vasilis lar

Bullshit!!! O Eliud και με την παντόφλα Nike θα πήγαινε! Ο Ross προφανώς είναι άσχετος γιατί όταν ο Kipchoge ετρεξε στο Chicago με τα streak5 δεν παρακολουθούσε τότε τον αθλητή να ανοιγει τα “”Goody Bags” που του έστελνε η nike και μέσα είχε τα flex και τα terra kiger και σημείωνε παρακάτω φανταστικά παπούτσια για τους λασπωμένους δρόμους που τρέχω…Για να πηγαίνει κάποιος με ρυθμο 3 φορώντας τα flex και να του είναι σούπερ ε τότε σίγουρα δεν εχει ανθρώπινο πέλμα…

@mashine Άρα επιλέγεις την πρόταση Α. 😛

Ναι χωρίς την κακοήθη παρένθεση στο τέλος της παραγράφου! 😛

Εμένα πάλι με προβληματίζει η κάθε λέξη του κειμένου.
Ας μην εμπιστευόμαστε απόλυτα αυτό που βλέπουμε.

…υπάρχει μια ανάλογη μοναδική περίπτωση στην ιστορία του αθλήματος, που δεν είχε την χρονική διάρκεια της επικαιρότητας , το πλήθος του δείγματος καθώς και τη σύγχυση της αμφιταλάντευσης, της εξέλιξης που συζητάμε σήμερα.

Ήταν όμως πολύ διδακτική.

Και ίσως και να σηματοδότησε την αρχή της νέας εποχής.
Ήταν ο αγώνας της Βοστώνης το 2011.
Όλα αυτά τα χρόνια, αυτός ο αγώνας υπήρξε οδηγός για τις δυνατότητες, τα όρια και για τις πραγματικές ικανότητες των δρομέων.

Εκεί σε μια περίεργη ημέρα που εμφανίστηκαν ευνοικοί άνεμοι 14mph ( ήτοι 4 μποφόρ) o Geoffrey Mutai είχε κερδίσει με 2.03.02 και ο Moses Mosop (στο ντεμπούτο του) είχε κάνει 2.03.06 όταν το WR ήταν του Haile Gebreselasie 2.03.59.
Είχαν κάνει το πρώτο μισό σε 61:57 και το 2ο μισό σε 61:05. ( συμπεριλαμβανομένων και των Newton Hills) όταν σήμερα ακόμη τα καλύτερα περάσματα είναι 61.06 και 60.33 του Kipchoge (από το WR).

Ως και σήμερα μόνο 3 δρομείς έχουν τρέξει καλύτερα από αυτόν το χρόνο: ο E.Kipchoge ( 2 φορές, 2.01.39, 2.02.37) ο Mosinet Geremew (Ethiopia) 2:02:55 (κι αυτοί μόλις τη φετινή χρονιά 2018-2019 ) και ο Dennis Kimetto (Kenya) 2:02:57 στο Berlin, 2014.

Όπως και τώρα με την τεχνολογία των παπουτσιών , έτσι και τότε υπήρχε εκεί ο παράγοντας του ανέμου. Κι όπως και τώρα, έτσι και τότε διατυπώθηκε από κάποιους η ερώτηση εάν είχαμε τη περίπτωση ενός μοναδικού δρομέα και μιας αξιοσημείωτης (ως προς το 2ο μισό κυρίως) εμφάνισης ή τη περίπτωση ενός δρομέα του 2.04 που βοηθήθηκε από τις ιδιαίτερες συνθήκες της ημέρας. Και φυσικά πόση και αν ήταν μετρήσιμη η επίδραση του αέρα.
Σε κάποιους η απάντηση μπορεί να μοιάζει απλή (όπως και αυτή του kipchoge) … και τότε είχαν γίνει κάποιες αναλύσεις κι άλλες είχαν δείξει ότι η επίδοση αυτή είχε βοηθηθεί κατά 3.46 λεπτά, άλλες κατά 3.32 , άλλες κατά 2 λεπτά και άλλες κατά 1 μόνο λεπτό.

