Nestoras Katsios

Υπάρχει διαφοροποίηση απόψεων, αναλόγως αν οι διατάσεις είναι πριν ή μετά την άσκηση; Πχ μετά την άσκηση – ίσως λάθος – να βοηθήσει τον μυ να χαλαρώσει και μέχρι την επόμενη προπόνηση αυτός να έχει επανέλθει;

Καλημέρα μας συντρέχτες.

Καταρχήν να δηλώσω ότι δεν είμαι ειδικός ή ειδικευμένος πάνω σε θέματα εργοφυσιολογίας. Έχω μόνο μία κάποια πείρα από τη παρατήρηση, ανάγνωση βιβλίων, μελετών και άρθρων μέσα στα έτη προπόνησης που κάνω. Για τα παραπάνω είμαι αρκετά σκεπτικός και ο λόγος δεν είναι μόνο η περιορισμένη βιβλιογραφία. Εάν κοιτάξουμε εμπειρικά το θέμα αφήνοντας εκτός το εργαστηριακό κομμάτι θα παρατηρήσουμε ότι οι δρομείς επιδόσεων έχουν ιδιαίτερα μεγάλη ευκινησία, ευλυγισία και εύρος κίνησης στις αρθρώσεις τους. Παραδειγματικά θα αναφέρω τους Gebresselasie, Bekele, Farah οι οποίοι έχει παρατηρηθεί ότι έχουν διασκελισμό 1,70 οι δύο πρώτοι και περίπου 1,75 το τρίτος και όλοι τους με ύψος από κάτω από 1.76 (1.63, 1.67, 1.75). Ο μέσος δρομέας όμως εξακολουθεί να έχει αρκετά περιορισμένο εύρος κίνησης μισό μέτρο και παραπάνω. Όπως σε άλλο άρθρο στο παρόν forum έχει γραφτεί, οι αθλητικές προσαρμογές έχουν μία τάση να μειώνουν το εύρος κίνησης παρόλα αυτά οι κορυφαίοι αθλητές εξακολουθούν και να κάνουν διατάσεις και να έχουν αρκετά μεγάλο εύρος κίνησης.

Είμαι εξαιρετικά σκεπτικός σε άρθρα ή δημοσιεύσεις οι οποίες φέρουν αποτελέσματα σε πλήρη αντίθεση με τα ως τώρα δεδομένα. Φυσικά δεν ισχυρίζομαι ότι δεν πρέπει να είμαστε κλειστοί σε νέες απόψεις. Τουναντίον, απλώς θα πρέπει να υποστηρίζονται από ένα σύνολο δεδομένων. Για παράδειγμα, σπάνια θα βρούμε μία έρευνα με αθλητές υψηλών επιδόσεων για να εξετάσουν τα παραπάνω δεδομένα. Αν εκτελούσαμε τα παραπάνω εργαστηριακά πειράματα σε αθλητές κάτω του 2.10 ή σε αθλήτριες κάτω του 2.25 θα βρίσκαμε ότι τους βοηθούν ή όχι οι διατάσεις; Ένας elite που δεν κάνει διατάσεις σε σχέση με έναν που κάνει διατάσεις θα έχει λιγότερους τραυματισμούς;

Food for thought ^_^ .

Χμ…δύσκολο θέμα.
Όλοι θα θέλαμε να αποδειχτούν ότι οι διατάσεις δημιουργούν πρόβλημα στους μύες, αφού έτσι θα δικαιολογούσαμε τον εαυτό μας που τώρα δεν τις κάνει ολοκληρωμένες ή και τις ξεχνάει μερικές φορές. Πέρα από αυτό, οι διάφορες αντικρουόμενες απόψεις φαίνεται να έχουν η κάθε μία τα δίκια της.

@dejan Καλώς τον Γιάννη!

Σωστή η αναφορά στο εύρος διασκελισμού των γρήγορων αθλητών. Έχει όμως να κάνει με την ευκαμψία των μυών ή την λειτουργικότητα της άρθρωσης του ισχύου αλλά και την βιομηχανική του elite αθλητή; Δεν ξέρω την απάντηση, έχω κι εγώ την απορία…

Έπίσης, σε άλλο άρθρο έχει αναφερθεί το παράδειγμα της Radcliffe και η επίδρασή της αύξησης της ακαμψίας στην βελτίωση της δρομικής της οικονομίας. Παραθέτω το απόσπασμα:
“Έχοντας ήδη μια υψηλή τιμή VO2max, ακολούθησε ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα με βάρη και κατάφερε να αυξήσει το κάθετο άλμα της κατά 10cm, επιτυγχάνοντας δυνατότερη εκτόξευση σε κάθε της βήμα. Συγχρόνως, κατάφερε να μειώσει σε μεγάλο βαθμό την ευλυγισία των οπισθίων μηριαίων και των ραχιαίων της (ναι, σωστά διαβάσατε!). Για να γίνει το τελευταίο πιο κατανοητό, οι μύες και οι τένοντες λειτουργούν σαν ελατήρια που αποθηκεύουν ενέργεια. Όσο πιο σφιχτοί είναι, τόσο περισσότερη ενέργεια αποθηκεύουν και αποδεσμεύουν σε κάθε βήμα. Μελέτες έχουν δείξει πως οι elite που ήταν 20cm λιγότερο ευλύγιστοι στο «sit-and-reach» τεστ, είχαν 27% καλύτερη δρομική οικονομία. ”
Η αναφορά στην άυξηση του άλματος, ίσως απαντάει σχετικά με το μεγάλο μήκος διασκελισμού
O δε Kipchoge είναι επίσης εξαιρετικά άκαμπτος στα πόδια, χωρίς βέβαια να γνωρίζουμε αν αυτό είναι κάτι στοχευμένο ή απλά εγγενές.

Να επισημάνω και πάλι πως το άρθρο πραγματεύεται την αναγκαιότητα της ευκαμψίας στο τρέξιμο και όχι στο ευ ζην γενικότερα.

Σε κάθε περίπτωση, οι αναφερθείσες μελέτες είναι αυτό που ακριβώς είπες, Γιαννη: food for thought.
Εμείς απλά παραθέτουμε πληροφορίες, ως ερέθισμα για περισσότερη αναζήτηση και κουβέντα. Όπως γίνεται με σένα τώρα. 🙂 Κανένας δογματισμός, θα ήταν ανεύθυνο άλλωστε.
Είναι μία διαφορετική προσέγγιση σε μία άποψη που θεωρείται παγιωμένη και αδιαπραγμάτευτη. Κάτι ανάλογο δεν ίσχυε για παράδειγμα και μέχρι πρόσφατα, όσον αφορά την αναγκαιότητα του 32Κ long run, ανεξαρτήτως του χρόνου που απαιτείται; Ήταν η “ιερή αγελάδα” της προετοιμασίας για μαραθώνιο και να που τελικά τίθεται υπό αμφισβήτηση όλο και περισσότερο.

Συγχαρητήρια για το Αντχόφεν!