Panos

Τι ωραια που τα λες ρε Γιαννη. Ισως σε μια αλλη ζωη στη περιπτωση μου

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει..

Αυτή η ταινία παίζεται ήδη στους κινηματογράφους, ή είναι στα προσεχώς?
Φαντάσου σε αντάλλαγμα για το ενδιαφέρον του άλλου στο δικό σου χόμπι που είναι το τρέξιμο, να σου ζητήσει την δική σου συμπαράσταση στο δικό της/του χόμπι που μπορεί να είναι το κέντημα, το πλέξιμο, η συλλογή πεταλούδων, οι βραδιές βιβλίου, οι εκθέσεις ζωγραφικής, η κηπουρική, κτλ κτλ…..

Πάντως το σινεμά εμπνέεται από την ζωή και αντίστροφα.

Μην το γελάτε. Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος -αν δεν έχει τα ίδια γούστα- να τρέχει σε αγώνες για συμπαράσταση κπλ.
Κάθε Νοέμβρη με μαζεύουν απο το Καλλιμάρμαρο και πολύ μου είναι. Άντε και η ανοχή για τον χρόνο που ξοδεύω στα τρεξίματα μέσα στην βδομάδα.
Όπως μου λέει εμένα η σύντροφός μου, “όταν ξεκινήσεις να χορεύεις, θα ξεκινήσω να τρέχω”…

Δεν χρειάζεται να ξεκινήσει κανείς από τους δύο να κάνει το ίδιο χόμπυ. Εξάλλου για ένα ζευγάρι στην προκειμένη που μιλάμε, είναι υγεία να έχουν ξεχωριστό χρόνο και ενδιαφέροντα. Το να πας για παράδειγμα σε κάποια χορευτική βραδιά ή να παρακολουθήσεις ένα μάθημα χορού σαν απλός θεατής, δεν είναι κακή ιδέα.

Ωραίο το τρέξιμο, ωραία και η γυμναστική γενικά, αλλά όσο μεγαλώνω νομίζω ότι πρέπει να δίνουμε βάρος πρώτα στους ανθρώπους γύρω μας.

Μηδέν άγαν…Αν το όσο μεγαλώνουμε διαβάζεται σαν γέρασα και ας κάτσω στα αυγά μου..δεν βοηθάει ούτε τους ανθρώπους γύρω ούτε κ εμάς. Καθώς αν μιλάμε για παιδία αποτελούμε για εκείνα ένα υγιες πρότυπο. Αν μιλάμε για σύντροφο δίνουμε το στίγμα πως μεγαλώνουμε με υγεία χωρις να παραμελούμε τον εαυτό μας. Σίγουρα οι οικείοι μας είναι το πιό σημαντικό κομμάτι και κάθε φάση ζωής έχει τις αναπροσαρμογές και την αναθεώρηση στόχων.Η ισορροπία είναι το κλειδί και όντως θέλει συνέχεια προσπάθεια.

Ένα θέμα για το οποίο ήθελα κάποια στιγμή να μάθω περισσότερα αλλά δεν τύχαινε!
Απορίες
1) Ο “λαγός” είναι επάγγελμα; Εννοώ, σε πληρώνει κάποιος για να κάνεις το “λαγό” του σε μια κούρσα;
2) Ο “λαγός” δίνει τον ρυθμό μέχρι ένα σημείο και μετά οπισθοχωρεί για να “ανέβουν” οι κυνηγοί του γιατί έτσι είναι η συμφωνία;
3) Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω γιατί πρέπει να υπάρχει λαγός. Γιατί δεν μπορεί ο κάθε αθλητής να τρέξει στο ρυθμό που έχει σχεδιάσει εξ αρχής (με βάση το πλάνο του) και χρειάζεται ο λαγός;

Πείνασα!!!!