Ως τότε όμως ο μέσος όρος του νικητού σε αυτόν τον αγώνα ήταν 2.09.20 τα τελευταία 20 χρόνια και το ρεκόρ αγώνα είχε γίνει από έναν δρομέα που είχε μόλις εμφανιστεί το 2008 και μετά εξαφανίστηκε, μόλις την προηγούμενη χρονιά του Robert Cheruiyot, 2:05:52.

Ως τότε μόνο ο Haile Gebrselassie και ο Emmanuel Mutai είχαν σπάσει τα 62 για το 2ο μισό.

Αλλά ίσως είναι και άκαιρο και κουραστικό να μπούμε σε τέτοιες λεπτομέρειες αυτού του αγώνα.
Περισσότερο ενδιαφέρον ίσως να έχει ότι όπως και να είχαν τα πράγματα και όσο κι αν αυτή η επίδοση θεωρήθηκε τυχερή, ευνοημένη, πλασματική, μεμονωμένη, αυτή ακριβώς η επίδοση όπως και να επιτεύχθηκε, έγινε Και χωρίς να υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια, σχέδιο, αυτή η επίδοση υπέβαλλε και παγίωσε στους ελίτ και στους επίδοξους ελίτ δρομείς τη πεποίθηση ότι ακόμη κι αν το 61:15 με 61:30 έμοιαζε πολύ γρήγορο για πρώτο μισό , το 61:45, ακολουθούμενο από ένα 62 στο δεύτερο μισό , ναι, ήταν δυνατό στην flat διαδρομή κι αν βοηθούσε και ο καιρός!

Οι απόπειρες ήταν άμεσες. Μπορώ να θυμηθώ τους:
Tsegaye Kebede 2013 London 61.36 (2.06.04)
Stanley Biwott 2012 Παρίσι, 61.51 (2.05.12)
Patrick Makau 2011 61.44 (2.03.38) Bερολίνο WR
Wilson Kipsang 2013 61.34 (2.03.23) WR
Dennis Kimetto 2014 61.45 (2.02.57 ) WR
… και με το καλύτερο πέρασμα στο πρώτο μισό όλα αυτά τα χρόνια να είναι 61.11 του Bekele (Berlin 2016) μέχρι το WR του Κipchoge.

ΚΙ αυτά αν περιοριστούμε στα πρώτα χρόνια.
Και τα αποτελέσματα ήταν άμεσα.
Το 2012 ήταν η καλύτερη χρονιά που έχει ως σήμερα γνωρίσει ο μαραθώνιος τουλάχιστον από πλευράς επιδόσεων συγκρινόμενη φυσικά ακόμη και με τις τωρινές.
Το 2012, 11 αθλητές κατέβηκαν το το 2.05, εκεί που το έκαναν 9 το 2013, 8 το 2014, 2 το 2015, 7 το 2016, 4 το 2017.
Το 2012, 43 κατέβηκαν το 2.07, εκεί που το έκαναν 35 το 2017 και 30 το 2016.
Το 2012, 174 κατέβηκαν το 2.10 εκεί που ήταν 153 το 2013, 152 το 2014, 140 το 2015, 114 το 2016, 151 το 2017.

Με το ίδιο τρόπο που η σημερινή εξέλιξη των παπουτσιών δίνει την πεποίθηση σήμερα ακόμα και σε εμάς τους απλούς δρομείς ότι παίζει σημαντικό ρόλο και πράγματι άλλους τους βοηθά ενώ άλλους τους κάνει να αναδείξουν τις πραγματικές τους ικανότητες, έτσι και τότε , αυτή η επίδοση έδωσε τη πίστη και σε όλους όσους αγωνίζονταν χωρίς εκείνον τον αέρα και μακριά από εκείνη τη επίδοση , ότι ναι ήταν δυνατόν να πάμε πολύ πιο γρήγορα, πολύ καλύτερα.

