Gregor

Ουε ένα κόμμα παραπάνω η λιγότερο Νικ!!

Τεράστιος αθλητής ο Kipchoge, σπουδαια η κουρσα του, μεγαλη η προβολη του αθληματος (η ειδηση “επαιξε” ως πρωτοσελιδο σε ολο το κοσμο), αλλα κατα τη γνωμη μου το σημερινο επιτευγμα -πρωτιστως- ειναι θριαμβος της αεροδυναμικης.

How Much Will Running in the Wind Slow You Down?

“..According to Davies, a mile (on a day with no wind) tucked behind another runner is four seconds easier than running it alone!…”

Επίσης, ο Ross Tucker θετει μερικα πολυ σοβαρα αντεπιχειρηματα στο τραπεζι :

“…If the shoe is worth 1.3% (which is half of what lab studies would suggest), then a 2:03 PHYSIOLOGICAL performance from 2016 will stop the clock at 2:01:xx. So it distorts input (physiology) vs outcome (time), and that makes it not about the athlete anymore…”
“…The variables are too contrived for this to be regarded as a pure human accomplishment…”

Προσωπικά το χάρηκα, ακόμα και αν το εκλάβει κανείς απλά ως ένα PR stunt (πραγμα που κατα τη γνωμη μου ΔΕΝ ειναι).

Πολύ μεγάλο επίτευγμα. Ανεξαρτήτως αν αναγνωρίζεται ή όχι, η επίδοση, ο Κενυάτης άξιζε να γραφεί στις δέλτους της αθλητικής ιστορίας ως ο πρώτος που έσπασε το όριο των 2 ωρών.

Άψογο το άρθρο, Νίκο!

Διαβαστε σχολια απο τους κομπλεξικους στο facebook

Μπράβο Νίκο! Ότι και να γράψουμε για τον αθλητή αυτό είναι λίγο. Μακάρι πριν σταματήσει να μας δώσει ένα ακόμα παγκόσμιο στα όρια του 2:01:00. Δύσκολο αλλά είναι στα πόδια του.

Νομίζω ότι είναι το μόνο άρθρο που έχω διαβάσει μέχρι τώρα που γράφει τα πράγματα με το όνομα τους. Συγχαρητήρια.
Για μένα το θέμα των sub2 σε αγώνα έχει να κάνει πρωτίστως με το μυαλό του αθλητή και σίγουρα με ότι δεν θα έχει το σταθερό ρυθμό του αυτοκινήτου.

@dkoukou Πολύ ενδιαφέρον Δημήτρη, ευχαριστούμε!

Γεγονός είναι ότι πολλά θα γραφτούν, είτε για το τείχος των λαγών, είτε για τα παπούτσια, είτε για τους ευθυγραμμισμένους πλανήτες την ώρα εκείνη. Και πιθανώς να είναι σωστά τα περισσότερα.
Το ζήτημα είναι άλλο όμως. Ένα άθλημα που, ας μην κρυβόμαστε, μπορούν να το παρακολουθήσουν μόνο κάποιοι πυροβολημένοι (@notasol) καθ’ όλη την διάρκεια του, χθες κράτησε μπροστά στην οθόνη επί 2 ώρες σχεδόν τους πάντες. Ανάσα δεν παίρναμε.
Και δεν κάτσαμε για να δούμε το sub-2 αλλά την προσπάθεια γι’ αυτό. Έχει διαφορά, δεν είναι το ίδιο. Δεν το είχαμε σίγουρο, για να πούμε απλά μετά ότι ήμασταν “μάρτυρες”. Αμφιβάλλαμε, αγχωθήκαμε, λυτρωθήκαμε και τελικά ενθουσιαστήκαμε.
Ταυτιστήκαμε; Σίγουρα όχι. Δε μπορείς να ταυτιστείς με κάποιον που τρέχει με διπλάσια ταχύτητα από την δική σου. Δεν θα σου προσφέρει κάτι ένα τέτοιο performance σε επίπεδο κινήτρου, ακόμη κι αν αύριο χαζεύεις στο sweatelite τις προπονήσεις του Kipchoge.

