[Nikejda]

@aroulio
Το δρομικό μου background ξεκινάει στο γυμνάσιο ως δρομέας ταχύτητας (100μ + 200μ) όπου λόγο τραυματισμού διακόπτεται στο λύκειο. Πανελλήνιες, ξενόγλωσσα πτυχία με αποκόπτουν πλήρως..Ξεκινάω να ξανατρέχω αραιά όντας φοιτήτρια.Το 2015 και 2016 αρχίζω να τρέχω πιο ενταντικά.Χωρίς στόχους σε διάρκεια, ρυθμό ή όγκο.Εκεί θέτω σαν στόχο το Μαραθώνιο σε μία προσπάθεια να μεθοδεύσω την βελτίωση του εαυτού μου σε πολλά επίπεδα.Με απειρία,αμάθεια και ελάχιστη προπόνηση.Προυπόθεση για να σταθώ στη γραμμή εκκίνησης: να κάνω μία φορά 30χλμ συνεχόμενα.Καταφέρνω συντηρητικά και περιμένωντας (σταματημένη πολλές φορές) μια φίλη τερματίζω σε 4:40:00.Τη επόμενη χρονιά βάζω πιο πολλά συνεχόμενα και τερματίζω σε 4:02:00.Τη τρίτη χρονιά βάζω κάποια tempo και ψευτοδιαλειμματικές και τερματίζω με γαστρεντερίτιδα (5 στάσεις) ξανά σε 4:02:00. Προετοιμάζομαι για έναν αγώνα 60χλμ (μόνη μου) ο οποίος ακυρώθηκε.Καταλήγω στα 54χλμ στη Πάρο και τερματίζω σε 5:30:00. Ενώ δρομείς με καλύτερους χρόνους απο εμένα εγκαταλείπουν.Με 3-4 μήνες καθοδηγούμενη προπόνηση ρίχνω το χρόνο μου στο Μαραθώνιο με άνεση 15′. Εκεί που θέλω να καταλήξω λοιπόν είναι οτι σε ένα συγκεκριμένο x μετρήσιμο αποτέλεσμα μπορεί να φτάσουμε πολλοί.Ο τρόπος μπορεί να διαφέρει.Ο χρόνος εξίσου.Δεν βασίστηκα ποτέ σε οδηγίες η συμβουλές τρίτων όπως δε θα ένακα copy paste σε κάποιον τη δική μου εκτέλεση λέγωντας πως αυτό θα πετύχει.Είμαστε όλοι διαφορετικοί, με διαφορετικά γεννητικά χαρακτηριστικά, με διαφορετικούς χρόνους αποκατάστασης και διαφορετικούς χρόνους αφομοίωσης των προπονητικών ερεθισμάτων.Για το λόγο αυτό χρειαζόμαστε εξατομικευμένα προγράμματα.Η πορεία αυτού θα κρίνει αν και πότε θα είμαι σε θέση να καλύψω έναν τέτοιο αγώνα. 😊

[Nikejda]

Καλησπέρα σας! 😊

@Elda
Χαίρομαι που έστω και άτυπα ήμουν λαγός όπως χαίρομαι κάθε φορά που κάποιος έρχεται να μου πει ευχαριστώ που του έδωσα ρυθμό. Κι ακόμα πιο πολύ που σε κάθε επόμενο αγώνα αναγνωρίζω περισσότερα άτομα. Τα κοτσιδάκια έχουν καθιερωθεί σαν χτένισμα αγώνων.

Σχετικά με τους στόχους..
Αν και ο @Iwannhs-Vafeiadhs επιμένει να φτίαξω τη ταχύτητά μου και να εδραιώσω καλύτερους χρόνους σε 5αρι, 10αρι & Ημι (καθώς κάνω προπόνηση με καθοδήγηση 3 μήνες) ώστε να να με βοηθήσει και στον Μαραθώνιο..
..εγώ είμαι σε μόνιμη ανησυχία και ανυπομονησία ώστε να πιάσω το όριο στα 100χλμ για το Σπάρταθλον.Τη χρονιά που πέρασε ανακάλυψα το πάθος μου για τις υπεραποστάσεις κι έτσι βρέθηκα στο γύρο Πάρου.Το Σπάρταθλον ήταν όνειρο απο πιο παλιά.. Και κάθε μέρα συνειδητοποιώ πως απλά δε μπορώ να περιμένω..

[Nikejda]

Καλησπέρα σας και πάλι!

Σας ευχαριστώ για τα καλωσορίσματα, τα συγχαρητήρια και τους εγκωμιασμούς για το κείμενο.

@Elda & @Tazi
Οι επόμενοι στόχοι έχουν τεθεί και δεν έχω παρά να εκτελώ όσα μου ορίζει ο @Iwannhs-Vafeiadhs. Είχα ακούσει για τις προπονητικές επιτυχίες των αθλητών του αλλά ως αντιδραστικό ον ήθελα να δω τα αποτελέσματα πάνω μου.

