Savvas Kourkoutis

Μετά κ από αυτό δεν έχεις καμιά δικαιολογία!
(Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη!!!)

@big-blue Εννοείται, το συζητάς… ήδη σήμερα το πρώτο κομμάτι της προπόνησης, ήταν 1600άρι!!! Φορούσα και backpack υδροδοσίας.
(και λογικά θα δείξει ακόμη πιο ενδιαφέροντα ευρήματα στην εξέλιξή της)

Με ΗΟΚΑ να υποθεσω τα 1600αρια, ετσι Νικ; Ενδιαφερουσα μελετη, ειδικα το τι ειναι αυτο που παρακινει για μια τετοια δοκιμασια θα ηθελα πολυ να το μαθω. Ποσο μαλλον τι σε κραταει προκειμενου να προπονηθεις για κατι τετοιο, εδω 25+ εχεις και λες ωχ αμαν….

Τα 1600αρια μετά από 45’easy?

Νικ εγκεφαλικά “τρέχεις” εκεί, δε έχει καμία σχέση με την προπόνηση που έχουμε στο μυαλό μας. Εξάλλου δεν υπαρχουν κ standards

Ωραίο το άρθρο. Με ενδιαφέρον αναμένονται περισσότερα ευρήματα της έρευνας. Σημειώνεται πάντως ότι αναφέρεται στις Η.Π.Α. όπου αρκετά μεγάλος αριθμός των ultra συνηθίζεται να είναι σε χώμα ή trail, κι άρα δυσκολότερα και πιο επικίνδυνα σε γενικές γραμμές σε σχέση με την Ελλάδα. Ενα δευτερο σημείο αφορά τη φραση “ακραίο επίπεδο άσκησης”. Σίγουρα οι υπεραποστάσεις απαιτούν περισσότερες ώρες προπόνησης από ένα μέσο ή “χαλαρό” μαραθωνοδρόμο, αλλά αυτό επιτυγχανεται κυρίως μέσω του long run. Τέλος, οι κάπως πιο περπατημένοι υπερμαραθωνοδρόμοι, εχοντας ξεπεράσει την αρχική ανασφάλεια, μπορούν να υποστηρίζουν -τουλαχιστον με στοχο τον απλο τερματισμο- αγωνες μεγάλων αποστασεων, εκτελωντας σχεδόν φυσιολογικούς προπονητικούς όγκους.
Π.χ. προσφατα μιλαγα με φιλο που μεσα στο 2017 έχει κανει 50αρι, 70αρι, 80αρι και 100αρι (300κμ συνολικα). Ισχυριστηκε οτι στα τελη Ιουλίου συμπλήρωσε τα 700km και πιστευε οτι για πρώτη του φορά θα ξεπερναγε τα 1000 km σε μια χρονια!!

@aroulio Σωστές παρατηρήσεις, Άρη.
Αυτό που λες περί χώματος, αιτιολογεί και το μικρό ποσοστό stress fractures, μιας και η καταπόνηση στο μαλακό έδαφος είναι σαφώς λιγότερη σε σχέση με την άσφαλτο.

καλησπερα σε ολους…νικο μια ενδιαφερουσα παραμετρος στην ολη ερευνα θα ηταν το ψυχολογικο καψιμο, ενας υπουλος ‘τραυματισμος’ στις υπεραποστασεις (κι οχι μονο…) και μεθοδοι να τον ξεπερασεις…συνεχιστε ετσι παιδες..

@dpkouk πες πως ήδη στο έχω ετοιμάσει το αρθράκι! Hugs and kisses από μια παλιά αγάπη!

@dpkouk Καλώς τον Μητσάρα! 🙂
Σωστό αυτό που επισημαίνεις, πολύ σωστό…
Το θέμα είναι πως γι’ αυτή την παράμετρο, ο πλέον αρμόδιος και κατάλληλος να μιλήσει είναι ο ίδιος ο δρομέας, νομίζω.
Ποιες έρευνες και ποιοι επιστήμονες…
(Αν δεν το κατάλαβες, πάσα σου έδωσα! 😀 )

@ioannis_vlontakis τρεεεεελο μου αγορι μου λειψες…περιμενωωωωωω

εγω πχ καηκα περσι ψυχολογικα κ κατεβασα ταχυτητες νικο…οταν παψεις να γουσταρεις και γινεται πειθαναγκασμος, καλο ειναι να αποσυρεσαι και η ψυχουλα σου θα σου πει αν και ποτε θα ξαναγυρισεις…αυτο με μια κουβεντα…ειμαι σε φαση επιστροφης στη λογικη ενος ερωτευμενου που κανει επανεκκινηση θελοντας να θυμηθει τον πρωτο καιρο ενος δυνατου παλιου ερωτα…

Αν και μικρό, πολύ καλό άρθρο. Μακάρι να υπήρχε μία ανάλογη μελέτη για άτομα με μέση μέγιστη πρόσληψη.

