Δραστηριότητα

  • Ο/η goRUN έγραψε ένα νέο άρθρο, Πώς να πετύχεις το Runners High πριν από 4 έτη, 8 μήνες

    Κάποιες φορές το πετυχαίνουμε, κάποιες άλλες όχι. Πάντως είναι σίγουρο πως θα θέλαμε όλο και περισσότερο. Μιλάμε για το λεγόμενο “ανέβασμα ” των δρομέων, το γνωστό μας runners high, μια κατάσταση που όταν μπαίνου […]

    • To Runners High μήπως βγαίνει και σε ταμπλέτες, γιατί εγώ σπάνια το βιώνω αυτό.

    • Οταν το νιωθεις ομως……………… ειναι μια ταμπλετα που παιρνεις σε παρα παρα πολλες δοσεις, που δε πιανει και παντα…………….

    • Καλησπέρα σε όλους, μου έχει τύχει μία φορά πέρσι το καλοκαίρι σε βραδινό τρέξιμο.Υποθέτω ότι αυτό βίωσα γιατί ήταν τόσο έντονο το «ανέβασμα » που ειλικρινά με έκανε να νιώθω ότι πετάω και δεν τρέχω. Ένιωθα ότι τα πόδια μου δεν πατάνε στην άσφαλτο. Έκτοτε το ίδιο συναίσθημα αγνοείται…

      http://www.movescount.com/moves/move167459149

    • Moυ κανει εντυπωση που το βιωνετε σπανια. Εγω σχεδον παντα μετα απο μια κουραστικη επιτυχημενη προπονηση, και αγωνα επισης. Πιο συγκεκριμενα μετα απο ενα δυσκολο LR με ΜP κομματια μεσα (οσο πιο μεγαλο και κουραστικο το LR τοσο πιο εντονο το runner’s high), μετα απο ενα επιτυχημενο μισαωρο τεμπο, μετα απο εναν καλο μαραθωνιο. Μπορω και σε ελευθερο ακομα αν συντρεχουν οι καταλληλες συνθηκες, πχ. να εχω καλη διαθεση εξαρχης, να κανει ωραιο καιρο ( μια υπεροχη λιακαδα μεσα στο καταχειωνο), να βλεπω ταυτοχρονα το ηλιοβασιλεμα και την ανατολη της πανσεληνου απο τη θαλασσα κλπ..

    • @elda. Πες μας τι παιρνεις……
      @spyrosmartinis Σπυρο και εγω στα εξι χρονια οι φορες που το εχω νιωσει μετρωνται στα δαχτυλα.

      Μια φορα σε ελευθερο στη χιονισμενη Γκιωνα καταμεσημερο, μια αλλη στη τεσσαρα ενω χιονιζε παλι σε εντονο ρυθμο πηγαινοντας με τεσσερα στο ανηφορικο δεξι τμημα και ελεγα καλα τωρα δηλαδη τρεχω?, ενα βραδυ στις Πρεσπες μονος παρεα με τις πυγολαμπιδες, σε ενα φαρτλεκ που ενω το πρωι που ειχα βγει να το κανω σταματησα μετα απο 500 μετρα με μηδεν διαθεση αλλα το απογευμα ειχα τοση ενεργεια που βγηκε 10αρι σε 39 λεπτα με μεταβαλλομενη ενταση τελειως αβιαστα, στον τελευταιο μου μαραθωνιο το 2016.
      Απο τοτε τιποτα, φανταζομαι θα ξαναρθει, η αισθηση δε περιγραφεται…………

    • Kαλα, εγω το runner’s high το ενιωσα απο την πρωτη φορα που ετρεξα χωρις να εχω ιδεα τι ειναι. Ετρεξα εντελως τυχαια πρωτη φορα πριν 10 χρονια σε στιβο με τη μια γυρω στα 2.5χλμ (με μηδενικη αθληση μεχρι τοτε), ουσιαστικα για να σκοτωσω την ωρα μου 😛 και σταματωντας σκασμενη ενιωσα αυτο το υπεροχο συναισθημα που με εκανε ν ασχοληθω με το τρεξιμο, χωρις μεχρι τοτε να ξερω κανεναν που να τρεχει, χωρις να μου εχει μιλησει κανεις για το τρεξιμο, χωρις να αθλουμαι καν.