Οπότε τι μένει; Να περάσεις καλά και να απολαύσεις ως θέαμα ένα, κατά τ’ άλλα, μάλλον αντιθεαματικό σπορ. Συνέβη αυτό χθες; Νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουν ότι συνέβη. Κι η αλήθεια είναι πως συμβαίνει εδώ και καιρό, από τότε που ο Κενυάτης άρχισε να στοχεύει το WR. Το project χθες όφειλε να δημιουργήσει συναισθήματα στους θεατές και το έκανε. Το πόσο εξέλιξε το άθλημα του μαραθωνίου θα φανεί αργότερα.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε τεχνικές λεπτομέρειες και αστερίσκους. Λίγοι είναι αυτοί που θα απολαύσουν μία αποτελεσματικά σχεδιασμένη άμυνα, η πλειονότητα θα ενθουσιαστεί με ένα εντυπωσιακό κάρφωμα. Και καλά θα κάνει.
Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, κάθε αγώνας θα γινόταν χωρίς θεατές και μετά θα έπαιζαν το βίντεο σε σεμινάρια προπονητών.

Εχετλαίε, είμαστε πολλοί οι πυροβολημένοι. Εγώ έχασα χτες τα 17 πρώτα λεπτά και σήμερα έκατσα και τα απόλαυσα κονσέρβα.
Μη σου πω, πως άνετα ξαναέβλεπα όλη την προσπάθεια για να δω λεπτομέρειες κτλ.
Πχ, χτες δεν είχα διαπιστώσει πως ο Κάπταιν (τουλάχιστον στην πρώτη αλλαγή με τον Lagat έγινε αυτό) έφευγε τελευταίος στην αλλαγή, ώστε ο Ελιούντ να μη μείνει ποτέ ”απροστάτευτος” στον αέρα.
Δυο τρία πράγματα με έφτιαξαν πολύ στο χτεσινό:
-Η άψογη οργάνωση των πάντων, ήταν σαν μια τέλεια χορογραφία. Όσοι χορεύουν, καταλαβαίνουν πόση προσπάθεια κρύβεται πίσω από αυτό.
-Οι αποφασισμένες φάτσες των λαγών, ιδιαίτερα του ψαρωτικού Lagat και το τέλειο στυλ του Lomong! Μπαίνοντας στη θέση του Eliud, όταν σε κάθε αλλαγή σετ λαγών, έβλεπα τέτοια πρόσωπα θα έδινα τα πάντα για να τους κάνω περήφανους. Σίγουρα το ήθελαν όλοι τους πολύ.
-Το διώξιμο των λαγών στο τέλος, απ’ τον τεράστιο Eliud, οι πανηγυρισμοί του, παρόλο που θα έχανε κάποια δευτερόλεπτα. Ο άνθρωπος το ζούσε, το ζει, δεν είναι το χρήμα, είναι πως το γουστάρει!
Είναι από καιρό στο Πάνθεον των κορυφαίων όλων των sports μαζί με Μιχαλάκη Τζόρνταν, Ντιέγκο και μερικούς ελάχιστους

Ξέχασα να γράψω, πως χαραμίζεσαι. Να πας σε κανά παγκόσμιο δίκτυο, τύπου runners world να γράφεις

Έλα, έλα!!! Συγχαρητήρια για την εξαιρετική παρουσίαση (και τις ενδιαφέρουσες απόψεις).
Μπορεί να πει τίποτα άλλο κανείς μετά από όλα αυτά?

Αναμφίβολα ένας άνθρωπος έτρεξε τα 42195 για πρώτη φορά κάτω από 2ώρες.