Με τον ίδιο τρόπο που η τεχνολογία σε άλλους δίνει τη δυνατότητα να εμφανιστούμε πλασματικά καλύτεροι και σε άλλους πραγματικά να γίνουμε καλύτεροι.

Ίσως λοιπόν, ναι, όλα αυτά να είναι δυνατά χάρις την τεχνολογία που αναπτύχθηκε, ίσως πάλι να είναι η μοναδική εξαιρετική περίπτωση, ίσως ναι πράγματι το φράγμα των 2 ωρών να είναι τώρα δυνατόν να ξεπεραστεί από έναν συγκεκριμένο άνθρωπο -όσο κι αν εγώ το απεύχομαι, γιατί φοβάμαι ότι αυτό θα φέρει και το τέλος του αγώνα- με ότι κι αν σημαίνει ή αν δεν σημαίνει αυτό.
Ίσως όμως μεγαλύτερη σημασία από αυτά να έχει η κοινή πεποίθηση που σχηματίζεται και που κάνει όλο και περισσότερους, με ή χωρίς τα συγκεκριμένα παπούτσια, να προσπαθούν πιο σκληρά, εκεί που πριν δεν τολμούσαν.

(…βέβαια, ίσως πάντα να υπήρχε κι ένας άλλος παράγοντας που πάντα έδινε το κίνητρο και το αποτέλεσμα…)

notaSol-pedia

απολαυστικός!

Πως μπορώ να σώσω το συγκεκριμένο για να το διαβάσω με καθαρό μυαλό;
Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση παιδιά, μπράβο

Χα , χα! Μη μου δίνεις θάρρος Άρη , θα πω κι άλλα! (Γεια σου Ηλία!)

… το 2011 δεν ήταν η μόνη φορά που εμφανίστηκαν αυτοί οι άνεμοι στη Βοστώνη.

Είχε ξανασυμβεί άλλη μια φορά το 1994 όπου νικητής ήταν ένας άγνωστος Kενυάτης ο Cosmas Ndeti με 2:07:15 (ο οποίος μάλιστα είχε κερδίσει και το 1993 με 2:09:33 και ξανακέρδισε και το 1994, κάνοντας έτσι 3 τις νίκες του, μετά εμφανίστηκε το 1997 κι εδώ στην Αθήνα για το Παγκόσμιο αλλά εγκατέλειψε και μετά σταμάτησε…)
Ακόμη κι έτσι όμως κι αυτός ο χρόνος το 2.07.15 έμεινε για πάνω από 10 χρόνια ρεκόρ διαδρομής και έσπασε μόνο 2 φορές πριν την κούρσα του Mutai το 2011.
Και τότε το 1994 είχαν σημειωθεί εκπληκτικοί χρόνοι, ατομικά ρεκόρ, όπως το 2:08:47 του αμερικανού Bob Kempainen που ο επόμενος καλύτερος χρόνος του είναι 2:12:45… και που έμεινε ρεκόρ USA μέχρι τον Ryan Hall. (…το 2011, πάλι χάρις στον άνεμο!)

Γιατί όμως και τότε , το 1994, δεν είχαν πάει ακόμη πιο κάτω, γιατί δεν είχαν σπάσει ακόμη και το 2.05;
Ήταν θέμα ικανότητας ή ποιότητας των αθλητών της εποχής;