    • @elda Μαρία, το runner’s high βιώνεται κατά την διάρκεια του τρεξίματος, όχι κατόπιν. Μήπως το συγχέεις με το αίσθημα ικανοποίησης που ακολουθεί μία επιτυχημένη προπόνηση;

    • Μπα…εδω σου λεω την πρωτη πρωτη φορα που ετρεξα ενιωθα να πεταω χωρις να εχω ιδεα γιατι συμβαινει αυτο. Σαφως και συμβαινει κατα τη διαρκεια της προπονησης/αγωνα αλλα πιο εντονο το νιωθω στο τελος. Και δεν εχει να κανει απαραιτητα με επιτυχημενη προπονηση, αλλα με το να εχω πιεσει καπως τον εαυτο μου, οπως αναφερεται και στο αρθρο. Εξαλλου και την πρωτη φορα που ετρεξα με τη μια 2.5 χλμ, αν και μικρη η αποσταση, ηταν μεγαλη η πιεση στον εαυτο μου.

    • Χρειάζεται νέο, συμπληρωματικό άρθρο η περίπτωσή σου λοιπόν! 😛

    • Μέσα στα 20τόσα χρόνια που τρέχω το έχω βιώσει πάμπολες φορές, με πρώτη όταν έκανα το πρώτο μου 90′ μαζί με μία συναθλήτρια μου στην ηλικία των 14ων. Τρέχαμε ελεύθερα και μετά το 60λεπτο, απλά δεν υπήρχαμε! Όχι τόσο γιατί ο ρυθμός ανέβηκε, αλλά αρχίσαμε να λέμε ασυναρτησίες και να γελάμε χωρίς (προφανή) λόγο! Πλέον όμως το αισθάνομαι κυρίως όταν δεν τρέχω. Μου πέφτει η διάθεση και απλά είμαι σε φάση μελαγχολίας. Μήπως είναι το λεγόμενο στερητικό σύνδρομο;

    • Ωραίο άρθρο!
      Υπάρχει κάπου το χρονικό σημείο, όπου αρχίζει η παραγωγή αυτών των ουσιών; Εγώ το παρατηρώ κάπου στο 40′-45′, ακόμα κ σε easy run όλες οι συνθήκες είναι σούπερ. Σε tempo σίγουρα, ενώ στον κλασσικό, μετά το 33 είμαι μονίμως μες στη χαρά

    • @big-blue Στον κλασικό είσαι μέσα στη χαρα γιατί ξέρεις ότι σε 29′ θα με δεις…

    • Εννοείς στο 39. Είναι κ αυτό, βέβαια! Ήδη, με το που έγραφα τα παραπάνω, σκέφτηκα πως φέτος δε θα έχει high ten (με τα δυο χέρια), αλλά μόνο με το δεξί (το πολύ πολύ να πάθω εξάρθρωση ώμου) γιατί το έρμο το ρολογάκι μου σοκαρίστηκε πέρσι κ έδειχνε πως σέρνομαι:)
      Για να δούμε…

    • @big-blue Καλά το είπα. Από το 33ο μέχρι το 39ο, 29′ χρειάζεσαι/

    • Το φαντάστηκα πως είσαι τόσο τρελός ώστε να το έχεις υπολογίσει και αυτό…

    • Συμπληρώνω:………… “Πως να παρατείνεις το αίσθημα αυτό και μετά την προπόνηση?”……….Μα φυσικά με κοινοποίηση της φωτογραφίας σου αμέσως μετά την προπόνηση στο Facebook! Στην περίπτωση που η κοινοποίηση της συνοδεύεται με 100+likes tο “runners high” μετατρέπεται αυτόματα σε “runners FBhigh” που είναι ασύγκριτα πιο “δυνατό” και εθιστικό και το αίσθημα της ευδαιμονίας και της εκπλήρωσης ενός καθήκοντος και νοηματοδότησης της ζωής κρατάει για ώρες………!!!

    • Χαχαχα… έγραψες, coach! 😀 😀

    • Το RH είναι πολύ υποκειμενικό βίωμα τόσο σε αίσθηση όσο και σε χρονικό όριο. Τα κατώφλια του καθενός σε έκκριση νευροδιαβιβαστών διαφέρουν σημαντικά. Πάντως πιθανά όλοι έχετε παρατηρήσει σε αγώνες πως η αίσθηση κόπωσης και αμφισβήτησης της προσπάθειας ακολουθείται από ένα αίσθημα επανεκκίνησης και φρεσκαρίσματος. Αυτό μπορεί να συμβεί αρκετές φορές μέσα στον ίδιο αγώνα. Είναι το σημείο που αναφέρει το άρθρο για το φυσικό παυσίπονο.
      Το μόνο σίγουρο και εγγυημένο είναι αυτό που ανέφερε ο hagi…έστω και μετα το τρέξιμο. Αποτελεί πλέον και αυτό ένα κίνητρο επίτευξης.