Stellarun

Special thanks στον @albertosalazar για την ιδέα και τον @lion75 για την πολύτιμη βοήθεια! 🙂

Σπουδαίο άρθρο. Όλη η πληροφορία μαζεμένη!

Στο παρακάτω link μπορείτε να κατεβάσετε το Build your running body του Pete Magill.

http://www.filedropper.com/petemagill-buildyourrunningbody

@echetlos Νίκο, ψάχνοντας για άρθρα με αιμοσφαίρια έπασα στο συγκεκριμένο και έχω την εξής απορία.

γράφεις ..
[quote]Απαιτούνται τουλάχιστον 2 λεπτά μέχρι να αρχίσετε να λειτουργείτε στην VO2max, οπότε το σημείο που επιτυγχάνεται το επιθυμητό ερέθισμα, ξεκινάει μετά το διάστημα αυτό.[/quote]

και πιο κάτω.. [quote]….αν κάνετε επαναλήψεις 30 δευτερολέπτων στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, με ίση διάρκεια διαλείμματος, θα έχετε μεγαλύτερο ερέθισμα (πάντα στην VO2max) απ’ ότι αν κάνατε κομμάτια 2-3 λεπτών στον ίδιο ρυθμό, με ίση ανάπαυλα.[/quote].

πως γίνεται αυτό αν χρειάζεσαι 2 λεπτά για να φτάσεις στο VO2max ?

@johnb Τα 2 πρώτα κομμάτια δεν θα είναι στην VO2max, αναγκαστικά.
Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει και σ ένα 4λεπτο κομμάτι, τα δύο πρώτα πάνε “χαμένα”.

@echetlos.. σε ένα 4′ λεπτο κομμάτι συμφωνώ .. ακόμα και 2λεπτο να κάνεις πάει “χαμένο”, αλλά στο δίλεπτο όπως λες αν κάνεις διάλειμα για 30-45″ ξεκινάει το επόμενο κοντά στην VO2max.. με τα 30″ αν κάνεις 30″ rest μόνο τα 2 πρώτα κομμάτια πάνε “χαμένα”;;;;;
ετσι όπως το διαβάζω δεν θα είμαι ποτέ στην VO2max..
τι μου ξεφεύγει??

@johnb Γιάννη στο 1ο κομμάτι δεν θα πιάσεις την vO2max, αλλά στα 30 δευτερόλεπτα “χαλάρωσης” οι παλμοί σου δεν θα πέσουν τόσο πολύ (σε σχέση με το αν χαλάρωνες για 3 λεπτά). Στο 2ο κομμάτι πάλι δεν θα πιάσεις την vO2max, αλλά αυτή τη φορά θα την έχεις πλησιάσει αρκετά. Και πάλι όμως, το μικρό διάστημα χαλάρωσης δεν θα επιτρέψει στους (πιο αυξημένους πλέον) παλμούς σου να πέσουν πολύ, κι έτσι, στο 3ο κομμάτι θα είσαι πλέον εντός vO2max.

Βέβαια, αν με ρωτούσες, θα σου έλεγα ότι, εκτός κι αν ξεκινάς τώρα το τρέξιμο, είναι πολύ πιθανόν να μην έχει νόημα να δίνεις έμφαση στην αύξηση του vO2max, καθώς έρευνες δείχνουν ότι η τελευταία αφενός δεν αυξάνεται σε ήδη προπονημένους δρομείς, αφετέρου δεν φαίνεται να σχετίζεται με την απόδοση. Είναι πιθανόν, δε, οι προπονήσεις αυτές καθεαυτές να έχουν νόημα (ειδικά για αγώνες 10χλμ και κάτω), καθώς κατά βάση “δουλεύουν” το αναερόβιο κομμάτι παραγωγής ενέργειας, αλλά η θεωρία πίσω από αυτές να είναι κάπως προβληματική. Όλη αυτή η συζήτηση όμως έχει να κάνει και με την προπονητική λογική του καθενός, και όποιον προπονητή ρωτήσεις, θα σου πει και κάτι διαφορετικό. Πόσο μάλλον αν δεν είσαι καν προπονητής, όπως εγώ 🙂

@johnb Ακριβώς όπως τα λέει ο Σωτήρης, Γιάννη.
Θεωρητικά, αν σε ένα πρόγραμμα δουλέψεις συνολικά 14-18 λεπτά εντός της VO2max, είναι αρκετά.
Αν λοιπόν μία ημέρα κάνεις 8Χ1000 στο 4:00, με 3′ rest, έχεις βγάλει 16′ στο ερέθισμα που στοχεύεις.