@roberto4carlos
1) Ο λαγός είναι επάγγελμα. Συνήθως τον πληρώνει η διοργάνωση.
2) Δίνει τον ρυθμό και σε κάποιο σημείο αποχωρεί, καθώς δεν μπορεί να ακολουθήσει τον δεδομένο ρυθμό για όλη την κούρσα.Βέβαια, όπως αναφέρει και το κείμενο, έχουν υπάρξει περιπτώσεις που ο λαγός συνέχισε και κέρδισε τον αγώνα.
3) Ο λαγός είναι χρήσιμος για πολλούς λόγους.
α. Ο αθλητής δεν χρειάζεται να ασχοληθεί με την παρακολούθηση του ρυθμού και απλά ακολουθεί απρόσκοπτα, χωρίς τον κίνδυνο ξεφύγει από το πλάνο του. Μπορεί ένας επαγγελματίας λαγός να έχει καλύτερη αίσθηση και διατήρηση του pace από τον elite.
β. Αν μιλάμε για ημί ή μαραθώνιο, οι λαγοί δημιουργούν και ένα τοίχος μπροστά από τους δρομείς, κάτι που “προστατεύει” σε περιπτώσεις που υπάρχει κόντρα αέρας.

@echetlos Ξεχάσατε να αναφέρετε τον νικητή του μαραθωνίου της Αθήνας το 2013 Hillary Kipkoei Yego, ο οποίος ήρθε σαν λαγός και τελικά κέρδισε όπως και ο δεύτερος εκείνη τη χρονιά. Μάλιστα επειδή ήταν λαγοί ο ΣΕΓΑΣ δεν τους είχε δώσει bib με τα ονόματά τους με αποτέλεσμα οι πολύπειροι της ΕΡΤ που περιέγραφαν να μην ξέρουν το ονόματά τους.
Και από προσωπική εμπειρία.

@roberto4carlos Χθες στο στάδιο είχα progressive. Κάποια στιγμή προσπερνάω έναν super fit τύπο. Όσο αύξανα ρυθμό με ακολουθούσε απροβλημάτιστα. Κάποια στιγμή του λέει η προπονήτριά του γιατί πας τόσο γρήγορα και της απαντάει βρήκα λαγό. Προφανώς ο τύπος αν έτρεχε μόνος του θα έτρεχε πιο αργά λόγω βαρεμάρας. Μου έχει ξανατύχει και στη Γκράβα όπου μετά ο άλλος που με ακολουθούσε με ευχαρίστησε και μου ζήτησε και συγνώμη.

@dimitrissss Δεν το θυμόμουν καν αυτό για την Αθήνα, Δημήτρη.
Φαντάζομαι θα υπάρχουν αρκετές παρόμοιες ιστορίες.

Για αυτό τις πολλές φορές όταν συμμετέχουν και φιρμάτοι αθλητές υποχρεώνουν βάσει συμβολαίου το λαγό μετά από κάποια στιγμή να αποχωρήσει από την κούρσα.

Ο Γκεμπρεσελασιε, της Ερυθραίας, παγκόσμιος πρωταθλητής Μαραθωνίου 2016, Νικητής ΝΥ 2016, 4ος Ριο, κέρδισε τον πρώτο του μαραθώνιο όντας λαγός !

…χμμ, καμιά φορά απολαμβάνω περισσότερο την προπόνησή μου κάνοντας το λαγό…παρά τρέχοντας για το δικό μου πρόγραμμα! Ειδικά αν πρόκειται για καλό φίλο-συνδρομέα!

Μετά κ από αυτό δεν έχεις καμιά δικαιολογία!
(Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη!!!)

@big-blue Εννοείται, το συζητάς… ήδη σήμερα το πρώτο κομμάτι της προπόνησης, ήταν 1600άρι!!! Φορούσα και backpack υδροδοσίας.
(και λογικά θα δείξει ακόμη πιο ενδιαφέροντα ευρήματα στην εξέλιξή της)

Με ΗΟΚΑ να υποθεσω τα 1600αρια, ετσι Νικ; Ενδιαφερουσα μελετη, ειδικα το τι ειναι αυτο που παρακινει για μια τετοια δοκιμασια θα ηθελα πολυ να το μαθω. Ποσο μαλλον τι σε κραταει προκειμενου να προπονηθεις για κατι τετοιο, εδω 25+ εχεις και λες ωχ αμαν….