@Chriskapsio
Ακριβώς αυτά που περιγράφεις, με την ίδια αλληλουχία και με τη ίδια σχεδόν χρονική απόσταση βίωσα κι εγώ. Όταν φτάνεις σε έναν αγώνα υπάρχουν κάποια ενδεχόμενα:
1.Που μπορεί να μην είχες δώσει την απαραίτητα βαρύτητα κατά το διάστημα της προετοιμασίας και να σε έχουν καταστήσει ικανό μιας Χ δυναμικής (μικρότερης η μεγαλύτερης).
2.Που δε μπορείς να επηρεάσεις και δεν έχει τύχει να προπονηθείς σε ανάλογες συνθήκες.
3.Να υπερεκτιμήσεις ή να υποτιμήσεις τη δυνατότητά σου και να οδηγηθείς σε μία λάθος στρατηγική την ώρα του αγώνα.
4.
..
10.Όλα τα παραπάνω.

Με άλλα λόγια, η ημέρα του αγώνα δεν είναι πχ. αυτές οι 4 ώρες μόνο, ούτε το σύνολο τον προπονήσεων ανεξάρτητο. Είναι ένα αποτέλεσμα πολλών παραγόντων υπό την επιρροή των οποίων καλείσαι να κάνεις performance όσα πρόβαρες για μήνες.

@Kostas
To αποτέλεσμα ενός εργομετρικού δεν είναι καθολικό. Θα μπορούσε να είναι αντιπροσωπευτικό του αγώνα εαν είχε εκτελεστεί υπό συνθήκες βροχής, ίδιας θερμοκρασίας με τη προχθεσινή κτλ.

Καλό βράδυ!

[Nikejda]

Μετά από 42195 ρώτησα τον Iwannhs Vafeiadhs:

-Τώρα μπορώ να κλάψω;
-Τώρα ναι, μπορείς..

Για όλες εκείνες τις φορές που μου είχε “απαγορεύσει” να είμαι αδύναμη που η προπόνηση δεν έβγαινε. Για τις άλλες που μου έβαζε τις φωνές γιατί πήγαινα πιο γρήγορα απ’ότι έπρεπε. Που αμφισβητούσα τον τύπο της προπόνησης (σε ρυθμό, σε όγκο, σε συχνότητα). Που αμφισβητούσα τις δυνατότητες μου. Που φοβόμουν. Που θυμόμουν τις ανηφόρες της διαδρομής και αναρωτιόμουν αν αυτή τη φορά θα τα καταφέρω η αν θα κολλούσα για τρίτη συνεχόμενη φορά στο 4:02:00.

Όμως πλέον δε μπορούσα να κλάψω.

Με τον ίδιο τρόπο που μέσα από τη προπονητική του καθοδήγηση έδωσε τα κατάλληλα ερεθίσματα στο σώμα μου δάμασε και την αδυναμία μου.

Απάντησε επί γεγονότων σε καθετί που αμφισβητούσα χαρίζοντας μου ένα ατομικό ρεκόρ κατά 15 λεπτά με το χρονόμετρο να δείχνει 3:47:40. Κι αυτό απείχε μόλις 50″ από τον τελικό χρόνο που είχε υπολογίσει (αφού σταμάτησα στο 30ο να βγάλω ένα salt stick που με ταλαιπωρούσε).

Απολογισμός αγώνα:
Τα πρώτα πιο άνετα 30km που έχω κάνει στον Αυθεντικό Μαραθώνιο. Τα περάσματα ήταν ακριβή και η συμβουλή ως προς τη τροφοδοσία ήταν επιτυχής.

Απολογισμός προετοιμασίας:
Ήταν σοκαριστικό για εμένα να μην έχω αγγίξει τα 30-35km σε long και να καταφέρω να κάνω ατομικό ρεκόρ με 4 προπονήσεις την εβδομάδα (συμπεριλαμβανομένου και του long).

Για να καταλήξω, η αρχή της εξατομίκευσης και της εξειδίκευσης είναι πιο σημαντική από τον όγκο της προπόνησης. Το ίδιο σημαντική είναι και η αποκατάσταση την οποία εγώ προσωπικά υποτιμούσα στο παρελθόν.. Είναι σημαντικό λοιπόν πέρα από το επιστημονικό, ψυχρό, στυγνό κομμάτι, κάποιος να είναι σε θέση, από το τρόπο-ρυθμό της ζωής σου, να κρίνει τι και πως θα δουλέψει καλύτερα για ΕΣΕΝΑ ώστε να πάρει τη καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.

Σε ευχαριστώ για όλα!

[Συντάκτης]

Δημοσιεύσεις