notaSOL

Συγχαρητήρια για το εξαιρετικό άρθρο!

Συγχαρητήρια για το άρθρο! Απίστευτα πλήρες και αναλυτικό, ακόμα και για τους “διαβασμένους”! Διαφωνώ βέβαια λίγο με τον τίτλο στην κατηγορία “δρομείς που αγαπήσαμε”, χεχε. Για μένα, (ΟΚ, προσωπική άποψη αυτό), παραμένει εξαιρετικά αμφιλεγόμενη και χαρακτηριστικό παράδειγμα του “φωνάζει ο κλέφτης”. Δυσκολεύομαι λίγο να πιστέψω, ότι ενώ τα τελευταία 15 χρόνια το παγκόσμιο ρεκόρ στους άνδρες έχει πέσει σχεδόν 4 λεπτά (μια αιωνιότητα για το μαραθώνιο), στις γυναίκες αντίστοιχα δεν έχει βρεθεί έστω μία, όχι να το σπάσει, αλλά να προσεγγίσει σε φάσμα μικρότερο των 3 λεπτών (μέχρι πολύ πρόσφατα η Κεϊτάνι), μιλώντας μάλιστα για Αφρικανούς δρομείς με πολύ καλύτερες επιδόσεις και ταλέντο σε όλες τις μικρότερες αποστάσεις (και αφήνω στην άκρη την επιστημονική πρόοδο και το προπονητικό knowhow που έχει προχωρήσει αρκετά μέσα σε σχεδόν δύο δεκαετίες).

Και τέλος πάντων, ΟΚ, αν η “καθαρότητα” της είναι υπό κάποια αμφισβήτηση, το πόσο αντιπαθητική, unsportsmanslike και με έλλειψη “class” είναι, δε χωράει αμφιβολία. Όποιος είχε δει την περσινή μετάδοση του Λονδίνου που η Κεϊτάνι της πήρε το wo-WR, καταλαβαίνει… Σε όλον τον αγώνα, κι εν όσω η Κεϊτάνι προπορευόταν με μεγάλη διαφορά, εντελώς τυχαία, ανέφερε διαρκώς είτε για την έλλειψη ελέγχων στην Κένυα, είτε για το ότι πάει πολύ γρήγορα και θα καταρρεύσει, κλπ κλπ. Γενικά, ένα θετικό πράγμα δεν είχε πει. Κι ενώ μιλούσε και σχολίαζε σε όλον τον αγώνα, στο 40Κ, όταν και κατάλαβε ότι η Κεϊτάνι δεν υπάρχει περίπτωση να μην της πάρει το ρεκόρ, κατάπιε τη γλώσσα της και δε μίλησε για τα επόμενα 15 λεπτά, αντί να σχολιάσει και να δώσει “ιπποτικά” συγχαρητήρια. Παγκόσμιο ρεκόρ έγινε! Στο Twitter, είχε φάει αρκετό κράξιμο μάλιστα γι’ αυτό. Όσο για το δικό της mx-WR, να δηλώνει ότι δε βοηθήθηκε τόσο ουσιαστικά από λαγούς, αλλά ότι ήταν κάποια άνδρες που τυχαία είχαν μαζευτεί γύρω της; Άσε μας κουκλίτσα μου…

Εξαιρετικό το άρθρο @notasol

Παιδιά, @thanassispriskos, @benrunsnf, @sotiris_diamantopoulos, ευχαριστώ πολύ τόσο για το χρόνο που διαθέσατε όσο και για το σχόλιο!
Εύχομαι να μου δώσετε την ευκαιρία να σας το ανταποδώσω, στον δικό σας αγαπημένο/η δρομέα! (Φτάνει να είναι καλός και ναναι και καλογραμμένο!)

