chrislykos

Τι ωραια που τα λες ρε Γιαννη. Ισως σε μια αλλη ζωη στη περιπτωση μου

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει..

Αυτή η ταινία παίζεται ήδη στους κινηματογράφους, ή είναι στα προσεχώς?
Φαντάσου σε αντάλλαγμα για το ενδιαφέρον του άλλου στο δικό σου χόμπι που είναι το τρέξιμο, να σου ζητήσει την δική σου συμπαράσταση στο δικό της/του χόμπι που μπορεί να είναι το κέντημα, το πλέξιμο, η συλλογή πεταλούδων, οι βραδιές βιβλίου, οι εκθέσεις ζωγραφικής, η κηπουρική, κτλ κτλ…..

Πάντως το σινεμά εμπνέεται από την ζωή και αντίστροφα.

Μην το γελάτε. Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος -αν δεν έχει τα ίδια γούστα- να τρέχει σε αγώνες για συμπαράσταση κπλ.
Κάθε Νοέμβρη με μαζεύουν απο το Καλλιμάρμαρο και πολύ μου είναι. Άντε και η ανοχή για τον χρόνο που ξοδεύω στα τρεξίματα μέσα στην βδομάδα.
Όπως μου λέει εμένα η σύντροφός μου, “όταν ξεκινήσεις να χορεύεις, θα ξεκινήσω να τρέχω”…

Δεν χρειάζεται να ξεκινήσει κανείς από τους δύο να κάνει το ίδιο χόμπυ. Εξάλλου για ένα ζευγάρι στην προκειμένη που μιλάμε, είναι υγεία να έχουν ξεχωριστό χρόνο και ενδιαφέροντα. Το να πας για παράδειγμα σε κάποια χορευτική βραδιά ή να παρακολουθήσεις ένα μάθημα χορού σαν απλός θεατής, δεν είναι κακή ιδέα.

Ωραίο το τρέξιμο, ωραία και η γυμναστική γενικά, αλλά όσο μεγαλώνω νομίζω ότι πρέπει να δίνουμε βάρος πρώτα στους ανθρώπους γύρω μας.

Μηδέν άγαν…Αν το όσο μεγαλώνουμε διαβάζεται σαν γέρασα και ας κάτσω στα αυγά μου..δεν βοηθάει ούτε τους ανθρώπους γύρω ούτε κ εμάς. Καθώς αν μιλάμε για παιδία αποτελούμε για εκείνα ένα υγιες πρότυπο. Αν μιλάμε για σύντροφο δίνουμε το στίγμα πως μεγαλώνουμε με υγεία χωρις να παραμελούμε τον εαυτό μας. Σίγουρα οι οικείοι μας είναι το πιό σημαντικό κομμάτι και κάθε φάση ζωής έχει τις αναπροσαρμογές και την αναθεώρηση στόχων.Η ισορροπία είναι το κλειδί και όντως θέλει συνέχεια προσπάθεια.

Πριν είναι λοιπόν αργά, σηκωθείτε από κρεββάτια, καρέκλες, καναπέδες, πουφ, ντιβάνια, σκαμπό, ξαπλώστρες και τρέξτε! Γράψτε χιλιόμετρα με όποιο ρυθμό θέλει ο καθένας.

Εγώ προσωπικά, σε ένα αγώνα θέλω να νιώθω τον πόνο, θέλω να νιώθω την κούραση του μυαλού, θέλω να νιώθω το περιβάλλον γύρω μου, θέλω να καταλαβαίνω τα λάθη που έκανα στα προηγούμενα χιλιόμετρα, θέλω να προβληματίζομαι για το χαμηλό ρυθμό που δείχνει το ρολόι κτλ κτλ κτλ. Γιατί για μένα, αυτός είναι ο αγώνας !

Άρα μάλλον δεν είναι ο διαλογισμός για μένα!!

@roberto4carlos πολύ σωστά αναφέρεις πως όλα δεν ταιριάζουν σε όλους. Όπως το τάδε παπούτσι ταιρίαζει στον ένα, δεν ταιρίαζει στον άλλο. Πολλώ μάλλον όταν μιλάμε για προσωπικότητες και νοητικά μοτίβα του καθενός. Πάντως δεν χάνεις κάτι να το δοκιμάσεις! Καλοκαιράκι είναι και συνηθίζουμε να δοκιμάζουμε χαλαρά και καινούργια πράγματα.

Για τη γιόγκα τη άποψη έχουμε; Και όχι μόνο για τη σχέση της με το τρέξιμο.

@dimitrissss καλησπέρα. Όπως αναφέρω και στο άρθρο οι Ανατολίτικες τεχνικές χαλάρωσης συγκέντρωσης, έχουν τραβήξει πολύ τόσο το ερευνητικό ενδιαφέρον όσο και το ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού. Η γιόγκα περιέχει στοιχεία διαλογισμού καθώς όλες αυτές οι τεχνικές πυρήνα έχουν την αποδοχή των εξωτερικών και εσωτερικών ερεθισμάτων χωρίς καμία κριτική. Απλά ως έχουν.
Ειδικότερα για την γιόγκα δεν γνωρίζω να σου πώ πιό πολλά όμως είναι η πίο παλιά επικουρική-εναλλακτική μέθοδος διαχείρισης του άγχους που συμπεριλαμβάνεται στα θεραπευτικά πρωτόκολλά, όπως επίσης και υπάρχουν και μαθήματα σε διάφορα Πανεπιστήμια σε ΗΠΑ και Αγγλία ίσως και αλλού. Γενικότερα ό,τι σε βοηθάει να το συνεχίζεις.