και από το μνημόνιο. κάψε 2-3 χιλιόμετρα και άντε σπίτι ”
όταν τρέχω 10000 race μου λέει συνεχώς, “φιλαράκο, δεν το χεις…. τι ζορίζεσαι και ιδρώνεις και στεναχωριέσαι? τα πόδια σου δεν, η καρδιά σου δεν, το μυαλό σου δεν…ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ”

Όπως καταλαβαίνεται εγώ δεν βγαίνω για τρέξιμο, ….σε πόλεμο πάω!!!

@roberto4carlos σε αυτα ακριβώς που επισημαίνεις καλό είναι να φτιάξεις μερικές θετικές φράσεις οι οποίες με σχετική προπόνηση θα σε βοηθήσουν να αναστρέψεις τις αρνητικές σκέψεις που αναφέρεις. Για παράδειγμα στο σε γρήγορα κομμάτια λέγε “Υπομόνη, μπορείς να αντέξεις” .Ηχογράφησε άμα θές σύντομες αυτοεπιβεβαιωτικές ατάκες σαν αυτή που ανέφερα και μόλις αναγνωρίσεις την αρνητική σκέψη πάτα το play και δωσ’ της να καταλάβει! Θέλει όπως ανφέρω και στο άρθρο προπόνηση οργανωμένη και συνεπή. Το κόλπο είναι να αποκτήσεις ενημερώτητα για το πότε αρχίζουν να ξεκινάνε οι αυτόματες αρνητικές σκέψεις. Καλή επιτυχία!

@tazi εσύ εντάξει και βαρίδια να έχεις στο μυαλό, πετάς στο σώμα δεν έχεις ανάγκη!! Πέραν της πλάκας όντως είναι πολύ σημαντικό για οποιοδήποτε επίπεδο και δυνατότητα δρομική. Αν κυριαρχήσει κάποιος αθλητής-αθλούμενος σε αυτό, προχωράει επίπεδο ή ξεπερνάει πιθανά plateaux απόδοσης.

Θα σας πω ενα πολυ χαρακτηριστικο παραδειγμα που μου ετυχε περσι. Ηταν λιγο πριν τον μαραθωνιο της Θεσσαλονικης. Ειχα εκεινη τη μερα ενα χαρντ φαρτλεκ. Καμια, σαρανταρια λεπτα με εναλλαγες αργου γρηγορου τρεξιματος με το υψηλης εντασης να υπερτερει. Ξεκιναω το πρωι με βαρια καρδια και ιδιαιτερα ακεφος. Κανω ενα χιλιαρι στο 440 και ενιωθα ρακος, διαθεση μηδεν, καλα λεω, ετσι θα παω να σπασω το τριωρο σε δυο εβδομαδες… και σταματαω.
Το απογευμα της ιδιας μερας, αφου αφησα τα παιδια για προπονηση και ενω στο μεταξυ μου ειχε συμβει κατι πολυ ευχαριστο ξεκιναω το φαρτλεκ. Με το που πηγαινα να ριξω ρυθμο, πανω απο 420 δηλαδη ενιωθα οτι περπαταγα. Το αποτελεσμα ηταν να κανω ενα δυνατο δεκαρι μεσα στους δρομους τη φιλοθεης, λιγο πανω απο 39, πιανοντας μονο το 85% των μεγιστων παλμων μου. Μετα απο αυτη τη προπονηση ενιωσα τετοια χαρα και αυτοπεποιθηση που με πηγε τρενο μεχρι το μαραθωνιο, οπου παλι με πολυ καλη ψυχολογια εσπασα πανηγυρικα το τριωρο, τρεχοντας σχεδον αβιαστα σε ρυθμο 6 δευτερολεπτα πιο κατω απο τον επιδιωκομενο και τερματιζοντας τον πιο ομορφο και ξεκουραστο μου μαραθωνιο, οσο και αν αυτο ακουγεται περιεργο Τι σου ειναι το ρημαδι το μυαλο…. Σε ολη τη διαρκεια του αγωνα ετρεχα γνωριζοντας οτι εγω ελεγχω το ρυθμο μου και οχι αυτος εμενα, δε κυνηγουσα και δε φοβομουνα, ετρεχα οπως ηθελα οριζοντας σχεδον σε καθε στιγμη το τι κανω πως το κανω και γιατι το κανω. Το μυαλο ηταν συμμαχος, καταπληκτικη αιαθηση.