Μια μεγάλη διαφορά με το 2011 ήταν η θερμοκρασία!
Το 2011 εκτός των ισχυρών ανέμων είχε και χαμηλές θερμοκρασίες (ιδανικές!) 10-11 βαθμών κελσίου!
Συν ότι όλοι ήταν προετοιμασμένοι από την προηγούμενη για αυτό που θα συνέβαινε , καθώς φυσούσαν ήδη άνεμοι 21mph.
Στο δωμάτιο του Mutai το προηγούμενο βράδυ, αυτός και 2 από τους άλλους κενυάτες, ο Robert Kiprono Cheruiyot και ο Philip Kimutai Sanga, (όχι ο mOsop) είχαν σχεδιάσει να τρέξουν σε αυτό το γρήγορο τέμπο από την αρχή ώστε να επιβληθούν των 3 δρομέων της Αιθιοπίας που συμμετείχαν.
…προς έκπληξη όλων σημαντικό ρόλο στην κούρσα έπαιξε ο Ryan Hall που έτρεξε σαν pacemaker, μπήκε μπροστά και όπου έκοβε ο ρυθμός (ιδίως στους λόφους του 2ου μισού) έδινε!

Αλλά, επίσης μην νομίζουμε ότι δεν έχουν σημειωθεί αξιοσημείωτες επιδόσεις και χωρίς αυτές τις ειδικές συνθήκες και πριν τον Kipchoge.

Ο Steve Jones το 1985 στο Chicago πέρασε το πρώτο μισό σε 61.43 (2.07.13)!!!
Ο αξέχαστος Sam Wanjiru το 2009 στο London είχε περάσει σε 61.36 (2.05.10)
Ο Adhane Yemane το 2012 στο Rotterdam σε 61.37.

Και τι να πούμε για τον Haile Gebrselassie που με τα ταπεινά του adios προσπαθούσε μόνος του να βρει τη χρυσή τομή για το σωστό πέρασμα : το 2008 στο Dubai είχε περάσει στο μισό σε 61.27 (2.04.53)
το 2009 πάλι στο Dubai σε 61.45 ( 2.05.29) και
στο Berlin 2009 σε 61.48 (2.06.08)

Κι ακόμη και ως προς το 2ο μισό κάποτε τα μάτια μας είδαν τον βραζιλιάνο Ronald da Costa να κάνει ένα ασύλληπτο 2ο μισό σε 61.23 και
να σπάει το WR (10 χρόνων!) με 2.06.05 , στο Βερολίνο το 1998, εκεί που την προηγούμενη χρονιά είχε τερματίσει 5ος με 2.09.07.

Όπως και σε μια αξέχαστη κούρσα (με μάχη ως το τελευταίο χλμ)
στο Chicago το 2012, τον Tsegaye Kebede να κλείνει σε 61.43! (…εντάξει και ο Kimetto στο WR σε 61.12).
Αξίζει κάποιος να δει τις αναμνήσεις τους :

Βέβαια ο E.Kipchoge έχει μια αξιοσημείωτη διάρκεια: εδώ και 5 χρόνια (2014-2019) έχει κερδίσει 10 συνεχόμενους μαραθωνίους (11/12 συνολικά) ,τρέχει κάτω από 2.04. ( με εξαίρεση τους Ολυμπιακούς 2016), και κανένας δεν έχει βρεθεί να τον ανταγωνιστεί ή να τον πιέσει.

…αλλά πέρα από τις καινοτομίες των παπουτσιών και των αθλητικών ποτών, αν θέλουμε να δούμε ποιές ήταν οι σημαντικές αλλαγές της τελευταίας δεκαετίας, θα πρέπει να σταθούμε ίσως στην μείωση του μ.ο της ηλικίας των elite δρομέων, την σημαντική αλλαγή στην προπονητική,
όπως και ότι χάρις στον μοναδικό τρόπο που η τεχνολογική πρόοδος επιβάλλει, εκμηδενίζοντας αποστάσεις και χρονικά διαστήματα, γνώσεις και προιόντα από τα “επιτεύγματα” της ιατρικής επιστήμης της προηγούμενης δεκαετίας, βρήκαν τον δρόμο τους ακόμη και για τα φτωχά χωριά της Κένυας και της Αιθιοπίας….κάποιες γυναίκες elite τα τελευταία χρόνια μας έδειξαν μια άλλη εικόνα από αυτή που πιστεύαμε…και πραγματικά θα ήταν πολύ απογοητευτικό αν αυτό το βλέπαμε όλο και πιο συχνά…

