Gregor

Για ακόμη μια φορά, κατατοπιστικός κ λακωνικος. Ευχαριστούμε!
Να προσθέσω μια ακόμη συνδυαστική προπόνηση που εκμεταλλεύεται τα οφέλη της ανηφόρας: αρχικά 4-6 γρηγορες επαναλήψεις σε ανηφόρα (με διάρκεια 45-60″) με αργό jogging στην επιστροφή κ στη συνέχεια 5χλμ σε ρυθμό tempo. Έτσι, μαθαίνει το σώμα να κρατά εναν γρήγορο σχετικα ρυθμό, οντας ηδη κουρασμένο, πραγμα πολύ χρήσιμο στις μεσαιες/μεγάλες αποστάσεις.

@thanasiskypraios Να ‘σαι καλά, Θανάση!
Πολλά μπορείς να κάνεις στην ανηφόρα, όρεξη να ‘χεις…
Απλά, θέλει προσεκτικό σχεδιασμό ώστε να αποφευχθούν οι υπερβολές και να μην χρεωθείς περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

@thanasiskypraios Θαναση, εγω το combo hills+tempo το ξερω αναποδα. Πρωτα τις ανηφορες ετσι οπως τις περιγραφεις, 2-5 λεπτα jogging και στη συνεχεια το tempo. http://strengthrunning.com/2011/06/aerobic-powerhouse-tempo-hills-workout/

Mια αλλη προπονηση που κανω επισης 1-2 φορες στην προετοιμασια μου για μαραθωνιο (και οχι για τον αυθεντικο) ειναι μετα απο ενα LR 25-26χλμ, κανω μια ανηφορα 1.6χλμ με κλιση 6.6%, ολη την αναβαση της Λ. Σαρωνιδας για οσους γνωριζουν! 😉

παιδες,δοκιμαστε ποδηλατο κ καπακι τεμπο τρεξιμο δηλ brick. Ακομα κ αν καποιος δεν ασχολείται με το τριαθλο ,χαλυβδωνει τα ποδια -σωμα να τρεχει δυνατα αν κ κουρασμενο.

@elda Καλημέρα Μαρία, με μπέρδεψες…!
Εγώ περιέγραψα το hills–>tempo, εσύ το ίδιο με εμένα, αλλά το link περιγράφει το ανάποδο.
Τελωσπάντων, όπως βλέπουμε, επιλογές και συνδυασμοί υπάρχουν άπειροι, όρεξη να ‘χουμε!
Όσο για τη Λ. Σαρωνίδος, μέχρι στιγμής την ανεβαίνω μόνο με το αμάξι για να πάρω παγωτό με 40 βαθμούς Κελσίου, για τρέξιμο ακόμα ούτε λόγος, ίσως αυτό το καλοκαίρι (κάθε καλοκαίρι το ίδιο λέω…)

Αυτο https://www.youtube.com/watch?v=KxSic1yf9RY το εκανα μια φορα και με πηρε το ΕΚΑΒ μετα -:)

Θαναση, εχεις δικιο, το λινκ σωστα τα λεει, εγω τα εγραψα αναποδα. Εννοουσα πρωτα ζεσταμα, μετα το τεμπο, 2-5 λεπτα ξεκουραση, στη συνεχεια τις ανηφορες και μετα αποθεραπεια. Δεν την κανω συχνα αυτη την προπονηση γιατι εκει που εχει καλες ανηφορες για διαλειμματικες δεν εχει φλαταδουρα για τεμπο, ενω εκει που εχει ισιωμα για τεμπο, εχει πολυ μετριας κλισης ανηφορες λιγο πιο κει. Οσο για τη Λ. Σαρωνιδας, μονο χειμωνα τρεχοντας, το καλοκαιρι και πολλη ζεστη κανει (ακομα και πολυ νωρις το πρωι) και πολλη κινηση εχει.

Μαρία, όλα καλά? Ξεκίνησες πάλι τις προπονήσεις?