Και όπως λες καθώς «Οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε τεχνικές λεπτομέρειες και αστερίσκους» για να εκτιμήσουμε την αξία αυτού του επιτεύγματος πέρα από το θέαμα, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, πιστεύω δεν είμαστε και στην θέση να το απομυθοποιήσουμε πλήρως και να το απαξιώσουμε…

Προσωπικά, (όσο αδιάφορο κι αν είναι!) μάλλον τάσσομαι με τους σκεπτικιστές και όσα γράφει και ο @dkoukou … περισσότερο με εξέπληξε το WR που πέτυχε, πολύ περισσότερο που ο Bekele κατάφερε και έτρεξε έτσι στο Βερολίνο και έβγαλε αυτόν τον χρόνο απέναντι σε έναν αντίπαλο που έτρεχε για να το κερδίσει (κι όχι να τον βοηθήσει) , σε έναν αγώνα που οι διοργανωτές δεν τον είχαν στήσει για WR (όπως είχε γίνει την προηγούμενη χρονιά), περισσότερο με σόκαρε το 1.40.91 του Rudisha, παρά το χθεσινό επίτευγμα… και σαφώς νομίζω ότι το 9.58 του Bolt είχε ανεπανάληπτη παγκόσμια προβολή και για πολλούς περισσότερους κατέδειξε τα ανθρώπινα όρια…

Ίσως το χθεσινό επίτευγμα να είναι πιο σημαντικά από αυτά… o Banister όμως έσπασε το δικό του όριο σε ένα meeting… κι αναρωτιέμαι πόσοι άλλοι , σημερινοί δρομείς , θα τα κατάφερναν αν ήταν χτες στην θέση του Kipchoge…. (πρόσφατα μάλιστα , μόλις πριν ένα μήνα αν θυμάμαι καλά, έγινε και μια άλλη απόπειρα για ένα sub2 σε μια εντελώς κατηφορική διαδρομή στην Ισπανία , όπου πέρασαν ημι σε 59 και το 2ο μισό σε 67, κάποιοι «άσημοι» δρομείς της εποχής μας… τι θα γραφόταν άραγε αν το κατάφερναν ή αν έκαναν αυτή την απόπειρα κάποιοι πιο ικανοί;) … η καταστρατήγηση των αποδεκτών κανόνων (όσο πάλι, άγνωστοι ή παράλογοι μας φαίνονται), η απουσία ανταγωνιστών, η μη δυνατότητα και σε άλλους να το επιχειρήσουν, ή μη πρόσβαση άλλων αθλητών σε αυτή την τεχνολογία, ίσως, χωρίς να το καταλαβαίνω , στερεί από τα μάτια μου την μαγεία του αθλήματος… κι ίσως , όσο συγκεκαλυμμένο κι αν είναι να το κάνει να μοιάζει με ένα πείραμα δοκιμαστικού σωλήνα… (που ναι, την επιτυχία του μπορούν να την γευτούν κι άλλοι)… προσωπικά βρίσκω περισσότερη μαγεία στη νίκη του Endris, στο γενναίο 1500αρι του Timothy Cheruiyot, στη νίκη του kipruto στο πρόσφατο παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή στον σημερινό αγώνα , το τερματισμό των ανδρών και το μεγάλο ρεκόρ , παρά στο χθεσινό γεγονός…. Ιστορία όμως γράφτηκε … και είχε την υπογραφή E. Kipchoge…

Μοιάζει να είναι το αποκορύφωμα της ιστορίας του μαραθωνίου και ταυτόχρονα να είναι κάτι έξω από αυτήν!

Προσωπικά είμαι μπερδεμένος από την ανικανότητα μου να το κατατάξω κάπου… παρακολουθώντας κάποιος την εξέλιξη του αγωνίσματος ίσως αναγνωρίσει και θυμηθεί (ακόμα κι αν δεν το αποδέχεται) ένα πραγματικό όριο! : αυτό του 2.04… ( και ευτυχώς αυτός που το έσπασε θα μείνει Και για πολλά άλλα σημαντικά στην ιστορία, όπως και ο kipchoge άλλωστε )… από κει και ύστερα τα πράγματα γίναν εντελώς τρελλά… Και σίγουρα μετά από το χθεσινό γεγονός θα δούμε κι άλλα γενναία τρεξίματα σε αγώνες (ήδη ένα τοδαμε σήμερα!) … αλλά το γεγονός ότι από το 2004 ως σήμερα έχουν πιαστεί περίπου 150 Κενυάτες ( και μάλιστα αρκετοί πρωτοκλασάτοι, άνδρες και γυναίκες) για χρήση απαγορευμένων ουσιών μάλλον θα πρέπει να μας προβληματίζει όπως κι ο χειρισμός του θέματος αυτού και από τους διοργανωτές του χθεσινού εγχειρήματος όπως και γενικότερα το θέμα των ελέγχων από την ομοσπονδία της Κένυας και την ΙΑΑF (που στην περίπτωση της Ρωσίας είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη…)

