ANDREAS

Μπράβο Νίκο, πάντα κατατοπιστικότατος!…

@thanassispriskos Ευχαριστώ, Θανασάρα!

@echetlos πολύ στο stability το ρίξαμε τώρα τελευταία 😛
Καλά το Odyssey πότε πρόλαβαν και το κατάργησαν; Είχε πάρει και καλές κριτικές.

@dimitrissss Έλα ντε…
Το Arahi έτυχε, αυτό εδώ παίζει τον ρόλο του ναρθηκα μετά το διάστρεμμα, μέχρι να αναρρωσουμε πλήρως. :-P.

Σκέφτομαι τελικά μήπως πρέπει να βάλω και κάτι πιο προστατευτικό στο rotation. Vanquish ίσως;

Τελικά τα τσίμπησα. Μιας και δεν έχουμε βγάλει άκρη για το τι ακριβώς με ενοχλεί στην εσωτερική πλευρά του ποδιού, είπα να πειραματιστώ με ένα light-stability παπούτσι (λέω light γιατί full δεν είναι απ’ ό,τι καταλαβαίνω, τόσο από την περιγραφή του Νίκου, όσο και από τη δική μου σημερινή εμπειρία). Το ρίσκο ήταν σχετικά μικρό, δεδομένου ότι μου κόστισαν με την έκπτωση 58E, και στη χειρότερη θα πάρει κάποια χιλιόμετρα από το κλασικό μου trainer, είτε αυτό είναι το Pegasus, ή κάτι άλλο στο μέλλον.
Η περιγραφή σου Νίκο ήταν ακριβέστατη, όταν το φόρεσα ένιωσα πως με το παπούτσι γνωριζόμασταν εδώ και χρόνια :). Όντως υπάρχει μια ασάφεια στο πίσω μέρος, που μου θυμίζει κάπως το Boston 6, που παρομοίως έχει κενό χαμηλά και αφρώδες ψηλότερα. Δεν νιώθεις ότι θα σου βγει το παπούτσι, απλά όντως χάνει το πόδι χάνει την επαφή με το παπούτσι στη φτέρνα.
Σε ένα easy 5άρι που τα έβαλα σήμερα για πρώτη φορά, διαπιστώνω ότι όπως προσγειώνομαι στο 5ο μετατάρσιο, η αίσθηση αρχικά είναι πολύ κοντά στο Pegasus 33-34. Όπως πρηνίζει το πόδι αντιλαμβάνομαι τη διαφορά με το Pegasus, υπάρχει υλικό από κάτω που δεν υπάρχει στο τελευταίο. Δεν είναι κάποια υπερβολική αίσθηση όμως, δεν αισθάνομαι κάτι να με ενοχλεί ή να αλλάζει την κίνησή μου. Τώρα το τι πραγματικά κάνει το πόδι μου εκεί μέσα είναι ένα άλλο θέμα που θα το δω όταν με βιντεοσκοπήσω. Έχω δει έρευνες που συμπεραίνουν ότι ό,τι stabilization και να έχεις στο παπούτσι, το πόδι εντός του παπουτσιού μπορεί να σουλατσάρει όσο θέλει. Σε πρώτη φάση πάντως, δεν βλέπω κάποιο πρόβλημα οπότε είμαι ικανοποιημένος από την αγορά.

@sotiris_diamantopoulos Καλά χιλιόμετρα, Σωτήρη!
Δεν είναι light stability, μη νομίζεις. Έχει αρκετή στήριξη, απλά επειδή κι οι δύο αφροί έχουν παρεμφερή πυκνότητα, δεν καταλαβαίνεις ιδιαίτερα τον σκληρό.

Ευχαριστώ Νίκο! Ναι, το σχόλιό μου περισσότερο πήγαινε στο ότι δεν καταλαβαίνω κάτι ιδιαίτερα σκληρό κάτω από την καμάρα ή κάποια έντονη μετάβαση. Έχει να κάνει μάλλον με τη σταδιακή αύξηση του phylon αφρού όπως κινείσαι από το κέντρο προς την εσωτερική (medial) πλευρά του παπουτσιού και από τα μετατάρσια προς τη φτέρνα.

