Puni Van Webergman

Πολύ σωστές παρατηρήσεις!

Εντύπωση μου έκανε η έλλειψη πληροφορίας για τους διαδρόμους , με τον τάπητα ως επιφάνεια πατηματος και τη σχέση του με τους τραυματισμούς ή την αποκατάσταση τους. Κατά τα άλλα πολύ κατατοπιστικος για ακόμα μια φορά.

@kalogeridis Στην αναζήτηση έβαλα “serious runners + treadmill” και δεν μου έβγαλε κανένα αποτέλεσμα…

Έπρεπε να αφαιρέσεις το serious λοιπόν… στα υπόψιν… χαχαχα

Άρα λοιπόν η άσφαλτος δεν θεωρείται πιο επικίνδυνη από το χορτάρι ή το χώμα?

Απο τον πρωτο κιολας χρόνο ενασχολησης μου με το τρεξιμο ειχα ξεκινησει τα λρ να τα κανω νηστικος. Θυμαμαι χαρακτηριστικα οτι στην αρχη και ειδιακ στο πρωτο, μετα το διωρο ορεγομουνα κρεπες με σοκαλατα και μπανανα σε καθε βημα. Μετα συνηθισα και τωρα ειναι αληθεια πως μου ειναι δυσκολο να τα κανω φαγωμενος. Αν ειναι μεγαλα και απιτητικα, φροντιζω να εχω φαει καλα το προηγουμενο βραδυ, βεβαια οταν γυρναω σπιτι τρωω οτι εχει περισσεψει στο σπιτι.!! Το πρωι μονο νερο.

Πολλές φορές έχω κάνει απογευματινή προπόνηση με βαρύ στομάχι. Όταν πεινάω τρώω 😛
Πριν το long run τρώω ότι και πριν από αγώνα. Ψωμί, τυρί, χυμός, καφές.

Θεωρώ ότι το δίλημμα αφορά κυρίως το νέο δρομέα.
Με δεδομένο ότι το long run εξυπηρετεί, μεταξύ άλλων, το να εκπαιδεύσεις το σώμα σου στην αποδοτικότερη λιπόλυση, η προπόνηση με χαμηλά εξ αρχής τα επίπεδα γλυκόζης, είναι σίγουρα σημαντική.
Απ’ την άλλη, υπάρχει μία λεπτή γραμμή όσον αφορά το πόσο “άδειος” θα ξεκινήσεις, πέρα απ’ την οποία, κινδυνεύεις να μην βγει η προπόνηση. Τόσο μυικά όσο και ψυχολογικά/νοητικά.
Ένας έμπειρος δρομέας ξέρει πώς συμπεριφέρεται το σώμα του και μπορεί να αποφασίσει αναλόγως.
Ένας αρχάριος όμως θα πρέπει πειραματιστεί και να εντάξει σταδιακά την τακτική αυτή.

Τα long run κ εγώ τα κάνω συνήθως νηστικός. Κάποιες φορές το ζητάει το πρόγραμμα (glycogen depleted).
Αυτό που έχω παρατηρήσει και μου έχει κάνει εντύπωση είναι πως μετά από τα νηστικά long run το σώμα βάζει βάρος (μέσα στις επόμενες 2-3 ημέρες), ενώ μετά από φαγωμένα lr το βάρος παίζει στα ίδια επίπεδα. Σαν να τρελαίνεται ο οργανισμός από την απότομη(!) πτώση βάρους και μετά να αποθηκεύει ό,τι βρίσκει σαν τρελός.
Θα ήθελα κάποια στιγμή να το συζητήσω αυτό με αθλητικό διατροφολόγο.
Πάντως, από όσα έχω καταλάβει μέχρι στιγμής, αν στόχος είναι η απώλεια βάρους τότε προτιμώνται οι προπονήσεις που είσαι φαγωμένος (για να συνεχίσει το σώμα να καίει ακόμα και μετά την προπόνηση).
Αν στόχος είναι η μεγιστοποίηση της λιπόλυσης (με στόχο από μαραθώνιο και πάνω, σε μικρότερες αποστάσεις δεν ξέρω αν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο…), κάποιες προπονήσεις πρέπει να γίνονται με άδειο στομάχι.

Προσωπικα ολα τα long run τα τρεχω χωρις gel,ενεργειακα ποτα κλπ.Ακομα και σε αυτα που εχει marathon pace δεν παιρνω τιποτα.

Ναι, αλλά τι γίνεται όταν ανεβάζεις ρυθμούς και πας σε πιο γρήγορες προπονήσεις, φτάνοντας στις διαλειμματικές και να πρέπει να τρέξεις σε ρυθμούς πάρα πολύ γρήγορους(έστω και αν μιλάμε για μικρά χρονικά διαστήματα) .

@roberto4carlos Εκεί ούτως ή άλλως βασίζεσαι στο γλυκογόνο και το γαλακτικό, δεν συμμετέχουν τα λίπη στη παραγωγή ενέργειας.

@echetlos, εκεί όμως Νίκο σου αρκούν άραγε τα αποθέματα γλυκογόνου που έχεις μέσα στην ημέρα, ή αναγκαστικά πρέπει να έχεις φάει νωρίτερα αντίστοιχες τροφές

Ναι, αρκούν και με το παραπάνω, Μανώλη.
Σε έντονες προπονήσεις δεν κινδυνεύεις από ενεργειακό άδειασμα αλλά από “γαλάκτωση”.

κάποιοι λενε οτι για κάψιμο λίπους ειναι καλυτερα να τρεχεις σε πολυ αργο ρυθμο για αρκετή ωρα και άλλοι το αντίθετο σε γρηγορους ρυθμούς τι απο τα δυο ισχύει τελικά

@diazz Με το αργο συνεχομενο τρεξιμο η ενεργεια που καις προερχεται κατα κυριο λογο απο την.καυση λιπων. Με το.γρηγορο η αναλογια αλλαζει και προερχεται κυριως απο το αποθηκευμενο.γλυκογονο. Ομως με το.γρηγορο.τρεξιμο επειδη αυξανεις σημαντικα το επιπεδο τουμετσβολισμου σου συνεχιζεις να καις και.μετα το τελος της προπονησης. Ο καλυτερος τροπος για να χασεις βαρος ειναι.ο συνδυασμος και των δυο ειδων προπονησης. Αν μπορεις να γυμναστεις εντονα χωρις κινδυνο τραυματισμου τοτε με το συνδυασμο.θα πετυχεις πιο γρηγορα αυτο.που θες..