(… οι δε πίσω δρομείς είχαν τον έλεγχο για να μη μείνει πίσω κάποια στιγμή ο kipchoge…)
Άραγε τι μένει από όλα αυτά? Ίσως τα μηνύματα του Kipchoge …ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούμε να σπάσουμε τα δικά μας όρια όπου και ότι αν είναι αυτά και ότι ήταν μια ομαδική προσπάθεια και ότι όλοι μαζί μπορούμε να φτιάξουμε έναν πιο όμορφο κόσμο κλπ κλπ… θα μείνει άραγε κάποιος σε αυτά;… ίσως… οι περισσότεροι όμως μοιάζουμε αδύναμοι να αγκαλιάσουμε την οποία θέληση για κάτι…. μοιάζουμε απαθείς θεατές καταναλωτές θεάματος όπως το χτεσινό που περιμένουμε το επόμενο… Έτσι και μόνο η επικοινωνία όλων μας (και πόσο μάλλον αρκετών καινούργιων) από μέσα σαν αυτό εδώ με αφορμή το χτεσινό ίσως να είναι ένα κέρδος καθώς και ένα μέτρο να αντιληφθούμε τη πραγματική αξία του τι πραγματικά έγινε χθες…. ο χρόνος όμως θα το δείξει….

…μέσα στο καταιγισμό των πληροφοριών που λάβαμε, μάθαμε ότι κι ένα από τα αγαπημένα βιβλία του E.Kipchoge είναι το « Who Moved My Cheese?» , από κάποιον Dr. Spencer Johnson, ένα βιβλιαρακι 32 σελίδων που έχει πουλήσει 28+εκατομμύρια… προσωπικά το αγνοούσα κι από αύριο θα το αναζητήσω… είμαι περίεργος να δω τι στο καλό λέει… (όπου μάλλον τυρί= ευτυχία…)

Πολύ ισορροπημένες και εμπεριστατωμένες απόψεις. Για το δε άρθρο σου Νίκο @echetlos, τι να πουμε, μιλησαν σοφοτεροι απο εμενα!
Όπως και να το εκλάβει κανείς, ανεξάρτητα από το αν ήταν “ρεκόρ κάλυψης απόστασης 42.195 μέτρων με τα πόδια” (όπως διάβασα κάπου) ή η πρώτη φορά που κάποιος έτρεξε μαραθώνιο σε κάτω από δυο ώρες, δεν παύει να είναι ένα απίστευτο επίτευγμα από ένα δρομέα που (ειδικά στα μάτια των απανταχού ασχολουμένων με το άθλημα) δείχνει να αμφισβητεί τα όρια του εφικτου από πλευράς ανθρώπινης φυσιολογιας.

Τα περισσότερα σαν κι αυτό εδώ που συζητάμε, “μια ιδέα είναι”, η οποία μάλιστα σε τίποτα δεν επηρεάζει τις ζωές μας. Με δευτερόλεπτα ασχολούμαστε, τρίχες δηλαδή, αν το καλοσκεφτείς.
Οπότε αυτό που μένει πάνω απ’ όλα, είναι η ωραία κουβέντα στο online καφενείο μας, μεταξύ καλών φίλων! Κι ας μην γνωριζόμαστε απαραίτητα.
Προσωπικά, το απολαμβάνω όσο τίποτα. Thanks, παίδες… το εννοώ. 🙂

@big-blue Από εκεί με έδιωξαν κι ήρθα εδώ.