Για κάθε επίτευγμα επιστρατεύονται όλα τα επιτρεπτά διαθέσιμα μέσα. Την εποχή αυτή, το Vaporfly είναι ένα διαθέσιμο μέσο. Το ίδιο ενδεχομένως να μπορούσαμε να πούμε και για τη Maurten, π.χ., αν ισχύουν όσα υποστηρίζει η εταιρεία.
Κατ’ αναλογία, διαθέσιμο μέσο μπορεί να χαρακτηριστεί η επιλογή της διαδρομής του Βερολίνου ή ακόμη και ένας ευνοικός καιρός.

Για να το πάω ακόμη παραπέρα, ως “διαθέσιμο μέσο” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και ο Kipchoge για τους Geremew και Wasihun (ακραίο παράδειγμα αλλά ενδεικτικό για την συζήτηση). Αν δεν ήταν ο Κενυάτης να τους κάνει τον λαγό μέχρι το 40ο (ούτε στο ονειρό τους δεν θα μπορούσαν να φανταστούν τέτοιο σενάριο), αμφιβάλλω αν θα μπορούσαν να επιτύχουν αυτές τις επιδόσεις, τρέχοντας ολομόναχοι. Τον είχαν μπροστά τους, τον “εκμεταλλεύτηκαν” και πήραν το edge που χρειάζονταν. Γράφτηκε η επίδοση, τέλος.
(ΒΤW, έχω την αίσθηση ότι ο Kipchoge έμεινε επίτηδες τόσο πολύ μαζί τους. Είναι χαρακτηριστική η κίνησή του την ώρα που προσπερνάει τον λαγό και τους καλεί να τον ακολουθήσουν. Πιστεύω ότι το έκανε, τόσο γι’ αυτούς όσο και για το ενδιαφέρον του αγώνα. Γνώμη μου…)

Από την άλλη βέβαια, το πλεονέκτημα που αποδεδειγμένα δίνει το VF είναι τρομακτικά μεγάλο. Φαίνεται και από τα νούμερα και τις συγκρίσεις στο άρθρο, ασχέτως των όποιων αστερίσκων. Ως εκ τούτου, δεν μπορείς να μην το εξετάσεις. Κατά την γνώμη μου πάντα, τέτοιες αναλύσεις είναι απαραίτητες, καθώς συνεισφέρουν σε μεγάλο βαθμό από άποψη φυσιολογίας. Από τις λεπτομέρειες άλλωστε, έρχεται η πρόοδος.
Μπορεί να μετριάζουν, τρόπον τινά, τον ενθουσιασμό μας ως θεατές και την εντύπωση που έχουμε διαμορφώσει (δεν είναι τυχαία η αναφορά της “γνωστικής ασυμφωνίας” στο κείμενο, θεωρώ), παρ’ όλα αυτά, είναι ουσιαστικές και συμβάλλουν στην εξέλιξη του σπορ.

ο άνθρωπος είναι φαινόμενο

Μολις σημερα διαβασα το αρθρο, οταν πρωτοβγηκε τα σχολια, σημερα το αρθρο και παλι τα σχολια.
Τι να πω, μηπως ο @notasol και ο @echetlos ‘χανονται’ μεσα σαιτ?
Χαιρομαι μονο που διαβαζω τις σκεψεις τους.

@dimitrisbakolias Το άρθρο δεν εξετάζει το αν είναι ο Kipchoge ο καλύτερος όλων, Δημήτρη.
Ουσιαστικά προσπαθεί να δει αν το τεράστιο άλμα στην ανθρώπινη φυσιολογία, που έχουμε δει τα τελευταία δύο χρόνια, είναι πραγματικό.