George Kar

Μεγάλο θέμα έπιασες Γιάννη, @giannispsarelis .
Ένα θέμα που δεν αφορά ευθέως νούμερα, μαθηματικά, υδατάνθρακες και γαλακτικό οξύ, σφυγμούς, watt και σωματικές αποδόσεις, αλλά ασχολείται με τον πυρήνα της προπόνησης, που είναι ο άνθρωπος και το κέντρο αυτού που είναι η ψυχοσύνθεσή του.
Χαμηλή αυτοπεποίθηση που πολλές φορές αρκεί να σου χαλάσει προπονήσεις που τις “έχεις” δίνοντας την αίσθηση του ακατόρθωτου και του αδιαπέραστου εμποδίου.
Νομίζω οι περισσότεροι έχουμε βρεθεί σε τέτοιες καταστάσεις αλλά ξέρουμε πως μετά από λίγο θα επανέρθουμε δυνατοί και με όρεξη για τη συνέχεια. Φυσικά κομβικό σημείο είναι όταν θα βρίσκεσαι σε μια τέτοια κατάσταση, να μην σου “κόψουν τα φτερά” οι γύρω σου, οι άνθρωποι σου, ο προπονητής σου, οι συναθλητές σου.

Προσωπικά πιστεύω πως πρέπει να εξωτερικεύει κανείς αυτή την έλλειψη αυτοπεποίθησης όταν συμβαίνει, να μην το κρατά μέσα του και συσσωρεύεται, να εντοπιστούν οι παράγοντες που δημιουργούν πρόβλημα και να αναζητηθούν τρόποι αντιμετώπισης, ακόμη ζητώντας και την βοήθεια των γύρω σου.

Και ας μην ξεχνάμε, ότι για να πετύχει κανείς τους αθλητικούς του στόχους, πρέπει απαραιτήτως να συνεργάζονται αρμονικά τα 2 συστατικά του. Ψυχή και σώμα. Πνεύμα και κορμί.

@giannispsarelis Κατατοπιστικοτατο αρθρο κοουτς, ευχαριστουμε.
Τι συμβαινει ομως οταν χρησιμοποιουμε τους μετρητες ισχυος σε προπονησεις που ο αθλουμενος δεν δυναται λογω εξωγενων παραγοντων (πχ αφυδατωση, ιογενης λοιμωξη, φορτωμενο εργασιακο προγραμμα) να επιτυχει τις προβλεπομενες τιμες παραγομενου εργου χωρις να καταβαλλει υπερπροσπαθεια; Σε μια προπονηση μετα απο ξενυχτι για παραδειγμα (ακομα και αν αισθανομαστε καλα κατα την εναρξη της) ο παλμογραφος θα δειχνει 10-15 bpm περισσοτερα για τον ιδιο ρυθμο ανα χιλιομετρο οποτε μπορουμε να αναπροσαρμοσουμε την ενταση της προπονησης αναλογα προκειμενου να μην μετατραπει ενα long run σε ρυθμο αγωνα και “χρεωθουμε” αναιτια. Σε αντιστοιχη προπονηση με Stryd πχ που δεν λαμβανονται υποψιν οι σφυξεις κατα τον υπολογισμο των watt που παραγονται σε καθε βημα μας πως μπορουμε να αποφυγουμε παρομοιες περιπτωσεις, ειδικα αν ειμαστε λιγοτερο εμπειροι στο να “ακουμε” το σωμα μας;

@dkoukouΕυχαριστώ για την ερώτηση και τα σχόλια. Να ευχηθώ χρόνια πολλά με υγεία, ευτυχία και καλές προπονήσεις.

Καθώς ανήκω σε αυτό που λέμε ουμανιστική προπονητική σχολή και αντιμετωπίζω ολιστικά τον αθλητή σε περιπτώσεις που αναφέρεις (αφυδάτωσης, ιογενής λοίμωξη, επαγγελματικές υποχρεώσεις κ.λ.π) αλλάζω το πρόγραμμα προπόνησης με πρωταρχικό κριτήριο να είναι καλά και υγιής ο αθλητής.
Επαναπροσδιορίζω την ένταση της προπόνησης σύμφωνα με τα δεδομένα που θα προσλάβω από την επαφή με τον αθλητή.