Να πας σε κανά παγκόσμιο δίκτυο, τύπου runners world να γράφεις

https://www.trackademicblog.com/blog/sub2?fbclid=IwAR0nNWRnki1QHg7hV2-xNCg52JBeRbjpUXtU-hBsQedNplUdK0VhAYwZwoA

καταπληκτικό το άρθρο σου Νικο, όπως και η ανάλυση από το trackademic blog. Δεν ξέρω αν μετά από χρόνια θα μιλάμε για το καταπληκτικό επίτευγμα του Eliud ή της Nike που κατάφερε αποδεδειγμένα να βγάλει ένα παπούτσι που αυξάνει τις επιδόσεις με καθολική αποδοχή απ’ ολους τους elite δρομεις και όχι μόνο.
Όπως αναφέρεται και στην ανάλυση του trackademic ακόμη και αθλητές της adidas πλέον το φοράνε βάφοντάς το για να μην φαίνεται!

Τελικά δεν θα μείνει τίποτα για να πιστεύουμε!
Άλλος ένας μύθος που καταρρίπτεται! 

The Roger Bannister Effect: The Myth of the Psychological Breakthrough

Για το “ψυχολογικό φράγμα” των 4 λεπτών στο μίλι και τον αντίκτυπο που είχε και σε άλλους δρομείς η επιτυχία του R.Banister: με λίγα λόγια το “όριο ”  είχε τεθεί από τη στασιμότητα που επέβαλλε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και με την αποκατάσταση της ειρήνης και την ανάκαμψη της αθλητικής δραστηριότητας και των αγώνων τα πράγματα ξαναπήραν το δρόμο τους, σε ΟΛΕΣ τις αποστάσεις, όπως και στο μίλι!
Παραλληλισμοί με την περίπτωση μας; 

(… αν ξεχάσουμε βέβαια ότι ουσιαστικά στην 2η  μόλις απόπειρα επιτεύχθει το sub2.
… όσο το σκέφτομαι,  μοιάζει σαν η επιστήμη, η σημερινή μας γνώση και τεχνολογία, να έστειλε έναν άνθρωπο κάτω από τις 2 ώρες…)

Να αναφερω οτι οτι επειδη σε καποια φορουμ διαβαζα οτι δεν εγινε ντοπινγκ κοντρολ ,το κοντρολ εγινε κανονικα και ηταν καθαρο
ΥΓ Η υποδιευθυντρια του ντοπινγκ στη Βιεννη ειναι φιλη μας.

Τιγκανα με ελαφρά πηδηματάκια, μάλλον και με κάποια καθυσστερηση.

Τι λέει η Cain?
” Ήμουν το ταχύτερο κορίτσι στην Αμερική. Είχα πολλά εθνικά ρεκόρ και ήμουν μαθήτρια του Α. Όταν ήμουν 16 ετών, δέχτηκα μια κλήση από τον Alberto Salazar στη Nike. Ήταν ο πιο διάσημος προπονητής του κόσμου και μου είπε ότι ήμουν η πιο ταλαντούχα αθλήτρια που είχε δει ποτέ. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μου έτους στο κολέγιο, μετακόμισα για να προπονηθώ μαζί του και την ομάδα του . Ήταν μια ομάδα των ταχύτερων αθλητών στον κόσμο και ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

Πήγα στη Nike γιατί ήθελα να είμαι η καλύτερη αθλήτρια που είχε υπάρξει ποτέ.
Αντ ‘αυτού, κακοποιήθηκα συναισθηματικά και σωματικά από ένα σύστημα που σχεδιάστηκε από τον Alberto και εγκρίθηκε από τη Nike. Αυτό ακριβώς συνέβη σε μένα. Όταν έφτασα για πρώτη φορά, ένα ανδοκρατούμενο προσωπικό της Nike ήταν πεπεισμένο ότι για να γίνω καλύτερη, έπρεπε να γίνω λεπτότερη και λεπτότερη και λεπτότερη. Αυτή η ομάδα της Nike ήταν το κορυφαίο πρόγραμμα στη χώρα και παρόλα αυτά δεν είχαμε πιστοποιημένο αθλητικό ψυχολόγο, ούτε πιστοποιημένο διατροφολόγο. Ήταν πραγματικά μια ομάδα ανθρώπων που ήταν φίλοι του Alberto. Έτσι, όταν πήγαινα σε οποιονδήποτε από αυτούς για βοήθεια, θα μου έλεγαν πάντα όλοι το ίδιο πράγμα και αυτό ήταν να ακούσω τον Alberto.