Μετά από 60χλμ με τα παπούτσια, αρχίζω να διαπιστώνω και τα κουσούρια του (ή τα δικά μου σε σχέση με το παπούτσι). Πατώντας κατά βάση στο midfoot, μπροστά είναι όλα καλά, θα έλεγα ότι το νιώθω καλύτερα και σε σχέση με το Pegasus 33/34. Πίσω δεν πολυπατάω (στην πρώτη επαφή), οπότε δεν έχω εικόνα για το μειωμένο cushioning). Καταλαβαίνω όμως ότι, μετά την πρώτη επαφή του ποδιού με το έδαφος, και καθώς το πίσω μέρος κατεβαίνει κι αυτό, το σημείο ακριβώς πίσω από αυτό της 1ης επαφής, η κοντινή άκρη του 5ου μετατάρσιου δηλαδή (https://www.flickr.com/gp/58652662@N04/D3RpKS), έρχεται σε επαφή με ένα μάλλον πιο άκαμπτο σημείο της σόλας, εκεί που συγκλίνουν οι δύο πτυχώσεις στην εξωτερική πλευρά του midsole (https://www.flickr.com/gp/58652662@N04/6KFFMf). Δεν αισθάνομαι κάποιο σοβαρό πόνο ώστε να σταματήσω το τρέξιμο, αλλά νιώθω παραπάνω πίεση εκεί από την αρχή του τρεξίματος, και εξακολουθώ να τη νιώθω και όταν αλλάξω παπούτσι μετά, άρα δημιουργείται μια μικρή ευαισθησία στο σημείο εκείνο, η οποία φεύγει την επόμενη μέρα.

Κι εδώ μια φωτογραφία του Pegasus 33 υπό αντίστοιχη πίεση
https://www.flickr.com/gp/58652662@N04/7ef156

Πιθανώς να έχει να κάνει και με την γεωμετρία της σόλας του Structure και την κλίση που δίνει στο πόδι προς τα έξω.

Ναι, δεν αποκλείεται να παίζει κι αυτό που λες Νίκο @echetlos το ρόλο του. Στο μεταξύ, τσέκαρα και μερικά άλλα πόδια που είχα εύκαιρα, ρώτησα και τον φυσιοθεραπευτή μου, και απ’ ό,τι φαίνεται έχω κάπως διογκωμένο το κοντινό άκρο του 5ου μετατάρσιου (πετάγεται λίγο παραπάνω προς τα έξω σε σχέση με του περισσότερου κόσμου). Είναι και τα δύο πόδια έτσι, οπότε μάλλον είναι χαρακτηριστικό που είχα εξαρχής και δεν είναι κάτι ανησυχητικό που μπορεί να προέκυψε από το τρέξιμο. Με βάση αυτά, έχω αποφασίσει να φοράω το Structure για λίγο καιρό στο περπάτημα, μήπως και γίνει κάποια προσαρμογή εκεί, και κάποια στιγμή να το ξαναδώ στο τρέξιμο.

Special thanks στον @albertosalazar για την ιδέα και τον @lion75 για την πολύτιμη βοήθεια! 🙂

Σπουδαίο άρθρο. Όλη η πληροφορία μαζεμένη!

Στο παρακάτω link μπορείτε να κατεβάσετε το Build your running body του Pete Magill.

http://www.filedropper.com/petemagill-buildyourrunningbody

@echetlos Νίκο, ψάχνοντας για άρθρα με αιμοσφαίρια έπασα στο συγκεκριμένο και έχω την εξής απορία.

γράφεις ..
[quote]Απαιτούνται τουλάχιστον 2 λεπτά μέχρι να αρχίσετε να λειτουργείτε στην VO2max, οπότε το σημείο που επιτυγχάνεται το επιθυμητό ερέθισμα, ξεκινάει μετά το διάστημα αυτό.[/quote]

και πιο κάτω.. [quote]….αν κάνετε επαναλήψεις 30 δευτερολέπτων στην μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, με ίση διάρκεια διαλείμματος, θα έχετε μεγαλύτερο ερέθισμα (πάντα στην VO2max) απ’ ότι αν κάνατε κομμάτια 2-3 λεπτών στον ίδιο ρυθμό, με ίση ανάπαυλα.[/quote].

πως γίνεται αυτό αν χρειάζεσαι 2 λεπτά για να φτάσεις στο VO2max ?

@johnb Τα 2 πρώτα κομμάτια δεν θα είναι στην VO2max, αναγκαστικά.
Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει και σ ένα 4λεπτο κομμάτι, τα δύο πρώτα πάνε “χαμένα”.

@echetlos.. σε ένα 4′ λεπτο κομμάτι συμφωνώ .. ακόμα και 2λεπτο να κάνεις πάει “χαμένο”, αλλά στο δίλεπτο όπως λες αν κάνεις διάλειμα για 30-45″ ξεκινάει το επόμενο κοντά στην VO2max.. με τα 30″ αν κάνεις 30″ rest μόνο τα 2 πρώτα κομμάτια πάνε “χαμένα”;;;;;
ετσι όπως το διαβάζω δεν θα είμαι ποτέ στην VO2max..
τι μου ξεφεύγει??