Η καρδιακή συχνότητα δεν είναι αξιόπιστη ένδειξη της έντασης της προσπάθειας του αθλητή. Δείχνει την επιβάρυνση ενός συγκεκριμένου συστήματος του οργανισμού. Θέλει σημαντική προπονητική εμπειρία και σημαντικές γνώσεις φυσιολογίας για να μπορέσει να αντιληφθείς σε τι οφείλεται η σημαντική αποκλιση από αυτό που αναμένεις. Ανέφερα ενδεικτικά στο άρθρο μερικούς παράγοντες (ψυχολογική κατάσταση του αθλητή π.χ. άγχος, στρες από άλλες δραστηριότητες ή αφυδάτωση ή λήψη κάποιου συμπληρώματος ή κάποιου φαρμακευτικού σκευάσματος κ.λ.π.).
Μερικές περαιτέρω διευκρινήσεις :
I. Οι τιμές ισχύος έχουν καλύτερη συσχέτιση με τιμές γαλακτικού και pH και σε προστατεύουν καλύτερα για να μην ανεβάσεις ένταση και να μην “χρεωεθείς”
II. Εάν είσαι κουρασμένος λογικά – χωρίς τη λήψη εξωγενών ουσιών π.χ. καφείνης- δεν θα μπορέσεις να ανεβάσεις τιμές ισχύος και όχι το αντίθετο.

Σε καταστάσεις όπως αυτές που μου περιγράφεις δεν θα “χρεωθείς”, όπως τουλάχιστον αντιλαμβάνομαι αυτή την έκφραση δηλαδή να ανέβεις σε υψηλότερες τιμές γαλακτικού και να ανέβεις ζώνη προπόνησης.

Τι μπορείς να κάνεις εμμένοντας στο προπονητικό σου πρόγραμμα ενώ είσαι από ξενύχτι ή έχοντας προσβληθεί από κάποιο ιό ή μικρόβιο ; Να καταπονήσεις περαιτέρω το νευρικό ή ορμονικό σου σύστημα, να εξασθενήσεις την “δύναμη” του ανοσοποιητικού σου συστήματος έχοντας μειώσεις περαιτέρω τις συγκεντρώσεις των ουσιών με ανοσοποιητικό δράση (θεωρία ανοιχτού παραθύρου) κ.λπ.

@giannispsarelis Κόουτς ωραίο και καινοτόμο άρθρο, ως συνήθως.
Ωστόσο έχω παρόμοιες σκέψεις-προβληματισμούς με του @dkoukou
Επίσης δε βρίσκω το λάθος ή το κακό σε αυτο:
Προσπαθώντας να προπονηθείς με τη χρήση του παλμογράφου είναι όπως το να χρησιμοποιείς τις ενδείξεις του μετρητή καυσίμου για να κατανοήσεις πόσο γρήγορα οδηγείς.» (Friel, 2012)

Θεωρώ πως η καρδιά είναι η κινητήρια δύναμή μας οπότε θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν όλους τους παράγοντες, ενδογενείς (αρρώστια πχ) ή/και εξωγενείς (ζέστη, κόντρα αέρας) ώστε να αξιολογήσουμε την προσπάθειά μας. Αν πχ κάνει ζέστη, εμείς θα πρέπει να αυξήσουμε την προσπάθειά μας για να παράξουμε το ίδιο έργο που θα αντιστοιχούσε σε νορμαλ συνθήκες. Τότε όμως θα μπούμε “στα κόκκινα” οπότε πάμε γρηγορότερα σε εξάντληση γλυκογόνου μπλα μπλα. Που εχω λάθος;
Ελπίζω στο επόμενο άρθρο σου να καταλάβω καλύτερα την αναγκαιότητα αυτών των οργάνων κ την ξεπερασμένη χρήση των παλμογράφων