@sotiris_diamantopoulos Συμφωνώ 101% με αυτό που λες περί της σημασίας της μέγιστης πρόσληψης ως ένδειξη ικανότητος, Σωτήρη. Έχεις απόλυτο δίκιο, πολύ υπερτιμημένη μέτρηση. Η ταχύτητα όμως στην VO2max (vVO2@max) λέει πολλά.
Οπότε, δουλεύοντας κοντά στην VO2max, σαφώς και βελτιώνεις την ταχύτητα σου στην αναερόβια αυτή ζώνη, «τραβώντας» προς τα πάνω και τις γαλακτικές και τις αερόβιες ταχύτητες.
Ας μας πει ο @notasol τι προπονήσεις έκανε ο Bekele και ο Haile…

… χα, χα! … βαλτός είσαι; ….
…. για το Haile δεν ξέρουμε…. για τον Bekele υπάρχει εδώ και χρόνια αυτό, από μια αιθιοπική εφημερίδα, από τον Ιούνιο του 2004 (η αυθεντικότητα , φυσικά, αμφισβητείται!!!) :
http://web.archive.org/web/20050911015149/http://web.ics.purdue.edu:80/~bpence/Bekele/Bekele_Training.html

Αυτή είναι ίσως πιο αξιόπιστη:

Kenenisa Bekele’s workout: How do we get there?

… μετά δεν χρειαζόταν προπόνηση… είχε προσαρμοστεί ο οργανισμός του!

@notasol Άσε τις παραπομπές, για τα 80Χ200 και τα 60Χ400 πες…

… κοίτα, είπαμε να είσαι μπροστά από τους άλλους προπονητικά, αλλά εσύ παραείσαι!!!
100 χ 400 … μύθος ή αλήθεια ;
http://jscottchapman.blogspot.com/2011/12/emil-zatopeks-training-for-breaking.html

…ας διδαχτούμε και από τον Αυτοκράτορα:
The training of Haile Gebrselassie and Jack Foster

Χαχαχαχα… 😀 😀 😀

@echetlos, @sotiris_diamantopoulos σας ευχαριστώ και τους δυο.. 🙂

Πολύ όμοροφ άρθρο για μια πολύ ξεχωριστή αθλήτρια!
ΥΓ: Οι συναθλήτριές της την έψαχναν, αλλά εκείνη είχε πάει για ψώνια κι εμφανίστηκε λίγο πριν την εκκίνηση. 🙂 🙂 🙂

!!!!!
Προσωπικά, αγνοούσα την Fanny Blankers-Koen και τον άθλο της… (Που είναι ακόμα μεγαλύτερος αν σκεφτεί κανείς -όπως διαβάζω- ότι κέρδισε τα 4 από τα 9 αγωνίσματα που είχαν τότε οι γυναίκες στο πρόγραμμα!
Συγχαρητήρια στη συγγραφέα για την παρουσίαση της και την έμπνευση της!

Το 1928, στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξήχθησαν στο Άμστερνταμ, οι γυναίκες επετράπησαν να αγωνιστούν σε δρομικά αγωνίσματα για πρώτη φορά. Αλλά στα 800 μέτρα είχαμε μια ατυχία. Οι περισσότερες από τις 9 αθλήτριες που συμμετείχαν κατέρρευσαν! Ή τουλάχιστον έτσι αποφάνθηκαν οι θεατές, οι κριτές, τα μέσα ενημέρωσης.