@yiannisfiltissakos Γιαννη, ευχαριστω για το ενδιαφερον. Λιγα πραγματα και σε ρυθμους χελωνας καθοτι αν και δεν εχω ενοχλησεις στο γονατο οταν τρεχω, το καρδιοαναπνευστικο δεν πολυτραβαει. Δεν εχω και κινητρο τωρα και δεν αποφασιζω να με πιεσω λιγο παραπανω. Αυτα που γραφω για τις ανηφορες αναφερονται στις καλες εποχες μιας χειμωνιατικης προετοιμασιας. Αντε να ‘ρθετε απο τα μερη μας το καλοκαιρι να την ανεβουμε μαζι την ανηφορα, εσυ εξαλλου την ξερεις καλυτερα απο μενα!

@echetlos τι σκεφτόσουν γράφοντας αυτό το όντως ωραίο άρθρο;

@big-blue Την ανηφόρα στο 39ο της Κλασικής…

Με τίποτα. Μάλλον κάτι σε: “μακριά από μένα”:)

Ειναι αυτο που λεμε “ποναω αλλα μου αρεσει”

Υπαρχουν μερες που ο πονος νιωθεις οτι δε θα σε οδηγησει σε κατι εντυπωσιακο, και αλλες που νιωθεις οτι η κουρσα παει καλα, βλεπεις το πονο να ερχεται και τον αγκαλιαζεις, στο τελος τον αποζητας ολο και πιο πολυ. Οταν μου συμβαινει κατι τετοιο τοτε νιωθω ενα αισθημα πληροτητας που δε το αλλαζω με τιποτα. Συνηθως ακολουθει και ενα PB

Τον τελευταίο καιρό, οταν κανω μια δυνατη προπόνηση νιωθω οτι πονάω κ ταυτόχρονα μου αρέσει, με γεμίζει. Ξενερωνω οταν σταματάει το κομμάτι κ έρχεται το διάλειμμα. Αυτο (περα απο νούμερα κ χρονους) μου δείχνει οτι ειμαι σε καλο δρομο, πιεζω κ γουστάρω, το θέλω.
Με μέτρο ομως παντα, δεν γινεται να βαραμε καθε φορα (5 φορές την εβδομάδα) κ να απαιτουμε μετα να αποδιδει το σώμα στα δύσκολα.

Βρε παιδιά, σαν πολύ μαζοχισμός δεν μαζεύτηκε ;
Άρα ο καλό δρομέας πρέπει να είναι και σωστός …»βιτσιόζος» !!!(χαριτολογώντας)

Πάντως πολλές φορές σε δύσκολες προπονήσεις ή αγώνες, δεν διακρίνω αν το σώμα μου είναι αυτό που πονά πρώτο και μου δημιουργεί κόπωση, ή η ανεπάρκεια του καρδιοαναπνευστικού μου συστήματος είναι αυτή που προκαλεί την μεγάλη δυσφορία και την κούραση. Έχω την εντύπωση ότι η δεύτερη περίπτωση προηγείται τις περισσότερες φορές.

@roberto4carlos Όχι Μανώλη, ο δρομέας γενικά δεν χρειάζεται να είναι βιτσιόζος. 😛
Ο δρομέας όμως που θέλει να πάρει το maximum σε έναν αγώνα και όχι απλά να τον απολαύσει περνώντας καλά, πρέπει να μάθει να αντέχει στην δυσφορία και την σωματική πίεση, δεν γίνεται αλλιώς.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, κι οι δύο δρομείς θα έχουν καταφέρει αυτό που αρχικά στόχευαν. 😉

…”no pain … no gain” …τοσο απλά … κι αυτό δεν ισχύει μόνο στο τρέξιμο … αλλά και σε πολλές καθημερινές δραστηριότητες της ζωής μας … τουλάχιστον για όσους επιζητούν να ξεφύγουν από τον μέσο όρο, την μετριότητα … και να κάνουν την διαφορά !