@dejan Καλώς τον Γιάννη!
Φαντάζομαι πως είναι σχεδόν αδύνατο να πείσεις κάποιον να “δεσμευτεί” ότι θα ασκείται σχεδόν ισόβια.

Τελικά το σημαντικό είναι να παραμένει κανείς “ενεργός” καθ΄όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Και στο σώμα κάνει καλό και πνευματικώς προσφέρει πολλά οφέλη.

Περιόδους που περνάμε κατ΄εξακολούθηση στον καναπέ, με πολύ και ανθυγιεινό φαγητό, μπροστά στην τηλεόραση(ή κομπιούτερ, ή PlayStation ή ….) νομίζω είναι περίοδοι χαμένοι που μας κάνουν να νιώθουμε σαν ζωντανοί νεκροί. Οι περισσότεροι από μας τις έχουμε περάσει και τις περνάμε κατά διαστήματα αυτές τις καταστάσεις.

Σωστός ο Ντέγιαν!
Εγώ αυτό ήθελα: ”Οι μέσοι μέγιστοι καρδιακοί παλμοί μετρήθηκαν στους 178bpm, 176bpm και 168bpm, το 1968, 1993 και 2013 αντίστοιχα.”
Σε 45 χρόνια έπεσαν μόνο 10 παλμούς:)

Για να έχουμε μια εικόνα του πόσο ασκούντο τα δείγματα της έρευνας, ενώ είχαν περάσει την ηλικία των 66 ετών:
Οι 4 πιο ενεργοί δήλωσαν πως γυμναζόντουσαν από 300 έως 600 λεπτά την εβδομάδα, καταγράφοντας μια VO2max 45-50.
Αντιθέτως, ένας άλλος συμμετάσχων που ασκείτο 60 λεπτά την εβδομάδα, κατέγραψε VO2max 32.

Eπιτέλους Νικόλα και ένα άρθρο για εμάς της τρίτης ηλικίας 🙂

πολύ ενδιαφέρον άρθρο. Συνεισφέρω την προσωπική μου εμπειρία, φέτος στα 62 βελτίωσα, έστω και λίγο, τη VO2max από όταν ήμουν 57 χρονών! Γυμνάζομαι περί τα 300 έως 350 λεπτά τη βδομάδα, σχεδόν όπως και πριν. Αρα, μπορεί να γίνει και στους ερασιτέχνες, η διατήρηση ή μικρός ρυθμός μείωσης του VO2 με την αύξηση της ηλικίας! Ελπιδοφόρο, ε?

@dimitrios21 Προφανώς παίζει ρόλο και το “σημείο εκκίνησης”, Δημήτρη.
Στην συγκεκριμένη έρευνα, η αρχικές μετρήσεις έγιναν όταν οι αθλητές ήταν στην καλύτερη δυνατή κατάστασή τους, οπότε λογικό να υπάρχει μία σχετικά μεγάλη πτώση. Αναπόφευκτο.
Εσύ πριν 5-6 χρόνια, έκανες κάποιο είδος άσκησης;

Echetlos, άρχισα να τρέχω Μαραθώνιους το 2009, αν και γυμναζόμουν σε διάφορα αθλήματα, ερασιτεχνικά πάντα, από παιδί. Το 2012 που έκανα εργομέτρηση είχα ήδη τρέξει 3 Μαραθώνιους με καλύτερο 4 ώρες περίπου και γυμναζόμουν για τον 4ο. Τώρα, 2017, μετά από 5 χρόνια, έτρεξα άλλους 8, σύνολο 12 δηλαδή, οπότε έκανα και τη νέα εργομέτρηση. Πάω λοιπόν για τον 13ο, αν όλα πάνε καλά! Χαίρομαι που το σώμα μου ανταποκρίνεται καλά ακόμη, και ελπίζω να συνεχίσω να είμαι τυχερός αλλά και να παίρνω τις σωστές αποφάσεις, αντιλαμβανόμενος τα μηνύματα του σώματος και της ψυχής μου!

@dimitrios21 Άρα Δημήτρη, ο όγκος της άσκησής σου διαρκώς αυξανόταν όλα αυτά τα χρόνια (και κυρίως η ποιότητά της, υποθέτω).
Αν συνυπολογίσουμε και κάποια απώλεια βάρους, κάτι που επιδρά σημαντικά στην VO2max, μοιάζει λογικό το ότι δεν είδες μείωση σε αυτή την μέτρηση, παρά τα 5 επιπλέον έτη.
Να είσαι πάντα γερός και να το απολαμβάνεις! 🙂

το βάρος μου είναι σταθερό. Πράγματι αυξήθηκε λίγο η ποιότητα και η ποσότητα της προπόνησης.
Ευχαριστώ πάντως, το ίδιο και για σένα και όλους μας, να ευχαριστιόμαστε αυτό που κάνουμε και να παραμένουμε γεροί και με ισορροπία στη ζωή μας!!!