@johnb Γιάννη στο 1ο κομμάτι δεν θα πιάσεις την vO2max, αλλά στα 30 δευτερόλεπτα “χαλάρωσης” οι παλμοί σου δεν θα πέσουν τόσο πολύ (σε σχέση με το αν χαλάρωνες για 3 λεπτά). Στο 2ο κομμάτι πάλι δεν θα πιάσεις την vO2max, αλλά αυτή τη φορά θα την έχεις πλησιάσει αρκετά. Και πάλι όμως, το μικρό διάστημα χαλάρωσης δεν θα επιτρέψει στους (πιο αυξημένους πλέον) παλμούς σου να πέσουν πολύ, κι έτσι, στο 3ο κομμάτι θα είσαι πλέον εντός vO2max.

Βέβαια, αν με ρωτούσες, θα σου έλεγα ότι, εκτός κι αν ξεκινάς τώρα το τρέξιμο, είναι πολύ πιθανόν να μην έχει νόημα να δίνεις έμφαση στην αύξηση του vO2max, καθώς έρευνες δείχνουν ότι η τελευταία αφενός δεν αυξάνεται σε ήδη προπονημένους δρομείς, αφετέρου δεν φαίνεται να σχετίζεται με την απόδοση. Είναι πιθανόν, δε, οι προπονήσεις αυτές καθεαυτές να έχουν νόημα (ειδικά για αγώνες 10χλμ και κάτω), καθώς κατά βάση “δουλεύουν” το αναερόβιο κομμάτι παραγωγής ενέργειας, αλλά η θεωρία πίσω από αυτές να είναι κάπως προβληματική. Όλη αυτή η συζήτηση όμως έχει να κάνει και με την προπονητική λογική του καθενός, και όποιον προπονητή ρωτήσεις, θα σου πει και κάτι διαφορετικό. Πόσο μάλλον αν δεν είσαι καν προπονητής, όπως εγώ 🙂

@johnb Ακριβώς όπως τα λέει ο Σωτήρης, Γιάννη.
Θεωρητικά, αν σε ένα πρόγραμμα δουλέψεις συνολικά 14-18 λεπτά εντός της VO2max, είναι αρκετά.
Αν λοιπόν μία ημέρα κάνεις 8Χ1000 στο 4:00, με 3′ rest, έχεις βγάλει 16′ στο ερέθισμα που στοχεύεις.

@sotiris_diamantopoulos Συμφωνώ 101% με αυτό που λες περί της σημασίας της μέγιστης πρόσληψης ως ένδειξη ικανότητος, Σωτήρη. Έχεις απόλυτο δίκιο, πολύ υπερτιμημένη μέτρηση. Η ταχύτητα όμως στην VO2max (vVO2@max) λέει πολλά.
Οπότε, δουλεύοντας κοντά στην VO2max, σαφώς και βελτιώνεις την ταχύτητα σου στην αναερόβια αυτή ζώνη, «τραβώντας» προς τα πάνω και τις γαλακτικές και τις αερόβιες ταχύτητες.
Ας μας πει ο @notasol τι προπονήσεις έκανε ο Bekele και ο Haile…

… χα, χα! … βαλτός είσαι; ….
…. για το Haile δεν ξέρουμε…. για τον Bekele υπάρχει εδώ και χρόνια αυτό, από μια αιθιοπική εφημερίδα, από τον Ιούνιο του 2004 (η αυθεντικότητα , φυσικά, αμφισβητείται!!!) :
http://web.archive.org/web/20050911015149/http://web.ics.purdue.edu:80/~bpence/Bekele/Bekele_Training.html

Αυτή είναι ίσως πιο αξιόπιστη:

Kenenisa Bekele’s workout: How do we get there?

… μετά δεν χρειαζόταν προπόνηση… είχε προσαρμοστεί ο οργανισμός του!

@notasol Άσε τις παραπομπές, για τα 80Χ200 και τα 60Χ400 πες…

… κοίτα, είπαμε να είσαι μπροστά από τους άλλους προπονητικά, αλλά εσύ παραείσαι!!!
100 χ 400 … μύθος ή αλήθεια ;
http://jscottchapman.blogspot.com/2011/12/emil-zatopeks-training-for-breaking.html

…ας διδαχτούμε και από τον Αυτοκράτορα:
The training of Haile Gebrselassie and Jack Foster

Χαχαχαχα… 😀 😀 😀

@echetlos, @sotiris_diamantopoulos σας ευχαριστώ και τους δυο.. 🙂