Τώρα για αυτά που λέει ο @benrunsnf : ποτέ δεν περίμενα ότι θα μεταφέραμε την διαμάχη για την Paula από το Uk κι εδώ πέρα. ( Χα, χα!!! )
Προσωπικά, η radcliffe, με έχει εντυπωσιάσει και το πως εκφράζεται και το πως μιλάει!
Να πω την αμαρτία μου; … δεν πιστεύω ότι θα σπάσει το ρεκόρ της.
Ή να το πω καλύτερα -μιας και δεν έχω στοιχεία να το στηρίξω αυτό!- : έχω την εντύπωση ότι η IAAF θα αποδειχθεί ανυπόμονη και θα προχωρήσει σύντομα σε ένα “μηδενισμό” όλων των ρεκόρ, για να δώσει μια νέα ώθηση στο προϊόν της. (Ίσως αυτό γίνει με διαχωρισμό μιας “νέας ” εποχής από την “παλιά”, ώστε να υπάρχει πάντα μια αναφορά στην κεκτημένη “ιστορία”, ίσως πάλι όχι….)
Ένα από τα σημεία που αφαιρέσαμε από το παραπάνω κείμενο είναι και η αντίθεση της Radcliffe στο διαχωρισμό και την ύπαρξη 2 παγκοσμίων επιδόσεων για τις γυναίκες, ανάλογα με την ύπαρξη ή όχι ανδρών pacemakers.
(Προσωπικά, όπως έχουμε σημειώσει κι αλλού (π.χ. Μαραθώνιος Λονδίνου 2018) δεν καταλαβαίνω την χρήση pacemakers σε οποιονδήποτε αγώνα…)
Τώρα, για να απαντήσουμε, αν πραγματικά υπάρξει ποτέ καλύτερη επίδοση από αυτή, ίσως πρέπει να σκεφτούμε και το “δρόμο” που έχουν πάρει οι αποστάσεις τα τελευταία χρόνια και το πόσο δύσκολο είναι να δώσεις κίνητρα σε κάποιον να γίνει δρομέας αποστάσεων.

Όλα τα παγκόσμια ρεκόρ των μεγάλων αποστάσεων (5, 10 χλμ ανδρών και γυναικών, και των 3χλμ) είναι απλησίαστα στην εποχή μας. (Ακόμη κι όταν έχουμε αναλαμπές όπως αυτή της προηγούμενης εβδομάδας στο DL του Rabat… εκεί ως τότε, μόνο 8 γυναίκες είχαν κάνει κάτω από 14.25 στα 5000μ και εκεί το καταφεραν σε έναν αγώνα 5! Η Sifan Hassan έβγαλε ευρωπαικό ρεκορ(14:22.34). Έχουμε λοιπόν μια αναζωογόνηση των αποστάσεων; Μόνο 5 ευρωπαίες έχουν κάνει στην ιστορία του αγωνίσματος κάτω από 14.30. Οι άλλες 3 (εκτός τώρα της Hassan) έχουν τιμωρηθεί για ντοπιγκ. Η πέμπτη είναι η Radcliffe (14.29). Ακόμη κι έτσι όμως, συγκρίνετε τώρα όλα αυτά με το παγκόσμιο ρεκορ (14.11) ή με επιδόσεις όπως η αντίστοιχη των 5000μ Ανδρών στο πανελλήνιο πρωτάθλημα (και σε άλλα ευρωπαικά ) για να έχουμε μια άλλη εικόνα σχετικά με το κυνήγι των παγκόσμιων επιδόσεων…)

Προσωπικά δεν δυσκολεύομαι να πιστέψω αν αυτά τα ρεκόρ ήταν καθαρά ή όχι, τόσο όσο να πιστέψω στην απόλυτη καθαρότητα κάποιων ομαδικών αθλημάτων-σπορ.
Τόσο όσο, να πιστέψω, το ότι όπως ανακοίνωσε σήμερα η FIFA, όλα τα δείγματα (3985!) που πήρε από τον Ιανουάριο, πριν και κατά την διάρκεια του παγκοσμίου Κυπέλλου, ήταν όλα αρνητικά!

https://www.fifa.com/worldcup/news/results-of-the-anti-doping-testing-programme-for-the-2018-fifa-world-cup
Τη στιγμή μάλιστα που σήμερα ο αθλητισμός τείνει όλο και περισσότερο να εμφανίζεται ως μέριμνα των εξαιρέσεων, αποκλεισμός του μέσου όρου, παρά διενέργεια ,πραγματοποίηση ενός κοινού ιδεώδους…. ίσως όμως πάλι ακριβώς αυτή να είναι η έννοια που του προορίζουμε: κυριαρχία-μἐσω αυτού- όχι μόνο του σώματος, αλλά και της σκέψης… και μάλιστα όχι μόνο της σκέψης του αθλητή αλλά και του θεατή…μιας κοινωνίας θεάματος.

Κανονική πτυχιακή, οχι άρθρο συγχαρητήρια.
Γενικά χρήζει συζήτηση το θέμα και έχει πολλές παραμέτρους.
Άλλα πάλι μπράβο.

Εχω μεινει αφωνος

Δεν πρόλαβα να το τελειώσω, και άρχισα να κάνω scroll προς τα κάτω, εντυπωσιάστηκα! Πραγματικό πόνημα το άρθρο, μπράβο!

@notasol Μπράβο!Φοβερό άρθρο δοκίμιο θα έλεγα για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στους δρόμους Tο πιο αναλυτικό και επεξηγηματικό που μπορεί να βρει κανείς online!