ΣΑν αποτέλεσμα αυτού, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή απαγόρευσε στις γυναίκες να τρέχουν οποιαδήποτε απόσταση πάνω από 200 μέτρα, γιατί το τρέξιμο αποστάσεων ήταν επίπονο και επικίνδυνο για το γυναικείο σώμα!
(Αργότερα, η ταινία που κατάγραψε τους αγώνες του 1928 εμφανίστηκε, δείχνοντας ότι μόνο μία γυναίκα έπεσε, κι αυτή ρίχνοντας το σώμα της μετά τη γραμμή του τερματισμού, όπως πολλές φορές έχουμε δει να γίνεται και στα χρόνια μας. Αποτέλεσμα κάποιες από τις επερχόμενες αθλήτριες να πέσουν πάνω της και να πέσουν κι αυτές.)
http://library.la84.org/SportsLibrary/NASSH_Proceedings/NP1985/NP1985zc.pdf
https://www.youtube.com/watch?v=3bo9yNiKEq4&pbjreload=10 (μετά το 0.55 -1.15 στιγμιότυπα από τα 800μ!)

Η απαγόρευση αυτή κράτησε 32 χρόνια…
Τα 1,500 μπήκαν στο πρόγραμμα το 1972, τα 3,000 και ο Μαραθώνιος το 1984, τα 10Km το 1988, τα 5Km το 1996 (!) και τα 3,000 στηπλ το 2008.
(Στο διάστημα αυτό της απαγόρευσης της ΔΟΕ, εμφανίστηκαν μέχρι και ιατρικές-επιστημονικές μελέτες που συνηγορούσαν υπέρ της. Κάποιοι υποστήριζαν ότι η γυναίκα που έτρεχε κινδύνευε κι από πτώση μήτρας! Και αναπόφευκτα θεωρούνταν αδιανόητο για μια γυναίκα να τρέχει… σε σημείο που αναπτύχθηκαν μέχρι και κινήματα ενάντια σε αυτό…)
Αλλά όλα αυτά δεν είναι -μονάχα αυτά- η ιστορία του τρεξίματος των γυναικών. Σε όλο αυτό το διάστημα υπήρξαν σπουδαίες γυναίκες που δεν αγωνίστηκαν μόνο στο άθλημα, αλλά και στο να αποκτήσουν το δικαίωμα να μπορούν να το κάνουν αυτό…

Κάποιες όπως η Roberta Gibb, η Kathrine Switzer, η Joan Benoit ή η Grete Waitz (που μου ξαναθύμισε και τον Fred Lebow) είναι γυναίκες που σκέφτηκα, -διαβάζοντας αυτό το άρθρο- ότι ίσως αξίζει να πει κάποιος την ιστορία τους …μια ιστορία που ίσως εμπνέει ακόμα… (αν αναλογιστεί κάποιος πώς μέχρι πριν λίγα χρόνια -αν όχι ακόμα!- κοίταζε -και στη φτωχή πατρίδα μας- μια γυναίκα που έτρεχε…)

Σας ευχαριστω και χαιρομαι που σας αρεσε! @notasol, κι εγω πριν μερικους μηνες την ανακαλυψα οταν βλεποντας (ξανα) ενα βιντεο του τελικου 4×400 γυναικων των Ολυμπιακων της Σεουλ 1988, ο σχολιαστης ελεγε οτι αν κερδιζε η ομαδα των ΗΠΑ, η Φλορενς Γκριφιθ θα γινοταν η πρωτη γυναικα που θα επαιρνε 4 χρυσα στην ιδια Ολυμπιαδα (εχοντας χρυσο στα 100, 200 και 4×100). Στα σχολια κατω απο το βιντεο εγραφαν οτι αυτο δεν ηταν αληθες, γιατι ειχε ηδη κερδισει 4 χρυσα στους Ολυμπιακους του Λονδινου η Fanny Blankers-Koen. Ετσι αποφασισα να την ψαξω, μ εντυπωσιασε η ιστορια της και χαιρομαι που μεσα απο αυτη την ενοτητα βρηκα την ευκαιρια να την παρουσιασω και σ εσας!

Ναι, ναι!
Φτάνει να συνεχίσεις και να μας παρουσιάσεις κι άλλες που δεν ξέρουμε για να μαθαίνουμε!!!
… όσο για τα ψώνια που πήγε να κάνει πριν την εκκίνηση, η ιστορία λέει ότι πήγε να αγοράσει ένα αδιάβροχο-παλτό για κρύωνε!!!

100 χρονια απο τη γεννηση της σημερα και η google την τιμαει με doodle.