Ειναι αληθεια οτι τα χρονικα περιθωρια στενευουν, ειμαι ηδη 49. Το καλο ειναι οτι η δρομικη μου ηλικια ειναι μολις 5 ετων, σχετικα μικρη δηλαδη, και οτι νιωθω πως εχω ακομα να δωσω, το ποσο μενει να φανει. Οπως καταλαβαινετε συμφωνω με τη προσεγγιση του Νικου, οσο για τον καλο μου φιλο Χαραλαμπο, το ξερω οτι μιλαει καλοπροαιρετα και συμφωνα με τη δικια του λογικη για το τρεξιμο, την οποια όμως δε συμμεριζομαι. Σκεφτειτε να ειχαμε ολοι τις ιδιες αποψεις, ποσο βαρετα θα περναγαμε.
Ασχετα παντως με ολα τα παραπανω, ο στοχος μου δε θα πω οτι ειναι το 254, θα ηταν ψεμματα. Θα ηθελα το δευτερο ψηφιο του χρονου μου να ειναι ζυγο. Αν το πετυχω θα ειμαι πανευτυχής, αν οχι θα το προσπαθησω αργοτερα, αν και παλι δεν αξιωθω να το καταφερω δε τρεχει και τιποτα.
.