Ο Alberto προσπαθούσε σταθερά να με κάνει να χάσω βάρος. Δημιούργησε έναν αυθαίρετο αριθμό 114 pounds (51,7 kg) και συνήθιζε να με ζυγίζει μπροστά στους συναθλητές μου και να με ντροπιάζει δημόσια ντροπή αν δεν έφτανα αυτό το βάρος. Ήθελε να μου δώσει αντισυλληπτικά χάπια και διουρητικά για να χάσω βάρος – τα οποία δεν επιτρέπονται. Έτρεχα χάλια αυτή τη περιόδο. Φτάσαμε σε ένα σημείο όπου βρισκόμουν στην αφετηρία και είχα χάσει τον αγώνα πριν καν ξεκινήσω γιατί το μόνο που σκεφτόμουν δεν ήταν ο χρόνος που είχα στόχο αλλά το νούμερο που είχα δει νωρίτερα στη ζυγαριά. Θα ήταν αφελές να μην αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι το βάρος είναι σημαντικό στον αθλητισμό. Είναι όπως οι μπόξερ που πρέπει να διατηρήσουν ένα ορισμένο βάρος ή που όλοι καταλήγουν στα μαθηματικά όπου όσο λεπτότερος είσαι, τόσο πιο γρήγορα θα τρέξεις καθώς θα μεταφέρεις λιγότερο βάρος.

Αλλά εδώ είναι ένα μάθημα βιολογίας που έμαθα με τον πιο σκληρό τρόπο. Όταν οι νέες γυναίκες αναγκάζονται να πιέσουν τον εαυτό τους πέρα από αυτό που είναι σε θέση να δώσουν στην ηλικία τους, κινδυνεύουν να αναπτύξουν το σύνδρομο RED-S. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχεις χάσει την περίοδό σου για μερικούς μήνες και οι μερικοί μήνες γίνονται χρόνια και στην περίπτωσή μου ήταν συνολικά τρία χρόνια. Και όταν δεν έχεις περίοδο, δεν είσαι σε θέση να έχεις και τα απαραίτητα επίπεδα οιστρογόνων για να διατηρήσεις ισχυρή υγεία των οστών. Και στην περίπτωσή μου, έσπασα πέντε διαφορετικά οστά.

Το περιοδικό New York Times Magazine δημοσίευσε μια ιστορία για το πώς με προπονούσε ο Alberto και πως καλλιεργούσε το ταλέντο μου. Τίποτα από αυτά δεν κάναμε. Όταν το είδα ένιωσα τόσο φοβισμένη. Ένιωσα μόνη. Και ένιωσα τόσο παγιδευμένη και άρχισα να έχω αυτοκτονικές σκέψεις. Άρχισα να κόβω τον εαυτό μου. Μερικοί άνθρωποι με είδαν να κόβομαι και ( σπάει η φωνή της) κανείς δεν έκανε τίποτα ούτε είπε τίποτα.

Το 2015, έτρεξα αυτόν τον αγώνα και δεν έτρεξα πολύ καλά. Και στη συνέχεια είχε καταιγίδα. Ο μισός στίβος ήταν κάτω από μια τέντα και ο Αλμπέρτο μου φώναξε μπροστά σε όλους . Μου είπε ότι είχα πάρει σαφώς πέντε pounds ( 2,2κιλά!) πριν από τον αγώνα. Ήταν επίσης εκείνο το βράδυ που είπα στον Alberto και στον αθλητικό μας ψυχολόγο ότι κοβόμουνα και λίγο πολύ μου είπαν ότι απλώς ήθελαν να πάνε για ύπνο.

Και νομίζω ότι για μένα αυτό ήταν το ξύπνημα όπου είπα: “Αυτό το σύστημα είναι άρρωστο.” Σκέφτομαι επίσης διάφορα και για τους γονείς μου, μόλις τελικά τους είπα τι συνέβαινε και τρομοκρατήθηκαν. Μου έβγαλαν αμέσως εισητήριο με το πρώτο αεροπλάνο για να γυρίσω σπίτι.