Τα 1600αρια μετά από 45’easy?

Νικ εγκεφαλικά “τρέχεις” εκεί, δε έχει καμία σχέση με την προπόνηση που έχουμε στο μυαλό μας. Εξάλλου δεν υπαρχουν κ standards

Ωραίο το άρθρο. Με ενδιαφέρον αναμένονται περισσότερα ευρήματα της έρευνας. Σημειώνεται πάντως ότι αναφέρεται στις Η.Π.Α. όπου αρκετά μεγάλος αριθμός των ultra συνηθίζεται να είναι σε χώμα ή trail, κι άρα δυσκολότερα και πιο επικίνδυνα σε γενικές γραμμές σε σχέση με την Ελλάδα. Ενα δευτερο σημείο αφορά τη φραση “ακραίο επίπεδο άσκησης”. Σίγουρα οι υπεραποστάσεις απαιτούν περισσότερες ώρες προπόνησης από ένα μέσο ή “χαλαρό” μαραθωνοδρόμο, αλλά αυτό επιτυγχανεται κυρίως μέσω του long run. Τέλος, οι κάπως πιο περπατημένοι υπερμαραθωνοδρόμοι, εχοντας ξεπεράσει την αρχική ανασφάλεια, μπορούν να υποστηρίζουν -τουλαχιστον με στοχο τον απλο τερματισμο- αγωνες μεγάλων αποστασεων, εκτελωντας σχεδόν φυσιολογικούς προπονητικούς όγκους.
Π.χ. προσφατα μιλαγα με φιλο που μεσα στο 2017 έχει κανει 50αρι, 70αρι, 80αρι και 100αρι (300κμ συνολικα). Ισχυριστηκε οτι στα τελη Ιουλίου συμπλήρωσε τα 700km και πιστευε οτι για πρώτη του φορά θα ξεπερναγε τα 1000 km σε μια χρονια!!

@aroulio Σωστές παρατηρήσεις, Άρη.
Αυτό που λες περί χώματος, αιτιολογεί και το μικρό ποσοστό stress fractures, μιας και η καταπόνηση στο μαλακό έδαφος είναι σαφώς λιγότερη σε σχέση με την άσφαλτο.

καλησπερα σε ολους…νικο μια ενδιαφερουσα παραμετρος στην ολη ερευνα θα ηταν το ψυχολογικο καψιμο, ενας υπουλος ‘τραυματισμος’ στις υπεραποστασεις (κι οχι μονο…) και μεθοδοι να τον ξεπερασεις…συνεχιστε ετσι παιδες..

@dpkouk πες πως ήδη στο έχω ετοιμάσει το αρθράκι! Hugs and kisses από μια παλιά αγάπη!

@dpkouk Καλώς τον Μητσάρα! 🙂
Σωστό αυτό που επισημαίνεις, πολύ σωστό…
Το θέμα είναι πως γι’ αυτή την παράμετρο, ο πλέον αρμόδιος και κατάλληλος να μιλήσει είναι ο ίδιος ο δρομέας, νομίζω.
Ποιες έρευνες και ποιοι επιστήμονες…
(Αν δεν το κατάλαβες, πάσα σου έδωσα! 😀 )

@ioannis_vlontakis τρεεεεελο μου αγορι μου λειψες…περιμενωωωωωω

εγω πχ καηκα περσι ψυχολογικα κ κατεβασα ταχυτητες νικο…οταν παψεις να γουσταρεις και γινεται πειθαναγκασμος, καλο ειναι να αποσυρεσαι και η ψυχουλα σου θα σου πει αν και ποτε θα ξαναγυρισεις…αυτο με μια κουβεντα…ειμαι σε φαση επιστροφης στη λογικη ενος ερωτευμενου που κανει επανεκκινηση θελοντας να θυμηθει τον πρωτο καιρο ενος δυνατου παλιου ερωτα…