Θεσσαλονίκη, διασυλλογικό πρωτάθλημα, Σάββατο 28/04/18.
100μ, αν δεν κάνω λάθος 7 ή 8 σειρές.
3000μ steeple 5 άτομα, 4 τερματισμοί. Ένας από την Φλώρινα, σκληραγωγημένος στα κρύα και στις δυσκολίες της περιοχής του. Ο δεύτερος από την Βέροια. Κάτι παρόμοιο με τον προηγούμενο. Ο τρίτος, φαινόταν δυνατός και καλοδουλεμένος στο εμπόδιο. Ο τέταρτος 34 χρονών της… “παλιάς σχολής” που έτρεχαν με φούτερ βαριά από τον ιδρώτα και με το αποκαταστατικό τους συμπλήρωμα να ήταν η κατσαρόλα της μαμάς με ότι είχε μέσα και μια φραντζόλα ψωμί…
Δεν ξέρω αν δίνει ένα κλου για το γιατί φτάσαμε εδώ, αλλά σίγουρα για το που πάμε από δω και πέρα…

Το βασικό πρόβλημα νομίζω, είναι ότι δεν υπάρχει η μεγάλη δεξαμενή των παιδιών, από την οποία θα διοχετευθούν νέοι υποψήφιοι αυριανοί πρωταθλητές προς τις δομές εκείνες που θα τους ετοιμάσουν για τα αυριανά ρεκόρ τους. Αυτό είναι το βασικό.! Φυσικά κάποιος θα πει, “…ναι, αλλά αν δεν υπάρχουν κίνητρα, αν δεν υπάρχουν δομές, αν δεν υπάρχει κράτος, για πιο λόγο να ασχοληθούν τα παιδιά;” . Σωστό και αυτό, αλλά στις μικρές ηλικίες, εκεί που τα παιδιά, θα πρώτο πάνε σε μια αθλητική δραστηριότητα, θα κάνουν μια συμμετοχή στα δήθεν σχολικά πρωταθλήματα, εκεί λοιπόν δεν έχουν στο μυαλό τους τόσο ούτε τις δομές ούτε τα κίνητρα. Αν εκεί γίνει δουλειά και καταφέρει το “σύστημα” να “τσιμπήσει” τα παιδιά και να τα φέρει κοντά στο στίβο, τα υπόλοιπα τα βλέπουμε στη πορεία.

Μακάρι λοιπόν, σαν την Κένυα, να είχαμε έστω μερικές χιλιάδες παιδιά(ίσως πρέπει να ενισχυθεί πολύ ο σχολικός αθλητισμός και να οργανωθούν τα τμήματα άθλησης τον τοπικών κοινοτήτων) που να έρχονται σε επαφή με το στίβο, να τον αγαπήσουν και να οδηγηθούν προς τα διάφορα αθλήματα αποστάσεων!

Μπράβο στο συντάκτη του άρθρου για την άρτια δουλειά και κυρίως για τον έντονο προβληματισμό στον οποίο μας βάζει όλους!!!

…φοβάμαι πως λέγοντας ο,τιδήποτε πέρα από τα προηγούμενα, θα τα καταστρέψω όλα…και πραγματικά ντρέπομαι να εκφράσω δημόσια κάτι προσωπικό όπως οι ευχαριστίες…
…παρόλαυτα δεν θα μπορούσα να ξαναγράψω ο,τιδήποτε άλλο, εδώ, απλώς προσπερνώντας τα όλα αυτά…οι λέξεις, ο λόγος των περισσοτέρων από εδώ, δεν είναι φωνές που δεν θα με ξαναφτάσουν ποτέ…

….ίσως δεν είμαι πολλά από όσα νομίζεται, σίγουρα όμως δεν θέλω να είμαι ένα…
…ειλικρινά ευχαριστώ όλους όσους αφιέρωσαν τον χρόνο τους, -λίγο παραπάνω!- όσους παρακινήθηκαν να πουν κάτι παραπάνω και βέβαια αυτούς που επέμειναν να γραφτεί και να γίνει γνωστό ακόμα κι έτσι αυτό που ειπώθηκε σε μια συζήτηση…
…είναι πολύ σημαντικό σήμερα να ξέρεις ότι κάποιος σε ακούει… πόσο μάλλον όταν -δυστυχώς ή ευτυχώς- αυτό είναι που πολλές φορές δίνει και αξία στο λόγο σου…

( Μόλις την Κυριακή ο Galen Rupp, έτρεξε στην Πράγα σε 2.06.07, ενώ ο Chris Derrick με 1:02:37 και η Aliphine Tuliamuk 1:10:04 (στον όγδοο της τίτλο!), κατέκτησαν τους τίτλους στο Εθνικό πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου. Αυτό όμως δεν βάζει κανένα τους στην Ολυμπιακή Ομάδα! Τους δίνει απλώς το δικαίωμα συμμετοχής στα Trials!)