Δεν προσπάθουσα ούτε καν να πάωτους Ολυμπιακούς Αγώνες πια. Απλώς προσπαθούσα να επιβιώσω. Έτσι έκανα την οδυνηρή επιλογή να εγκατέλειψω την ομάδα.

Αυτές οι μεταρρυθμίσεις (η Nike κλείνει το NOP) είναι ως επί το πλείστον άμεσο αποτέλεσμα του σκανδάλου ντόπινγκ. Δεν γνωρίζουν το γεγονός ότι υπάρχει συστημική κρίση στα γυναικεία αθλήματα και στη Nike, όπου τα γυναικεία- κορίτσιστικά σώματα καταστρέφονται από ένα συναισθηματικά και σωματικά καταχρηστικό σύστημα. Αυτό πρέπει να αλλάξει και εδώ μπορούμε να το κάνουμε.

Πρώτον, η Nike πρέπει να αλλάξει. Στον κλασσικό αθλητισμό, η Nike είναι πανίσχυρη. Ελέγχουν τους κορυφαίους προπονητές, αθλητές, αγώνες, ακόμα και το διοικητικό σώμα. Δεν μπορείς να απολύεις έναν προπονητή και να εξαλείφεις ένα πρόγραμμα και να υποκρίνεσαι ότι το πρόβλημα λύθηκε. Η ανησυχία μου είναι ότι η Nike πρόκειται απλώς να αναδιαμορφώσει το παλιό πρόγραμμα και να βάλει σαν υπεύθυνους τους βοηθούς προπονητές του Alberto.

Δεύτερον, χρειαζόμαστε περισσότερες γυναίκες στην εξουσία. Αναρωτιέται αν είχα εργαστεί με περισσότερες γυναίκες, ψυχολόγους, διατροφολόγους και ακόμη και προπονητές, που θα ήμουν σήμερα. Παγιδευτηκα σε ένα σύστημα σχεδιασμένο από άνδρες που καταστρέφει τα σώματα των νεαρών κορίτσιων.

Έχω πραγματικά ελπίδα για το άθλημα και σχεδιάζω να τρέχω για πολλά ακόμα χρόνια και έτσι μέρος του λόγου που το κάνω τώρα αυτό είναι ότι θέλω να τελειώσω αυτό το κεφάλαιο και να ξεκινήσω ένα νέο.”

Η Nike εξέδωσε μια δήλωση που ανέφερε ότι έλαβαν σοβαρά υπόψη τους ισχυρισμούς της , αλλά ότι δεν είχαν καμία γνώση καθώς η Cain είχε προσπαθήσει να επανέλθει στην ομάδα μόλις τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους.
Εδώ είναι η δήλωση της Nike:
“Αυτές είναι βαθιά ανησυχητικές καταγγελίες που δεν έχουν εγερθεί από τη Maryή τους γονείς της ποτέ πριν. Η Mary ζητούσε να επανενταχθεί στο Oregon Project και στην ομάδα του Alberto μόλις τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους και δεν είχε εγείρει αυτές τις ανησυχίες ως μέρος αυτής της διαδικασίας. Παίρνουμε εξαιρετικά σοβαρά τους ισχυρισμούς και θα ξεκινήσουμε μια άμεση έρευνα για να ακούσουμε τους πρώην αθλητές του Oregon Project . Στη Nike επιδιώκουμε να τοποθετούμε πάντα τον αθλητή στο επίκεντρο όλων όσων κάνουμε και οι ισχυρισμοί αυτοί είναι εντελώς ασυμβίβαστοι με τις αξίες μας “.

Tweets by runmarycain
Η Cain, στο Twitter, επιβεβαίωσε ότι προσπάθησε να επανέλθει νωρίτερα αυτό το έτος και ότι, ανεξάρτητα από την προηγούμενη συμπεριφορά του, εξακολουθούσε να «αγαπάει» τον Salazar και να θέλει την έγκρισή του.