https://www.atlantatrackclub.org/news/2020-us-olympic-team-trials-marathon

Πριν από λίγες ημέρες ανακοινώθηκε ότι τα U.S. Olympic Marathon Trials θα διοργανωθούν από το Atlanta Track Club και θα διεξαχθούν στην Atlanta, στην Georgia, στις 29 Φεβρουαρίου, 2020.
(Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους της χώρας, που διοργανώνει -την ημέρα της Ανεξαρτησίας 4 Ιούλη- ένα από τα μεγαλύτερα (αν όχι το μεγαλύτερο), 10αρια του κόσμου, με 60 χιλιάδες περίπου συμμετέχοντες).
Ως γνωστόν οι 3 καλύτεροι άνδρες και οι 3 καλύτερες γυναίκες θα αποτελέσουν την Ολυμπιακή ομάδα…. όμως αυτός αγώνας δεν έχει μόνο τον χαρακτήρα της επiλογής αλλά κι αυτόν της ανάπτυξης και της ενίσχυσης…

…μοναδικό κριτήριο συμμετοχής σε αυτά τα Trials είναι ο χρόνος … και οι άνδρες και οι γυναίκες, μπαίνουν σε 2 ομάδες, χαρακτηρίζονται σαν “Α” ή “B”.
Για τους άνδρες “A” πρέπει να έχει κάποιος 2.15.00 στον Μαραθώνιο και για B”, 2.19.00 ή εως 1.04 σε ημιμαραθώνιο.
Για τις γυναίκες Ἁ” 2.37.00 σε μαραθώνιο και για “Β” 2.45.00 ή 1.13.00 σε ημιμαραθώνιο

http://www.usatf.org/Events—Calendar/2020/U-S–Olympic-Team-Trials—Marathon/QualifyingStandards.aspx

Να πούμε ότι στα τελευταία 2 trials ( 2012 , 2016) χρηματικά έπαθλα 7000$ έπαιρναν και οι 10 πρώτοι άνδρες και γυναίκες. (…ενώ παλαιότερα είχαμε και χρονιές που πήραν έπαθλα ως και 20 άνδρες και 25 γυναίκες…)

Race Director και εκτελεστικός διευθυντής του Atlanta Track Club, είναι ο Rich Kenah, πρώην αθλητής αποστάσεων και ο ίδιος καθώς είχε πάρει το χάλκινο μετάλλιο στα 800 τόσο στο Παγκόσμιο Κλειστού Στίβου τον Μάρτιο 1997 , όσο και επίσης στο Παγκόσμιο στην Αθήνα τον Αύγουστο 1997 σε κούρσες που είχε κερδίσει ο Wilson Kipketer.
Δύο λοιπόν, θα είναι οι καινοτομίες , αυτών των trials… και οι 2 προς ήδη υπάρχουσες κατευθύνσεις.
Μια καινοτομία των επόμενων trials είναι ότι τα έξοδα μετακίνησης και παραμoνής και αυτών των ομάδων “B” θα πληρωθούν από τους διοργανωτές. (ως τώρα αυτό γινόταν μόνο για τους Α)
Μέχρι στιγμής είναι άνδρες Α και Β αντίστοιχα : 20 και 48 ( στο προηγούμενο ο συνολικός αριθμός είχε φτάσει τους 138)
Γυναίκες Α και Β αντίστοιχα 29 και 90 ( το 2012 το σύνολο ήταν 156)
http://www.usatf.org/Events—Calendar/2020/U-S–Olympic-Team-Trials—Marathon/QualifyingStandards/Eligible-List.aspx

Και η δεύτερη ότι Το 40% των εσόδων του αγώνα μέσω της Athletes Advisory Committee of USA Track & Field θα διανεμηθεί πίσω σε όσους συμμετάσχουν. (…ως τώρα γινόταν για ένα ποσοστό της τάξης 20-25%)

…ίσως πράγματι, -για εμάς που τα ξέρουμε και καλύτερα- κάτι τέτοιο, δεν μπορεί να μας δώσει άμεσα καλύτερους δρομείς… όμως… όμως,το γιατί η ιδέα της ύπαρξης αγώνα-ων, που μέρος των εσόδων θα πηγαίνει στην ενίσχυση των αθλητών, δεν έχει βρει πρόσφορο έδαφος στα μέρη μας, ίσως είναι μια ακόμη ένδειξη των προτεραιοτήτων του αθλητισμού που θέλουμε να έχουμε…