Ο Alberto Salazar αρνήθηκε παντελώς ότι έχει κάποια σxέση με όσα υποστηρίζει η Cain.

https://www.oregonlive.com/sports/2019/11/nike-oregon-project-coach-alberto-salazar-denies-allegations-made-former-by-nop-athlete-mary-cain.html

Ο Jonathan Marcus στο twitter , αποκάλυψε ότι αυτός ήταν ο meeting director , στο meeting του 2015 , που αναφέρει η Cain και επιβέβαιωσε τα λεγόμενα της.

Bravo @runmarycain!

This took a lot of guts to say.

I can verify her account of the "rainstorm" meet in 2015 where she was yelled at in public for "gaining weight."
I was there, I was the meet director.

Believe Mary.
She is telling the truth.https://t.co/6TKuHe1fME

— Jonathan J. Marcus (@jmarpdx) November 7, 2019

Υπό το βάρος των αποκαλύψεων και του κύματος αντιδράσεων ο A.Salazar, σε νεώτερη χθεσινή δήλωση ζητάει συγγνώμη:: «Ο πρωταρχικός μου στόχος ως προπονητής ήταν να βελτιώσω την απόδοση με τρόπο που να υποστηρίζει την καλή υγεία όλων των αθλητών μου. Ενίοτε, μπορεί να έχω κάνει σχόλια που ήταν χλευαστικά ή αδιάφορα πάνω στην σκληρή προπόνηση. Εάν ένας αθλητής πληγώθηκε από τυχόν σχόλια που έκανα, δεν ήταν αυτό η πρόθεση μου και λυπάμαι, αλλά αμφισβητώ την αντίληψη ότι οποιοσδήποτε αθλητής έχει υποστεί κακομεταχείρηση ή διάκριση λόγω φύλου ενώ ήταν στο ΝΟΡ.

Επειδή το βάρος του δρομέα είναι εγγενώς συνδεδεμένο με την απόδοση για τους ελίτ δρομείς, το είδα ως μέρος της δουλειάς μου ως προπονητής αντοχής για να βοηθήσω τους δρομείς της ομάδας να καταλάβουν την επίπτωση που έχει αυτό στην απόδοση. Είχα πολλές ειλικρινείς συζητήσεις σχετικά με το βάρος με όλους τους αθλητές μου – τόσο γυναίκες όσο και άνδρες. Αυτό είναι μέρος του πρωταθλητισμού. Ίσως αυτό πρέπει να αλλάξει. Πράγματι, ανέκαθεν αντιμετωπίζα άνδρες και γυναίκες με τον ίδιο τρόπο , εν προκειμένω – να αντιμετωπίσω διαφορετικά τις γυναίκες πιστεύω ότι δεν θα ήταν προς όφελος τους.»
https://www.oregonlive.com/sports/2019/11/ex-nike-oregon-project-coach-alberto-salazar-if-i-was-callous-or-insensitive-im-sorry.html

Ποιά είναι η Mary Cain;

Μόλις 17 ετών, η Cain έγινε η νεότερη Αμερικάνα που μπήκε στην ομάδα τyυ Παγκόσμιου Πρωταθλήματος όταν βγήκε δεύτερη στα 1500μ στις ΗΠΑ το 2013. Αυτή την εποχή έσπασε επίσης αμερικανικά ρεκόρ Νέων στα 800μ, 1500μ και στο μίλι. Έφτασε στον τελικό των 1500 μέτρων στη Μόσχα, όπου βγήκε 9η. ( Πάλι η νεώτερη που το κατάφερνει αυτό.) Στα τέλη του 2013 προσχώρησε στην ομάδα του Salazar και το 2014 μετακόμισε στο Portland, στο Όρεγκον.

Κάτω από τις οδηγίες του Salazar, η Caine κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο Νέων στα 3000μ την επόμενη σεζόν και για άλλη μια φορά έφτασε στην πρώτη θέση στις ΗΠΑ στα 1500μ.
Τα επόμενα χρόνια όμως η πτώση της είναι κατακόρυφη.
Ατομικό ρεκορ στα 800 1:59.51! (1 Ιουνίου 2013 πριν ΝΟΡ, τα επόμενα χρόνια δεν θα κατλέβει το 2.01, αποκορυφωμα το 2016 που κάνει 2:08.50!) Τελευταία ενεργή της χρονιά το 2016!

Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος…